นิยาย (รัก) ไม่มีตอนจบ บทที่ 23 : ภาพถ่ายบันทึก… (รัก)

นิยาย (รัก) ไม่มีตอนจบ บทที่ 23 : ภาพถ่ายบันทึก… (รัก)

โดย : กานต์

นิยาย (รัก) ไม่มีตอนจบ โดย กานต์ เรื่องราววุ่นๆ ในแวดวงนักเขียนผ่านตัวละครสำคัญอย่างแพรรภัส นักเขียนสาวที่ชีวิตจริงไม่ได้สดใสเช่นนิยายที่เขียน เธอต้องหนักแน่นและมุ่งมั่นแค่ไหน เพื่อให้นิยายรักเรื่องล่าสุดจบลงอย่างสวยงาม ช่วยนักเขียนสาวลุ้นกันกับ นิยายออนไลน์ ที่น่าติดตามอีกเรื่อง ซึ่ง อ่านเอา อยากให้คุณได้ อ่านออนไลน์

………………………………………….​​

 

หลังจากเสร็จสิ้นกิจกรรม แพรรภัสเลือกที่จะไปเดินเล่นชายหาดเพียงลำพัง เพราะวันวัสสานบอกกับเธอด้วยท่าทางขึงขัง และสีหน้าที่จริงจังว่า  เรนนี่ขอตัวไปงีบก่อนนะคะ ฟังพี่ๆ พูดกันมาหลายชั่วโมง หนูเริ่มจะง่วง!

หญิงสาวหัวเราะทันทีที่ได้ยินแบบนั้น และบอกให้สาวรุ่นน้องไปนอนพักเอาแรง ส่วนตัวเองเลือกที่จะออกมาเดินเล่นที่นี่

หลังจากเดินเล่นไปสักพัก แพรรภัสตัดสินใจนั่งพักบนชิงช้าเล็กๆ ตัวหนึ่งซึ่งทำจากไม้ที่ทาด้วยสีฟ้า และห้อยเชือกไนลอนสีขาวเส้นอวบหนาลงมาจากกิ่งต้นไม้ใหญ่

หญิงสาวนั่งดูรูปท้องฟ้า ชายหาด และน้ำทะเลที่ถ่ายมา แล้วก็เพิ่งมารู้ตัวว่าตนเองนั้นเป็นคนที่ไม่ชอบถ่ายรูปเอาเสียเลย เพราะกล้องในโทรศัพท์มือถือนั้นมีภาพที่บันทึกเอาไว้อยู่น้อยมาก

หลังจากไล่ดูภาพไปเรื่อยๆ ไม่กี่ภาพ แพรรภัสจึงได้เห็นไฟล์ภาพซึ่งถ่ายเอาไว้ที่หลวงพระบางเมื่อหลายเดือนก่อนเป็นครั้งแรก

บางรูปเป็นรูปวิวบนยอดพระธาตุพูสี ที่ที่ใครคนหนึ่งพาเธอขึ้นไปบนนั้น

บางรูปเป็นรูปรถเข็นขายข้าวเหนียวเสียบไม้ชุบไข่ แล้วนำมาปิ้ง ของกินเลื่องชื่อของชาวหลวงพระบางที่ผู้ชายคนนั้นซื้อให้

บางรูปเป็นภาพบนถนนคนเดินในยามพลบค่ำ ที่ที่หญิงสาวได้เดินเคียงข้างไปกับเขาและพูดคุยกันอย่างสนุกสนาน

อีกรูปเป็นรูปอาหารพื้นเมืองของชาวหลวงพระบางที่เรียกว่า แจ่วบองและหล่อนก็นึกไปถึงใบหน้าของคนที่แนะนำให้หล่อนชิม

ส่วนรูปสุดท้ายนั้น เป็นภาพของชายหนุ่มคนหนึ่ง คนที่ยกข้อมือข้างขวายืนมาข้างหน้า ข้างที่สวมนาฬิกาผ้าซึ่งเธอซื้อ พร้อมกับยิ้มกว้างจนตายิบหยี

น่าประหลาดใจแพรรภัสคิด ผู้ชายคนนั้นได้แทรกซึมอยู่ในทุกอณูของความสุข แทรกซึมอยู่ในทุกช่วงเวลาขณะที่หล่อนอยู่ที่หลวงพระบาง

และเมื่อหล่อนเงยหน้าขึ้นจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือ แพรรภัสก็พบว่าผู้ชายคนนั้น คือชายหนุ่มในชุดเสื้อเชิ้ตสีฟ้าลายทางสลับขาว และกางเกงขาสั้นแค่เข่าสีขาวสะอาดตา ที่กำลังก้าวฉับๆ เข้ามาหาหล่อนอยู่ในขณะนี้!

 

ขอนั่งด้วยคนได้ไหมครับชายหนุ่มผู้แทรกซึมอยู่ในทุกความทรงจำที่หลวงพระบางของแพรรภัสเอ่ยขึ้นอย่างสุภาพ ทันทีที่เดินมาถึง ก่อนจะย่อตัวลงนั่งบนชิงช้าไม้อีกตัว โดยไม่ได้ฟังคำตอบ

คุณแพรวมาเดินเล่นคนเดียวเหรอครับ แล้วยัยเรนนี่ไปไหนเสียแล้วล่ะครับ แย่จริงๆ น้องคนนี้ นี่ขนาดผมกำชับแล้วว่าให้ช่วยดูแลคุณแพรวเป็นอย่างดี ยังหายตัวไปเสียดื้อๆชายหนุ่มเอ่ยต่อทันทีที่นั่งลง

ชั่วขณะหนึ่ง… แพรรภัสตั้งแง่ว่าจะไม่พูดกับเขา หากสายลมที่โชยมาอ่อนๆ และท้องฟ้าที่แจ่มใส ทำให้ทิฐิของเธอมลายหายไปสิ้น หญิงสาวตัดสินใจพูดคุยกับเขาดีๆ

น้องเรนนี่ขอตัวไปงีบในห้องน่ะค่ะ ท่าทางจะง่วง เห็นบอกว่าฟังพี่ๆ นักเขียนพูดแล้วตาจะปิดหญิงสาวตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบหากฟังสบายๆ แล้วคุณก็ไม่ต้องไปต่อว่า หรือให้คุณเรนนี่มาดูแลอะไรแพรวเลยนะคะ แพรวโตแล้ว ดูแลตัวเองได้

โอเคครับเสกวสันต์ยกมือขึ้นข้างหนึ่งราวกับกำลังกล่าวปฏิญาณ ผมแค่ให้ยัยเรนนี่คอยอยู่เป็นเพื่อน เผื่อคุณอยากได้เพื่อนคุย หรือเพื่อนเดินไปไหนมาไหนด้วยน่ะครับ เห็นว่าเป็นสาวๆ เหมือนกัน น่าจะคุยกันถูกคอ

น้องเรนนี่เธอเป็นคนคุยเก่งแล้วก็น่ารักมากค่ะ อยู่ด้วยแล้วไม่มีวันเบื่อเลย

โอ้ย ขานั้นเขาคุยเก่งจริงๆ ล่ะครับ พูดจนลิงหลับได้เลยมั้งพี่ชายถล่มน้องสาวเสียยับ ว่าแต่ยัยเรนนี่คงไม่พูดมากไปจนทำให้คุณแพรวรำคาญหรอกนะครับ

ไม่เลยค่ะหญิงสาวตอบตามความจริง มีน้องเรนนี่คอยคุยด้วย ทำให้คลายเหงาดี

คุณแพรวเหงาเหรอครับชายหนุ่มถามต่อโดยไว ก่อนที่จะรู้สึกอยากเขกหัวตัวเองที่ถามไปโดยไม่คิด

หญิงสาวซึ่งนั่งมองแสงสีส้มทองของพระอาทิตย์ยามอัสดงที่ใกล้จะลับขอบฟ้า ซึ่งสะท้อนอยู่ในน้ำทะเล เงียบไปชั่วครู่ ก่อนจะตอบโดยที่ไม่ได้หันมามองผู้ถาม

ก็… นิดหน่อยน่ะค่ะ บางทีก็ย้อนคิดไปถึงคนในครอบครัวที่จากไปหมดแล้วหญิงสาวไม่รู้ตัวว่ากำลังแสดงความอ่อนแอออกมาให้ชายหนุ่มเห็น

อันที่จริง ไม่ใช่เวลาที่จะมาพูดเรื่องนี้ให้ชายหนุ่มที่อยู่ตรงหน้าฟัง หากเมื่อเห็นถึงความสัมพันธ์ระหว่างเขาและน้องสาวแล้ว หล่อนก็อดคิดถึงพี่ชายตัวเองไม่ได้เช่นกัน

คุณแพรวมีพี่ชายใช่ไหมครับ จำได้ว่าคุณพ่อเคยบอกชายหนุ่มถาม พยายามชวนคุยโดยที่ไม่รู้ว่าตรงกับเรื่องที่หญิงสาวกำลังคิด

เคยมีค่ะ ชื่อพร้อมพัฒน์ แต่เขาเสียไปในอุบัติเหตุเครื่องบินตกเมื่อหลายปีก่อนพร้อมกับคุณแม่หญิงสาวตอบเรียบๆ หากเสียงเริ่มสั่นเครือ

ผมเสียใจด้วยนะครับ ทั้งเรื่องพี่ชายและคุณแม่ของคุณ ชายหนุ่มหยุด เว้นจังหวะก่อนที่จะเอ่ยต่อ และผมขอโทษที่ไม่ได้มาร่วมงานของคุณอาพิพิธด้วยนะครับ ตอนนั้นผมยังอยู่หลวงพระบาง ไม่ได้ติดต่อกับใครที่บ้าน เลยไม่รู้เรื่อง

ไม่เป็นไรหรอกค่ะหญิงสาวตอบเพียงสั้นๆ แล้วก็เงียบไปนานก่อนที่จะเอ่ยต่อ

แพรวก็ต้องขอโทษคุณเช่นกัน ที่กลับมากรุงเทพฯ โดยไม่ได้บอกอะไรคุณเลย เช้ามืดวันนั้นแพรวตกใจมากตอนที่ได้รับข่าวเรื่องคุณพ่อ พอฟ้าสว่างก็รีบหาทางกลับบ้าน ไม่ได้คิดถึงอะไรทั้งนั้น

หญิงสาวพูดไม่ตรงกับที่ตัวเองคิด เพราะในวันนั้น เธอคิดถึงเขา

ไม่เป็นไรเช่นกันครับ ผมเข้าใจชายหนุ่มพูดพร้อมกับส่งสายตาแสดงความเห็นอกเห็นใจอย่างแท้จริง และผมเข้าใจแล้วว่าทำไมคุณแพรวถึงเคยบอกว่ากลัวการนั่งเครื่องบินชายหนุ่มยังจดจำคำพูดของหญิงสาวได้ทุกคำ

อีกอย่างเสกวสันต์พูดแล้วหยุดเว้นจังหวะ อย่าพูดว่า เคย มีพี่ชายเลยครับ ผมเชื่อว่าคุณพร้อมพัฒน์ยังอยู่ในใจคุณ ไม่ได้จากไปไหน รวมถึงคุณพ่อและคุณแม่ของคุณด้วย

หญิงสาวสบตาเขาแล้วก็รีบเสไปมองทางอื่น กลัวว่านัยน์ตาตัวเองจะสื่อสารสิ่งที่อยู่ในใจออกไป

ผู้ชายคนนี้ช่างละเอียดอ่อน จดจำทุกคำพูดของเธอที่เคยพูดกับเขา ให้กำลังใจในตอนที่กำลังหวาดกลัว และปลอบโยนในตอนที่กำลังโศกเศร้า คิดถึงครอบครัวที่จากไป

หญิงสาวหยุดคิดเพียงเท่านั้น และตั้งใจฟังในสิ่งที่ชายหนุ่มกำลังพูดต่อ

ผมคิดว่าเราจะไม่มีวันได้เจอกันอีกแล้ว และไม่คิดว่าเราจะได้เจอกันอีกครั้ง… ในสถานการณ์แบบนั้นเสกวสันต์พูดต่อด้วยความรู้สึกผิด เมื่อคิดไปถึงวันที่เขาและเพื่อนพูดถึงหญิงสาวอย่างเสียๆ หายๆ

ไม่เป็นไรหรอกค่ะ อย่าไปพูดถึงเหตุการณ์ในวันนั้นอีกเลย คุณขอโทษแล้วและแพรวก็ยกโทษให้แล้ว จะไปพูดถึงมันอีกทำไมหญิงสาวหยุดก่อนจะรีบเปลี่ยนเรื่อง

อ้อ เพิ่งนึกขึ้นได้ ขอบคุณสำหรับน้ำองุ่นม่วงที่ฝากน้องเรนนี่มาให้ด้วยนะคะ อร่อยอย่างที่คุณซันว่าจริงๆ

ชายหนุ่มผู้ซึ่งกำลังรู้สึกผิด เมื่อได้ยินหญิงสาวเอ่ยเรียกตัวเองด้วยชื่อเล่นอีกครั้งเหมือนเมื่อครั้งแรกที่ได้พบกันที่หลวงพระบาง ก็ยิ้มกว้างจนตายิบหยี ก่อนที่จะรีบพยักหน้าหยึกๆ ด้วยอาการดีใจ

เอ่อ คุณแพรวครับชายหนุ่มเอ่ยขึ้นหลังจากยิ้มกว้างอยู่พักใหญ่ ตอนอยู่ที่หลวงพระบาง ผมได้เจอกับพี่แสงสุลีด้วยนะครับ

ใครนะคะหญิงสาวยังตั้งรับไม่ทัน

เอื้อยแสงสุลี เจ้าของบ้านพักเคียงโขง ในนิยายที่คุณแพรวชอบยังไงล่ะครับชายหนุ่มเฉลย

พี่แสงสุลีมีตัวจริงด้วยเหรอคะ นี่คุณซันล้อเล่นหรือเปล่าหญิงสาวตื่นเต้นจนปิดบังความรู้สึกไม่มิด

ไม่ได้ล้อเล่นครับ คุณแพรวรู้ไหมครับว่าเกสต์เฮาส์ที่ผมพัก ก็คือบ้านเคียงโขงของเอื้อยแสงสุลีนั่นล่ะครับ แถมผมยังโชคดี ได้นอนห้องเดิมที่คนเขียนนิยายเรื่องนี้เคยพักตอนที่อยู่ที่นั่นด้วยนะ

โอ๊ย… ตื่นเต้นจังค่ะ ไม่รู้เลยนะคะว่าหญิงสาวชาวลาวผู้ใจดี คนที่นางเอกในนิยายไปพักอยู่ด้วยจะมีตัวจริงแพรรภัสยังคงกล่าวต่ออย่างตื่นเต้น เสียดายจังค่ะที่แพรวไม่มีโอกาสได้เจอ ไม่อย่างนั้นจะได้ชวนพี่เขาคุยเรื่องนิยายเสียให้เต็มที่เลย

เอาไว้มีโอกาส ผมจะพาไปนะครับ ยังมีอีกหลายที่ที่หลวงพระบางที่ผมอยากพาคุณแพรวไปชายหนุ่มรีบคว้าโอกาส

หญิงสาวได้ยินที่ชายหนุ่มชักชวน หากเลือกที่จะนิ่งเงียบและไม่ได้เอื้อนเอ่ยอะไร

หากการไม่ตอบนั้นไม่ได้แสดงถึงความไม่พอใจ ทว่ากลับกำลังตื่นเต้นและดีใจเป็นที่สุด

แพรรภัสหันไปสบตาชายหนุ่ม ผู้ซึ่งเป็นผู้ชายคนเดียวกันกับที่ขโมยหัวใจของเธอไปที่หลวงพระบาง

จากนั้น… จึงส่งยิ้มให้เขาแทนคำพูด และเชื่อว่าเขาจะเข้าใจคำตอบนั้นได้เป็นอย่างดี

สายลมเอื่อยๆ และแสงแดดที่ทอสีทองจางๆ พาดผ่านร่างของชายหนุ่มและหญิงสาวจนเกิดเงาทาบทับบนผืนทราย ถ้าใครได้มาเห็น คงเข้าใจว่าเป็นเงาของคู่รักที่กำลังนั่งคุยกันอย่างกระหนุงกระหนิงมีความสุข

หากใครคนหนึ่งซึ่งลอบมองอยู่ไม่ไกลนัก กลับไม่รู้สึกยินดีด้วย และได้ส่งสายตาอาฆาตมาดร้ายมายังชายหนุ่มและหญิงสาวทั้งสองอย่างไม่สบอารมณ์นัก

 

ร้านอาหารที่พิจิตราจองไว้นั้น เป็นร้านอาหารทะเลขนาดไม่ใหญ่นัก มีอาคารสองชั้นทรงบ้านขนมปังขิงทาสีฟ้าอ่อน เต็มไปด้วยโต๊ะสำหรับนั่งรับประทานอาหาร และมีโต๊ะอีกส่วนหนึ่งตั้งอยู่บนหาดทรายสีขาวที่ทอดตัวยาวสุดลูกหูลูกตา เลขาฯ ของเสกวสันต์ได้โทรศัพท์มาจองที่นั่งบริเวณชายหาด และเดินทางมาล่วงหน้าเพื่อดูแลความเรียบร้อยก่อนที่ชาวคณะจะเดินทางมาถึง

เมนูอาหารที่พิจิตราเลือกไว้ ประกอบไปด้วยปูม้านึ่งสดๆ กุ้งทะเลตัวใหญ่เผาไฟส่งกลิ่นหอมฉุย มีปลาหมึกย่าง หอยแมลงภู่อบและหอยแครงลวก จิ้มน้ำจิ้มซีฟู้ดรสเด็ด นอกจากนั้นยังมีอาหารทะเลประเภทต้มยำ ทอด และผัดอีกหลายอย่างที่หน้าตาน่ารับประทานเป็นที่สุด

ทันทีที่ชาวคณะจากบริษัทเพลินอักษราอันประกอบไปด้วยเหล่านักเขียน บรรณาธิการ และทีมงานร่วม ๓๐ ชีวิตเดินทางมาถึง ต่างก็รีบจับจองที่เพื่อให้ได้นั่งข้างๆ กลุ่มเพื่อนสนิทของตน

หม่อมหลวงวรรณวนิดาและน้องสาว ขอตัวไปนั่งกับแฟนคลับอีกโต๊ะหนึ่งซึ่งอยู่ในตัวอาคาร พร้อมกับให้เหตุผลว่า กลัวยุงกัด

เสกวสันต์ที่ได้ยินดังนั้นจึงไม่ได้ขัดอะไร แล้วรีบเรียกบรวัตรให้ไปช่วยรับรองดูแล โดยไม่ลืมจะกำชับกับบรรณาธิการหนุ่มว่า ขอให้ทางบริษัทเป็นผู้ดูแลค่าอาหารให้เอง

ให้หลังไม่นาน อาหารก็ถูกยกมาเสิร์ฟพร้อมสรรพ ทุกคนจึงได้ดื่มด่ำกับบรรยากาศยามค่ำริมท้องทะเล และรับประทานอาหารทะเลสดๆ รสเลิศกันอย่างมีความสุข

เสกวสันต์ผู้ซึ่งไม่ได้ลิ้มรสอาหารทะเลรสชาติแบบไทยๆ นานแล้ว ยังเอ่ยปากบอกว่าอร่อยซ้ำแล้วซ้ำเล่า จนน้องสาวซึ่งนั่งติดกันต้องหันมองค้อนแล้วก็เอ่ยต่อว่า

แหม อร่อยอยู่คนเดียว ไม่คิดจะแกะปู แกะกุ้งให้น้องกินเลยนะ

อ้าว แกโตแล้ว อยากกินก็แกะเองสิพี่ชายผู้ซึ่งกำลังก้มหน้าก้มตากินเอร็ดอร่อยเอ่ยตอบ

น้องสาวซึ่งได้ยินคำตอบแบบนั้น ยกส้อมขึ้นแล้วแกล้งทำท่าจะแทงเขาเสียให้พรุน ทำตัวไม่น่ารักเดี๋ยวโดนจิ้ม สองทีแปดรูเลยนะพี่ซันนี่

เมื่อเห็นพี่น้องทำท่าจะตีกัน ร้อนถึงหญิงสาวซึ่งนั่งถัดไปอีกข้างของวันวัสสาน ต้องรีบเสนอตัวช่วยแกะกุ้งให้เด็กสาว

น้องเรนนี่อยากกินกุ้งเหรอคะ เดี๋ยวพี่แพรวแกะให้ค่ะ

โอ๊ย คุณแพรว อย่าไปเอาใจยัยเรนนี่มันมาก เดี๋ยวจะเคยตัวเสกวสันต์ตะโกนข้ามหัวน้องสาวไปคุยกับแพรรภัสซึ่งนั่งอยู่อีกข้างหนึ่ง

ไม่เป็นไรหรอกค่ะ ฉันยินดีทำให้หญิงสาวตะโกนตอบพร้อมกับส่งยิ้มให้ชายหนุ่ม

เด็กสาวผู้นั่งอยู่ตรงกลางสบโอกาส รีบเอ่ยแทรก งั้นเรนนี่ไม่เกรงใจนะคะ พี่แพรวแกะกุ้งให้เรนนี่กินแล้ว ต้องแกะให้บ่อยๆ แกะให้ตลอดชีวิตเลยนะคะ

พูดจบ วันวัสสานพยายามจะหันหน้าไปสบตาพี่ชาย เพื่อจะสื่อความนัยเป็นทำนองว่า เห็นฝีมือชงของเรนนี่ไหม หากชายหนุ่มกลับนั่งกินอาหารอย่างไม่รู้เรื่อง เพราะกำลังเอร็ดอร่อยกับปูม้านึ่งในจานของตัวเองเสียอย่างนั้น

โอ้ย… พี่ชายฉัน มันน่าช่วยไหมล่ะเนี่ยลูกสาวเจ้าของสำนักพิมพ์นั่งกอดอก กลอกตามองบน เริ่มเอือมระอากับการไม่รู้จักฉวยโอกาสทำคะแนนกับหญิงสาวของพี่ชายตน

 

หลังจากใช้เวลาไม่นาน ชาวคณะก็รับประทานอาหารเสร็จ ทันทีที่ของหวานซึ่งเป็นวุ้นมะพร้าวที่เสิร์ฟพร้อมลูกถูกจัดการเรียบแบบไม่เหลือหรอ กรรณาที่นั่งอยู่ข้างเสกวสันต์อีกข้างหนึ่ง ก็ลุกขึ้นยืนพร้อมกับเตรียมกล่าวอะไรบางอย่างเล็กน้อย

สาวใหญ่ในชุดเสื้อและกระโปรงติดกันสีขาวยาวกรอมเท้า แซมด้วยลูกไม้บริเวณปกและแขนเสื้อ ใช้ด้ามส้อมเคาะแก้วไวน์เพื่อเรียกความสนใจ จนทุกคนที่อยู่ในโต๊ะหยุดคุยและหันมามองกันเป็นสายตาเดียว

สวัสดีพี่ๆ น้องๆ ทุกคนอีกครั้งนะคะ พี่เชื่อทุกคนคงจะอิ่มหนำสำราญกันเป็นที่เรียบร้อยแล้ว เลยจะขอนัดแนะกิจกรรมสำหรับวันพรุ่งนี้หน่อยนะคะบรรณาธิการใหญ่เริ่มเอ่ยทักทายผู้ร่วมโต๊ะอย่างเป็นทางการ ก่อนที่จะเอ่ยต่อ

กิจกรรมพรุ่งนี้ ในช่วงเช้า คุณซันนี่จะนำทุกคนเข้าสู่เวิร์กช็อปที่จะคุยกันเรื่องงานเขียนในโจทย์ หลากรักใต้ฟ้าอาเซียนเพื่อที่จะได้พูดคุยกัน และให้นักเขียนทุกท่านแจ้งความคืบหน้าในงานเขียนของตนกับบรรณาธิการเล่มของตัวเอง ส่วนตอนบ่าย จะเป็นกิจกรรมเบาๆ พาไปเที่ยวเพลินวานและเวเนเซียหัวหิน  แล้วตอนค่ำเราจะไปเดินที่ตลาดจักจั่นหรือซิคาด้ามาร์เกตกันค่ะ สำหรับวันนี้ ใครจะไปเข้าห้องน้ำหรือจะไปซื้อของฝากที่มีขายอยู่ทางด้านหน้าร้านก็เชิญนะคะ แล้วอีกสักยี่สิบนาที เราไปเจอกันที่รถบัส… ขอบคุณค่ะ

บรรณาธิการสาวใหญ่เอ่ยรวดเดียวจบอย่างกระชับและได้ใจความตามสไตล์ ก่อนที่จะนั่งลงจิบไวน์ในแก้วของตนที่ยังเหลืออยู่ แล้วหันไปพูดคุยกับชลนารีและกิ่งกานดาซึ่งนั่งอยู่ตรงกันข้ามอย่างเพลิดเพลิน

ในขณะที่ชาวคณะบางคนเลือกที่จะลุกขึ้นเดินไปซื้อของฝากซึ่งตั้งอยู่บริเวณด้านหน้าของร้านอาหาร บางคนก็เลือกที่จะไปห้องน้ำเพื่อล้างมือและทำธุระของตน

แพรรภัสและวันวัสสานซึ่งนั่งคุยกันอีกสักพักหนึ่ง ก็ชักชวนกันไปห้องน้ำซึ่งสร้างแยกออกไปจากตัวร้าน

ทางเดินไปห้องน้ำนั้นต้องเดินจากชายหาดแล้วทะลุขึ้นอาคารใหญ่ ก่อนที่จะเลี้ยวลงไปทางขวา ผ่านสวนซึ่งค่อนข้างมืดและเปลี่ยว นักเขียนสาวคิดว่าโชคดีที่ชวนเด็กสาวมาด้วย เพราะถ้าเดินมาคนเดียวก็คงจะรู้สึกหวั่นใจไม่น้อย

เมื่อทำธุระเสร็จก็ออกมายืนเดินเล่นระหว่างรอวันวัสสาน หญิงสาวเดินชมดอกไม้นานาพรรณที่ส่งกลิ่นหอมรวยริน ซึ่งทางร้านได้ปลูกเอาไว้ตามทางเดินที่ทอดยาวจากบริเวณอาคารหลังใหญ่กับอาคารหลังเล็กที่สร้างเป็นห้องน้ำนี้ จนถึงทางแยกซึ่งมีต้นไม้ใหญ่บดบังสายตา

โอ๊ยแพรรภัสอุทานเสียงดังเมื่อถูกใครคนหนึ่งเดินชนที่ไหล่ ขณะที่สายตาเหลือบไปเห็นหลังของใครอีกคนเดินจากไปอย่างรวดเร็วในความมืด

อุ๊ย คุณแพรว ขอโทษค่ะ รุ่งไม่ทันมองเห็นเป็นใกล้รุ่งนั่นเอง ประชาสัมพันธ์สาวของบริษัทที่เดินชนหล่อน

ไม่เป็นไรคะคุณรุ่ง แพรวก็ต้องขอโทษเหมือนกันที่เดินเพลิน จนไม่ทันมองเห็นคุณรุ่งหญิงสาวเอ่ยขอโทษ

ไม่เป็นไรค่ะคุณแพรว เราต่างคนต่างก็เดินเพลินจนไม่เห็นอีกฝ่าย งั้นเอาเป็นว่าไม่มีใครผิดก็แล้วกันนะคะใกล้รุ่งเอื้อมมือทั้งสองข้างมาจับมือของนักเขียนสาว แล้วทำท่าทางน่ารักน่าเอ็นดู

ว่าแต่คุณรุ่งคุยกับใครอยู่หรือเปล่าคะ แพรวเห็นหลังเขาเดินไปไวๆแพรรภัสนึกขึ้นได้จึงเอ่ยถามขึ้น เพราะเกรงว่าการมาของตนจะเป็นการรบกวนใกล้รุ่ง

หญิงสาวผมยาวดัดเป็นลอนสวย ในชุดเสื้อยืดสีขาวกางเกงขาสั้นรัดรูปสีแดงสดรีบเอ่ยตอบ อ๋อ… พนักงานเสิร์ฟของร้านน่ะค่ะ คือรุ่งถามเขาว่ามีวุ้นมะพร้าวแบบขายกลับบ้านไหม ว่าจะแวะมาซื้อตอนขากลับ เอาไปฝากที่บ้านน่ะค่ะ เมื่อตะกี้กินแล้วรู้สึกว่าอร่อยดี

อ๋อ ใช่ค่ะ อร่อยจริงๆ แพรวทานแล้วก็ชอบนะคะนักเขียนสาวเห็นด้วย และยืนสนทนากับใกล้รุ่งต่อ จนกระทั่งวันวัสสานซึ่งออกจากห้องน้ำแล้ว เดินมาสบทบด้วยอีกคนหนึ่ง

คุยอะไรกันอยู่ค่ะพี่ๆลูกสาวเจ้าของบริษัทส่งเสียงร้องมาแต่ไกล

คุยกันเรื่อยเปื่อยน่ะค่ะน้องเรนนี่ประชาสัมพันธ์ตอบพร้อมส่งยิ้ม

จากนั้นทั้งสามสาวก็ชักชวนกันไปดูของฝากที่มีขายอยู่บริเวณหน้าร้านก่อนที่จะตามไปสบทบยังบริเวณที่จอดรถบัส โดยที่แพรรภัสไม่รู้ตัวเลยสักนิดว่าตนเองนั้นถูกจับจ้องด้วยสายตาอันไม่เป็นมิตรของใครคนหนึ่ง… คนที่เพิ่งยืนคุยกับใกล้รุ่งก่อนหน้านี้นั่นเอง

Don`t copy text!