เมียอันดับห้า บทที่ 12 : ภาพเด็ด

เมียอันดับห้า บทที่ 12 : ภาพเด็ด

โดย : โสภี พรรณราย

เมียอันดับห้า นวนิยายออนไลน์แนวชีวิตผสมโรแมนติกคอมเมดี้ใน อ่านเอา ของ โสภี พรรณราย เรื่องราวของ ‘ภีม’ หนุ่มสังคมรูปหล่อที่มีชีวิตรักแบบรักๆ เลิกๆ จนถึงขั้นเจ็ดปีเปลี่ยนเมียไปสี่คน กับ ‘ไหมแพร’ นักข่าวสายสังคมที่ไม่อาจจะปล่อยให้เรื่องแซ่บๆ นี้ผ่านไปได้ และตอนนี้เธอคือคนที่เขาสนใจ หรือเธอจะกลายเป็นเมียอันดับห้าของเขา!!

****************************

– 12 –

 

ตบะแตกจนได้ พรวิไลยกมือขึ้น เป้าหมายที่แก้มนวลของเมียอันดับสี่ ที่ลอยหน้าลอยตาท้าทายทั้งกิริยาทั้งคำพูด

“อย่านะคะ” จันทนีตวาด ถอยหลังก้าวหนึ่ง

ชะงัก…ได้ผล

“แก…”

“นี่งานวันเกิดคุณย่าฉวีนะคะ ไม่ใช่กำลังถ่ายทำละคร อย่าลืมตัวสิคะพี่วิ แต่ถ้าพี่วิอยากตบก็ตบเลย รับรองว่าคุณย่ากับคุณภีมต้องไล่พี่วิออกจากงาน ฐานป่วนงานวันเกิดท่าน”

มือที่ยกขึ้นต้องปล่อยลงอย่างอดทน

เกือบไปแล้ว…เกือบเพราะถูกท้าทายและยั่วโมโห

ผลเสียตามมาจริงๆ เพราะภีมเห็น…คนในงานบางคนก็เห็นและได้ยินบ้าง

ต่อหน้า…เหมือนว่าสองเมียจะคุยกันด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม ด้วยไมตรี ด้วยท่าทางของสองพี่น้อง พี่คุย น้องคุย ถ้าลึกๆ และได้ยินอย่างถนัดละก็ ตอบโต้อย่างต่างคนต่างกดอีกฝ่ายให้ต่ำลงที่สุด สาวไส้กันเอง!

ภีมถอนใจยาว

อดีตเมียมาอวยพรวันเกิดคุณย่า เป็นเรื่องน่ายินดี แต่ถ้ามามีเรื่องละก็ เขาไม่พอใจมาก

“ทำอะไร” ภีมถามเสียงเย็นๆ

อดีตเมียทั้งสองรีบปรับสีหน้าและอารมณ์เป็นยิ้มแย้มทันที และพรวิไลก็รีบอธิบายว่า

“คุณภีมคะ…นีมันยั่วโมโหวิค่ะ มันพูดจาดูถูกวิ ดูถูกอาชีพของวิ ยุให้วิตบ ให้มีเรื่อง คุณภีมจะได้โกรธวิ และไล่วิออกจากงาน”

ส่วนจันทนีได้ทีรีบพูดแทรกว่า

“พี่วิพูดยั่วนีก่อนค่ะ…คุณภีม หาว่าหย่ากันเพราะนีเข้าบ่อน นีแค่เล่นๆ ไม่จริงจัง นีจะเล่นผลาญเงินคุณภีมทำไมคะ สู้เอาเงินไปซื้อเสื้อผ้ากับกระเป๋าไม่ดีกว่าหรือ”

“ก็มันจริงนะ ข่าวลับๆ ออกมาจากบ่อนด้วยซ้ำ” พรวิไลโพล่ง

“พี่วิล่ะ ตัวทำคุณภีมเสื่อมเสีย มีแต่ข่าวคาวกับพระเอกหน้าหยกคนนั้น โอ๊ย…อะไรมันจะร้ายแรงไปกว่าข่าวว่าคุณภีมถูกสวมเขา ดีที่คุณภีมหย่าเสียก่อน ไม่งั้นคงถูกทั้งวงการหัวเราะเยาะ”

“มันข่าวเท็จ”

“ข่าวออกมาไม่จบไม่สิ้น”

“ข่าวเท็จ…มันเท็จ…เท็จ”

“หรือคะ…พี่วิ ข่าวที่นีเล่นพนันก็เท็จ”

“แต่ข่าวเธอมันจริง”

“อ้าว…เป็นแบบนี้อีกแล้ว ไม่ยอมรับความจริง”

“เธอกล้านักนะ”

“นีต้องปกป้องตัวเอง”

“ผีพนัน”

“ข่าวคาว”

“ผีพนัน”

“ข่าวคาว”

ภีมหน้าเข้ม การวิวาทของอดีตภรรยาไม่ใช่เรื่องเล็กๆ และเป็นการภายในอีกแล้ว เพราะมีคนมามุงดู

มีไหมแพรที่ได้เปรียบ…กับอีกคน

ไหมแพรจากสำนักข่าวฟ้าใหม่ และอีกสำนักที่ชื่อบันเทิงเริงใจ มีเพียงสองเท่านั้นที่ได้ภาพถ่ายตอนพรวิไลเงื้อมือจะตบจันทนี

ภาพนี้…สำคัญและขายได้

ภีมโคลงศีรษะ กล่าวหนักแน่น

“ทั้งสองคน ออกไปจากงาน”

พรวิไลกับจันทนีเบิกตากว้าง

“คุณภีม”

“ออกไปก่อน”

“แต่ว่า…” พยายามจะแก้ตัว หากชายหนุ่มโบกมือ “พอๆ พอแล้ว ไม่อยากอับอายมากกว่านี้แล้ว”

พรวิไลจึงพูดกระแทกใส่จันทนี

“เห็นไหม เพราะเธอคนเดียว”

จันทนีก็ไม่วายจะยอมง่ายๆ

“พี่วิเริ่มก่อน”

“สม อดเข้างาน”

“สมพี่วิ”

“เธอ”

“อย่า…นะคะ”

แล้วทั้งคู่ก็ยอมออกจากงานอย่างกระฟัดกระเฟียด

แล้วก็มีใครคนหนึ่งกระซิบบอกกับภีม ใบหน้าภีมเข้มขึ้น จ้องมองไหมแพรอย่างขุ่นเคือง

ไหมแพรไม่เดือดร้อน รู้ว่ากระซิบบอกอะไร

แล้วภีมก็กวักมือเรียกคมกริชมาออกคำสั่งว่า

“มีคนเห็นฟ้าใหม่กับสำนักพิมพ์บันเทิงเริงใจถ่ายภาพพรวิไลจะตบหน้าจันทนี คุณไปจัดการให้เรียบร้อย ต้องไม่มีภาพนี้ออกมาเด็ดขาด จ่ายเท่าไรก็จ่ายไป”

“ครับ คุณภีม”

คมกริชเลือกจะจัดการกับบันเทิงเริงใจก่อน คุยกันครู่หนึ่งก็เรียบร้อย คุยง่ายมาก

แต่กับไหมแพร…พอคมกริชเดินมาใกล้ หล่อนก็ชิงพูดว่า

“อย่านะคะ เรื่องส่วนตัวต้องแยกกับเรื่องงาน”

ชายหนุ่มยักไหล่ ทำหน้าลำบากใจ

“ครับ…ครับ แพร ผมกำลังทำงาน”

“แพรก็ทำงาน”

“เอ้อ…แต่มีคนเห็นแพรถ่ายรูปคุณวิจะตบคุณนี”

“ใช่ค่ะ…ภาพเด็ด”

“แพรคงไม่ทำละมัง”

“แพรทำตามหน้าที่”

“มันเป็นภาพไม่สมควร”

“แพรจะยกเว้นเรื่องไม่สมควรกับคุณภีมของคม…และจะยอมถูกตำหนิถ้าเห็นไม่สมควร”

“แพร…อย่าเลย ผมขอ”

“งานค่ะ”

“ไม่ใช่งานสำหรับแพร แพรต้องการแก้แค้นส่วนตัวมากกว่า”

ไหมแพรหัวเราะ

“สิบปีล้างแค้นไม่สาย…ขอเป็นว่าเป็นความชิงชังส่วนตัว ไม่พอใจส่วนตัวค่ะ”

“ผมไม่อยากให้แพรทำแบบนั้นจริงๆ นะ”

“ต่างคนต่างทำงานค่ะ”

“อย่าดื้อเลย บันเทิงเริงใจยังพูดง่ายกว่า”

“จ่ายไปเท่าไรคะ” ไหมแพรเชิดหน้าถามคนรัก

คมกริชโคลงศีรษะก่อนตอบ

“ก้อนโตแต่ไม่เป็นไร เพื่อชื่อเสียงของคุณภีม เราจ่ายไม่อั้น แพรช่วยผมหน่อยนะ”

“คมก็อยากมีผลงานกับเจ้านาย ไม่คิดถึงคนอื่น”

“งานของผมกำลังไปด้วยดี ผมกำลังเก็บเงินเพื่อแต่งงาน เพื่ออนาคตของเรา”

แต่งงานและอนาคตของเรา

ไหมแพรรู้สึกอ่อนลงนิด แต่พอนึกถึงใบหน้าภีมกับจันทนีที่เคยไล่หล่อนเมื่อปีก่อน หล่อนก็มีแรงฮึดอีกครั้ง โบกมือห้าม

“ไม่…ไม่ใจอ่อนค่ะ”

“ถือว่าแลกเปลี่ยนกัน แพรจะเรียกภาพนี้ราคาเท่าไร”

“ให้บันเทิงเริงใจเท่าไรคะ”

“เอาน่า เลขหกหลักก็แล้วกัน”

“อืม…ขายได้ราคาดีจัง”

“แพรอยากได้เท่าไร”

“คุณภีมเป็นหนี้แพรเยอะแยะ ขับรถชนยังไม่ได้สักบาท…โอ้…แพรคงรวยเลยนะ ถ้าขายภาพได้อีก”

“อย่าลืมว่าแพรกำลังเดือดร้อนเรื่องเงิน แพรจะได้มีเงินไปช่วยพี่วิทไงล่ะ อาจไม่ต้องขายรถเก่าๆ”

“แพรขายรถไปแล้วค่ะ”

“จะได้มีเงินไปซื้อรถคันใหม่ก็ได้”

“ยังไม่คิดจะซื้อ”

“ขี่มอเตอร์ไซค์มันอันตรายนะ”

“แพรจะระวังตัวเองดีๆ”

“ระวังแค่ไหนยังชนเลย”

“เพราะเจ้านายของคมรีบเร่งเกิน คนขับรถก็ถูกนายเร่ง ถูกตวาด เป็นใครก็ต้องประสาทกิน ไม่ชนให้มันรู้ไป”

“เอาเถอะ…ถือว่าช่วยผมสักครั้ง”

“แยกส่วนตัวค่ะ” ไหมแพรเตือนสติ

“แพร…นะครับ นะครับ”

“ขอคิดดูก่อน”

“แพรอย่าเพิ่งลงแล้วกัน ถ้าพลาดครั้งนี้ ผมอาจตกงานทีเดียว”

“อย่าคาดหวังมากนะ…คม”

“ไม่เอาน่า แพร”

คมกริชพยายามจะอ้อนวอน ขอร้อง

“นี่ถ้ากราบได้ ผมกราบแพรแล้วนะ”

หญิงสาวตาโต

“แพรว่าคมอย่ากลัวเจ้านายเกินไป คุณภีมก็แค่มนุษย์ธรรมดาที่บังเอิญร่ำรวยหน่อย ก็วางมาด เจ้าอารมณ์ คนแบบนี้ต้องให้รู้สำนึกบ้าง”

“เอาเถอะ แพรอาจไม่เดือดร้อนเท่าผม ผมกินเงินเดือนเขาอยู่นะครับ”

“หนีไม่พ้นเรื่องเงินอีกแล้ว”

“อย่าเพิ่งลงภาพแล้วกัน บอกมาภายหลังก็ได้ว่าต้องการเงินเท่าไร เราจ่ายงาม จ่ายทั้งสำนักงาน จ่ายทั้งแพรโดยตรงเลย เพื่อชื่อเสียงของคุณภีม ผมขอนะครับ”

“แพรยังไม่รับปากค่ะ”

ขณะนั้นอรฤดีเดินเข้ามาใกล้ เพราะเห็นคมกริชคุยกับไหมแพรด้วยกิริยาลำบากใจ อึดอัดใจ

ไหมแพรเลิกคิ้ว คมกริชรีบแนะนำว่า

“คุณอรฤดี หลานสาวคุณวรรณครับ เธอเพิ่งเข้ามาทำงานไม่นาน” และแนะนำไหมแพรกับอรฤดีว่า “คุณไหมแพร นักข่าวของสำนักฟ้าใหม่ครับ”

อรฤดีตาโต

“แฟนคุณคมน่ะเอง คุณไหมแพรทราบไหมคะ คุณคมน่ะสอนงานเก่งมากๆ เป็นพี่เลี้ยงให้อร คุณคมเก่งจริงๆ งานยากก็สอนให้ง่ายได้ อรเรียนรู้จากคุณคมได้มากๆ เลยค่ะ”

จากน้ำเสียง ไหมแพรอ่านออกว่าอรฤดีชื่นชมคมกริช จนแสดงออกชัดเจน

“คุณคมเก่งเรื่องสอนค่ะ ตอนเรียนก็ช่วยติวให้รุ่นน้องจนสอบได้คะแนนสูงๆ”

“คุณแพรโชคดีจังที่เป็นคนรักของคุณคม”

ไหมแพรได้แต่ยิ้มรับและตอบรับ

“ค่ะ…โชคดีมาก” แล้วหันมาพูดกับคนรัก “แพรขอตัวนะคะ”

พอไหมแพรไปแล้ว อรฤดีก็ถามคมกริชว่า

“ท่าทางอึดอัดนะคะ”

ชายหนุ่มยอมรับ

“ครับ คุยกับคนอื่นง่ายกว่าคนรักเสมอ”

“อรไม่เข้าใจเรื่องคนรักคุยกันยากหรอกนะคะ แต่อรเชื่อว่าทุกปัญหามีทางออกเสมอค่ะ เรื่องส่วนตัวหรือเปล่าคะ”

“กลับเป็นเรื่องงานครับ”

“อ้าว”

แล้วคมกริชก็เล่าเรื่องให้อรฤดีฟัง

“อืม…” หญิงสาวพยักหน้า “เธอเคยมีปัญหากับพี่ภีมมาก่อน จะให้เธอช่วยพี่ภีมคงยากค่ะ เป็นอร…อรก็อยากแก้เผ็ด”

“เป็นเสียยังงั้น”

“เธอยังไม่เผยแพร่ภาพพี่วิจะตบพี่นี ก็ยังมีโอกาสเจรจานะคะ ลองดูก่อนสิคะ ทำหน้าบูดไปได้ คุณคมมีทางแก้ไขปัญหาเสมอ อรเชื่อค่ะ”

ลูกสาวนายประมวลพูดให้กำลังใจกับคมกริช ทำให้เขายิ้มออก

ทางด้านไหมแพร หล่อนมองไปรอบๆ งาน

งานเลิกแล้ว…และแขกก็ทยอยกลับ โดยเฉพาะเจ้าภาพอย่างคุณฉวีก็กลับไปพร้อมคุณวรรณกับอรัญ

อรัญเดินผ่านไหมแพรยังทักทายอย่างกันเอง

“แล้วเจอกันนะครับ” ผ่านเลยไป

“ค่ะ”

สินีพูดขึ้น

“เออ…คนน้องกันเองเหลือเกิน ผิดกับคนพี่ที่วางมาด และเต๊ะท่าตลอดเวลา”

คมกริชเดินผ่านไหมแพรกับสินี ตอนจะกลับจึงกล่าวทิ้งท้ายว่า

“นีครับ ช่วยผมพูดกับเพื่อนคุณหน่อย อย่าใช้อารมณ์เกินไป อย่าทำเรื่องเล็กให้เป็นเรื่องใหญ่”

สินีเข้าใจทันทีว่าเรื่องอะไร

“คุณก็รู้นิสัยแพรดีนะคะ บทจะดื้อบางทีก็ดื้อจนปวดหัวเลยค่ะ”

“อย่างไรก็ช่วยผมพูดหน่อย”

“ได้ค่ะ ได้ค่ะ”

แต่ไหมแพรทำหูทวนลม เบือนหน้าไปทางอื่น อยู่ๆ ก็เหม็นหน้าคนรักขึ้นตงิดๆ

 

Don`t copy text!