เมียอันดับห้า บทที่ 25 : หาเมียให้หลาน

เมียอันดับห้า บทที่ 25 : หาเมียให้หลาน

โดย : โสภี พรรณราย

เมียอันดับห้า นวนิยายออนไลน์แนวชีวิตผสมโรแมนติกคอมเมดี้ใน อ่านเอา ของ โสภี พรรณราย เรื่องราวของ ‘ภีม’ หนุ่มสังคมรูปหล่อที่มีชีวิตรักแบบรักๆ เลิกๆ จนถึงขั้นเจ็ดปีเปลี่ยนเมียไปสี่คน กับ ‘ไหมแพร’ นักข่าวสายสังคมที่ไม่อาจจะปล่อยให้เรื่องแซ่บๆ นี้ผ่านไปได้ และตอนนี้เธอคือคนที่เขาสนใจ หรือเธอจะกลายเป็นเมียอันดับห้าของเขา!!

****************************

– 25 –

สนับสนุนอ่านเอาด้วยการสั่งซื้อหนังสือ “ในสวนอักษร” คลิกที่นี่

ภีมชะงัก…สงสัย นิ่งไปชั่วครู่

เขาไม่ได้ตกใจมากมายอะไร ทั้งที่ไม่เคยคิดว่าจะได้ยินประโยคนี้จากคุณย่าฉวีอีกครั้ง แล้วก็ต้องหัวเราะออกมาเบาๆ

“คุณย่าพูดเล่นใช่ไหมครับ”

“ย่าพูดจริงนะภีม”

“ย่ากลัวผมเป็นโสดนานหรือครับ ผมเพิ่งเลิกกับนีไม่นานเอง ผมรู้สึกสบายๆ ครับ”

“ทายาทคนโตของสุททินพงษ์ควรจะมีภรรยาอยู่เคียงข้าง มีคนดูแลแกนะ”

“ตอนนี้ผมก็แต่งกับงานแล้วครับ”

“ย่าขออีกครั้งนะ อ้อ…นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ย่าหาเมียให้แก อุษาก็เป็นผู้หญิงที่ย่าหาให้”

“เดี๋ยวนะครับคุณย่า คุณย่าเพิ่งกลับจากไปพบคนชื่อสายบัว กลับมาก็พูดเรื่องจะหาเมียให้ผม มันเกี่ยวกันหรือเปล่าครับ ผมอยากรู้เรื่องคุณย่ามากกว่า”

“เกี่ยวกันสิ สายบัวเป็นเพื่อนเก่าของย่า…และเป็นผู้หญิงคนรักในอดีตของปู่แก”

เขาขมวดคิ้วและกล่าวว่า

“คนที่คุณย่าจ้องมองรูป รูปถ่ายคุณย่า…เธอ…กับคุณปู่ รูปในอัลบั้มเก่าแก่ของคุณย่าหรือครับ”

“นั่นละ…สายบัว และเป็นยายของไหมแพร”

ชื่อไหมแพรทำให้เขาต้องเบ้ปาก

“ไหมแพร ผู้หญิงที่มีปัญหา”

“และจะเป็นอันดับห้าของแก”

“ไหมแพร”

คราวนี้เขายอมรับว่าตกใจ นิ่งไปนานจนท่านเอ่ยปาก

“ภีม…ภีมจะช่วยย่าหรือเปล่า”

“ช่วยอะไรครับ”

“ย่าตกลงกับสายบัว จะให้หลานสาวแต่งงานกับแก ย่าจะรับไหมแพรเป็นหลานสะใภ้”

ชายหนุ่มโคลงศีรษะ

“ผมไม่เข้าใจ ผมเคารพคุณย่าเสมอ แต่ผมสงสัย คุณย่ามีเหตุผลอะไรครับ”

“ย่าจะบอกคร่าวๆ กับแก ย่ากับยายสายบัวเป็นเพื่อนรักกันมากในอดีต และย่าทำผิดต่อยายสายบัว ถ้าพูดแบบง่ายๆ ละก็ ย่าแย่งปู่สุทินมาจากยายสายบัว อย่าถามรายละเอียดเลยนะ ย่ารู้สึกผิด ไม่สบายใจ ก่อนปู่แกจะตายยังพึมพำชื่อสายบัว ย่ายอมรับว่าในฐานะภรรยา ย่าเจ็บ…เจ็บมาก แต่ในฐานะเพื่อนของสายบัว ย่าก็เสียใจกับความผิดที่เคยทำกับสายบัว…มัน…มัน…”

มัน…เลวร้ายและสกปรกมาก

ตอนนั้น ฉันทำไปได้อย่างไร

“มันเลวร้ายนะ ย่าทำไปอย่างไม่สมควร” ตอนท้ายเสียงท่านแผ่วเบาและสำนึก

“คุณย่าครับ มันผ่านไปแล้ว ให้มันผ่านไปเถิด”

“ย่าต้องแก้ไข”

“มันแก้ไขไม่ได้ครับ”

“ย่าต้องชดใช้…ชดเชย ให้บาปบรรเทาเบาบางลง”

“เป็นไปไม่ได้”

“แต่ก็ช่วยให้ย่าสบายใจขึ้น ช่วยย่าด้านจิตใจ”

เขาชะงัก และท่านพูดต่อ

“ภีม…ย่าไม่ได้หาเมียให้แกครั้งแรก แต่ครั้งนี้จะเป็นครั้งสุดท้ายก่อนย่าตาย”

“เอ้อ…”

“ย่าขอ…ให้แกทำให้ย่าเป็นครั้งสุดท้าย”

“ย่าครับ…”

“นะ…ภีม…นะ ถือว่าเป็นของขวัญวันเกิดที่แกยังติดค้างย่า ของขวัญวันเกิดปีนี้ ย่าขอให้แกแต่งงานกับไหมแพร”

“ย่า”

“รับปากย่าสิ รับปากย่า”

“ผมจำได้ ตอนย่าให้ผมแต่งงานกับอุษา ตอนผมถูกน้ำทิพย์แม่ของน้ำผึ้งทิ้งผม หนีกลับไปอังกฤษ ผมเจ็บปวด…ผมได้อุษารักษาบาดแผล อุษาเธอน่ารัก เธอเรียบร้อย เธอเป็นคนดี เธอทำให้ผมรักได้ไม่ยากเลย ผมรู้ว่าย่ากับคุณแม่ดูออก ใครเป็นอย่างไร จึงเลือกคนดีให้ผม”

“แกกับอุษาเป็นคู่ครองได้สองปี อุษาก็เกิดอุบัติเหตุและล้มเจ็บจนทำหน้าที่ภรรยาให้แกไม่ได้ แค่สองปี…มันสั้นเกินไป ย่าจึงตั้งใจจะไม่หาเมียให้แกอีก แต่ครั้งนี้ ย่าจำเป็น”

“ผมต้องแต่งงาน…เพราะจำเป็นหรือครับ”

“ภีม…แต่งเพราะย่า”

“ผมรู้จักไหมแพรมาก่อน นิสัยเธอไม่ดี…เธอเคยมีเรื่องกับจันทนีและมีเรื่องกับพรวิไล เธอไม่รักษาคำพูด เธอขโมยแหวนของจันทนีนะครับ”

ย่าฉวีโบกมือ

“ย่ารับรู้เรื่องพวกนี้มาตลอด แต่ย่าจะไม่พูดถึง ย่ารู้ว่าภีมไม่ได้รักไหมแพร เหตุการณ์ข้างหน้าจะเกิดอะไรขึ้น…ย่าไม่แน่ใจ แต่ถ้าแกกับไหมแพรไม่ใช่เนื้อคู่กัน แกก็หย่าได้ เพียงแต่มีเงื่อนไข ต้องหย่าหลังจากยายสายบัวตาย”

“เป็นเงื่อนไขจากยายสายบัวอีกสิครับ”

“ใช่…ใช่…ตราบชั่วชีวิตสายบัว ต้องการให้ไหมแพรเป็นเมียแก ถ้าจะหย่าต้องหลังจากสายบัวตาย ซึ่งย่าก็เห็นด้วยนะ ภีม…แกยังมีโอกาสจะเลือกอนาคต เลือกเมียด้วยตัวแกเอง ซึ่งถ้าไหมแพรไม่ใช่คนที่แกต้องการอยู่ด้วย แกก็ยังหย่าได้”

ภีมกำมือแน่น…

“ผม…”

“ย่ารู้ว่าย่าบีบบังคับให้แกยอมรับ ย่าขอครั้งสุดท้าย”

“ไม่ครับ อย่าพูดว่าครั้งสุดท้าย”

“หรือให้ย่าตายแกก็หย่าได้ ไม่ต้องรอยายสายบัวตาย”

“อย่าพูดแบบนี้สิครับ คุณย่าต้องอายุยืนยาว ผมรักและเคารพย่าที่สุด”

ภาพคุณย่าฉวี ไม่เคยมีภาพที่ท่านเลวร้ายเลย มีแต่เป็นผู้หญิงเก่งและแกร่ง

ปู่ตายตั้งแต่ท่านยังสาว ท่านก็คุมกิจการและคุมคนในบ้านจนเป็นปึกแผ่น สืบทอดมาถึงเขา

ไหนล่ะ…ภาพเลวร้าย มองอย่างไรก็มองไม่ออก

อดีตก็คืออดีต

“ครับคุณย่า…ผมจะแต่งงานกับไหมแพร”

เลิกงานแล้ว อรฤดีเดินมาที่โต๊ะคมกริชและเอ่ยถาม

“ไปเป็นเพื่อนอรหน่อยได้ไหมคะ”

“ไปไหนครับ”

“คุณคมว่างหรือเปล่าล่ะคะ นาฬิกาที่ซื้อวันก่อน อรแอบไปเทียบสายกับเรือนเก่า มันสั้นไปค่ะ ข้อมือคุณพ่อใหญ่ ต้องไปใส่ข้อเพิ่มค่ะ”

“อ๋อ…ได้ครับ ว่างครับ”

“ไปรถอรนะคะ”

“รถผมก็ยังซ่อมไม่เสร็จเลย”

“ดีเลยค่ะ จะได้ไปหาอะไรทานก่อนกลับบ้าน แล้วอรจะส่งคุณเองค่ะ”

ไปกับอรฤดี ดีสำหรับคมกริช เพราะได้ทานของอร่อย ได้ชมสินค้าราคาแพง ยังไม่ต้องขับรถกลับเอง ถือว่าสะดวกสบาย

หล่อนขับรถเข้าห้างหรู จัดการเรื่องนาฬิกาก่อน จึงไปทานอาหารญี่ปุ่นกัน อีกครั้งที่อาหารราคาแพง วัตถุดิบชั้นเลิศ รสชาติจึงพิเศษอย่างที่เขาไม่เคยลิ้มลองมาก่อน

ชวนมาบ่อยๆ เขาก็อยากมานะ

จะว่าติดความอร่อย ติดความสบายติดอะไรในส่วนลึก คมกริชต้องการชีวิตแบบนี้เสมอ

ใครจะล่วงรู้นิสัยส่วนลึกของชายหนุ่ม ไม่นะ…เขาไม่คิดว่าจะผิดอย่างไร เพราะความรักสบาย รักเงิน มันเป็นแบบนี้ในทุกผู้คน

ทำงานเพื่ออะไร แสวงหาอะไร

เขายอมทำงานหนัก ก็เพื่อ…เงิน เพื่ออนาคต เขาอิจฉาคนที่เกิดมาเพียบพร้อม ร่ำรวย แค่ดำรงรักษาให้คงอยู่ ให้เพิ่มพูน สุขสบายตั้งแต่เกิด ชีวิตพวกนั้นเขาอิจฉาเสมอ

เก็บกดไว้ในส่วนลึก ไม่ใช่จะต้องแสดงออก ไม่ใช่ต้องมาแฉตัวเอง

นอกจากอาหาร อรฤดีสั่งเครื่องดื่มที่มีแอลกอฮอล์ผสม

“คุณขับรถนะครับ” เขาเตือน

“ดื่มในปริมาณนิดเดียวค่ะ คุณไม่ได้ขับ คุณดื่มแทนอรได้”

“ผมเองก็ไม่ไหวครับ”

“นี่เหล้าบ๊วยนะคะ รสดีมากๆ ค่ะ”

“มันก็เมาได้ครับ เดี๋ยวเจอด่านตรวจ”

“งั้นเราก็นั่งคุยกันนานๆ หน่อย อย่าเพิ่งออกจากร้านเร็วเกินไป”

แล้วก็มีเรื่องคุยกันมากมาย ทั้งที่ไม่น่าจะหาเรื่องคุยกันได้ กลับมีเรื่องคุยกันจนดึก จนร้านจะปิด

“อรจะไปส่งคุณเอง” หล่อนชำระเงินตามเคย คมกริชเองก็พอมีเงินจ่าย แต่ก็ยอมให้หญิงสาวจ่าย เพราะหล่อนเลือกอาหารเองและเลือกแต่แพงๆ เขาอยากเก็บเงินไว้สร้างอนาคตมากกว่า

อรฤดีไม่เมา ดื่มน้อย ความที่เสียดายคมกริชจึงดื่มจนหมด

“เป็นไงคะ” หล่อนถามในขณะที่รถวิ่งมาเกือบถึงบ้านของฝ่ายชาย เลี้ยวตรงหน้าก็ถึงแล้ว

“สบายดีครับ”

“เมาหรือเปล่าคะ”

“ไม่ครับ แค่มึนๆ”

หล่อนหัวเราะ

“เข้าข่ายเมาค่ะ”

แล้วก็มาจอดอยู่หน้าบ้านเช่า ซึ่งคมกริชเช่าอยู่กับเพื่อนรักชื่อบัญชา จะได้ประหยัดค่าเช่าครึ่งต่อครึ่ง

จอดสนิท…อรฤดีรอให้คมกริชลงจากรถ แต่เขากลับไม่ลง นั่งมึนๆ อยู่ชั่วครู่ ซึ่งฝ่ายหญิงเองก็ไม่ได้เร่งรัดให้ลงอย่างไร

หญิงสาวได้แต่มองเขา แววตาสื่อบางอย่าง…ชื่นชม…ชื่นชอบ

คมกริชหันมามองหล่อน หล่อนยื่นหน้ามาถามอีกครั้งอย่างห่วงใย

“เมาหรือคะ ลงรถไหวหรือเปล่า อรไม่น่าให้คุณดื่มจนหมดขวดเลย หน้าคุณแดงมาก”

เขาจ้อง…หล่อน…คราวนี้แววตาเขาก็เริ่มสื่อบางอย่าง

“หน้าคุณก็แดง”

อรฤดียกมือลูบหน้า ยิ้มเขินๆ

“แดงหรือคะ”

“ครับ…แดง…สวย” เหมือนเขาพูดเบาแสนเบา และจ้องหล่อนตลอด “สวยมาก…สวยเหลือเกิน”

เงียบงัน…

เขาต้องเมาจริงๆ เพราะดวงตาเขาเยิ้มหวานแปลกๆ และแล้วเขาก็ค่อยๆ ยื่นหน้ามาใกล้…ใกล้หล่อนมาก ใกล้เหลือเกิน ที่สำคัญฝ่ายหญิงก็ไม่ได้คิดจะหลบ

ต่างใจเต้นแรง ต่างลืมทุกอย่าง อะไรจะเกิดขึ้นต่อไป

ริมฝีปากของคมกริชประกบริมฝีปากอรฤดี จุมพิตหวานล้ำและที่สำคัญ หล่อนกลับรับจูบอย่างเต็มใจ

ใจหล่อนแอบชื่นชอบเขามานาน รู้ทั้งรู้คมกริชมีคนรักแล้ว แต่จุมพิตนี้เป็นความเต็มใจของทั้งสองฝ่าย

อรฤดีควรจะปฏิเสธ ควรจะผลักเขา สิ่งที่ควรทำก็ไม่ทำ แต่กระทำในสิ่งไม่ควร

ปล่อยให้ชายหนุ่มจูบจนพอใจ

คมกริชผงะ เขาทำอะไรลงไป ประโยคสุดท้ายที่เขาพูดก่อนลงจากรถคือ “ขอโทษครับ ผมลืมตัว”

เขาลงจากรถ…

หล่อนก็พึมพำว่า

“เพราะคุณเมา…” คิดว่าเพราะเมา ไม่เช่นนั้นเขาคงไม่ทำเช่นนี้ และรถก็เคลื่อนออก

คมกริชยืนงงอยู่บริเวณหน้าบ้าน และมีอีกคนที่เห็นเหตุการณ์ บังเอิญว่ามารดต้นไม้หน้าบ้านในยามวิกาล

บัญชาเห็น…ตลอดตั้งแต่แรก

“เฮ้ย” คมกริชร้อง “มาอยู่แถวนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่”

บัญชาหัวเราะ

“ก็นานพอจะเห็นอะไรเด็ดๆ”

“อย่าพูดมาก”

“อืม…นอกใจแพรเหรอ แต่คุณอรก็น่ารักนะ มึงคิดจะจับปลาสองมือหรือ”

“กูเปล่า”

“แล้วที่กูเห็นคืออะไร”

“เอ้อ…”

“เฮ้ย มึงเมาเหรอ”

คมกริชสลัดศีรษะแรงๆ หลายครั้ง ใช่…เขาทำอะไรลงไป เมาหรือ…แกล้ง ก็…ก็…หล่อนยื่นหน้ามาให้เขาขนาดนั้น หล่อนมีใจให้เขาขนาดนั้น ในวินาทีนั้นเขาลืมแม้กระทั่งคนรัก…ไหมแพร เหมือนอะไรบางอย่างพาไป และหล่อนไม่ได้ขัดขืนสักนิด กลับรับจูบเขาอย่างเต็มใจ

จูบนั้นเป็นเพราะความตั้งใจของเขา และอารมณ์พาไป ทั้งสองเหตุผล

ทั้งที่เขาพยายามหลีกเลี่ยงหล่อนมาตลอด เด็กจบใหม่เพิ่งเข้ามาทำงานและเขาช่วยสอนงาน เจ้าหล่อนจึงปลื้มเขาเหลือเกิน

หล่อนจะจริงใจกับเขาจริงหรือ อย่างน้อยหล่อนก็มีพ่อที่เห็นและรู้ทุกอย่าง พยายามจะขัดขวาง

หลานเจ้านาย เขาไม่อาจเอื้อมหรอก

“เมานิดหน่อย”

“มึงอย่าให้แพรรู้เชียวนะ แพรเป็นคนจริงจัง ใจเด็ด ถ้าเธอรู้ มึงอาจสูญเสียเธอแน่ๆ”

“ก็…แค่…เมา” นี่คือข้ออ้าง…

Don`t copy text!