บ่วงพราย บทที่ 28 : ในความมืด

บ่วงพราย บทที่ 28 : ในความมืด

โดย : ทอม สิริ

บ่วงพราย เมื่อเจ้าของโฮมสเตย์ถูกพบเป็นศพเหลือครึ่งตัวลอยมาเกยหาด ใครๆ พากันลือกันว่าเธอกลายเป็นพรายทะเลกลับมาเพราะหวงห่วงสามีจอมเจ้าชู้ และที่กลางทะเลลึก…พรายทะเลมาปรากฏตัวให้ลลนาเห็น ขณะที่มาวินไม่เคยเชื่อว่าพรายมีจริง จนได้เห็นมันกับตา “บ่วงพราย” โดย ทอม สิริ นิยายออนไลน์ ที่ อ่านเอา อยากให้คูณได้ อ่านออนไลน์

……………………………………………………………….

-28-

 

ลลนากลัวจับใจ เมื่อปลายหางตาเห็นแล้วว่าฉลามตัวนั้นว่ายใกล้เข้ามาเร็วเหลือเกิน เหลืออีกเพียงเมตรเดียวเธอก็จะแตะกราบเรือได้ แต่หญิงสาวรู้ว่าเธอปีนขึ้นเรือไม่ทัน ไม่มีทางหลบคมฟันฉลามตัวนั้นได้ทันแน่

“กรี๊ดดด…” เธอกรีดร้องออกมาด้วยความกลัว

ตูม!

เธอเห็นมาวินกระโดดลงมาตรงที่ฉลามตัวนั้นอยู่ จากนั้นลลนามองไม่เห็นอะไรนอกจากฝอยน้ำแตกกระจายไปทั่วบริเวณนั้นเพียงครู่ แล้วทุกอย่างก็สงบลง ทิ้งไว้เพียงผิวน้ำราบเรียบที่ขยับขึ้นลงตามแรงคลื่นจางๆ หญิงสาวใจหายเมื่อนึกขึ้นมาได้…

มาวินว่ายน้ำไม่เป็น!

“มาวิน…มาวิน” เธอกรีดร้องเรียกชื่อเขา แล้วกลับตัวดำดิ่งลงไปตรงที่เห็นมาวินจมลงไป ลลนาไม่คิดอะไรทั้งนั้นนอกจากช่วยเขาขึ้นมา เธอไม่ได้คิดถึงฉลามตัวเมื่อครู่ด้วยซ้ำ

ใต้น้ำมืดและเต็มไปด้วยฟองอากาศสีขาว มันทำให้ทุกอย่างพร่ามัว…ลลนามองอะไรไม่เห็น สองมือได้แต่ปะป่ายไปอย่างสิ้นหวัง

อย่าตายนะมาวิน อย่าทิ้งหนูนาไป

หญิงสาวว่ายดิ่งลึกลงไปอีก เมื่อฟองอากาศลดน้อยลง เธอรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างอยู่ตรงหน้าของเธอ ลลนาเอื้อมคว้า มันคือเสื้อยืด ใช่…ต้องเป็นเสื้อของมาวินแน่ๆ

ไม่คิดอะไรอีกแล้ว เธอออกแรงดึง และร่างของชายหนุ่มก็ปรากฏให้เห็นตรงหน้า ดูเหมือนเขาจะหมดแรง แต่พอเธอออกแรงดึงเขาขึ้นสู่ผิวน้ำอีกครั้ง เขาก็เริ่มไขว่คว้าอย่างลืมตัว ตามสัญชาตญาณของคนจมน้ำที่คว้าทุกอย่างที่จับยึดได้ ดีที่ลลนามีสติ เธอเอี้ยวตัวหลบมือของเขาเพื่อไม่ให้มาวินดึงเธอจมลงไปด้วย และดูเหมือนเขาเองก็ยังพอมีสติ จึงปล่อยให้เธอดึงชายเสื้อของเขาขึ้นสู่ผิวน้ำได้ในที่สุด

ทั้งสองคนผุดขึ้นเหนือผิวน้ำห่างจากเรือของพงษ์ออกไปหลายเมตรทีเดียว แต่ที่ทำให้ประหลาดใจก็ตรงเสียงอึกทึกเสียงตะโกนโหวกเหวกและแสงไฟที่ส่องสว่างไปทั่วผิวน้ำ มีเรืออีกลำกำลังลอยลำอยู่ใกล้ๆ

“ช่วยพวกเขา เร็ว” เสียงตะโกนดังลั่น ลลนาจำได้ว่าเป็นเสียงของสารวัตรเดชบดี

มีคนกระโดดลงน้ำมาช่วยพวกเธอ และลลนากับมาวินก็ได้ขึ้นเรืออีกลำ เธอเห็นมาวินอาเจียนเอาน้ำทะเลออกมา เขาสำลักจนหน้าดำหน้าแดง หญิงสาวป้ายน้ำตาที่กบตาออก เพื่อจะมองให้ชัดๆ ว่าเขาไม่เป็นอะไร

“มาวิน มาวิน ไม่เป็นไรนะ” ลลนากอดร่างใหญ่เหมือนหมีควายของเขาไว้แน่น เขาตอบเธอไม่ได้เพราะกำลังพยายามหายใจเอาอากาศเข้าปอด

“พี่มา…” เม้าวิ่งเข้ามากอดพี่ชายเอาไว้อีกคน เพื่อนของเธอกำลังร้องไห้โฮ

“เม้า”

“ไอ้หนูนา” เม้ากางแขนโอบกอดเธอไว้อีกคน ร่างทั้งสามกอดกันร้องไห้ ไม่อาจพูดจา

“ฝากคุณหมอดูแลพวกเขาด้วยนะครับ” ในความชุลมุนของผู้คนรอบกาย ลลนาได้ยินเสียงสารวัตรเดชบดีพูดกับใครอีกคน จากนั้นพวกเธอได้รับผ้าห่มแห้งๆ มาห่อหุ้มร่างกายที่กำลังหนาวจนสะท้าน

ลลนามองเลยสารวัตรเดชบดีไปก็เห็นบุษบันกำลังยืนอยู่กับสารวัตรปิติ ข้างๆ พวกเขาคืออธิป ที่ยืนคอตกและใส่กุญแจมือไว้แล้วเรียบร้อย

“เราจะพาผู้ต้องหากลับเข้าฝั่งกันเดี๋ยวนี้เลย” สารวัตรเดชบดีสั่งการเสียงดัง

Don`t copy text!