เพื่อนเดียวเสี่ยวฮัก บทที่ 15 : ข้าบาทบูชา

เพื่อนเดียวเสี่ยวฮัก บทที่ 15 : ข้าบาทบูชา

โดย : มาลา คำจันทร์

เพื่อนเดียวเสี่ยวฮัก กับเรื่องราวของตำนาน ความเชื่อ และความรัก…มิตรภาพอันบริสุทธิ์ของเพื่อนรัก กับความรักที่มีต่อหญิงสาวคนเดียวกัน ความรักนั้นจะสะบั้นสายสัมพันธ์ของเพื่อนลงได้หรือไม่…ผลงานจาก อ. มาลา คำจันทร์ ในรูปแบบ นิยายออนไลน์ ที่ อ่านเอาอยากให้ทุกคนได้ติดตามและ อ่านออนไลน์ ไปพร้อมๆ กัน

สมัครบัตร Citi Ready Credit

ทุกยอดการสมัครจะมีส่วนแบ่งกลับมาสนับสนุนเว็บไซต์อ่านเอาของพวกเรา 🙂

……………………………………………………………….

-15-

 

ลูกกำนันเอาไอ้อ้ายเข้าดงหลวงไปพู้นแล้ว อีพ่อ”

“งัวน้อยคันเขา บ่ฮู้จักกลัวเสือกลัวหมี” หนานอินตามองออกไปในความมืดนอกบ้าน แล้วหันกลับมามองลูกสาวอีกครั้ง “ไอ้น้อยอุ่นผัวเอ็งก็หายไปในดงหลวง”

“ไอ้อ้ายจะเป็นอันใดบ้างไหม อีพ่อ”

“คงไม่เป็นไรหรอก พ่อเองไม่รู้สึกรู้สาอันใดว่าไอ้อ้ายจะบาดไหม้ไข้เจ็บ ดงหลวงเป็นป่าลึกดึกดงคนกลัว แต่ก็ใช่ว่าคนที่เข้าไปจะไปตายกันหมด คงเลาะๆ เล็มๆ แถวตีนดงเท่านั้นพ่อว่า ลูกพ่อกำนันมันฮ้ายตีนคันมือ ได้เก้งได้กวางสักตัวก็หายคัน”

“เบี้ยเจ็ดแก่น…”

คำแสงอ้างถึงโหราศาสตร์ที่เล่าลือว่าแม่นยำนักของพ่อ แต่หนานอินตาตัดบท

“เบาบางอยู่ ยังไม่สมควรจะผายเบี้ยเจ็ดแก่น ขันครูผัวมึง ยังใส่ใจดูแลดีหรือไม่”

“ก็ห้อยแขวนไว้ที่เดิม ไม่มีใครม้างทำลาย”

“มึงมาช่วยแม่ที คำแสง”

แม่นางพูด แม่นางเป็นคนเงียบๆ เย็นๆ อายุได้เจ็ดสิบแล้ว สายตาแม่คืนมา ทอผ้าได้ แต่สนด้ายเข้ารูเข็มไม่ได้ สี่สิบตาบ้า ห้าสิบตาฟาง…แม่นางว่า ตัวนางเองวันนี้ก็เกือบสี่สิบแล้ว แต่ตายังดี

“อีแม่จะเยียะหยัง เอาลูกเดือยมาร้อย”

“เดือนหน้าวัดบ้านเราจะมีปอยหลวง อีแม่ว่าจะทานทุงสักสิบผืน”

ย้ายก้นไปทางแม่ ลูกเดือยหินเมล็ดเล็กๆ มีเปลือกแข็งเหมือนหิน กินไม่ได้ ประโยชน์ใช้สอยคือเอามาเป็นส่วนประกอบผืนทุง เดือนหน้าจะมีปอยหลวง นางเองก็สมควรจะทอทุงสักสิบผืนเหมือนแม่

เอาเข็มทิ่มก้นลูกเดือยหินให้ไส้มันทะลักออกทางปลาย ยังหัวค่ำอยู่ บางเหย้าบางเรือนยังมีเสียงกกๆ กากๆ ถากไม้ก่อไฟ เรือนพี่สาวอยู่เยื้องไปอีกฟาก มีเสียงละครซอจากสถานีวิทยุว.ป.ถ.๒ มาแว่วๆ

เอาหูไปฟังซอ เข็มทะลุตามไส้ลูกเดือยมาทิ่มมือ เลือดแดงผุดออกมา นางใจหายวาบ สะดุ้งปลาบแปลบไปถึงไอ้อ้าย

 

บิดตัวยืดยาด หลับดีฝันดีไม่มีอะไรมารบกวน อาจเพราะเจ้าป่าเจ้าเขาท่านเมตตา อาจเพราะป่าใหญ่ไพรหนายังมากมีด้วยตัวกินง่ายอย่างเก้งกวางกระจงกระจ้อนเป็นอาทิ สัตว์เสือเนื้อร้ายจึงไม่มากวน

หนุ่มหวือหวาประจำตำบลตื่นก่อน เขาเข้านอนหัวค่ำ ตื่นมาอยู่ยามกลาง เฝ้าไฟจนโงกง่วงจึงกลับเข้าไปนอนแล้วปลุกเพื่อน เพื่อนเองอาจกลับเข้านอนอีกครั้งตอนใกล้รุ่งนี่เอง ดูมันเครียดๆ หมกมุ่นใจลอย ปล่อยให้มันหลับให้เต็มที่ ตื่นมาอีกทีอาจดีขึ้น

ลงไปบ้วนปากล้างหน้าแล้วสีฟันอยู่ริมฝั่งน้ำ น้ำเย็นเฉียบ แดดอ่อนๆ เริ่มชอนเฉียง เสียงชะนีร่ายไม้ร้องเรียกว่าผัวๆ นกกระถัวปากงุ้มบินลงที่หาด ท่าทางเหมือนมันไม่ประสีประสาว่าอันนี้คนหรือลิง

เบาใจ ผ่อนคลายสบายใจลูกพ่อกำนัน

อันที่จริง เขาเองก็ไม่ตั้งใจว่าจะต้องล้มหมูแก้วหมูหินอะไรเลย อยากดูรู้เห็นว่าตนตัวมันเป็นอย่างไรเท่านั้น ได้ก็ดี ไม่ได้ก็แล้วไป อยากปลีกหนีจากภาวะอึดอัดขัดใจมากกว่า แม่เองเป็นคนชี้ช่องบ่องทางให้ห่างหน้าพ่อสักสามสี่คืน ได้อันใดไม่ได้อันใดไม่ใช่ปัญหา กลับไปนอนเรือนพ่อหลวงห้วยห้อม หาช่องทางเข้าใกล้บัวผายดูจะดีกว่าด้วยซ้ำ อาจหาเวลาไปลองลูกปราย ยิงเป้าบิน ฝึกปรือฝีมือให้ช่ำชองชำนาญมากขึ้น วันเวลาข้างหน้าเวลามีปอยหลวงปอยลามแล้วเข้าพวกเข้าหมู่กับลูกพ่อหลวงกำนัน ลูกปลัดอำเภอหรือลูกผู้ใหญ่ผู้โตทั้งหลาย จะได้พูดได้เต็มปากว่านกบินควรเล็งอย่างไร ดักหน้าดักหลังอย่างไรถึงจะได้ผล

“เมื่อคืน เสือมาลงกินน้ำที่ห้วย”

ไอ้ลูกพ่อหายตื่นมาแล้ว ตาขาวดูเหลืองๆ คล้ายคนหลับนอนไม่เต็มที่

“เสือลงหรือวะ ทำไมมึงไม่ปลุกกู”

“มันเลียกินน้ำเฉยๆ อยู่อีกฝั่งห้วย ไม่มีท่าทีอย่างไร มันเฉยๆ กูก็เฉยๆ ไม่อยากปลุกมึง”

“มึงพบเสือเหมือนกูพบแมว เมื่อใดหนอ กูจะเป็นได้อย่างมึง”

อุ่นแสงเงยหน้าขึ้นจากไฟเล็กน้อย ยิ้มจืดๆ รอยยิ้มคล้ายเยาะหยันอะไรบางอย่าง

“เป็นอย่างมึงเป็นนั่นแหละดีแล้ว อย่าเป็นอย่างกูเลย มันทุกข์”

“ไอ้เสี่ยว”

เดินเข้าไปหา คล้ายมีวาจาจะว่ากล่าว แต่คนนั่งเผาข้าวหลามกลับชิงพูดเสียก่อน

“อีกคืนเดียวนะ สัจจะลูกผู้ชาย”

“มึงเองก็เหมือนกัน มึงเอาสัจจะลูกผู้ชายมามัดคอกู กูจะอ้างเอาสัจจะพรานมัดคอมึงบ้าง ตามรอยหมู พบรอยมึงอย่าเลี่ยง อย่าเอาโน่นเอานี่มาอ้าง”

“ตกลงองอาจ พบรอย กูไม่เลี่ยงรอย อันนี้สัจจะของกู”

“กูเรียกมึงว่าเสี่ยวทุกคำ แต่มึง…ไม่ค่อยเรียกกูว่าเสี่ยวเลย”

“กูรักภักดีต่อมึง กูยกย่องชื่นชม กูยกมึงสูงไว้เสมอเจ้าราชบุตรผู้นั่งบนหลังช้าง ส่วนกูเป็นข้าบาทเทียวตีน มึงอาจลงจากหลังช้างมาเทียวดินกับกูบ้าง แต่กู…ไม่บังควรเด็ดขาด จะขึ้นไปนั่งหลังช้างร่วมมึง”

“ซึมเลยกู”

 

ซื้อหนังสือที่ www.naiin.com ไม่ว่าเล่มใดก็ตาม

ทุกยอดการสั่งซื้อจะมีส่วนแบ่งกลับมาเพื่อสนับสนุนเว็บไซต์อ่านเอา

ชุมชนแห่งการอ่านของพวกเรา : )

น้ำค้างน้ำเหมยเหยเหือดหมดสิ้น แดดแรง แต่ไม่ค่อยร้อน ตอนดึกดื่นคืนค่อนออกจะหนาวอยู่บ้าง แต่ก็หลับนอนเป็นสุขดีเพราะมีไฟอุ่น ออกแกะรอยหมูใหญ่อีกครั้งเมื่อราวสิบนาฬิกาเศษ รอยหมูชักพาลงสู่แอ่งชื้น มีร่องรอยเล็มกินไคลหิน เลาะล่องลงไป ยอดกูดถูกแทะใหม่ๆ ยังมียางติดอยู่ หมูวกขึ้นฝั่ง ทิ้งรอยหย่อมตีนไว้เป็นทาง เหมือนกลัวว่าคนตามจะหลงรอย เหมือนจงใจทิ้งรอยให้ตาม

เหนือขึ้นไป กล้วยขึ้นอยู่เป็นดง

กล้วยต้นหนึ่งล้มลงราวถูกหวดฉับในดาบเดียว

ยังสดยังใหม่ ใบกล้วยยังไม่ทันเหี่ยว ยางกล้วยยังไม่หยุดไหล แกนกลางของตอกล้วยก็โผล่พ้นรอยตัดขึ้นมาสักหนึ่งข้อมือเท่านั้นเอง

เหมือนเมื่อครู่นี้เอง ไม่น่าจะเกินครึ่งชั่วโมงก่อนนี้ด้วยซ้ำ

คนเจนป่าสันหลังเย็นวาบ

ไม่ใช่หมูป่า

ไม่ใช่หมูหิน

อันนี้คือหมูเจ้า

หมูเจ้าคือหมูที่เป็นสัตว์เลี้ยงของเจ้า หนักหนากว่านั้น อาจเป็นเจ้าผีใหญ่เจ้าพรายหลวงท่านแปลงตัวมาเสียด้วยซ้ำ

หมูอะไรจะใหญ่โตมโหฬารได้ถึงขนาดนี้ เขี้ยวคมราวดาบ สะบัดฉับเดียวต้นกล้วยขาดกลางล้มครืน

“มึงรักกูไหม…เสี่ยว”

“อย่าถามคำนี้กับกู”ลูกหล้าของกำนันทองดีตีหน้ายุ่งๆ “มีอันใดหรือ”

“กูเป็นอะไรไป มึงเมตตาผายโผดแม่กับน้องกูด้วยนะ ขาดกูอีกคนคงลำบากกันมาก อย่าดูดาย อย่าละ อย่าขว้างเขา ให้เหมือนพ่อมึงเมตตาพวกกู กูขอมึงแค่นี้ ไม่ขออะไรอีกเลย เพื่อนเดียวเสี่ยวฮัก”

องอาจพูดไม่ออก ก้อนลมแล่นขึ้นจุกคอจนตีบตัน ข่มก้อนลมอันนั้นลงท้อง ถอนหายใจยาวๆ

“กลับ กลับกันเลยไอ้เสี่ยว ไอ้ลูกคนทุกข์คนยาก ไอ้ข้าบาทเทียวดิน ตัดเข้าหาห้วยห้อมทันที คืนนี้อาจทันนอนเรือนพ่อหลวงสม”

 

เสื้อก๋องเฮง (1) ตัวนั้นยังค้างคาอยู่ จะทันได้ให้พี่น้อยใส่ในงานปอยหลวงหรือไม่ยังไม่มั่นใจนัก มีงานแทรกซ้อนเข้ามา ครูสุรีย์จ้างให้ปักหน้าหมอนแต่งงาน ปักอยู่กับบ้านก็หงุดหงิดรำคาญแม่ บางวันจึงเอาหลานสาวพาดบ่าไปสู่เรือนยาย

ทำไมแม่ถึงชอบระรานเธอนัก ทำไมถึงได้ปักใจเชื่อมั่นนักหนาว่าเธอจะมีบุญได้เป็นลูกสะใภ้พ่อกำนัน เหมือนพี่ยุพิน ลูกแม่ยุพาได้ขึ้นสู่เรือนหลังหลวง แล้วออกมาอยู่เรือนหลังย่อมที่อ้ายสมศักดิ์คิดอ่านปลูกสร้างเอง

แม่เหมือนมีแต่ไฟไหม้อยู่ในใจ

แม่ชอบเอาแม่ยุพามาเปรียบเทียบว่าอย่างนั้นอย่างนี้ ได้ขี่รถไฟบ้างละ ได้ไปเมืองกอกไหว้พระแก้วมรกต ได้ชมพระบรมมหาราชวัง ได้กินข้าวผัดปู ได้ดื่มน้ำมะเน็ดมะนอย

ทำไมแม่ไม่เอาแม่คำแสงมาเปรียบบ้าง แม่คำแสงอายุน้อยกว่าแม่ถึงสิบปี แต่ทุกข์ยากตรากตรำกว่าแม่ร่วมสิบเท่า

แม่เอ็งมันมีกรรม กรรมมันหนักนัก

พ่อเคยพูด แต่พ่อไม่เคยขยายความต่อ เมื่อถาม พ่อก็ว่าอย่ารู้ไปเลย แล้วพ่อก็ยกเอาคำสอนของคนแก่คนเฒ่ามาสอนเธอว่าอย่าเพ่งมองแต่กรรมของคนอื่น ควรเพ่งมองที่กรรมของตนมากกว่า พ่อเป็นหนาน บวชมานาน อยู่ในผ้าเหลืองสิบกว่าปีตั้งแต่เป็นเณรน้อย เมื่อจะเข้าโบสถ์ขอบวชเป็นภิกขุสังฆะเมื่ออายุยี่สิบปี ยายว่าตารับเป็นพ่อออก คือเป็นเจ้าศรัทธา ค่าใช้จ่ายหลักๆ ให้แก่พ่อ ตาเองไม่ใช่เศรษฐีมีเงินอย่างพ่อกำนัน แต่เป็นผู้มั่นคงคนหนึ่งในดงม่วงฝ้าย หากยังอยู่มาจนถึงวันนี้ ตาคงอายุได้เจ็ดสิบแปดเพราะยายบอกว่าตาอายุมากกว่ายายสามปี แต่ตาหมดอายุไปเมื่ออายุไม่ถึงหกสิบดีนัก ส่วนยายยังมีชีวิตอยู่

“แม่ข้า มีเคราะห์กรรมอันใดนักหนาหรือยาย พ่อชอบว่ากรรมแม่มีนัก”

“มันโดนน้ำมันพราย”

 

ร้อนแต่ชื้น เหงื่อออกจนชุ่มเสื้อ เหลือบได้กลิ่นเหงื่อไคลก็ตามรบกวนชวนรำคาญ ไม่ค่อยมีใครโดนเหลือบกัดกินเลือด อาจเป็นเพราะตัวมันใหญ่จึงสังเกตเห็นง่าย ก็เลยไม่ยอมให้มันลงเกาะแล้วดูดกินเลือด ยุงเสียอีกที่ได้กินเลือดคนมากกว่า ตัวมันเล็ก ระวังยาก ยังมีแมลงอีกอย่างที่เป็นที่เข็ดขยาดกันนักในหมู่คนเกี่ยวข้องดงดอยทั้งหลาย เรียกชื่อว่าขุ้น ตัวมันเล็กๆ ดำๆ คล้ายแมลงวันพันธุ์เล็ก เวลามันกัดไม่ค่อยรู้สึกตัว แต่หากใครโดนกัดแล้วมักจะคันเป็นปี

ย้อนรอยเดิมลงมา ไม่ใส่ใจรอยหมูรอยเม่นอันใด พงไพรใหญ่กว้างช่วงนั้นเป็นป่าโปร่งดูแล้ง กิ้งก่าดงแปลงผิวเป็นสีน้ำตาลอมส้มกลมกลืนไปกับกิ่งไม้ใบหญ้าแวดล้อม นกคุ่มบินพรูจากที่ซุ่ม มันทิ้งไข่หรือลูกเล็กของมันไว้ ไม่ได้ทิ้งแบบหนีเอาตัวรอด แต่มันล่อให้คนเข้าใจผิดไล่ติดตามไป ไข่หรือลูกเล็กของมันจะปลอดภัย

หมามุ่ยติดฝักเป็นพวงดก ยังไม่แก่จัดถึงขั้นขนคายปลิดปลิวตามลมแต่ก็ไม่ประมาท คันมาก หมามุ่ยคำพื้นเมืองว่าหมาเหยือง เหยืองคือเข็ดขยาด แม้แต่หมาก็ยังขยาด

ห่างไปเล็กน้อยดอกดวงอะไรที่ไม่รู้จักเป็นช่อสีเหลืองเหมือนเอื้องผึ้งเอื้องคำ มองซ้ายมองขวาหาหลักกำหนดจดจำ ลัดลงเนิน ไหล่เนินชันจนต้องหันข้างลง

“พูดอะไรบ้างสิวะ มึงเงียบมาแต่เช้าแล้ว ไอ้หน้าจาง”

“ไม่รู้จะพูดอะไร โกรธกูไหม กูเป็นเหตุให้มึงละรอยหมู”

“ไม่โกรธเลย ไอ้เพื่อนเดียวเสี่ยวฮัก” หยุดเท้าแล้วเอาศอกถองคนเดินตามหลัง “ ต่อไปให้คิดว่ากูเป็นเสี่ยวอย่างเดียวก็พอ อย่าคิดเรื่องเจ้านั่งช้างกับข้าเดินดินอะไรนั่นเลย ว่ากันจนถึงที่สุด กูว่าเป็นเรื่องบังเอิญเท่านั้น ที่กูเกิดมาเป็นลูกพ่อกำนันส่วนมึงเกิดเป็นลูก…ลูกคนหาย กูกับมึงตั้งใจมาแต่เมืองฟ้าหรือว่าจะเกิดเป็นลูกใคร”

“มึงว่ากล่าวลึกซึ้งนัก เสี่ยว”

“แต่กูก็ยังอยากยิงเสืออยู่นะ มันบอกไม่ถูก ยิงเสือไม่ได้ กูคงกลัวเสืออยู่ร่ำไป”

“กลัวเสือก็ดีแล้วมึง ครูกูว่าคนเรามีที่กล้าก็ควรมีที่กลัว กูเองก็กลัวเสือนะ ไม่ใช่ไม่กลัว สาบกลิ่นเสือ กูไม่เคยตามกลิ่นเข้าหามันเลย มีคนว่าจ้างให้กูหาเสือไฟสักตัว จะเรียกเอากี่สิบหรือเป็นร้อยก็ได้ แต่กูไม่เคยรับ เสือไม่ใช่อาหารคน ข้อนี้กูถือสา ครูกูสั่งไว้ ตัวใดไม่กินอย่าล่า หมูตัวนี้กูก็กลัว เห็นรอยตีนมันกูรู้เลยว่าหนักแรง หมูอะไรจะใหญ่ได้ถึงขนาดนั้น เขี้ยวมันคม ต้นกล้วยขาดกลาง เหมือนหวดฉับด้วยดาบเดียว ฝีมือท่านละมึง”

“ท่านไหน”

“ท่าน…ท่านที่กูกับมึงปักธูป ไหว้วอนอ่อนขอ ท่านเตือนสองหนสามหน แต่กูไม่รู้จะพูดกับมึงอย่างไร กระทั่งมาพบรอยโคลนสูงระดับเดียวกับสีข้างควาย กูรู้ได้อย่างเดียว หากมึงไม่ฟังคำกู กูตายแน่นอน”

“อาจเป็นกูก็ได้ กูลากมึงมา”

“ถึงอย่างไร กูคงยอมให้มึงตายไม่ได้ พ่อแม่มึงมีบุญคุณล้นเหลือต่อหมู่กู แม่มึง…ถึงจะไม่ชอบขี้หน้ากูนัก แต่ถึงอย่างไรก็เป็นเมียพ่อกำนัน พ่อกำนันปันนาให้พ่อกูทำ พ่อกำนันไม่ถอดนาเมื่อพ่อกูหาย ปืนกูกระบอกนี้ พ่อกำนันขายแก่กูห้าบาท กูรู้ อันที่จริงพ่อกำนันอยากปันแก่กูเปล่าๆ แต่บ้านเราถือสาว่ามีดพร้าอาวุธให้กันเปล่าไม่ได้ มันจะสะบั้นตัดรอนกัน กูยอมให้มึงตายไม่ได้หรอกเสี่ยว หากตาย กูตายก่อน แต่ บัดนี้กูสบายใจ กูกับมึงไม่ตายแล้วเสี่ยว กูเชื่อ เรารอดทางตายแล้วเพราะเลิกรอยหมู ท่านเป็นหมูเจ้า ไม่ใช่หมูหิน จงเชื่อกู”

“แล้วทำไมท่านต้องแต่งแปลงเป็นหมูวะ ทำไมไม่เป็นเสือ เป็นงูหลวงเกล็ดเท่าฝ่ามือ อะไรนั่น”

“มึงต้องไปถามท่านแล้ว ไม่ใช่ถามกู”

————————-

(1) เพี้ยนเสียงมาจาก เสื้อกุยเฮง

***

สั่งซื้อ Remember Wrinks

เซรั่มบำรุงผิวที่เป็นมาสก์ได้ในหนึ่งเดียว

ทุกยอดการสั่งซื้อจะมีส่วนแบ่งกลับมาเพื่อสนับสนุนเว็บไซต์อ่านเอา

ชุมชนแห่งการอ่านของพวกเรา : )

สั่งซื้อ 1 หลอดราคา 2,090 บาท คลิกที่นี่  >>>>> https://bit.ly/2UT2G40   

สั่งซื้อเซ็ตประหยัดสุดคุ้ม 3 หลอดราคา 2,940 บาท คลิกที่นี่  >>>>> https://bit.ly/2QFzcY9

อ่านเพิ่มเติม เกี่ยวกับผลิตภัณฑ์นี้ คลิกที่นี่ >>>>>>>>>>> http://anowl.co/anowlsabai/remember-wrinks/

Don`t copy text!