มนตราตะเกียงแก้ว บทที่ 25 : เซลิน่าผู้ซื่อตรงแต่ทำอะไรอีเวอลีนไม่ได้

มนตราตะเกียงแก้ว บทที่ 25 : เซลิน่าผู้ซื่อตรงแต่ทำอะไรอีเวอลีนไม่ได้

โดย : โสภี พรรณราย

มนตราตะเกียงแก้ว โดย โสภี พรรณราย เรื่องราวของเมืองเวทย์มนตร์และมนตราสำคัญที่ผนึกอยู่ในตะเกียงของท่านยาย เมื่อวันหนึ่งตะเกียงถูกขโมยไป อันตรายใหญ่หลวงกำลังคุกคามโลกเวทย์มนตร์ หัวขโมยจะนำเอามนตราที่อยู่ในตะเกียงแก้วไปใช้เพื่อวัตถุประสงค์ใด…นิยายออนไลน์ น่าติดตามอีกเรื่องที่ อ่านเอา อยากให้คุณได้ อ่านออนไลน์

………………………………………….​

-25-

 

แม่มดอีเวอลีนให้ความหวังแก่พ่อมดไรอัน

ซึ่งก็เป็นความหวังของฮูโกด้วย ที่อยากมี ‘อำนาจ’ อยากเก่ง และอยากเป็นที่หนึ่ง

สองพ่อลูกนั้นทะเยอทะยานในทางที่ผิด…ใครอาจมองว่าผิด แต่คนที่อยากฝึกมนต์ดำมองว่า คือ ‘อำนาจ’ คือ ‘พลัง’ พิเศษ

“พี่อีเวอลีน ข้าก็อยากมีวิชาเหมือนพี่…” ฮูโกกล่าวอย่างภูมิใจ “อยากเก่งเหมือนพี่…หนึ่งเดียวที่หนีออกจากคุกได้”

อีเวอลีนโคลงศีรษะ

“พวกเจ้าไม่รู้หรอก ยามขาดอิสรภาพมันช่างทรมานเพียงไร โดดเดี่ยวลำพัง ไร้ญาติขาดมิตร เต็มไปด้วยความแค้น พูดออกมาได้ให้ข้าสงบ ให้ข้าได้มีเวลาครุ่นคิดสำนึกผิดในคุก มันกลับเพิ่มพลังข้า เพิ่มความแค้นกับข้า ที่คุกนั้นไม่ใช่ที่สุดท้ายของข้า อิสระต่างหากที่ข้าต้องการ และข้าก็ทำสำเร็จ”

“ตอนนี้ชาวเมืองต่างกังวลและเกรงกลัวพี่อีเวอลีน ข้าออกไปข้างนอกยังถูกจับตามอง”

“ข้าใช้คาถากบดานตัว จะได้ตัวข้าไม่ใช่ง่าย”

“พี่มาอยู่กับพวกเราได้นะ”

อีเวอลีนแค่นหัวเราะ

“ข้าก็อยู่ไม่ไกลจากพวกเจ้าอยู่แล้ว…ข้าอยู่ทุกที่ที่ข้าอยากไป”

ในขณะนั้น เซลิน่าก็มาถึงและผงะ…เห็นป้าชัดเจนขนาดนี้…จะต้องแจ้งสภาเมืองแล้ว

เซลิน่าตกใจจนตัวแข็ง…

เป้าหมาย…ที่บรรดาแม่มดอาวุโสตามหาตัว รู้ว่าสักวันหล่อนต้องพบป้า ที่ตอนนี้กลายเป็นที่กล่าวขวัญว่าในแง่ ‘ร้าย’ ของที่นี่

พ่อมดฮูโกพูดกับลูกสาวว่า

“ป้าอีเวอลีนของเจ้า และนี่คือความลับของครอบครัวเรา…”

เซลิน่าโคลงศีรษะ

“ป้าเป็นนักโทษ…เราต้องคุมตัวป้าไปที่สภาเมืองนะคะ”

“ป้าแท้ๆ ของเจ้านะ”

“แต่ป้าทำผิด!”

“ไม่ใช่เรื่องของเด็ก!”

“ข้าอยากทำในสิ่งที่ถูกต้อง”

“เจ้าเป็นลูกพ่อ เจ้าต้องฟังคำสั่งของพ่อ”

“พ่อจะพลอยผิดไปด้วย”

“พ่อไม่สน ไม่สนใจ เพราะพ่อก็รอวันนี้มานาน รอจะพบกับพี่สาวของพ่อ”

“แจ้งยายทาฮิร่าสิคะ…จะรอทำไม รอให้พวกเราเป็นผู้ผิดทั้งตระกูลหรือคะ ป้าอีเวอลีนศึกษามนต์ดำ แล้วยังจะถ่ายทอดให้คนที่เมืองมนุษย์…ป้ามีแผนอะไร เมืองเวทมนตร์เราจะอันตรายนะ”

“เจ้าคบกับวิล เจ้ามีความคิดแบบวิล ไม่มีญาติในชีวิต มีแต่เพื่อนกับคนรัก…”

“วิล…พิเศษค่ะ พ่อ เป็นพ่อมดที่มีอนาคตมากๆ ใครๆ ก็ชื่นชม เด่นกว่าพ่อมดในรุ่นเดียวกัน”

ไรอันเหลืออดตวาดน้องสาว

“แม้แต่เจ้าที่เป็นน้องแท้ๆ ยังชื่นชมมันเสมอ อย่าเห็นผู้อื่นดีกว่าญาติมิตร เจ้ามีสายเลือดพ่อฮูโก แต่เจ้าไม่เคารพพ่อกับป้า”

“เพราะลิน่าต้องการทำในเรื่องถูกต้อง”

“เจ้าอยู่บ้านนี้ ความถูกต้องให้พ่อฮูโกเป็นคนตัดสิน เจ้าเด็กที่สุดในบ้าน เจ้าไม่มีสิทธิ์!”

“พี่ไรอันปกป้องผู้กระทำผิด…”

“ท่านเป็นป้า…!”

“ถึงพี่ผิดหรือพ่อผิด ลิน่าก็จะไม่ยอมให้เกิดขึ้น ลิน่าปรารถนาดี และอยากช่วย”

“เจ้าไม่น่าเกิดมาเป็นน้องข้าเลย”

“ทำไมเห็นป้าทำถูก…” หันมาทางบิดา “รวมทั้งพ่อ”

พ่อมดฮูโกพยักหน้า

“ใช่…สำหรับพ่อ พี่สาวพ่อคือผู้ยิ่งใหญ่ที่เมืองเวทมนตร์ต่างต้องหวาดกลัว”

“ค่ะ…หวาดกลัว เพราะมนต์ดำ!”

“เจ้าจงปิดหูปิดตาซะ!”

“แต่ป้าอีเวอลีนอยู่ต่อหน้าลิน่า”

“ให้ทำเป็น…ไม่เห็น!”

“ลิน่าเห็นกับตา และลิน่าจะทำเป็นไม่เห็นไม่ได้!” เซลิน่าผู้ยุติธรรมเถียงบิดา “ลิน่าต้องทำเรื่องถูกต้อง!”

“เจ้ากล้า?”

“เรื่องถูกต้องลิน่ากล้าค่ะ!”

“เจ้า!”

แล้วแม่มดอีเวอลีนก็แตะแขนน้องชายเบาๆ พลางกล่าวว่า

“ข้าจัดการเอง!”

กับหลานสาวหัวดื้อที่ไม่พบกันมานาน…นานมาก…ตั้งแต่ยังเห็นเป็นตัวเล็กๆ อยู่เลย

แม่มดอีเวอลีนมาหยุดตรงหน้าหลานสาวแสนสวย จ้องมองดวงตาหล่อน

เซลิน่ารู้สึกหวาดหวั่น แต่พยายามจะจ้องตอบ รู้ทั้งรู้อีกฝ่ายเป็นป้าและศึกษามนต์ดำขั้นสูงสุด ตนเป็นใคร…แค่แม่มดตัวเล็กๆ ที่ถือว่าซื่อสัตย์และซื่อตรง ภักดีต่อบ้านเกิด

กระแสการทำลายล้างของป้าสูงมาก จริงๆ รวมทั้งกระแสความโกรธแค้น มุ่งเอาชนะ มุ่งเป็นใหญ่ ยิ่งทำให้ป้าน่ากลัว

แต่อย่างไร…ตนเป็นหลาน ป้าคงไม่ทำอะไรหล่อน

น้ำเสียงป้าปกติมากๆ เมื่อเอ่ยปากว่า

“ลิน่า…เจ้าช่างกล้านัก กล้ายิ่งกว่าบิดาเจ้า พี่ชายเจ้า…ช่างเหมาะจะเป็นทายาทตระกูลเรา ไม่แตกต่างจากเรนี่เลย”

เซลิน่าขมวดคิ้ว ฝืนกล่าวว่า

“จะเป็นทายาทก็ได้ แต่ต้องไม่ใช่ทายาทของป้า!”

อีเวอลีนแค่นหัวเราะ

“ปากเก่ง…ข้าชักชอบเจ้าเสียแล้ว”

“ลิน่าจะเคารพป้ามากเลย ถ้าป้าจะกลับตัวกลับใจ และกลับเข้าที่คุมขัง ป้าจะเป็นผู้กล้าหาญของลิน่า”

“เรอะ!”

“ยายทาฮิร่ากล่าวเสมอ ทำผิดแล้วสำนึกจะได้รับการยกย่อง ไม่มีใครซ้ำเติมค่ะ”

“ยายทาฮิร่าช่างวิเศษนักนะ”

“อย่างน้อยยายทาฮิร่าก็เป็นที่เคารพในเมือง แต่ป้าอีเวอลีนถูกสมาชิกเมืองรังเกียจและเกรงกลัว”

“เรอะ…ข้าถูกรังเกียจ ก็ดี…ถูกเกรงกลัว ยิ่งดี เพราะข้าเก่งไงล่ะ”

“เก่งหรือคะ ศึกษาวิชานอกรีต มนต์ดำร้ายแรงถือว่าเก่งหรือคะ?”

อีเวอลีนแค่นหัวเราะ มองหลานสาวอย่างสมเพช

“นั่นไงล่ะ ความคิดเด็กๆ แบบเจ้า เมื่อไหร่จะโด่งดัง เมื่อไหร่จะได้เป็นหนึ่ง และเมื่อไหร่จะครองเมือง อยู่ไปตามบุญตามกรรม หมดอายุก็แตกสลายหายไปจากเมือง แล้วเมืองก็ลืมเจ้า ลืมตลอดกาล”

“พวกเราเมืองเวทมนตร์ก็เป็นเช่นนี้กันมาตลอด ไม่มีใครเดือดร้อน”

“ข้าเดือดร้อน”

“ป้าคิดนอกกรอบ!”

“ใช่สิ และข้าไม่ยินยอมต่อชะตาลิขิต ข้าขอลิขิตชีวิตตัวเอง ข้ารู้สึกไม่ยุติธรรมต่อข้า ที่ข้าสูญเสียอิสรภาพไปร่วมยี่สิบปี สูญเสียโอกาสจะได้ดูแลลูกสาวมีคู่ครอง สูญเสียโอกาสได้ใกล้ชิดหลานสาวแท้ๆ ของข้า เรนี่…”

เซลิน่าตัวแข็งชั่วขณะ…

หลานสาวแท้ๆ ของข้า…เรนี่…

มนุษย์ที่มีอำนาจบางอย่างพิเศษจนวิลต้องไปใกล้ชิด และให้หล่อนมาฝึกงานที่บริษัท ให้อยู่ในสายตาเกือบตลอดเวลา

ทายาท…อีเวอลีนจริงๆ

งั้นเรนี่…เป็นลูกพี่รีด้าจริงๆ

แต่…แม่ของเรนี่…ชื่อ…อแมนด้านี่นา…

รีด้าไปโลกมนุษย์…และเปลี่ยนชื่อเป็น…อแมนด้า?

เรนี่มีเชื้อสายมนต์ดำจากยายอีเวอลีน

ยายทาฮิร่า…วิล…ยายบาบาร่ามีแต่ความสงสัย แต่ไม่มีใครกล้าฟันธง

จากปากอีเวอลีนเลย คือความถูกต้อง แม่นยำ ปราศจากข้อโต้เถียง

“มนุษย์แสนสวย ลึกลับ…เรนี่” เซลิน่าพึมพำ

“ใช่…เจ้ากับเรนี่คือญาติกัน”

แม่มดสาวกำมือแน่น จากใจ ไม่อยากมีเลย ไม่ค่อยชอบเรนี่มาตั้งแต่ต้น เพราะวิลสนใจ ถึงตนจะไม่ได้หัวใจวิล แต่ก็ไม่อยากให้วิลรักใคร!

อิจฉา…อิจฉา…

เซลิน่ามีความดีเป็นทุน…จึงพยายามระงับความรู้สึก ‘ไม่ดี’ ไว้

ตนกับเรนี่…เป็นญาติ…

ลำดับญาติกันขั้นไหน?

พ่อกับป้าอีเวอลีนเป็นพี่น้อง ตอนหล่อนเกิด ตอนนั้นป้าก็มีพี่รีด้าแล้ว ป้ามีคู่ครองเร็วมาก และพี่รีด้าก็สิบแปดแล้ว ตอนหล่อนขวบเดียว

พี่รีด้าก็มีคู่ครองเร็วกับมนุษย์ จนมี…เรนี่

เรนี่อ่อนกว่าหล่อนสอง ปี…แต่นับเป็นหลาน…ถือเป็นญาติสนิทเชียวล่ะ

“ตอนนี้เรนี่ไปฝึกงานที่บริษัทกำมะลอของพ่อมดวิล เจ้าก็ไปช่วยวิลด้วยนี่”

“ป้าอีเวอลีนรู้หมด”

“ถ้าข้าอยากรู้ ข้าต้องรู้ บางเรื่องอาจรู้ช้าหน่อย แต่ก็ต้องรู้ให้ได้!”

“แต่ตอนนี้ป้าต้องตามลิน่าไปพบยายทาฮิร่าแล้วล่ะค่ะ”

อีเวอลีนโคลงศีรษะ

“เจ้าช่างดื้อรั้นมาก ลิน่า ไม่น่าเป็นลูกฮูโกเลย ข้าชอบเจ้ามากที่เจ้ากล้าพูด แต่เจ้าจะบังคับข้าไม่ได้”

“ลิน่าจะบังคับ!”

เซลิน่าไม่เกรงกลัวอำนาจของป้าอีเวอลีน บังอาจจะจับคุมตัวป้า…แต่อีเวอลีนไม่ยินยอม

คาถาแค่เล็กน้อยทำอะไรอีเวอลีนไม่ได้

ฮูโกกับไรอันต่างก็ร้องห้าม

“อย่า…ลิน่า!”

เซลิน่าร่ายคาถาจะพันธนาการด้วยเชือกเวทมนตร์ แค่เชือกรัดร่างได้แค่อึดใจเท่านั้น เชือกก็ขาดด้วยแรงกระชากของแม่มดอีเวอลีน

แรงกระชากเชือก แรงจนสะท้อนกลับไปที่เซลิน่าจนร่างของหล่อนถอยเซ…เซ…และฝืนกายไม่ไหวล้มลงอย่างเจ็บปวด

เสียงอีเวอลีนหัวเราะ และค่อยๆ เหาะหายไปในอากาศ

เซลิน่าฝืนกายลุกขึ้นจะตามแต่ถูกบิดากับพี่ชายยึดไว้ จับแขน

“อย่าทำแบบนั้น!”

“ปล่อยลิน่า…”

“บังอาจจริงๆ นั่นป้าเจ้า!” ฮูโกตำหนิ “เป็นพี่สาวของพ่อ ญาติผู้ใหญ่ที่เหลือเพียงผู้เดียวของพ่อ เจ้าแย่มาก!”

“ป้าเป็นนักโทษค่ะ”

“ไม่ใช่ธุระของเจ้า”

“พ่อคะ…”

“อย่ายุ่งกับพี่สาวพ่อ…”

ไรอันเองก็ว่าน้องสาว

“อย่าทำตัวเป็นแม่มดแสนดีเลย จับป้านึกว่าจะได้รางวัลเรอะ วิลก็ไม่สนใจเจ้าอยู่ดีหรอก จับไม่ได้แถมเจ้าจะเดือดร้อนหนัก ดีนะเป็นเจ้า ป้าอีเวอลีนจึงไม่ทำร้ายเจ้า”

“ถึงลิน่าสู้ไม่ได้ ลิน่าก็ต้องพยายามจนสุดความสามารถ”

พี่ชายโคลงศีรษะ

“พวกอวดเก่ง อยากเอาหน้า!”

เซลิน่ามองบิดากับพี่ชาย และรู้สึกว่าหล่อนเป็นส่วนเกินแท้ๆ ในบ้านนี้

แม่มดสาวสวยหลบไปสงบจิตสงบใจอย่างสับสนและพ่ายแพ้ ใช่หรือ…มนต์ขาวมิอาจสู้มนต์ดำหรือ หล่อนมิอาจสู้กับป้าอีเวอลีนหรือ?

ด้วยเวทมนตร์แบบนี้…ไม่รู้ว่ายายบาบาร่ากับยายทาฮิร่าจะสู้ได้หรือเปล่าด้วย รวมทั้งวิลที่รับงานมาจากแม่มดอาวุโสให้ช่วย วิลตกอยู่ในอันตรายที่สุด

ตนเป็นหลานแท้ๆ ป้าคงไม่ทำร้าย

วิล…รู้สึกห่วงวิลเหลือเกิน แค่คิด…เขาก็มาปรากฏกายตรงหน้า

“ลิน่า…เป็นอะไรไป ทำไมมาหลบอยู่ตรงนี้ หน้าตาอมทุกข์?”

“ลิน่าเจอป้าอีเวอลีนแล้ว ป้าไปที่บ้าน แต่ลิน่าสู้ป้าอีเวอลีนไม่ได้”

“เธอสู้ไม่ได้หรอก คาถาของป้าอีเวอลีนแข็งแกร่ง ฉันเคยเจอมาแล้ว”

“ลิน่าอยากทำให้ถูกต้อง เพราะทั้งพ่อและพี่ต่างอยู่ฝ่ายป้า…ทำให้ลิน่าเป็นห่วงวิล”

“ฉันไม่เป็นไรหรอก จะระวังตัว”

“ปัญหาคือเรนี่…เธอเป็นหลานยายแท้ๆ ของป้าอีเวอลีน เป็นลูกพี่รีด้า เราสงสัยในพลังพิเศษของคนคนนี้มานาน เป็นคนธรรมดาแท้ๆ แต่ทำไมมีพลังลึกลับแปลกประหลาด ที่แท้ก็เพราะป้าอีเวอลีนหรือไม่ก็พี่รีด้าคอยช่วยเหลือ ลำพังเธอเอง เธอไม่รู้ตัวด้วยซ้ำว่าเป็นใคร”

พ่อมดวิลกลืนน้ำลายยากเย็น เป็นเพราะความรู้สึกดีๆ ที่เริ่มมีให้เรนี่ แต่เรนี่คือทายาทผู้ศึกษามนต์ดำ!

“ใช่…เรนี่คือปัญหาแน่นอน มิน่าล่ะ…ทำไมยายทาฮิร่าจึงว่าตะเกียงแก้วของยายอยู่ที่เรนี่ แต่ก็ค้นหาไม่พบ แค่เป็นความรู้สึก…”

“เรนี่คือ…อันตรายนะ วิล”

“ฉันรู้…”

“วิลยังให้เธอมาทำงานด้วย?”

“นั่นล่ะที่ต้องทำ ให้เธออยู่ใกล้ตัวพวกเรา”

“ขนาดตะเกียงแก้ววิเศษของยายทาฮิร่า แค่นั้นเรายังไม่เห็นเลย เรนี่ปิดบังตะเกียงแก้วได้อย่างไง…แค่คิดก็ปวดหัวแล้ว”

“เราต้องสืบกันต่อไป และเรื่องสำคัญเช่นนี้เราต้องแจ้งยายทาฮิร่าเพื่อเตรียมรับมือ…”

“ป้าอีเวอลีน…ก็แย่แล้ว ยังมาเจอเรนี่อีก เป็นญาติสนิทของลิน่าด้วย โอ๊ย…ลิน่าจะทำอย่างไรดี”

 

***

Don`t copy text!