มนตราตะเกียงแก้ว บทที่ 26 : แม่มดเซลิน่าเล่นสนุกจนเกศราเกือบสิ้นสติ

มนตราตะเกียงแก้ว บทที่ 26 : แม่มดเซลิน่าเล่นสนุกจนเกศราเกือบสิ้นสติ

โดย : โสภี พรรณราย

มนตราตะเกียงแก้ว โดย โสภี พรรณราย เรื่องราวของเมืองเวทย์มนตร์และมนตราสำคัญที่ผนึกอยู่ในตะเกียงของท่านยาย เมื่อวันหนึ่งตะเกียงถูกขโมยไป อันตรายใหญ่หลวงกำลังคุกคามโลกเวทย์มนตร์ หัวขโมยจะนำเอามนตราที่อยู่ในตะเกียงแก้วไปใช้เพื่อวัตถุประสงค์ใด…นิยายออนไลน์ น่าติดตามอีกเรื่องที่ อ่านเอา อยากให้คุณได้ อ่านออนไลน์

………………………………………….​

-26-

 

เรนี่มาฝึกงานตามปกติ

ทั้งเปเลสกับเซลิน่าจะพยายามป้อนงานให้เรนี่ทำไม่หยุด และสำหรับเรนี่เป็นงานที่ไม่ต้องใช้สมอง เช่น งานถ่ายเอกสารบ้าง ลงรายการบัญชีที่ไม่สำคัญ รวมไปถึงต้มน้ำชงกาแฟ

หล่อนมาทำได้สามสี่วัน…ผ่านไปปกติ

หาก…วันนี้ เรนี่รู้สึกว่าถูกเซลิน่าจับตามองเป็นพิเศษ

วันนี้ไม่เหมือนเมื่อวาน

วันนี้…เซลิน่ารู้ฐานะของเรนี่แล้ว เป็นญาติหล่อน เป็นหลานยายป้าอีเวอลีน

ญาติสนิทที่น่ากลัวเหลือเกิน

เรนี่มองตัวเอง…และถามฝ่ายตรงข้าม

“เอ๊ะ! วันนี้ฉันแปลกหรือคะ คุณลิน่าจึงจ้องฉัน?”

อายุห่างกันแค่สองปี แต่เรนี่เป็นลูกของญาติผู้พี่ มีศักดิ์เป็นหลาน แต่เซลิน่ายังทำใจไม่ได้

“อือ…เปล่า”

“มีงานให้ฉันทำหรือเปล่าคะ?”

“บนโต๊ะนั่นล่ะ ตรวจๆ ไป”

เรนี่ถอนใจยาว

“ตรวจของเก่าอีกแล้ว ไม่มีประโยชน์เลย”

“เป็นแค่เด็กฝึกงาน คิดจะทำประโยชน์เรอะ” ตอนท้ายพึมพำกับตัวเอง “บริษัทก็กำมะลอจะทำอย่างไรได้” แต่ที่พูดออกเสียงต่อมาคือ “ห้างก็มี น่าจะทำงานที่นั่นมากกว่า”

“ห้างใกล้จะล้มแล้วล่ะค่ะ”

เซลิน่าเบ้ปาก

ห้างของลูกเขยป้าอีเวอลีน…ทั้งลูกเขยทั้งหลานสาวแท้ๆ ป้าจะไม่ช่วยเลยหรือ?”

“ว่าจะล้ม…จะล้มมาตั้งนาน แต่ก็ยังผ่านมาปีแล้วปีเล่า คงไม่ล้มละลายง่ายๆ มัง”

“สะสมขาดทุนมานาน…มีแต่อาบงกชที่ตั้งใจทำงาน”

“ปู่คุณถือว่าแก่แล้ว แต่ยังมีพ่อ…พ่อน่าจะเป็นเสาหลัก”

“เสาหลัก…” เรนี่โคลงศีรษะ “ก็คงงั้นล่ะ ถ้าไม่เพราะพ่อถูกตำหนิและโยนความผิดให้แม่ หาว่าแม่ของฉันเป็นต้นเหตุทำให้สุขภาพพ่ออ่อนแอ พ่อคงมีกำลังใจทำงานมากกว่านี้ อาบงกชไม่ต้องรับภาระทั้งหมด พูดตอนนี้มันสายเกินไปแล้ว”

“ใช่นะ…อาจสายเกินไป”

ระหว่างที่คุยกันอยู่ก็มีเสียงดังที่หน้าห้อง

“ฉันจะมาพบคุณวิล ฉันมาพบเจ้าของบริษัท ฉันเป็นคนพิเศษของคุณวิลนะ” เสียงเกศรา!

การที่ผู้ชายคนหนึ่งช่วยชีวิตผู้หญิงคนหนึ่งแบบเหลือเชื่อ แบบปาฏิหาริย์ จะไม่เรียกว่า ‘พิเศษ’ ได้อย่างไร เกศราสรุปกับตัวเองไปเรียบร้อยแล้ว

มีเสียงพนักงานต้อนรับกล่าวห้าม

“อย่าเพิ่งเข้าไปสิคะ รอด้านนอกก่อน”

“ฉันจะเข้าไป น้องสาวฉันก็ทำงานที่นี่ เรนี่…เรนี่…”

เรนี่ได้ยินเสียงเกศรา

พี่เกศมา…” แล้วพึมพำ “ก็บอกไม่ให้มา ยังจะมา”

เกศรารู้ว่าเรนี่ทำงานกับวิล ก็จะตามมาตั้งแต่เช้า แต่เรนี่ห้ามเกรงไม่เหมาะสม

เรนี่กับเซลิน่าจึงเดินออกมา และเกศราก็พูดขึ้น

“เรนี่…คุณวิลอยู่มั้ย?”

“พี่เกศ ไปที่ห้องรับแขกก่อนค่ะ” น้องสาวรีบดันร่างพี่ไปที่ห้องรับแขก

“นี่…นี่…อย่าดันสิ พี่จะมาพบคุณวิล” ปัดมือน้องออก

“บริษัทนะคะ”

“ใช่สิ…บริษัท…ก็เธอทำงานอยู่”

“รู้ว่าเรนี่ทำงานยังจะมาวุ่นวาย”

“อ้าว! มาว่าพี่ทำไม พี่มาหาคุณวิล”

“ไม่อยู่ค่ะ”

“แล้วนี่คุณวิลจะกลับมาเมื่อไหร่?”

“ต้องถามเลขาคุณวิลก่อนนะคะ คุณเซลิน่า” เรนี่บอก พอเกศราเห็นหน้าเซลิน่าก็ผงะเล็กน้อย เพราะตำแหน่งเลขาสำคัญและใกล้ชิดกับเจ้านาย ที่ผงะ…เพราะเซลิน่าสวยเหลือเกิน หน้าคมเข้ม…เด่น…จนหล่อนดูจืดไปเลย แล้วแบบนี้วิลจะมองหล่อนหรือไม่

“อือ…เลขาคุณวิล…สวยแบบนี้ คุณวิลจะมีใจทำงานหรือเปล่า”

“คุณวิลสนใจเรื่องอื่นมากกว่าความสวยนะคะ”

“แต่พวกผู้ชายอย่างไงความสวยต้องมาก่อน ความสวยของผู้หญิงเป็นอาวุธนะ”

“เรอะคะ ผู้หญิงมีดีมากกว่าหน้าตานะ คุณเกศรา”

“แต่ฉันว่าหน้าตาต้องมาก่อน”

“เอ๊ะ! เราจะพูดเรื่องหน้าตาไปทำไม”

เกศราคิดในใจว่า

สวยขนาดนี้ ถ้าคบกับคุณวิลอย่างออกหน้าเมื่อไหร่ จะต้องไล่ออกไม่ให้อยู่เป็นปัญหาภายหน้า

นี่ล่ะ…นิสัยเกศราที่คิดมาก ขี้หึง และใจแคบ

แม่มดเซลิน่าใช้คาถาอ่านคำพูดในใจของเกศรา

เรอะ…จะไล่เราออกเรอะ ใครจะออกก่อนใครกันแน่ อย่าพบวิลเลย จะไล่ให้กระเจิงเลย

มีใครคนหนึ่งนำเครื่องดื่มเย็นๆ เป็นน้ำเปล่าใส่น้ำแข็งมาเสิร์ฟ ‘แขก’

เกศรายกแก้วน้ำจะดื่ม…แล้วผงะอย่างแรง

แทนจะเป็นน้ำบริสุทธิ์กับก้อนน้ำแข็งเล็กๆ เป็นหลอดๆ จากเครื่องทำน้ำแข็ง หลอดๆ เหล่านั้นกลายเป็นหนอนยั้วเยี้ย

“ว้าย!” เกศราร้องลั่น รีบวางแก้วน้ำไว้บนโต๊ะ

ร้องจนเรนี่ตกใจ

“พี่เกศ เป็นอะไรคะ?”

“หนอน…หนอน…” ชี้ในแก้วน้ำ

“ไหนหนอน?” เพราะเรนี่เห็นน้ำแข็งหลอดกับน้ำใสบริสุทธิ์

“หนอน…หนอน…” แล้วตบะแตก ชี้หน้าเซลิน่า “เป็นเลขาคุณวิลประสาอะไร…สกปรกแบบนี้”

เซลิน่าทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้

แค่นี้ยังหยุดเกศราคนนี้ไม่ได้ ต้องเพิ่มความตื่นเต้นให้มากไปอีก

วันนี้เกศราสวมเสื้อแขนกุด คอลึก จึงมีพันผ้าพันคอผ้าไหมผืนโปรดมาด้วย พันหลวมๆ ที่คอแบบแฟชั่น

เซลิน่าร่ายคาถา พลันผ้าที่คอก็เปลี่ยนเป็นงู!

เกศราเริ่มรู้สึกแปลกๆ เหมือนจะหายใจไม่ออก ผ้าที่รัดคอรัดแน่นขึ้น จึงก้มมอง

“ว้าย!…งู…งู…”

ร้องลั่นอีกครั้งอย่างตกใจ และพยายามจะดึงผ้าที่คอออก แต่มือไม้อ่อน ดึงไม่ออก ร้องให้เรนี่ช่วย

“เรนี่…ช่วยพี่ด้วย งู…งูรัดคอพี่”

อีกครั้งที่เรนี่รู้สึกงงๆ กับพฤติกรรมของพี่สาว ร้องโวยวายทำให้อับอายขายหน้า

“งูอะไรคะ ที่ไหนคะ ผ้าพันคอพี่เกศเอง”

“งู…ว้าย…งู…พี่กลัวงู”

กลัวจนตัวสั่น หน้าซีด จนเรนี่ต้องช่วยเข้าไปปลดผ้าพันคอให้พี่สาว พึมพำว่า

“พี่เกศเป็นอะไร ตาฝาดอีกแล้ว”

ยังหายใจหายคอไม่ทัน เซลิน่าเพิ่มดีกรีความแรงอีก ร่ายคาถาให้แจกันดอกไม้ที่วางอยู่บนโต๊ะกลายเป็นเสือ…

ใช่…เสือ!

เสือ…คำรามใส่เกศรา…

เกศราเบิกตากว้าง แทบช็อก…แทบสิ้นสติ

“เสือ…เสือ…” ชี้ไปที่โต๊ะกลางห้องรับแขก “มีเสือ…”

โอ๊ย! เรนี่จะบ้าตายแทนพี่สาว

เดี๋ยวหนอน เดี๋ยวงู เดี๋ยวเสือ ต่อไปจะเห็นอะไรอีกล่ะ

“พี่เกศไม่สบายแล้วล่ะ กลับบ้านดีไหมคะ”

เกศราหายใจหายคอไม่ทัน

ทำไมเป็นแบบนี้?

ส่วนแม่มดเซลิน่ายังไม่หยุด ส่งต่อเป็นชุด…

โต๊ะที่อยู่ข้างห้องรับรอง เป็นโต๊ะที่วางทีวี…เธอร่ายคาถาให้ทีวีกลายเป็นนกอินทรี

นกอินทรีบินโฉบหัวเกศราซึ่งหล่อนรีบหลบ เอามือกุมศีรษะอย่างหวาดกลัว งูก็เลื้อยอยู่ข้างๆ เสือก็คำรามอยู่เบื้องหน้า นกอินทรียังบินโฉบไปโฉบมา

เกศราแทบเป็นบ้าแล้ว ตัวสั่น หน้าซีด แม้เรนี่จะพยายามจับตัวพี่สาวไว้ แต่พี่สาวยังคงดิ้นรน เหมือนพยายามหนี

“พี่เกศคะ…ตั้งสติหน่อยคะ”

“นกจะจิกพี่…เสือ…จะกินพี่ งูจะรัดพี่…”

เรนี่มองหน้าเซลิน่า ซึ่งฝ่ายหลังยังแกล้งทำหน้าตาย

“พี่เกศ…ไม่มีนะคะ” เรนี่อึดอัด

เซลิน่ายังไม่พอ ยังจะสนุกต่อ แต่มีเสียงวิลดังขึ้นว่า

“ห้องรับแขกจะกลายเป็นป่าไปแล้ว” วิลมาห้ามทัน

แม่มดสาวเบ้ปาก

“มาทำไม?” กำลังสนุกเชียว

“พอเถอะ ลิน่า”

“สนุกดี”

“สนุกบนความทุกข์คนอื่นเรอะ?”

“คนคนนี้มีจิตใจไม่ค่อยดีนะ…วิล”

“เธอไม่ใช่คนตัดสิน”

“แหม…สนุกจะตาย”

“ถ้าเป็นบ้าไปล่ะ?”

“ไม่ถึงขนาดนั้นหรอก วิล นิดๆ หน่อยๆ แค่น้ำจิ้มเอง หรือวิลเป็นห่วงเธอมาก แหม…แหม…อย่าคิดจะจับทั้งพี่ทั้งน้อง พวกมนุษย์ไว้ใจไม่ได้หรอก”

“พูดน่าเกลียด จับพี่จับน้องอะไร”

“อย่าทำเป็นปากแข็งสิ ชอบคนไหนกันแน่ หรือต้องมีตัวหลอกไว้ หรือมีตัวสำรองไว้กันพลาดล่ะ” เซลิน่าถามงอนๆ

“เธอกำลังทำผิดแล้วมาบ่ายเบี่ยงเปลี่ยนเรื่อง แกล้งคนสนุกนักนะ”

“วิลอย่ามาตำหนิ เรื่องเล็กๆ แค่นี้”

พ่อมดโคลงศีรษะ ขณะที่คุยกันระหว่างพ่อมดกับแม่มด เรนี่กับเกศราไม่ได้ยิน เพราะอยู่ในช่วงที่เรนี่กำลังจับแขนจับมือพี่สาวที่ยกมือยกไม้พัลวันอย่างหวาดกลัว และกำลังพูดปลอบ พูดให้เห็นว่าพี่สาวตาฝาด

จนผ่านไปครู่หนึ่ง เกศราจึงเห็นวิล จึงสลัดมือของเรนี่ออกโผเข้าหาวิล กอดเขาแน่น

“คุณวิล…”

ท่ามกลางสายตาของเรนี่ กับ เซลิน่า ที่กำลังคิดไปคนละอย่าง

เรนี่คิดว่า พี่เกศ…เกินไปมั้ง กอดซะแน่น!

เซลิน่าคิดว่า คนหนอคน รักหนอรัก รักวิลเข้าอีกคน ไม่อยากให้กอด!

ติดวิลอยู่ด้วย ไม่งั้นเจอดีอีกแน่!

“คุณวิลช่วยเกศด้วย เกศเป็นอะไรไป ทำไมเกศเห็นสัตว์…สัตว์ป่าจะทำร้ายเกศ เกศ…เกศเห็นมัน…”

“ไม่มีครับ…ไม่มี…”

วิลร่ายคาถาให้ทุกอย่างเป็นปกติสำหรับเกศรา

ไม่มี…สิ้นคำว่า ‘ไม่มี’ ก็ไม่มีจริงๆ

ทุกอย่างสงบลงแล้ว…เกศรามองรอบด้านอย่างตื่นๆ งงๆ และแปลกใจ

“แต่เมื่อกี้ เกศเห็นจริงๆ เกศกลัวมากค่ะ”

“ทุกคนยืนยันได้ว่าไม่มีครับ”

เกศรายังหน้าซีด หัวใจยังเต้นแรง ไม่ง่ายเลยที่จะเชื่อคำพูดคนอื่นมากกว่าสายตาตัวเอง และสายตาตัวเองก็ไม่เห็นแล้ว ตัวเองกลายเป็นตัวอะไร เดี๋ยวเห็นเดี๋ยวไม่เห็น

“ทำไมไม่มีแล้ว…ทำไม?”

“อย่าคิดมากนะครับ”

“เกศเป็นบ้าหรือคะ เกศไม่บ้านะคะ อย่าว่าเกศบ้านะคะ”

“ไม่เลยครับ คุณตาฝาดชั่วขณะ”

“หรือเกศต้องไปหาหมอสายตา…”

“ไม่เป็นไรครับ…ไม่เป็นไร” แถวนี้เธอเล่นสนุกไปหน่อยเท่านั้น “คุณรู้สึกดีขึ้นหรือยังครับ?”

ถึงไม่ได้โอบกอดแล้ว แต่วิลยังจับมือของเกศราไว้เหมือนให้กำลังใจ

“ค่ะ…ดีค่ะ…ดี เกศอยากมาพบคุณ…คุณให้ยัยเรนี่มาฝึกงาน ไม่เห็นบอกเกศเลย ทีเกศโทรหาคุณ คุณอ้างไม่ว่างตลอด คุณรับเรนี่ทำงานได้ ช่วยรับเกศทำงานอีกคนสิคะ”

“คุณยังมีงานของคุณที่ห้าง”

“โอ๊ย…เห็นตัวเลขบัญชี เห็นหนี้สิน เห็นเจ้าหนี้มาทวงเงิน โดยเฉพาะพวกแบงก์ เกศอยากหนีวันละหลายรอบ”

“เอ้อ…เรายังไม่มีตำแหน่งว่างที่จะเหมาะกับความสามารถของคุณ”

“ให้เกศทำอะไรก็ได้ค่ะ จะฝึกงานแบบเรนี่ก็ได้นะคะ”

“ไม่มีตำแหน่งว่างครับ” วิลยืนยัน

แม่มดเซลิน่าเบ้ปาก

ผู้หญิงตื๊อเก่ง น่ารำคาญ วิลก็เอาแต่รักษาน้ำใจ ไม่กล้าพูดตรงๆ ฝ่ายสาวจะเข้าใจผิดง่ายๆ

“เกศอยากอยู่ใกล้ๆ คุณนี่คะ” แล้วเหลือบมองเซลิน่าอย่างอิจฉาริษยา

“เอ้อ…” วิลพูดไม่ออก

“เกศเป็นคนพูดตรงๆ สาวๆ แถวนี้จะได้ยินกันชัดเจน!”

เรนี่สะกิดพี่สาว

“พี่ยังมีพี่ชัยอยู่ทั้งคนนะคะ”

“อย่ายุ่ง…พี่จะเลิกกับคุณชัยแล้ว!”

เรนี่จึงหันมามองวิล…เพราะคุณคนเดียวที่ทำให้พี่เกศเปลี่ยนใจกะทันหัน แต่เซลิน่ากลับโทษเรนี่ เพราะเรนี่คนเดียวที่จิตใจโหดร้ายบังคับให้ร่างของเกศราตกจากบันไดเลื่อนห้าง จนวิลต้องยื่นมือไปช่วยเหลือทำให้เกศราตกหลุมรักวิลในวินาทีนั้นเลย

เรนี่…คนเดียวไม่รู้ว่าตนผิด

จิตใจโหดร้ายหรือ…หล่อนโหดร้ายจริงๆ หรือ และมีอำนาจเช่นนั้นจริงๆ หรือ?

 

***

 

Don`t copy text!