เมียอันดับห้า บทที่ 30 : เช้าวันนั้น

เมียอันดับห้า บทที่ 30 : เช้าวันนั้น

โดย : โสภี พรรณราย

เมียอันดับห้า นวนิยายออนไลน์แนวชีวิตผสมโรแมนติกคอมเมดี้ใน อ่านเอา ของ โสภี พรรณราย เรื่องราวของ ‘ภีม’ หนุ่มสังคมรูปหล่อที่มีชีวิตรักแบบรักๆ เลิกๆ จนถึงขั้นเจ็ดปีเปลี่ยนเมียไปสี่คน กับ ‘ไหมแพร’ นักข่าวสายสังคมที่ไม่อาจจะปล่อยให้เรื่องแซ่บๆ นี้ผ่านไปได้ และตอนนี้เธอคือคนที่เขาสนใจ หรือเธอจะกลายเป็นเมียอันดับห้าของเขา!!

****************************

– 30 –

สนับสนุนอ่านเอาด้วยการสั่งซื้อหนังสือ “ในสวนอักษร” คลิกที่นี่

เช้าวันรุ่งขึ้น…

ไหมแพรและวิทยามาโรงพยาบาล และทราบว่าการผ่าตัดจะเริ่มต้นในวันนี้ช่วงบ่าย

วิทยาโผไปที่เตียงหญิงชรา

“ยาย…ฉันมาแล้ว”

ได้เห็นหลานชายคนโปรด รู้สึกหายใจสะดวกขึ้น ปลอดโปร่งขึ้น ดีใจอย่างเห็นชัด

“วิท…วิท…แกไปไหนมา” ถามเสียงแหบแห้ง

“ฉันก็หนีไปเรื่อยๆ กลัวเจ้าหนี้มันจับได้”

“แต่หน้าตาแก…”

“อ๋อ…ไม่เป็นไรแล้วยาย ถูกมันจับได้จริงๆ ละ หนีไม่พ้น ถูกมันซ้อม แต่ไม่เป็นไรยาย ถูกซ้อมจนชิน ไม่ใช่ครั้งแรกเสียเมื่อไหร่”

“เรา…เรามีเงินแล้วนะ เงินอยู่กับแพร”

วิทยาตื่นเต้น

“ฉันรู้…ยาย…มีเงินเท่าไร”

“พอให้แกซื้อตึกแถวและทำการค้า”

“ตึกแถวขายตั้งหกล้าน”

“ไปคุยกับแพรมัน แพรจะช่วยแกจัดการเรื่องร้าน”

“ทำไมไม่โอนเงินให้ฉันเลยล่ะยาย”

ยายสายบัวครั้งนี้ใจแข็ง มีบทเรียนมาแล้ว

“กลัวแกจะเอาไปเล่นหมดสิ”

“ฉันเข็ดแล้วยาย”

“แกจะใช้เงินก็ขอกับแพร”

“แพรมีทั้งหมดเท่าไรยาย”

ไหมแพรทนไม่ไหว โพล่งว่า

“พูดเรื่องอื่นกับยายบ้างได้ไหม มาถึงก็มีแต่เรื่องเงิน…อยากรู้หรือมีเท่าไร พอให้พี่วิททำการค้า เลี้ยงตัวพี่วิทตลอดชีวิต ถ้าไม่ผลาญเพราะพนันอีก”

วิทยาพูดพึมพำ

“ทำเป็นเสียงดังไปได้ ถ้าไม่ได้แกกับท่านช่วยไว้ ฉันก็จะเสียงดังบ้าง แต่ก็ได้…ฉันสำนึกบุญคุณว่ะ”

หล่อนโคลงศีรษะ ไม่รู้พี่ชายพูดจริงหรือเปล่า

ระยะหลังคำพูดพี่วิทแทบจะเชื่อถือไม่ได้

“วิท” ยายสายบัวยังห่วงหลานชายคนนี้เสมอ “แกต้องฟังแพรมันบ้าง แพรต้องแลกกับบางอย่างเพื่อให้ยายกับแกสบายขึ้น”

“ฉันรู้…แพรมันโชคดี ดวงดีมาก ที่มีมหาเศรษฐีมาหลงรัก อะไรจะดวงดีขนาดนี้ รวยมหาศาล รวยจนฉันขนลุกไปหมด”

ยายสายบัวกลับไม่อธิบายอะไร พูดย้ำว่า

“ยายห่วงแกมากที่สุดวิท ถ้าแกยังไม่มีบ้าน ไม่มีอาชีพที่มั่นคง ยายเป็นอะไรไป ยายตายตาไม่หลับ จำไว้มีอะไรต้องปรึกษาแพร แพรรอบคอบและมีความคิดดีกว่าแก”

“แหม ยาย ฉันเป็นพี่ชายมันนะ”

“แกยังคิดไม่เป็น”

“ก็ฉันอยากรวย ว่าจะรวยทางลัดสักหน่อย”

“ถ้าแกมีบ้าน มีงานทำ เป็นเจ้าของกิจการเอง แกก็รวยได้เหมือนกัน”

“เออ…เออ…ยาย”

“ยายต้องเข้าผ่าตัด กี่โมงล่ะ” มองผ่านหลานชายไปทางหลานสาว

ไหมแพรมองนาฬิกา

“นี่ยังเช้าอยู่จ้ะยาย หมอนัดผ่าบ่ายสาม แต่ต้องเตรียมตัวแล้ว”

“แพร…”

“จ้ะ…ยาย” ยายจะพูดอะไรกับหล่อน

“อย่างไรวิทมันก็พี่ชาย โตมาด้วยกัน อภัยได้ก็อภัยให้มัน ช่วยได้ก็ช่วย มีกันแค่สองคนพี่น้อง ผ่าตัดครั้งนี้ไม่รู้เข้าแล้วจะได้ออกไหม”

ไหมแพรเม้มริมฝีปาก ใจกระตุก…น้ำตาจะไหล…แต่ก็สะกดกลั้น

“ยายไม่เป็นไรหรอก ยายต้องอยู่เพื่อสั่งสอนพี่วิท พวกเรายังขาดยายไม่ได้”

“ไม่มีใครขาดใครไม่ได้ เชื่อสิ…ขาดได้ ไม่ตาย”

สายบัวผ่านมาแล้ว รักแรกในชีวิตกับปู่ของภีม ก็เคยพูดกันว่ารักมาก ต่างขาดกันไม่ได้ สุดท้ายก็ยังต้องแยกย้ายกันใช้ชีวิต

การไม่สมหวังในความรัก ทรมาน…แต่ก็ไม่ตาย

ต่างต้องใช้ชีวิตและมีชีวิตของตัวเอง และอยู่กับความหลังได้อย่างเข้มแข็ง

 

หลังอาหารเช้า ภีมกำลังจะไปทำงาน ก็ถูกย่าฉวีตามตัว

“คุยกับย่าก่อนไปบริษัท”

ท่ามกลางสายตาแปลกใจของคนบนโต๊ะอาหาร ทั้งคุณวรรณ อรัญและอรฤดี เด็กหญิงกุลธิดาก็อยู่ด้วย แต่เด็กหญิงไม่รู้สึกอะไรกับการที่บิดาถูกย่าฉวีเรียกคุยสองคน

เด็กหญิงมีหน้าที่ทานอาหารเช้าแล้วเตรียมตัวไปโรงเรียน เกสรช่วยจัดการให้ส่งเด็กไปโรงเรียน โดยที่ตนเองก็สงสัย

เรื่องท่านหาเมียอันดับห้าให้คุณภีมกำลังเป็นที่ซุบซิบในบ้าน

เกสรผ่านมาหมดแล้วทั้งสี่เมีย จนคนสุดท้าย

เลิกได้แต่ละคนก็ดีใจ ไม่รู้จะดีใจไปทำไม เพราะถึงอย่างไรหล่อนก็ไม่มีวันได้เป็นอันดับห้า ตำแหน่งพี่เลี้ยงเด็กยังเป็นพี่เลี้ยงเด็กวันยังค่ำ จะแต่งงานแล้วหย่ากันกี่ครั้งก็ไม่ใช่เรื่องสำคัญ ได้แต่เก็บความรู้สึกไว้ในส่วนลึก

ด้านภีมกำลังจะเดินไปที่ห้องนั่งเล่นที่ย่าฉวีรออยู่

อรัญสะกิดพี่ชาย

“ให้ผมไปเป็นเพื่อนไหมครับ”

“พี่ไม่ได้กลัวย่านะ”

“หมู่นี้ย่าเราเผด็จการนะครับ ซูสีไทเฮาเต็มตัว”

“จะอย่างไรก็ตาม เราต้องทำตามย่าสั่งเสมอ”

อรัญหัวเราะแห้งๆ

“เออ…พี่ภีมก็ช่วยสนับสนุนให้ย่าเผด็จการเพิ่มขึ้น”

ภีมตบบ่าน้องชาย

“เออน่ะ ถ้าทำได้ก็ต้องทำ” พูดจบจึงเข้าไปพบหญิงชรา

คุณย่าฉวีให้หลานชายนั่งใกล้ๆ และเริ่มทันที

“วันนี้ยายสายบัวจะผ่าตัดหัวใจ”

“หรือครับ” ก็แค่รับทราบเท่านั้น แต่ไม่เท่านั้น

“ย่าไม่ค่อยสบาย ไม่อยากไปเยี่ยม” แท้ที่จริงจะหลบหน้ามากกว่า

“ไม่ไปก็ไม่เป็นไรครับ ย่าควรพักผ่อนมากๆ หมู่นี้ผมเห็นย่าเครียด”

“จนกว่าจะผ่านงานแต่งไป จะได้หมดเรื่องเครียดเสียที”

ท่านหมดเรื่อง แต่เขาจะต้องเริ่มต้น…เครียด

“งานแต่งยังอีกนานครับ”

ท่านโบกมือ

“ต้องจัดภายในหนึ่งเดือน”

โอ้โห…เงื่อนไขเยอะแยะไปหมดแล้ว ค่อยๆ ขยับเงื่อนไขออกมาเพิ่มเรื่อยๆ

“ทันหรือครับ”

“แกไม่อยากแต่งอยู่แล้ว ก็จัดเล็กๆ ก็พอ ย่าจะเป็นคนจัดการให้เอง”

“เอ้อ…ครับ”

“วันนี้ย่าไปเยี่ยมสายบัวไม่ได้ วันนี้แกต้องไปแทนย่า ก่อนยายสายบัวเข้าห้องผ่าตัด คนแก่ต้องการกำลังใจ”

“ผมหรือ” เขาชี้ตัวเอง

อย่างที่บอก ต้องขยับเข้าใกล้ครอบครัวนั้นเข้าทุกที ช่วยวิทยาแล้วต้องเยี่ยมยายก่อนผ่าตัด

“จริงๆ แล้วย่าต้องไปเอง แต่ย่าไม่สะดวก แกไปก็เหมือนกัน ต่อไปแกก็ต้องเป็นหลายเขยของทางนั้น”

“ครับ”

มีคำไหนจะดีกว่าตอบรับ

“ภีม…ช่วยทำทุกอย่างแทนย่า ช่วยให้ย่าสบายใจขึ้น ย่าไม่อยากแบกรับความผิดไปจนตาย…”

มีคำพูดมากมายอยากพูด แต่พูดไม่ออก

แก่ๆ แล้ว วัยใกล้จบแล้ว สำนึกเรื่องในอดีต…คือความผิด

แย่งผู้ชายเขามาเป็นของตัวเอง…สรุปว่า ละอายใจจริงๆ สายบัวควรได้อยู่ในตำแหน่งนี้ ที่ท่านดำรงอยู่

อีกหนึ่งชั่วโมง พนักงานจะมาพาตัวยายสายบัวไปห้องผ่าตัด

ไหมแพรใจหายและต้องการกำลังใจ โทร.ไปบอกคมกริช อีกครั้งที่เขาอ้างว่างานยุ่งมาก ยังมาไม่ได้

หลายวันแล้วที่ไม่ได้พบกันเลย

ใกล้ๆ ตัวขณะนี้มีแต่พี่วิทยา

สินีกับอมรก็เพิ่งมาถึง มาเป็นกำลังใจให้เพื่อนรัก

ไหมแพรรู้สึกขอบคุณ…

“คมกริชแฟนตัวดีของหล่อนไม่มาใช่ไหม” อมรถามด้วยประโยคแปลกๆ แต่หญิงสาวไม่ทันสังเกต เพราะอมรมักพูดอะไรทะแม่งๆ เสมอ ตามนิสัยตรงๆ

“เขาติดงาน”

“น่าจะลางานสักชั่วโมงก็ได้ ครึ่งวันก็ได้”

“งานเขายุ่งมาก”

“ยุ่งกับผู้หญิงคนอื่นละสิ”

สินีรีบสะกิดห้าม ไหมแพรเองกำลังวุ่นวายใจ กังวลกับยาย จึงได้แต่ฟังแล้วผ่านๆ

“เฮ้ย อย่าพูดมาก” สินีพูดกับอมรเบาแสนเบา

อมรเองก็ตงิดๆ อยากพูดจะตาย อึดอัดจะตาย การเก็บความลับไม่ใช่เรื่องง่าย ยิ่งเป็นอมรที่ชอบพูดตรงๆ โอ๊ย…อยากบอก อยากเล่า

ไอ้แพรเอ๊ย…ตาบอดอยู่นะ

“เรามาให้กำลังใจแพรนะ” สินีพูดย้ำกับอมร

อมรทำท่างอนๆ แสยะปาก

“เออ…เออ…ให้มันตาบอดต่อไป” พูดประชด

อีกครั้งที่ไหมแพรไม่ได้สะกิดใจกับคำพูดของอมรเลย เพราะจิตใจกระวนกระวายกับยายมากกว่า รวมทั้งมองไปก็เห็น…

ภีม!

เขากำลังเดินเข้ามาในห้อง ดึงดูดความสนใจของหล่อนจนหมด รวมทั้งสินีกับอมรก็เบิกตากว้าง

คุณภีมมาทำไม

คือความสงสัยของทุกคน แปลกประหลาดสำหรับทุกคน

คนป่วยเห็นชายหนุ่ม จึงพูดกับไหมแพรว่า

“ทุกคนออกไปก่อน”

ยายสายบัวต้องการคุยกับภีมตามลำพัง และไม่ให้ใครได้ยิน

“แต่ยายจ๊ะ…แพร…” ไหมแพรจะค้าน ก็ถูกยายพูดอีกครั้งว่า

“ทุกคนออกไปก่อน”

การขัดใจยายไม่ใช่เรื่องดี ไหมแพรจึงพยักหน้ากับเพื่อนรักทั้งสองให้เดินออกจากห้อง จึงเหลือเพียงคนป่วยกับเขา

ภีมรู้สึกหนักใจมาก ยอมรับว่าการพบคนแปลกหน้าที่จะมาเป็นญาติกัน อารมณ์ไม่ใช่เลย ไม่เต็มใจเลย

ยายสายบัวคนนี้เรียกร้องความยุติธรรมคืนจากย่าฉวี

ใช่สิ…ขนาดว่าอายุมากแล้ว ยังเห็นแววความสวยงามในอดีตชัดเจน

ภาพถ่ายตอนสาวๆ ที่เห็นยายสายบัวถ่ายรูปคู่กับย่าฉวี…ย่าฉวีสวยสู้ไม่ได้ สายบัวโดดเด่นกว่ามาก

น่าจะมีภาพสายบัวกับปู่สุทินบ้าง…แต่เขาไม่เห็น

ย่าฉวีจะยังเก็บไว้หรือทำลายไปพร้อมวันเผาร่างปู่สุทินก็ไม่รู้ได้ เขายังไม่คุยรายละเอียดกับย่าเลย

“ฉวีไม่กล้ามาเจอฉันละสิ ส่งหลานชายมาแทน ขี้ขลาดเหมือนเดิม”

ตำหนิย่าฉวี ภีมไม่ค่อยพอใจ แต่สะกดกลั้นเห็นแก่ว่าเป็นหญิงชราและกำลังป่วย

“ย่าไม่ค่อยสบายครับ”

“บาปกัดกร่อนใจละมัง ร่างกายเลยรับไม่ไหว จิตใจก็แย่”

“ถ้าย่าจะทำอะไรผิด มันก็ผ่านไปหลายสิบปีแล้วครับ ย่าสำนึกผิด แต่ยายไม่เคยคิดจะอภัยเลยหรือครับ”

คนป่วยแค่นหัวเราะ

“มันเปลี่ยนแปลงไปหมด กลับตาลปัตรไปหมด”

ฉัน…อาจเป็นย่าของเธอ

ฉวีควรได้ใช้ชีวิตยากลำบากสาหัสอย่างตน

ใช่…ใช่…พูดไปจะมีประโยชน์อะไร มันผ่านไปแล้ว แต่ยายสายบัวก็ไม่เคยลืม ยังอยากพูด ยังอยากตอกย้ำ และสุดท้ายก็เรียกร้อง…ใช่แน่นอน…เรียกร้องตามที่ต้องการ

เปล่านะ…ใจก็ยังอยากสงบเหมือนเดิม

“ผมว่าคนใกล้จะผ่าตัด ควรทำใจให้สงบดีกว่านะครับ”

ยายสายบัวมองหน้าภีม พึมพำเบาๆ

“หลานชาย…”

เขาไม่ชินกับคำนี้นักหรอก

“การแต่งงานของผมกับแพรไม่ใช่เรื่องที่พวกเรายินดีและเต็มใจนะครับ”

คนบนเตียงโคลงศีรษะ

“แต่ยายคนนี้สะใจ”

ภีมชะงัก

ยายเอาชีวิตหลานสาวมาเล่น…และว่าสะใจ

“ผมว่ายายทบทวนบ้างก็ดี”

“ไม่มีวัน ฉันไม่ได้เข้าไปอยู่ในบ้านหลังนั้นในฐานะภรรยา…ฉันจะให้ยัยแพรเข้าไปแทน ไปเป็นภรรยาของเธอแทน รุ่นปู่ไม่สำเร็จ มาทำสำเร็จรุ่นหลานก็ยังดี”

“ยายกำลังใช้อารมณ์มากกว่าเหตุผล และอาจทำลายชีวิตทุกคนที่เกี่ยวข้อง”

“เธอมีสิทธิ์พูดอะไร ปู่ของเธอเชื่อฟังฉันทุกอย่าง แต่เพราะย่าเธอมันร้ายกาจ ฉันเจ็บปวด…เจ็บมาก”

“ผมขอโทษแทนย่าฉวีก็ได้ครับ ผมชดเชยทุกอย่างให้ได้ครับ ยกเว้นเรื่องแต่งงาน”

“ไม่…ไม่มีทาง”



Don`t copy text!