เมียอันดับห้า บทที่ 32 : การผ่าตัด

เมียอันดับห้า บทที่ 32 : การผ่าตัด

โดย : โสภี พรรณราย

เมียอันดับห้า นวนิยายออนไลน์แนวชีวิตผสมโรแมนติกคอมเมดี้ใน อ่านเอา ของ โสภี พรรณราย เรื่องราวของ ‘ภีม’ หนุ่มสังคมรูปหล่อที่มีชีวิตรักแบบรักๆ เลิกๆ จนถึงขั้นเจ็ดปีเปลี่ยนเมียไปสี่คน กับ ‘ไหมแพร’ นักข่าวสายสังคมที่ไม่อาจจะปล่อยให้เรื่องแซ่บๆ นี้ผ่านไปได้ และตอนนี้เธอคือคนที่เขาสนใจ หรือเธอจะกลายเป็นเมียอันดับห้าของเขา!!

****************************

– 32 –

สนับสนุนอ่านเอาด้วยการสั่งซื้อหนังสือ “ในสวนอักษร” คลิกที่นี่

แล้วทุกคนก็มาหยุดอยู่หน้าห้องผ่าตัด

สุดท้ายจริงๆ แล้ว สุดทางเดินแล้ว

สายสัมพันธ์ยายหลาน…ทุกคนถอยให้ยายอยู่กับวิทยาและไหมแพรในท้ายนี้ ไหมแพรพยายามมองหาใครอีกคน

คมกริช…

หล่อนส่งไลน์ไปบอกแล้ว อยากให้เขามา…มาให้กำลังใจยาย

ไม่มา…มีเพียง ‘ภีม’ ที่หล่อนเห็นว่าเขายังคงเป็นคนแปลกหน้าในกลุ่มคนสนิท

ยายเองก็ไม่ถามหาคมกริชสักคำ

“ยาย…ยาย” ไหมแพรจับมือยายแน่น…แน่นมากๆ ไม่อยากปล่อยมือ ยอมรับว่าพอยายจะเข้าห้องผ่าตัดก็เกิดความกลัว…กลัวการสูญเสีย กลัวจะเสียหญิงชราไป กลัวขึ้นมาเสียอย่างนั้น

“ถ้ายายไม่กลับออกมา อย่าลืมที่ยายเคยสั่งเคยสอน และจำไว้ว่าที่ยายทำทุกอย่างก็เพราะรักและหวังดีต่อแก รวมทั้งเรื่องที่บังคับแกแต่งงานกับภีม”

ตนไม่ได้แต่งงานกับปู่ของภีม…ไม่ได้มีความสุข

ไหมแพรแต่งงานกับภีม…ทดแทนอดีต

ทดแทนได้หรือ?

ยายสายบัวกลับเชื่อขึ้นมาในเวลากะทันหันเช่นนี้ ว่าจะต้องมีความสุขแน่ๆ

“จ้ะ…ยาย…จ้ะ”

ตอนนี้…ขณะนี้ ต่อให้ยายขออะไรในโลกนี้ แลกกับยายมีชีวิตกลับออกมา ไหมแพรยอมทุกอย่าง

แล้วเขาจะเข็นยายเข้าไปแล้ว…

ยายกลับบอกว่ารออีกสักครู่…และกวักมือเรียกภีม

ภีม

เขาเป็นคนสุดท้ายที่ยายอยากพูดด้วย

ไหมแพรงงมาก ทำไมต้องเป็นภีม…ภีม…ภีม น่าจะเป็นพี่วิทมากกว่าสิ

“ภีม…ภีม…มานี่”

“ครับ” เขาก็ยอมก้าวเข้าไป เขาคงคิดเหมือนไหมแพรว่าหญิงชรากำลังจะผ่าตัด ตามใจคนป่วยเสียหน่อย

เสียงยายเบามากจนเขาต้องก้มหน้า แนบหูใกล้กับริมฝีปากหญิงชรา

“ไม่ว่าการผ่าตัดจะล้มเหลวหรือสำเร็จ จะเป็นหรือตาย แกต้องแต่งงานกับยัยแพร ห้ามผิดคำพูด”

“ครับ”

“วิทเป็นพี่ชายยัยแพร ถือเป็นคนในครอบครัว ดูแลมันด้วย”

“ครับ”

“แพรคือเพชร…ยายแก่คนนี้ไม่ทำให้แกผิดหวังหรอก”

ประโยคนี้ยังยืนยันไม่ได้ เพราะสุดท้ายแล้วเขาบอกกับตัวเองว่า เขาต้องหย่า

เขาจะทำให้ยายสายบัวกับย่าฉวีสมหวัง ในฐานะหลาน…ในความกตัญญู แต่สุดท้ายเขาต้องทำตามหัวใจตัวเอง คงไม่ทนอยู่กับคนที่ไม่ได้รัก

หมดเวลาสำหรับการพูดคุย

เขาต้องเข็นยายเข้าไปในห้องด้านใน

ไหมแพรกับวิทยามองยายจนลับสายตา

ยาย…กลับหลับตา สงบนิ่ง

อย่านะ…อย่า…ไหมแพรบอกกับตัวเอง อย่าให้ภาพนี้เป็นภาพสุดท้ายในชีวิต

ในที่ทำงานบริษัทสุทินพงษ์กรุ๊ป

หลายครั้งต่อหลายครั้งที่อรฤดีมองหน้าคมกริช

คมกริชมุ่งแต่ทำงานอย่างขยันขันแข็ง ในที่ทำงานเขาจะเป็นคนหนุ่มที่มีอนาคต ตั้งใจ มุ่งมั่น ขยัน ใครๆ ก็ชื่นชมและชอบเขา รวมทั้งหล่อน

คมกริชรู้ตัวบ้างไม่รู้ตัวบ้าง และทุกครั้งที่เงยหน้าเห็นหญิงสาวมองมา เขาจะยิ้มให้

วันนี้ผิดปกติ…เงยหน้าก็มักจะเห็นหล่อนมองอยู่ จนเขาต้องเดินมาถาม

“มีอะไรหรือเปล่าครับ”

“คุยที่นี่ไม่สะดวกค่ะ”

คมกริชงง

“งานหรือเปล่าครับ”

“ไม่ใช่ค่ะ”

“งั้น…”

“ตอนเที่ยงทานข้าวกันนะคะ”

แต่การคุยกันของอรฤดีหนีไม่พ้นสายตาประมวล เขาตาเขียวไม่พอใจ และรอจนลูกสาวเข้าห้องน้ำจึงมาดักหน้า

“พ่อเห็นแกมองคมกริชหลายครั้ง จนเขาต้องมาคุยกับแก มันเรื่องอะไร”

“อรก็แค่เรียนรู้งานค่ะ”

หญิงสาวจำต้องโกหก เพราะรู้ว่าบิดาไม่ชอบคมกริช แต่เรื่องหัวใจห้ามมิได้

“อย่านะ อย่าทำให้พ่อผิดหวัง”

“อย่ามองไกลสิคะคุณพ่อ”

“พ่อระแวงมาก เพราะพวกแกอยู่ใกล้ชิดกัน”

“เพราะเรื่องงานค่ะ”

“แกย้ายแผนกเถอะ”

“อรชอบทำงานที่แผนกนี้ค่ะ ได้เรียนรู้งานใกล้ชิดกับพี่ภีม แผนกนี้ได้รู้งานพี่ภีมมากที่สุดค่ะ”

“แต่พ่อไม่พอใจ”

“พ่อคะ ให้อิสระอรบ้างสิคะ”

“แกเป็นลูกคนเดียวที่พ่อคาดหวังที่สุด พ่อจะไม่ยอมให้แกต้องเดินทางผิดพลาด”

“โธ่…คุณพ่อคะ พ่อเลี้ยงอรมาอย่างไข่ในหิน อรก็อยากเห็นโลกกว้างบ้างสิคะ”

“เรียนรู้ต้องถูกทาง ผิดทางแล้วก็ผิดตลอดไป”

“อรขอตัวก่อนค่ะ” หล่อนตัดบท

นัดข้าวเที่ยงต้องเลื่อนเป็นเย็น เพราะบิดาประกบแจ รวมทั้งเที่ยงก็ชวนลูกสาวไปทานด้วยกัน

เย็น…อรฤดีต้องอ้างกับบิดาว่าไปทานข้าวกับเพื่อนๆ ซึ่งหล่อนทำเป็นประจำตั้งแต่ยังเป็นนักเรียน จนทำงาน จึงไม่ผิดปกติแต่อย่างไร

ออกมากับคมกริชและไปทานอาหารที่ร้านหรูแห่งหนึ่ง หล่อนรู้จักร้านหรูมากมายเพราะเคยทานกับเพื่อนและป้าวรรณเสมอ

หลังจากอิ่ม คมกริชจึงถามขึ้น

“วันนี้เหมือนมีอะไรจะพูดกับผม”

“รู้ไหมคะ ว่าวันนี้ยายสายบัวต้องเข้าห้องผ่าตัด” หล่อนย้อนถาม

ชายหนุ่มเลิกคิ้ว สงสัยว่าเรื่องของไหมแพร หล่อนสนใจด้วยหรือ

เขาต้องตอบอย่างรักษาน้ำใจคนถาม

“ก็…ก็รู้สิครับ แต่งานต้องมาก่อน ผมไม่ใช่หมอ จะช่วยอะไรแพรได้ครับ”

“พี่ภีมไปอยู่ที่นั่นค่ะ”

คมกริชกระตุกใจอย่างแรง ฟังผิดหรือเปล่า

“คุณภีม”

“นี่คุณไม่ได้พบคุณแพรนานแค่ไหนคะ”

“ระยะนี้งานยุ่ง และ…” ตอนเย็นก็มัวแต่ไปทานอาหารกับคนถาม รู้ๆ กันอยู่ เขาไม่ได้พบไหมแพรเลย

“ยังไม่รู้จริงๆ หรือคะว่าคุณแพรจะแต่งงานกับพี่ภีม”

เฮ้ย…ไม่จริง จากที่ตกใจกลายเป็นหัวเราะ จะฟังผิดฟังถูกก็ตาม มันเป็นไปไม่ได้หรอก

“ผมขำครับ ขำมาก”

“จริงๆ นะคะ”

“ผมไม่เชื่อหรอกครับ”

“แสดงว่าคุณยังไม่ได้คุยกับคุณแพรเลย”

“ช่วงนี้ผมไม่ว่าง ตั้งใจว่าคืนนี้จะแวะไป”

“เห็นไหมคะ วันนี้พี่ภีมไม่ได้เข้าบริษัทเลย”

“คุณภีมก็ไม่เข้าบริษัทบ่อยๆ”

“แต่อยู่โรงพยาบาลตามคำสั่งคุณย่าฉวีค่ะ”

คมกริชโคลงศีรษะ

“ก็…อาจจะเป็นไปได้ แต่…ไม่นะ ไม่มั้ง”

เขาเพิ่งนึกได้ว่า ไหมแพรเคยพูดว่ายายสายบัวเป็นเพื่อนเก่าคุณย่าฉวี ตอนนั้นก็แค่รับฟังอย่างแปลกใจ

เพื่อนต่างฐานะ…แปลกใจ…แต่ทำไมเกี่ยวข้องกับภีม

“คุณก็รู้หรือคะ”

“ผมรู้ว่าคุณฉวีท่านเป็นเพื่อนกับยายสายบัว แต่ผมเพิ่งรู้นะ เพิ่งรู้ไม่นาน แพรบอกผม”

“เธอบอกแค่นั้นหรือคะ”

“ครับ”

“เอ้อ…”

“มีอะไรมากกว่านั้นอีกหรือครับ”

“ไม่น่าเชื่อว่าคุณจะไม่รู้จากคุณแพรโดยตรง”

“รู้อะไร” เห็นท่าทางของหญิงสาวอึดอัด

“ก็ที่บอกคุณเรื่องการแต่งงานไงคะ” จริงๆ แล้วคนพูดก็มีน้ำเสียงไม่มั่นใจ เรื่องนี้ในบ้านมีการพูดกระซิบกระซาบกันมาสองวันแล้ว แต่ยังไม่มีใครกล้าพูดเสียงดัง บรรดาเด็กรับใช้ก็มีการพูดกันแบบแอบๆ

คนฟังเอาแต่โคลงศีรษะงงๆ แต่ก็กลับหัวเราะอีกตามเคย กับประโยคเดิมของอรฤดีที่เน้น…ตอนแรกว่าคุณแพรจะแต่งงานกับพี่ภีม และตอนนี้ก็พูดเรื่องการแต่งงานอีก…ย้ำอีกครั้ง…

พอหัวเราะแล้วก็ต้องนิ่ง

อรฤดีมองชายหนุ่มด้วยสายตาเห็นใจ

“ถ้าจริง คุณจะว่าอย่างไรคะ”

ชายหนุ่มยักไหล่

“แสดงว่าอาจไม่จริง เพราะมีคำว่า…ถ้า”

“เอ้อ…ที่บ้านยังไม่มีการพูดกันอย่างชัดเจนอะไรนะ เดี๋วคุณย่าก็เรียกพี่ภีมไปคุย เดี๋ยวก็คุยกับป้าวรรณกับพี่อรัญ พี่ภีมเองก็ไม่อยากพูดเรื่องนี้ แต่ทุกอย่างต้องเป็นไปตามที่คุณย่าบอก สองวันนี้ท่านก็เก็บตัวเงียบ จากที่ท่านเคยร่าเริงพูดคุย ก็กลายเป็นคนพูดน้อย”

คมกริชโบกมือ

“เป็นไปไม่ได้หรอกครับ ไม่มีทางเลย ไม่มี”

“อรก็คิดแบบคุณค่ะ เพราะพี่ภีมไม่ได้รักคุณแพร ทั้งๆ ที่รู้ว่าคุณแพรเป็นแฟนคุณ และคุณก็ทำงานใกล้ชิดพี่ภีม ดูๆ อย่างไรก็ไม่ใช่เลยค่ะ ไม่ได้เลยค่ะ”

และจากที่ว่าหลังอาหารจะต่อด้วยฟังเพลง ไปดื่มกัน คมกริชดูเหมือนจิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว

ทั้งที่ว่าเขากำลังโอนเอนมาชื่นชอบผู้หญิงตรงหน้าที่วิเศษเหลือเกินในเรื่องฐานะ และกำลังรื่นรมย์กับสิ่งแปลกใหม่ที่หล่อนพาเขาไปสัมผัสไม่ว่าร้านอาหารเลิศรสหรือชอปปิงสินค้าแบรนด์เนมระดับประเทศ และกับการต้อนรับประดุจวีไอพีคนสำคัญในทุกสถานที่

ไหมแพร…คนรักที่มอบสิ่งเหล่านี้ให้กับเขาไม่ได้ แต่เขาก็ยังรักหล่อน รักกันมาสองปีแล้ว ไม่นานแต่ก็ไม่ใช่เพิ่งรักแรกพบ

“ผมจะไปโรงพยาบาล” เขาขยับตัวอย่างร้อนใจ

“คุณคม…”

“ผมขอตัวก่อน”

“อรจะไปส่งคุณ ขออรจ่ายเงินก่อนค่ะ”

เกือบจะไม่รอหล่อน รีบเดินไป อรฤดีรีบชำระค่าอาหารและวิ่งตามออกมา เขามารถหล่อน ถ้าไปก็ต้องนั่งแท็กซี่ หล่อนอาสาไปส่งถึงโรงพยาบาล ในระหว่างทางก็ไม่ได้คุยอะไรกัน จนมาถึงที่หมาย คมกริชผลุนผลันลงจากรถและกล่าวว่า

“ขอบคุณครับ คุณกลับไปก่อนเลย”

เห็นเขาเดินลิ่วเข้าไป อรฤดีรู้สึกเจ็บ…การรักเขาข้างเดียวทรมานนะ หลายวันมานี้เขากับหล่อนค่อนข้างสนิทสนมกันเป็นพิเศษ เริ่มตั้งแต่หล่อนขอให้เขาไปเป็นเพื่อนซื้อนาฬิกาให้บิดา ก็สนิทสนมขึ้นอีกขั้น เริ่มจะพิเศษขึ้นเรื่อยๆ จนถึงขั้นกอดจูบ

เขาคงต้องมีใจให้หล่อนบ้างละ

 

บริเวณหน้าห้องผ่าตัด ผ่านมาหลายชั่วโมงแล้ว

ขณะนี้ยังเหลือไหมแพร สินีเพื่อนรักและอีกคน…ภีม

ไม่น่าเชื่อว่าภีมจะอยู่เป็นเพื่อนหล่อน ตั้งแต่เริ่มแรกและจนบ่ายๆ ที่เข็นยายเข้าห้องผ่าตัด ในขณะที่อมรติดธุระและขอตัวกลับไปก่อน

เริ่มผ่าเย็น…จนแพทย์ออกมาบอกว่าเรียบร้อยแล้ว แต่คนป่วยยังไม่รู้สึกตัว

สินีกำลังจะกลับ และภีมก็กำลังจะกลับ

คมกริชมาอย่างเร่งรีบและใจร้อน เป้าหมายมองแต่ไหมแพร จึงไม่ทันเห็นคนที่เดินผ่าน

ภีมหยุดเดิน หันมามองด้านหลังคมกริช เช่นเดียวกับสินีก็มองมาด้วย

ไหมแพรกำลังรู้สึกดีขึ้นที่เห็นคมกริช ทั้งที่น้อยใจว่าขณะผ่าตัดทำไมเขาไม่อยู่ด้วย

จนหลังผ่าตัดและเวลาก็เกือบสามทุ่มแล้ว

หล่อนยังไม่ได้ทานอาหารเย็นด้วยซ้ำ มีแต่สินีที่ซื้อนมกล่องมาให้ และภีมเสนอตัวจะพาไปทาน แต่หล่อนปฏิเสธ ด้วยต้องการรอ…รอผลผ่าตัดยายก่อน

รอไปรอมาจนสามทุ่มเศษ

คมกริชมาถึงก็ส่งเสียงดังต่อว่าคนรักทันที

“มันอะไรกันแพร ทำไมผมต้องรู้ทีหลังว่าแพรจะแต่งงานกับคุณภีม เฮ้ย มันไม่จริงใช่ไหม แพรไม่มีวันเลิกกับผม แล้วเลือกแต่งงานกับคนรวย”



Don`t copy text!