เมียอันดับห้า บทที่ 20 : ข้อเสนอ

เมียอันดับห้า บทที่ 20 : ข้อเสนอ

โดย : โสภี พรรณราย

เมียอันดับห้า นวนิยายออนไลน์แนวชีวิตผสมโรแมนติกคอมเมดี้ใน อ่านเอา ของ โสภี พรรณราย เรื่องราวของ ‘ภีม’ หนุ่มสังคมรูปหล่อที่มีชีวิตรักแบบรักๆ เลิกๆ จนถึงขั้นเจ็ดปีเปลี่ยนเมียไปสี่คน กับ ‘ไหมแพร’ นักข่าวสายสังคมที่ไม่อาจจะปล่อยให้เรื่องแซ่บๆ นี้ผ่านไปได้ และตอนนี้เธอคือคนที่เขาสนใจ หรือเธอจะกลายเป็นเมียอันดับห้าของเขา!!

****************************

– 20 –

สนับสนุนอ่านเอาด้วยการสั่งซื้อหนังสือ “ในสวนอักษร” คลิกที่นี่

ยายต้องผ่าตัด

ไหมแพรสรุปอาการป่วยของยายสายบัว สุดท้ายยายต้องผ่าตัด…ต้องเปลี่ยนลิ้นหัวใจ อาการของยายสายบัวกำลังจะทรุด

เหนื่อย…น้ำท่วมปอด อาจติดเชื้อ และไตกำลังมีปัญหา

คนป่วยนอนอย่างทรมาน แต่ยังดื้อรั้น

“ให้ยายกลับบ้าน ไปตายที่บ้าน”

“ไม่ได้นะยาย…ต้องผ่าตัดก่อน”

“ไม่…ยายไม่ผ่าตัด ยายบอกหมอไปแล้ว ยายเป็นเจ้าของร่างกาย ยายไม่ผ่า”

ไหมแพรพยายามอธิบาย

“อย่าดื้อสิยาย แพรต้องรักษายาย อย่าทำให้แพรลำบากใจ”

“วิทมันสร้างปัญหาให้แกมากแล้ว ยายไม่สร้างเพิ่ม ยายจะกลับบ้าน พายายกลับบ้านเถอะ…แพร…แกต้องเชื่อฟังยาย บอกตามตรง ยายไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้ว จะแปดสิบ เหนื่อยเหลือเกิน”

ชีวิตไม่เคยสุขสบายกับเขาสักที ตั้งแต่สาวจนแก่…ตั้งแต่สาว…พอพลาดแล้วก็พลาดตลอดชีวิต

ผิดพลาด…ไม่ใช่เพราะตนกำหนด ถ้าเป็นเพราะตนลิขิตตนเอง จะไม่ว่าเลย แต่เป็นเพราะคนอื่นกำหนดน่ะสิ ที่ทำเจ็บปวด เสียใจและแค้นใจ

“หลังผ่าตัดยายได้กลับบ้านแน่”

“ไม่ผ่า” เสียงยายแม้จะเหนื่อย แต่ยังฝืนเสียงดัง “ยายไม่ผ่าตัด”

“แพรขอร้อง”

“ชีวิตเป็นของยาย ใครก็บังคับไม่ได้”

 

ไหมแพรกลับบ้านเพื่อพักผ่อน และเห็นวิทยาเก็บข้าวของ ยัดเสื้อผ้าสองชุดใส่กระเป๋าเป้ ท่าทางรีบร้อน

“พี่วิทจะไปไหน”

“จะไปหลบบ้านเพื่อน”

“หนี”

“เออ…เออ ว่าหนีก็ได้ แกมีเงินเท่าไร จะไปบ้านเพื่อนต้องมีเงินติดกระเป๋าไว้บ้าง”

หล่อนสงบนิ่ง มองพี่ชายอย่างผิดหวัง

“เอามาสิวะ เงียบทำไม”

“ยายต้องผ่าตัด” พูดกันคนละเรื่อง

“แกก็จัดการเอง”

“ยายไม่ยอมผ่าตัด แพรคิดว่าพี่วิทอาจจะเกลี้ยกล่อมยายได้บ้าง เพราะยายรักพี่วิทที่สุด”

“ไม่จริงแล้วละ รักหรือไม่รัก ฉันก็ต้องหนีก่อน ไม่หนีต้องตายแน่ๆ”

“ยายก็ต้องตาย ถ้าไม่ผ่าตัด”

“แกจัดการเองได้แน่ๆ แกมันเก่งนี่ เงิน…เอาเงินมาก่อน”

เห็นท่าทางน้องสาวเย็นชา วิทยารี่เข้าคว้ากระเป๋าถือที่หญิงสาววางไว้บนโต๊ะกลางห้องรับแขกและรื้อค้นเอง

ไหมแพรโคลงศีรษะ

“แพรไม่อนุญาตให้พี่วิทค้นกระเป๋าแพร”

“เออ…เออ…พี่น้องกัน”

พบว่ากระเป๋าเงินใบเล็ก มีธนบัตรใบละพันสองใบ ใบละห้าร้อยใบเดียว และใบละร้อยสามสี่ใบ วิทยาชักเงินออกหมด แถมยังบ่น

“มีแค่นี้เอง”

“อย่าไปได้ไหม…ช่วยกันเกลี้ยกล่อมยายก่อน” ไหมแพรพยายามพูดอย่างเก็บอารมณ์

“ได้ ถ้าแกมีเงินล้าน”

มือที่กำแน่นเริ่มสั่นระริก

“ล้าน…ฝันไปเถอะ”

“เห็นไหม แกไม่มีเงินล้าน แกก็หยุดฉันไม่ได้”

“พี่วิทคิดว่าจะหนีรอด”

ใบหน้าวิทยากลืนไม่เข้าคายไม่ออก แววตามีความหวาดกลัว ยอมสารภาพอย่างไม่มั่นคงทั้งคำพูดและท่าทาง

“ก็ต้องหนีก่อน พวกเจ้าหนี้พวกนี้โหดเอาเรื่อง คราวก่อนยังพาคนมาซ้อมพี่ พี่กลัว กลัวตายว่ะ”

“แต่ยายก็ไม่สบายหนัก ยายต้องผ่าตัด แต่ยายไม่ยอม แพรคนเดียวพูดกับยายไม่สำเร็จ”

“ฉันจะตายก่อนยาย”

“พี่พูดแบบนี้หมายความว่าจะให้ยายตาย”

“เปล่า” รีบปฏิเสธเสียงสูง “เปล่าเลย ฉันก็รักยายมาก แต่…ฉัน…เอ้อ…ต้องเอาตัวรอดก่อน ยายยังไม่เป็นไรหรอก ฉันเสี่ยงกว่า”

“คิดถึงยายก่อนได้ไหม”

“แกไม่ต้องพูดเลย ฉันกลัวว่ะ”

“แค่พูดกับยายก่อน…ก่อนไป”

วิทยาโบกมือพัลวัน

“ฉันบอกว่ากลัว…กลัวพวกมันจริงๆ หรือแกมีแค่แสนสองแสนก่อนก็ได้ จะได้จ่ายส่วนหนึ่งเป็นแค่ดอกเบี้ย ถ่วงเวลาได้หน่อย”

“แพรต้องหาเงินมารักษายายก่อน”

“เห็นไหม…เห็นไหม แกไม่มีและแกจะให้ฉันอยู่…อยู่เพื่อตายหรือไงวะ ไม่เอาหรอก พูดมาก จะรีบไป”

“พี่วิท…พี่วิท”

ไหมแพรขวางกั้นหน้าประตู แต่พี่ชายก็ผลักน้องแค่เบาๆ ร่างก็ต้านไม่อยู่ วิทยาตัวใหญ่กว่าตั้งเยอะ

อะไรนี่…หล่อนเหนื่อย ทรุดกายลงนั่งบนเก้าอี้…น้ำตาซึม พูดไม่ออก…คิดไม่ออก ไม่คิดอะไรแล้ว เงียบกริบ…เงียบนาน…นานแสนนาน ซึม…นานแค่ไหน ภายนอกบ้านเงียบสนิท ในบ้านก็เงียบ เคยอยู่กันสามคน แต่ ณ ตอนนี้ มีหล่อนคนเดียว ไหมแพรเตือนสติตัวเอง ไม่เคยคุ้นกับตัวคนเดียว อยากได้ยินเสียงยาย แม้ว่าเป็นเสียงบ่น เสียงตำหนิ ก็อยากได้ยิน อยากได้ยินเสียงพี่ชาย แม้จะน่ารำคาญ ก็อยากให้มีเสียง แต่…ไม่มี

วันรุ่งขึ้น ไหมแพรกลับมาที่โรงพยาบาลเพื่อดูแลยายสายบัว และเพื่อจะเกลี้ยกล่อมให้แกยอมผ่าตัด

ยายเล่นดื้อเงียบ เอาแต่นิ่งไม่ยอมคุยกับหลานสาว แต่กลับถามหาวิทยา ซึ่งหล่อนต้องโกหกว่าพี่ชายติดงานด่วน มีคนจ้างให้ไปทำงานหลายวัน แม้ยายสายบัวจะทำหน้าสงสัย แต่แกก็เงียบต่อไป

ไหมแพรลงมาจากห้อง คิดจะไปซื้อน้ำดื่มและผ่านบริเวณหน้าห้องฉุกเฉิน มีคนเข็นผู้บาดเจ็บเข้ามาอย่างเร่งด่วน ผ่านหน้าไหมแพรไป ผู้บาดเจ็บมีเลือดอาบตั้งแต่ศีรษะ ไหลมาปิดบังใบหน้า

ผ่านเลยไป…

เห็นแล้ว…เห็นผ่านๆ และหล่อนเดินไปแล้วหลายก้าว หลายก้าวจริงๆ ก็ขมวดคิ้วและหยุดชะงักกึก

ภาพคนบนรถเข็น เลือดอาบ ที่ผ่านไป…

เอ๊ะ…คุ้นๆ นะ…ใคร…

เอะใจ…เบิกตากว้าง

พี่วิท!

รีบวิ่งกลับไปที่ห้องฉุกเฉิน แต่คนเจ็บคนนั้นหายไปแล้ว ไม่รู้อยู่ห้องไหน หล่อนจึงถามพยาบาล แต่ยังไม่มีใครให้ข้อมูลกับหล่อนได้ จนทราบว่าคนเจ็บกำลังทำแผลอยู่ ไหมแพรจึงก้าวเข้าไป

พี่วิทจริงๆ ด้วย

วิทยานอนอยู่บนเตียง หมอทำแผลให้เสร็จแล้ว บริเวณศีรษะถูกของแข็งตี และท่าทางเขายังงงๆ มึนๆ จึงต้องทำเรื่องพักรักษาตัว

“พี่วิท”

“ยัยแพร…แพร…ช่วยฉันด้วย” เสียงวิทยาแหบแห้ง แค่เห็นสภาพ หล่อนก็เดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น

“เพราะพวกเจ้าหนี้หรือ”

“ใช่…ใช่…ฉันระบุมาโรงพยาบาลนี้เพราะอยากเจอแก ให้แกช่วย”

“รักษาตัวก่อนเถอะ” ไหมแพรทนเห็นสภาพพี่ชายที่ได้รับบาดเจ็บไม่ได้ แม้จะโกรธก็ตาม แต่ความเป็นพี่น้องก็คือพี่น้อง

“แพร…ช่วยฉัน…”

“ช่วยแค่รักษานะ แต่เงินล้านไม่มี”

“แพร…แกคงไม่ใจแข็ง…”

“รักษาตัวก่อนเถอะ” หล่อนพูดย้ำ

เวลาคุยมีไม่มาก เพราะต้องพาวิทยาไปห้องพัก

รักษาตัวก่อนมาอันดับแรก ส่วนเงินล้าน ไหมแพรไม่มี ขายรถ ทั้งเงินเก็บก็หมดไปกับหนี้ครั้งแรกของพี่ชายแล้ว แต่ดูเหมือนพี่ชายจะมีความหวัง…หวังกับหล่อนมากๆ

 

เงียบสงัด…

มืดแล้ว…วิทยาค่อยๆ ย่องออกจากห้องพักในโรงพยาบาล ไปที่ห้องของยายสายบัว เขาหยุดอยู่หน้าเตียงหญิงชรานานแสนนาน รอ…รอจนหญิงชราลืมตา

“วิท”

“ยาย…ยาย”

“ทำไมมาดึก” แล้วก็เห็นว่าหลานชายมีผ้าพันแผลบริเวณศีรษะอีกครั้ง หน้าตาก็ปูด บวมช้ำ “แกเป็นอะไร”

วิทยาบีบน้ำตา…น้ำตาผู้ชาย

“ฉันถูกเจ้าหนี้ซ้อม ฉันหนีไปแล้ว พยายามจะไม่ให้ยายกับยัยแพรเดือดร้อน แต่พวกมันกลับเจอฉันจนได้ ฉันเลยต้องมาลายาย…ลา…ฉันอาจตาย”

ทั้ง ‘น้ำตา’ ทั้งคำว่า ‘ตาย’ ทำเอาหญิงชราสะอึกและหวาดกลัว

ชีวิตตัวเองมาถึงปลายทางแล้ว ไม้ใกล้ฝั่งแล้ว แต่ชีวิตของวิทยายังต้องมีอนาคต

“ยายไม่อยากยุ่งกับแกอีก” เสียงแหบแห้ง “ยายก็ต้องตายเหมือนกัน”

“ยายยังผ่าตัดได้นะ”

“ยายไม่ผ่า”

“ทำไมล่ะ ไอ้แพรมันอยากให้ยายผ่า”

“จะโยนภาระให้ยัยแพรอีกหรือ”

“ยาย…แต่ว่า…แต่ว่า…”

“แกกลัวตาย”

“อืม…ยายพูดถูก กลัวตายสิ ทำไมจะไม่กลัวตาย ปีนี้อายุแค่สามสิบ แค่สามสิบจะให้ตาย…กลัวสิ…กลัวมาก อย่าให้ฉันตายเลยนะยาย…ยายต้องช่วยฉันนะ…นะ…นะยาย”

หญิงชราที่แม้เจ็บปวดกาย ทวีความเจ็บปวดใจ หัวอก…ยาย

หลานชายแสนรัก

“แก…แกติดหนี้เท่าไร” ถามอย่างยากเย็น

“เอ้อ…ล้านกว่า…ล้าน…”

มือของหญิงชราสั่นระริก…น้ำตาซึม…

“ทำไม…ทำไม…แกไม่เข็ด…ที่ผ่านมาแค่ไม่กี่วัน…แกก็ก่อหนี้อีกแล้ว”

วิทยาก้มหน้า

“ยอมรับผิด…ยาย…ฉันยอมรับผิด อีกครั้งนะ ช่วยฉันนะ…นะ…ช่วยด้วย ครั้งนี้รอดตาย แต่ออกจากโรงพยาบาลก็คงหนีไม่พ้น ต้องตายแน่ๆ มันว่าจะเอาให้ตาย เผลอๆ มันจะเล่นยายกับไอ้แพรด้วย”

“ยายจะช่วยอย่างไร ยายไม่มีปัญญา”

“ยาย…งั้นก็ปล่อยให้ฉันตายไปเลย”

หญิงชราเงียบกริบ…เงียบ…หลับตา…รู้สึกว่าหลานชายค่อยๆ เดินออกจากห้อง เจ็บปวดทั้งสองฝ่าย ยากจะหาทางออก

 

แพทย์แจ้งว่าอาการของยายสายบัวทรุดลง ไตเริ่มมีปัญหาแล้ว ต้องรีบผ่าตัด

ไหมแพรลางานต่ออีกสองสามวัน เพื่อจะให้เรื่องยายผ่านไปก่อน ให้ยายเข้าผ่าตัด

“ยาย…ยอมผ่าตัดเถอะนะ”

“แกอย่าบังคับยาย แกรู้ว่าวิทถูกทำร้าย แต่แกไม่ยอมบอกยาย มันจะตายก่อนยาย”

“พี่วิทมาหายายใช่ไหม พี่วิทก่อแต่เรื่อง แต่แพรต้องลำดับความจำเป็น เรื่องยายจำเป็นกว่า แพรไม่ยอมให้ยายเป็นอะไรไปแน่ๆ”

“วิทมันก็เป็นพี่ชายแกนะ”

“พี่วิทต้องรับผิดชอบตัวเอง”

“มันไม่ไหว มันกลัวตาย ช่วยวิทมันก่อน”

“แพรหมดหนทาง”

หญิงชราตัดสินใจสุดท้าย…รู้สึกว่า…ต้อง…ต้องทำแล้ว

“ยัง…ยังมีทาง…”

“เงินเป็นล้านนะยาย”

“ใช่…มันต้องมีหนทาง…ทางสุดท้าย…”

“ยายจะไปเอาเงินที่ไหน”

สายตาของยายมองออกไปไกล…ไกล…ไม่เคยคิดต้องใช้ทางนี้ เพิ่งจะตัดสินใจ เพื่อชีวิตของหลานชาย

“มีทาง…มี…ต้องมี…สายบัวคนนี้จะไม่ยอมตายไปกับความเจ็บปวด ตายไปโดยไม่ช่วยหลานตัวเอง”

หลานสองคน ทั้งวิทยาและไหมแพร

ไหมแพรงง…สงสัย…ยายเพ้อหรือเปล่า

“ยายมีข้อเสนอ…ยายจะยอมผ่าตัด มีเงินช่วยวิทมัน แต่แกก็ต้องรับปากยายด้วย”

แค่พูดว่ายอมผ่าตัด…ไหมแพรก็ตื่นเต้นดีใจ ละล่ำละลักว่า

“ยายจะพูดอะไร แพรยอมทุกอย่าง บอกมาเลยจ้ะ จะให้แพรทำอะไร แพรยอมทุกอย่าง”

“ช่วยไปตามใครคนหนึ่งมาพบยาย”

“ใครคะ”

“ยายจะบอกชื่อ และไม่ต้องถามอะไรมาก ยายเหนื่อยเหลือเกิน เหนื่อย…ตามคนชื่อ ฉวี สุททินพงษ์ มาพบยายที่นี่!”

Don`t copy text!