มนตราตะเกียงแก้ว บทที่ 28 : เวทมนตร์พิเศษ  

มนตราตะเกียงแก้ว บทที่ 28 : เวทมนตร์พิเศษ  

โดย : โสภี พรรณราย

มนตราตะเกียงแก้ว โดย โสภี พรรณราย เรื่องราวของเมืองเวทย์มนตร์และมนตราสำคัญที่ผนึกอยู่ในตะเกียงของท่านยาย เมื่อวันหนึ่งตะเกียงถูกขโมยไป อันตรายใหญ่หลวงกำลังคุกคามโลกเวทย์มนตร์ หัวขโมยจะนำเอามนตราที่อยู่ในตะเกียงแก้วไปใช้เพื่อวัตถุประสงค์ใด…นิยายออนไลน์ น่าติดตามอีกเรื่องที่ อ่านเอา อยากให้คุณได้ อ่านออนไลน์

………………………………………….​

-28-

 

จักรภพกับคัทรียาจับคอตัวเองและร้องอย่างเจ็บปวด

“โอ๊ย…ย…”

ทำท่าเหมือนพยายามจะดึงมือออก เหมือนมีคนบีบคอทั้งเขาและหล่อน ท่ามกลางสายตาบิดามารดา

“ภพ…ยา…เป็นอะไรลูก?” ทัศวรรณผวาเข้าหาลูกสาว ส่วนคุณวรชัยก็ผวาเข้าหาลูกชาย

ทั้งสองดิ้นทุรนทุรายอยู่บนพื้นอย่างเจ็บปวด

เรนี่เบิกตากว้าง

หล่อน…ไม่ได้ทำอะไรนะ แค่…คิด!

เสียงวรชัยดังขึ้น

“เรียกหมอ…หมอ…”

วิชากับเกศราก็ตกใจ…ที่อยู่ๆ ทั้งจักรภพกับคัทรียาก็ลงไปนอนดิ้นบนพื้น และจับคอตัวเองร้องลั่นเจ็บปวดทุรนทุราย เหมือนหายใจไม่ออก

เสียงดังขึ้นที่หูของเรนี่

“คุณต้องหยุดคิดร้ายกับคนอื่น!”

เรนี่มองหาคนพูด…คุ้นมาก…เสียงคุ้น

“ฉัน…ฉัน…ไม่ตั้งใจ”

“หยุดคิด!”

“หยุดคิด…ได้…หยุด…หยุด…”

จำได้ว่าเป็นเสียงของวิล…

หล่อนพยายามหยุดคิด…แต่ความคิดก็ยากเย็นนัก…บังคับให้หยุดยาก เพราะหล่อนโกรธ อารมณ์บดบังสติ

วิลต้องช่วยอีกแรง…และจะหยุดต้องพาเรนี่ออกมาจากสถานการณ์นั้น

อีกครั้งที่วิลพาเรนี่ออกจากห้องพยาบาลไปที่ระเบียงพักผ่อนมุมหนึ่งในโรงพยาบาล

เรนี่งุนงง

“เกิดอะไรขึ้นคะ?”

“ผมต้องถามว่าคุณทำอะไร?”

“แล้วคุณมาได้อย่างไง?”

“คุณตอบคำถามผมดีกว่า”

“ฉันเกลียดคนพวกนั้น!” หล่อนเน้น “เกลียด…เกลียดและโมโห…โกรธมาก…โกรธ…”

วิลตกใจ…กลัวอารมณ์ของเรนี่ ลำพังถ้าหล่อนเป็นคนปกติล่ะก็ คงไม่ต้องวิตกมากเท่ากับหล่อนเป็นหลานของอีเวอลีน

หล่อนมี ‘พลัง’ พิเศษ เพราะนอกจากสายเลือดแล้ว ดูเหมือนมนต์ดำจากอีเวอลีนยังถ่ายทอดมาถึงเรนี่ได้ด้วย

“คุณหยุดพูดว่าโกรธ ว่าเกลียด ว่าโมโหเลย”

“ทำไมคะ?”

“ผมไม่ชอบ”

“ถ้าฉันโกรธฉันเกลียดจริงๆ”

“ขอ…ร้อง…อย่า…พูด…!”

“ห้ามฉันไม่ได้!”

“เดี๋ยวก็ปิดปากคุณซะหรอก” เขายื่นหน้ามาใกล้ ปิดปากหล่อน…โดยร่ายคาถาให้หล่อนพูดไม่ได้

เรนี่ใจเต้นแรง หา! ปิดปาก…หมายถึงอะไร จะจูบหล่อนหรือ เล่นยื่นหน้ามาใกล้ หล่อนเบิกตากว้าง

“อย่านะ…อย่าฉวยโอกาส”

เขาผงะ

“ฉวยโอกาส?”

“ถ้าคุณจูบฉัน ฉันเอาเรื่อง ถึงคุณจะเป็นเจ้านายฉัน ให้โอกาสฝึกงานกับฉัน ฉันก็ไม่ยอมให้คุณฉวยโอกาสง่ายๆ”

พ่อมดวิลตาโต โคลงศีรษะ เป็นงั้นไปได้

“ผมไม่ได้จูบคุณ”

“ก็คุณจะปิดปากฉัน”

“ปิดด้วยมือได้มั้ย?” เขาถาม “ทำไมคุณต้องคิดว่าผมจะปิดปากคุณด้วยปากของผม?”

นั่นสิ…ทำไมคิด?

ตายแล้ว หล่อนหน้าแดง ลืมเรื่องโกรธครอบครัวคุณลุงวรชัยไปหมด อับอายขายหน้า

เขาเห็นหล่อนหน้าแดง…อือม์…น่ารัก เด็กหนอเด็ก ยังเด็กเหลือเกิน เพิ่งจะเรียนจบ ยังเห็นโลกกว้างไม่มาก หล่อนจึงตกเป็นเครื่องมือคนอื่นไม่ยาก

หล่อนไม่ยอมแพ้ เลี่ยงเรื่องอื่นแทน

“อยู่ๆ คุณมาพบฉันได้อย่างไร?”

ไม่อยู่ๆ หรอก เพราะวิลมักจะให้เวลากับหล่อนมากที่สุด เอาเป็นว่าถ้าว่างเมื่อไหร่ หล่อนก็อยู่ในสายตาเขาเมื่อนั้นล่ะ

“ไม่ต้องถามครับ”

“ฉันชักสงสัยคุณแล้ว เวลาฉันมีปัญหา คุณจะต้องอยู่ด้วยทุกครั้ง คุณเป็นใครกันแน่?”

“คุณอย่ามีปัญหาสิ ผมจะได้สบาย”

“ปัญหา?”

“หยุดสร้างปัญหา” เขาถอนใจยาว และรู้ว่าบางครั้งก็ไม่ใช่หล่อนเสียทีเดียว ยังมีองค์ประกอบอื่นๆ ที่ทำให้เกิดปัญหา “เราจะไม่พูดเรื่องปัญหาก็ได้”

“แต่ฉันอยากรู้คุณเป็นใคร?”

“ยังไม่ถึงเวลาที่ผมจะบอก”

“ฉันสงสัย ทำไมต้องเป็นคุณทุกครั้ง ถ้าคุณไม่พูด ฉันจะไม่ไปฝึกงานบริษัทคุณแล้ว”

“เรื่องของคุณนะ ถ้าคุณไม่ฝึกงาน เรื่องของคุณ คนเสียประโยชน์ไม่ใช่ผม”

เรนี่อยากจะร้องกรี๊ด!

 

***

 

ยายทาฮิร่ากำลังสนทนากับยายบาบาร่า ในสถานที่ทั้งคู่กำลังหนักใจ เพราะเมื่อวานวิลกับเซลิน่ามารายงานเรื่องเรนี่จนได้รู้ความจริงที่สงสัย

“เรนี่เป็นหลานสาวของอีเวอลีน เป็นลูกสาวรีด้า รู้สึกเลยทำไมถึงไม่สบายใจมาตั้งแต่แรก” ทาฮิร่าพึมพำ

“นั่นสิ…เด็กมีพรสวรรค์พิเศษ” บาบาร่าเสริม

แต่เจ้าชิกเก้นแทรกว่า

“พรสวรรค์มนต์ดำแน่ะสิ ไม่ใช่เรื่องดีเลย ยาย”

“มนต์ดำอันตราย” ไทเกอร์อยากพูดบ้าง “ถ้าพวกอันตรายรวมตัวกัน เมืองเราจะรอดเรอะ”

ชิกเก้นขยับตัวอย่างอึดอัด

“ไม่ผิดกับอสูรกำเนิดเลยนะ หรือจะเป็นอาถรรพณ์ของเมืองเวทมนตร์ต้องเผชิญกับอันตราย”

“แล้วสองยายของเราจะสู้ไหวไหมเนี่ย”

ยายบาบาร่าหันมาตวาดแมวเปอร์เซียสองตัว

“พูดมาก พูดไม่สร้างสรรค์ บั่นทอนกำลังใจตัวเอง”

ไทเกอร์เถียงเจ้านายว่า

“เวลาแบบนี้จะมาปกปิดหมกเม็ดไม่ได้ มันต้องพูดแต่ความจริงล่ะยาย…เมื่อวานยายไปประชุมที่สภาเมือง พวกอาวุโสว่าอย่างไงกันครับ”

ยายบาบาร่าสบตาเพื่อน…พูดไม่ออก

การประชุมสภาเมืองอาวุโสเมื่อวาน…ใช่ว่าจะดี จะราบรื่น เพราะมีแต่ความกังวล และเคร่งเครียด

ตราบใดยังจับอีเวอลีนไม่ได้…ก็อันตรายแล้ว

มีบางอย่างที่เป็นสัญญาณเริ่มต้น เริ่มต้นจากดินฟ้าอากาศที่แปรปรวน บางเวลาอากาศดี ท้องฟ้าสดใส บางเวลาก็กลายเป็นมืดมิด มีฟ้าคำราม และก่อเกิดพายุ จนทำลายบ้านเรือนและต้นไม้เสียหาย

เพราะอะไร?

อิทธิฤทธิ์มนต์ดำ…ก่อเกิดอาเพศ ลางร้าย

แค่เริ่มต้นและอยู่ในวงแคบ…

ต่อไปล่ะ…อะไรจะเกิดขึ้นอีก?

วิลมารายงานล่าสุด คือเรนี่ยังมีเวทมนตร์พิเศษทั้งที่ไม่เคยฝึกคาถาเลย สามารถทำร้ายได้แค่…ความคิด!

“ความจริงอะไร เจ้าไทเกอร์ ยังไม่ทันเผชิญหน้าเลย แกก็หมดกำลังใจเสียแล้ว ยอมแพ้เสียแล้ว เหมือนมวยที่โยนผ้าขาวยอมแพ้ง่ายๆ”

“ไม่ใช่มวยนะ…ยาย มันเป็นปีศาจร้าย แม่มดใจร้าย แม่มดโหด ฆ่ามามากต่อมากแล้ว ประวัติมือเปื้อนเลือด!”

“พูดเหมือนกลัวมาก?”

“กลัวสิ…ยาย”

“เจออีเวอลีนจะจับแกส่งเป็นตัวแรกเลย”

“ไม่…ไม่…ยาย…อย่าทำแบบนั้น แมวก็มีหัวใจ แมวก็กลัวตายเหมือนกัน”

“แมวมีเก้าชีวิต ไม่ต้องกลัว”

“แต่ไทเกอร์ขออยู่ด้านหลังยายดีกว่า ขอเป็นหน่วยสนับสนุนดีกว่า”

ขณะที่บาบาร่ากำลังพูดกับเจ้าไทเกอร์ ยายทาฮิร่าก็มีกิริยาแปลกๆ กระสับกระส่าย จนบาบาร่าต้องถาม

“เป็นอะไร?”

“อยากไปบ้านเรนี่…”

“เห็นอีเวอลีนเรอะ หรือเห็นตะเกียงแก้ว?”

“ไม่เห็นทั้งสองอย่าง แต่รู้สึกว่าต้องไป ต้องไปให้เห็นกับตา…มี…มีอะไรเรียกให้ไป…”

“งั้นข้าไปเป็นเพื่อน”

หันไปมองสองแมว…ที่ทำท่าลังเล

“จะไปหรือเปล่า?” บาบาร่าถาม

ชิกเก้นตอบทันที ทั้งที่กลัว

“ไปสิ…ขอไปด้วย ถึงไหน ถึงกัน”

เห็นชิกเก้นไป ไทเกอร์ก็ไม่ยอมน้อยหน้า ปากแข็งตอบ

“ไป…ไป…จะขาดไทเกอร์ได้ไงนะ…นะ…”

 

 

เรนี่นอนไม่หลับ…กระสับกระส่ายอยู่บนเตียง

ห้องนอนที่เคยรู้สึกสบาย…ทำไม…กลับร้อน กลับอึดอัด กลับอบอ้าว ทั้งที่เปิดแอร์นอน…น่าจะสบายที่สุด เป็นเวลาดีที่สุด เวลาพักผ่อน

โอ๊ย…หล่อนขยับเปลี่ยนท่าไปมาทั้งข้างซ้าย ทั้งข้างขวา มีหมอนข้างกอดเกย แต่กลับไม่ชอบ

“เรนี่…เรนี่…เรนี่…”

จนได้ยินเสียงเรียก…เสียงที่ทรงอิทธิพลแฝงบังคับ

“ออกมาพบยาย!”

ยาย…เรนี่สะลึมสะลือ มึนงง

ออกมา…พบ…ที่สนามหน้าบ้าน…สนามหญ้ากว้างเป็นที่ตั้งของศาลากลางสวน ที่ตั้งของเรือนไม้ดอก

“ออกมา…ยายจะให้รางวัลที่พิเศษสุดกับหลานยาย…”

รางวัลพิเศษ…คืออำนาจพิเศษ

เรนี่…เดินออกมาอย่างคนไร้สติ เดินด้วยอำนาจเสียงสั่ง ไม่รู้อะไรเลย…ไม่รู้ว่ามียาย ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

จนมาหยุดอยู่เบื้องหน้าเจ้าของเสียง

ท่ามกลางแสงสลัวๆ จากโคมไฟที่รายล้อมเกือบรอบกำแพงบ้าน ก็แค่แสงสลัวๆ

อาณาเขตกว้างใหญ่…

เรนี่เหมือนถูกสะกดจิต ต่อต้านกับเสียงเรียกไม่ได้

ยาย…อีเวอลีน…

ต่อหน้าหญิงสาว…สวย…เด่น…

อีเวอลีนจ้องมอง ‘หลานสาว’

“เรนี่…หลานยาย…เจ้าช่างงดงามนัก เจ้าช่างเหมือนรีด้า ลูกสาวข้านัก”

รีด้า…วัยสิบแปด…ตอนตนถูกจับ

รีด้า…แต่งงานกับมนุษย์อ่อนแอ!

มี…เรนี่…แล้วก็หายสาบสูญไป

ด้วยอำนาจมนต์ดำของตน…ยังไม่สามารถ ‘เห็น’ รีด้า

แปลก…รีด้าเจ้าอยู่หนใดกัน?

ยังดี…มีเรนี่…เป็นตัวแทนของเจ้า

เรนี่วัยยี่สิบ…ไม่แตกต่างกับเจ้าตอนสิบแปดเลย

งดงาม…แต่ยังแฝงความแข็งแกร่งด้วยสายเลือดข้า!

เรนี่…ยายมองเห็นแล้ว ตลอดเวลา เจ้าไม่มีความสุขนัก ลูกที่พ่ออ่อนแอ แม่หายสาบสูญ มีแม่เลี้ยงกับบรรดาพี่ๆ ที่ไม่เคยสนใจหรือรักเมตตาเจ้าเลย

ปู่เจ้าก็คิดแค่ปัญหากิจการ…คิดแค่…เงิน…

มีแต่อาเจ้าคนเดียวที่ยังพอเป็นที่พึ่ง แต่อาเจ้าก็แบกรับปัญหากิจการ ปัญหาเงิน หาเงินเข้าบ้าน

เรนี่…ที่น่าสงสารของยาย

เจ้าจะไม่อ่อนแอเหมือนพ่อ…เจ้าต้องเข้มแข็ง

ยายอีเวอลีนจะทำให้เจ้าเข้มแข็ง เจ้าจะไม่เหมือนใคร เจ้าจะยิ่งใหญ่กว่ายาย…เก่งกว่า เหนือกว่า ยายจะมอบให้เจ้าทั้งหมด หลานรัก หลานคนเดียวของข้า

“ยื่นมือมาสิ…ยื่นมือมา…”

มือขาวเนียนยกขึ้นช้าๆ แขนเสื้อชุดนอนร่นถึงต้นแขน ชุดนอนนุ่มลื่นสบาย กายของเรนี่ก็ยังสบาย ยังรู้สึกผ่อนคลาย จนกระทั่งมือหยาบหนาของแม่มดอีเวอลีนสัมผัสลงบนหลังมือของหญิงสาวทั้งสองข้าง

แตะสัมผัสแผ่วเบา…เบามาก…ยังรู้สึกถึงความหยาบกร้าน ผิวแห้งแตก…และเล็บมือเป็นสีดำ!

แค่แตะ…รู้สึก…ต่อมา…เมื่อแม่มดอีเวอลีนร่ายคาถาถ่ายทอดวิชาของตนสู่ร่างของเรนี่

ครั้งก่อนถูกเจ้าวิลขัดขวาง

ครั้งนี้…จะต้องราบรื่น…

เรนี่ร้อน…ร้อนไปทั่วร่าง…อีกแล้ว ไม่ชอบความรู้สึกเช่นนี้เลย รู้สึกทรมาน…มีบางอย่างที่เข้าสู่ร่างกาย เมื่อถึงจุดหนึ่งร่างกายก็แทบจะแตกสลาย

หล่อนโคลงศีรษะไปมา และปฏิเสธ

“ไม่…ไม่…หยุดเถอะ…หยุดเถอะ เรนี่ไม่ไหวแล้ว หยุดเถอะ…เรนี่จะตายแล้ว”

เสียงอีเวอลีนดังขึ้น

“อดทนหน่อย…เรนี่ หลานรัก มีแต่ผู้ต้องการเวทมนตร์วิเศษของข้า แต่ข้าไม่มอบให้ใคร นอกจากเจ้าผู้เดียว!”

 

***

 

Don`t copy text!