เมียอันดับห้า บทที่ 37 : ชุดเจ้าสาวของไหมแพร

เมียอันดับห้า บทที่ 37 : ชุดเจ้าสาวของไหมแพร

โดย : โสภี พรรณราย

เมียอันดับห้า นวนิยายออนไลน์แนวชีวิตผสมโรแมนติกคอมเมดี้ใน อ่านเอา ของ โสภี พรรณราย เรื่องราวของ ‘ภีม’ หนุ่มสังคมรูปหล่อที่มีชีวิตรักแบบรักๆ เลิกๆ จนถึงขั้นเจ็ดปีเปลี่ยนเมียไปสี่คน กับ ‘ไหมแพร’ นักข่าวสายสังคมที่ไม่อาจจะปล่อยให้เรื่องแซ่บๆ นี้ผ่านไปได้ และตอนนี้เธอคือคนที่เขาสนใจ หรือเธอจะกลายเป็นเมียอันดับห้าของเขา!!

****************************

– 37 –

สนับสนุนอ่านเอาด้วยการสั่งซื้อหนังสือ “ในสวนอักษร” คลิกที่นี่

ไหมแพรนั่งเฝ้ายายสายบัวอยู่ที่ห้อง

ครั้งนี้หล่อนลางานยาวที่สุดในชีวิต กำหนดแต่งงานหนึ่งเดือน ลางานไปจนเสร็จสิ้นหลังงานแต่ง

นับวันถอยหลัง เหลือยี่สิบกว่าวัน

ด้วยความหวัง หญิงสาวยังอยากให้ยายฟื้นเร็วๆ เผื่อยายจะยอมเปลี่ยนความตั้งใจ เฝ้ารอยายฟื้น เพื่อเปลี่ยนอนาคตหล่อนอย่างสิ้นเชิง

สินีแวะมาเกือบทุกวัน เมื่อมีเวลาว่าง

สินีเป็นเพื่อนรักคนเดียวที่หล่อนสามารถพูดได้ทุกเรื่อง

“แพร เหลือเวลาไม่มาก แกต้องเตรียมอะไรบ้าง ยังดูไม่ทำอะไรเลย”

“ทางนั้นจะจัดการเองทั้งหมด”

“โอ้โห แกเป็นเจ้าสาวที่สบายๆ”

“ใครอยากเป็น ไม่เลยนะ รอให้ยายฟื้น รอให้ยายเปลี่ยนใจ”

“แต่นีว่ายากนะ แกคงหนีไม่พ้นต้องแต่งงานกับคุณภีม”

ไหมแพรทำหน้าเหมือนอยากร้องไห้

“มันมาถึงจุดนี้ได้อย่างไร ได้อย่างไร”

สินีพยักหน้า

“นั่นน่ะสิ เราเคยนินทาคุณภีมบ่อยๆ ยังวิจารณ์กันว่าเมียอันดับห้าจะเป็นใคร”

“ไม่น่าเลย ไม่น่านินทาเลย เข้าตัวเอง”

“แปลกนะ อยู่ๆ ยายของแกก็เป็นเพื่อนคุณย่าฉวีของทางนั้นเฉยเลย”

“และไม่ใช่เพื่อนธรรมดาด้วย”

แล้วสินีก็อดขำไม่ได้เมื่อพูดว่า

“เขาว่ามีบุญคุณความแค้นกันแต่อดีต เลยต้องมาชดใช้ให้กัน ยายสายบัวไม่ใช่ธรรมดาเลยนะ ต้องพิเศษมากๆ จนคุณฉวีต้องยอมให้คุณภีมแต่งงาน”

“บ้าตรงนายภีมไม่ยอมปฏิเสธย่าเขา เป็นถึงนักธุรกิจมีชื่อเสียง กลับกลัวย่า”

“แหม…แหม อยู่ๆ จะให้คุณภีมเป็นหลานอกตัญญูเสียแล้ว”

“แพรไม่อยากแต่ง”

“โทษทีที่ขำ” เพราะเผลอหัวเราะ

“แกลองมาเป็นแพรดูสิ จะทรมานแค่ไหน ยายไม่สบาย พี่วิทก็เอาแต่เงิน คมก็ไม่เข้าใจ ทะเลาะกันทุกครั้งที่เจอ”

คม…ทำให้สินีสะอึก

“แกทะเลาะกันหรือ”

“แพรรู้สึกผิดน่ะ ผิดต่อคม ทำให้เขาเสียใจ แต่เขาก็ไม่เข้าใจแพรด้วย เอาแต่พูดว่าแพรอยากแต่งเพราะคุณภีมรวย เขาคิดว่าแพรชอบสบาย แพรต้องการคนที่เป็นกำลังใจให้ ต้องการคนพูดคุย ระบายอะไรได้บ้าง มันอัดอั้นอยู่ในอกนะ ทรมานจะตาย”

อัดอั้นในอก คมกริชทำให้ไหมแพรทรมานไม่ได้นะ สินีไม่ยอม เพราะไหมแพรเป็นเพื่อนรักที่สุด

ภาพคมกริชจูบอรฤดียังติดตาสินี

ในตอนนั้นยังไม่ได้บอกเพื่อน เกรงเพื่อนรับไม่ได้ ปัญหาถาโถมเหลือเกิน แทบจะเรียกว่าไหมแพรตัวคนเดียว

ไหมแพรแต่งงานอาจจะผิดต่อคนรัก แต่ไม่มีทางเลือก

คมกริชก็ผิดนะเพราะจูบอรฤดี เท่ากับนอกใจไหมแพร

สินีต้องบอกเพื่อนแล้วละ ไม่ให้เพื่อนทุกข์ทรมานใจเพราะคนรัก

“แพร…นีมีเรื่องจะพูด”

พอจะพูด ก็มีเสียงโทรศัพท์มือถือของไหมแพรดังขึ้น เบอร์ไม่คุ้นเลย

“สวัสดีค่ะ”

“หวัดดีค่ะ อรเองค่ะ อรฤดีน้องสาวพี่ภีม”

“อ๋อ จำได้ค่ะ คุณอร”

“อรโทรมานัดคุณแพร บ่ายนี้ว่างไหมคะ”

“มีอะไรคะ”

“จะนัดไปลองชุดแต่งงานน่ะค่ะ”

ลองชุดแต่งงาน…คนโทร.มาคือ…อรฤดี

ไม่ใช่…ภีม

“เอ้อ…” กำลังลังเล ทางนั้นก็ย้ำว่า

“อรนัดช่างเสื้อไว้แล้ว ร้านนี้ไว้ใจได้เลย ลองครั้งแรกก่อน ดูว่าคุณแพรชอบไหม ไม่ชอบก็เปลี่ยนได้ค่ะ หรือชอบก็แก้ไขได้นะคะ คงสั่งตัดใหม่ไม่ทัน แต่ชุดที่อรให้ช่างเลือกก็เป็นชุดใหม่ทั้งนั้นค่ะ”

“เอ้อ”

“ไปนะคะ…อรจะไปรับคุณ…คุณอยู่ที่ไหน”

“อยู่โรงพยาบาลค่ะ”

“อรจะไปรับคุณตอนบ่ายโมงตรง”

“ไม่ต้องมารับหรอกค่ะ ฉันไปเองค่ะ บอกที่อยู่และชื่อร้านมาก็พอค่ะ”

“ได้ค่ะ เจอกันบ่ายโมงครึ่งนะคะ”

พอวางโทรศัพท์มือถือ สินีถามเพื่อน

“ไปไหนจ๊ะ”

“ร้านชุดวิวาห์”

“เดี๋ยวนีไปเป็นเพื่อน เธอไปคนเดียวอาจจะเหงาและเขิน”

“ขอบใจมากนี”

ลองชุดวิวาห์ ถึงขั้นลองชุดวิวาห์แล้วใช่ไหม

ยายจ๋า…ยาย…ยายฟื้นเสียทีสิ ฟื้นสิ จะแต่งหรือไม่แต่งแพรก็อยากคุยกับยาย อยากปรึกษายายทุกเรื่อง

อรฤดีเห็นคมกริชช่วงนี้ทำหน้าเครียดๆ มาหลายวันแล้ว หล่อนจึงไม่อยากรบกวน พูดคุยเฉพาะเรื่องงาน จนกระทั่งเขาได้ยินอรฤดีโทร.คุยกับไหมแพรและพูดเรื่องลองชุดแต่งงาน

คมกริชถามอรฤดีทันที ถามด้วยน้ำเสียงเครียดๆ ขรึมๆ

“จะไปลองชุดกันแล้วหรือ”

“เอ้อ…ค่ะ”

ชายหนุ่มแค่นหัวเราะ

“ต้องแต่งงานจนได้”

“คุณคมคะ พวกเขาจำเป็นนะคะ ก็เหมือนถูกคลุมถุงชน”

“โบราณ เชย คร่ำครึ ล้าสมัย บ้าที่สุด”

“อรรู้ว่าคุณเสียใจ”

“แต่งกับเจ้านายผมด้วย ทุกวันนี้ผมแทบมองหน้าคุณภีมไม่สนิท แต่คุณภีมเดินผ่านไปผ่านมาแบบไม่รู้สึกอะไรเลย เขาไม่รู้สึกอะไรเลยหรือ จริงๆ หรือที่เขาแย่งแฟนผม”

“พี่ภีมก็ไม่เต็มใจนะคะ”

“ผู้ชายรวย ควรจะยกเลิกงานแต่งได้”

“พี่ภีมเป็นคนกตัญญูมากค่ะ”

“มันไร้สาระ”

“ความกตัญญูเป็นบุญที่พี่ภีมกำลังสร้างค่ะ”

“อ้างอยู่นั่นละ อ้างโน่นนี่”

“คุณต้องทำใจนะคะ” สำหรับอรฤดีแล้ว หล่อนอยากเป็นคนดามหัวใจเขา เขาอกหัก เขาเจ็บปวด หล่อนกลับดีใจในส่วนลึก เพราะเขาจะได้เป็นของหล่อน ถ้าเขารักไหมแพรและสมหวังกับไหมแพร แล้วหล่อนล่ะ

อาจจะว่าเห็นแก่ตัวนะ แต่นั่นก็เป็นความหวัง

“ผม…ผมพูดไม่ออกแล้ว”

“คุณแพรคงมีสภาพไม่ต่างจากคุณนะคะ”

ชายหนุ่มกำมือแน่น

“ต้องต่างกันแน่ ต้องแตกต่างสิ แพรแต่งกับคุณภีมมีแต่…”

แต่…ได้กับได้…ทุกอย่างที่ปรารถนาของมนุษย์

รวยกับรวย เงินกับเงิน

“บ่ายนี้อรต้องพาคุณแพรไปลองชุดแต่งงาน คุณย่ามอบหมายให้คนในครอบครัวช่วยกัน คุณแพรกับพี่ภีมไม่ต้องทำอะไรเลย นอกจากแต่งตัวสวยๆ ไปในงานแค่นั้นค่ะ”

“จะบอกให้ผมเจ็บปวดมากขึ้นหรือครับ”

“ต้องพูดจนกว่าคุณจะยอมรับ”

“ผมคัดค้านและต่อต้านเสมอ”

“แล้วมันจะผ่านไปค่ะ”

คมกริชรีบกลับไปนั่งที่เดิม เมื่อเห็นภีมเดินออกจากห้องทำงานผ่านมาทางอรฤดี และหล่อนก็พูดกับญาติผู้พี่ว่า

“บ่ายนี้อรนัดคุณแพรไปลองชุดแต่งงานครั้งแรก พี่ภีมอยากไปดูไหมคะ ไปช่วยคุณแพรเลือก”

ภีมชะงัก…และหางตาก็เห็นคมกริชนั่งตัวแข็ง สนใจฟังคำตอบ เขาตั้งใจตอบเสียงดังว่า

“ไม่…ไม่ พี่ไม่สนใจเรื่องจุกจิกพวกนี้”

“งั้นอรจะจัดการแทนพี่ภีมนะคะ”

พี่ชายโบกมือ

“อยากทำอะไรก็ทำ ทำตามที่ย่าสั่งก็พอ อย่าเกินกว่านั้น”

“ค่ะ…พี่ภีม”

ภีมวางเอกสารไว้ที่โต๊ะเลขาฯ อุบลแล้วเดินกลับไป ตอนนั้นอรัญเข้ามาสำนักงานพอดีและได้ยินจึงพูดกับอรฤดีว่า

“พี่ขอไปด้วยสิ”

อรฤดีกลับตาโตและกล่าวว่า

“พี่อรัญไม่ค่อยเข้าบริษัททำงานเลย พอมาถึงก็จะตามอรออกไปข้างนอกแล้ว เดี๋ยวจะโดนพี่ภีมดุนะคะ”

อรัญกลับหัวเราะ

“จะเอาอะไรกับคนขี้เกียจอย่างพี่ล่ะ อยากหนีงานอยู่แล้ว บอกตามตรงไม่ชอบทำงาน”

“พี่อรัญ…พูดแบบนี้พี่ภีมจะโกรธนะคะ”

“บริษัทนี้มีพี่ภีมคนเดียวก็เอาอยู่”

“พี่อรัญเป็นเจ้าของอันดับสองด้วย”

“โอ๊ย…อันดับสอง สาม สี่ก็ไม่เป็นไร ขออยู่แบบสบายๆ ไม่ต้องทำงานดีกว่า”

ในขณะนั้นประมวลเดินผ่านมาจึงโคลงศีรษะและแทรกว่า

“ช่วยงานพี่มันดีกว่า คุณอรัญ น้องช่วยพี่ ช่วยกันให้บริษัทเจริญกว่านี้ อย่ามัวแต่ขี้เกียจครับ จะทำให้คุณแม่กับคุณย่าผิดหวัง”

“โธ่ น้าประมวล คนมันสบายจนเคยตัว”

“ต้องค่อยๆ ปรับตัวครับ”

“ผมก็เข้าบริษัทถี่ขึ้นแล้ว”

“ยังไม่พอครับ ไม่เข้าทุกวัน มาถึงก็เซ็นเอกสารสองสามชั่วโมงแล้วหายไปเลย”

“เบาๆ หน่อยครับ พี่ภีมได้ยินจะบ่นเอา ขี้เกียจฟังบ่น” แล้วหันมาพูดกับอรฤดีว่า “ยังไงบ่ายขอตามไปด้วย วันนี้ไม่รู้จะไปไหน ขอไปดูสาวๆ แต่งชุดสวยๆ ดีกว่า”

และในเวลาต่อมา…

อรัญก็ไม่ผิดหวัง เมื่อเห็นไหมแพรในชุดวิวาห์

อรฤดีให้ช่างเตรียมไว้เกือบสิบชุด ให้ไหมแพรลอง

ไหมแพรมากับสินี และหล่อนเลือกลองเพียงห้าชุดจากสิบ

ลองทีละชุด…ออกมาให้ช่างกับคนอื่นๆ วิจารณ์และแนะนำ แต่เรื่องของเรื่อง สุดท้ายคนที่ตัดสินใจก็คือเจ้าสาวนั่นละ

ไหมแพรตัดสินใจจะสวมแค่สอง…ในวันจริง คือชุดไทยในตอนกลางวันหมั้น กับชุดวิวาห์งดงามในตอนกลางคืน

“วันนั้นจะเปลี่ยนกี่ชุดก็ได้นะคะ คุณแพร เลือกเลยค่ะ เปลี่ยนหลายๆ ชุดให้คนตื่นเต้นค่ะ”

คนที่ต้องเลือกโคลงศีรษะ

“ไม่ค่ะ แค่สองชุดหมั้นกับแต่ง กลางวันกับกลางคืนพอแล้วค่ะ”

“อย่าเกรงใจนะคะ อรรับหน้าที่มาก็อยากเห็นคุณแพรสวย”

“ขอบคุณค่ะ อย่าเปลืองเลยค่ะ”

สินีพูดเสริมว่า

“แพรเป็นคนประหยัด ให้แพรตัดสินใจเองเถิดค่ะ”

อรฤดีพยักหน้า

“อรตามใจคุณแพรทุกอย่างค่ะ”

แต่ละชุดบนเรือนร่างสูงโปร่งของไหมแพร แม้ว่าหล่อนจะมีใบหน้าเรียบเฉย เย็นชา แต่สำหรับอรัญ…ชวนให้ตื่นเต้น ตะลึง

“สวยเหลือเกิน”

อรัญได้แต่พึมพำและใจเต้นแรง อีกครั้งที่เขารู้สึกอิจฉาพี่ชายอย่างไม่มีเหตุผล ไหมแพรเป็นคนสวยเป็นทุนเดิม ยิ่งอยู่ในชุดวิวาห์ก็ยิ่งสวยเด่น

ไหมแพรลองชุดไทยชุดเดียวที่หล่อนชอบและเลือกเลย

ส่วนชุดวิวาห์งานกลางคืน ลองหลายชุดไม่เข้ากับตัวเอง แต่หล่อนก็คงต้องเลือก เพราะเจ้าของร้านรู้จักกับอรฤดีจึงเสอว่า

“กำลังตัดชุดใหม่อีกชุดนะคะ สวยมาก ยังไม่เสร็จ อยากให้คุณไหมแพรมาลองอาทิตย์หน้าได้ไหมคะ”

ไหมแพรอยากปฏิเสธ แต่อรฤดีชิงตอบทันที

“รอชุดใหม่ค่ะ อาทิตย์หน้าเสร็จใช่ไหมคะ”

“ค่ะ เป็นผ้ามาจากฝรั่งเศส ลูกไม้ขาว สวยมาก”

“ต้องการแบบเรียบๆ นะคะ ไม่หรูหรา” ไหมแพรว่า

“เรียบหรูค่ะ น่าจะเหมาะกับคุณไหมแพรจริงๆ ขออีกอาทิตย์นะคะ รับรองไม่ผิดหวัง”

“เอ้อ…” ลังเลเล็กน้อย

อรัญก็ตอบแทนว่า

“ดีครับ น่าจะรอได้”

แล้วอรัญก็มองไหมแพรอย่างชื่นชม ขณะนี้หล่อนอยู่ในชุดหรูหราบริเวณเอวหลวมไปนิด เพราะหล่อนผอมในช่วงนี้ กินอาหารไม่ค่อยตรงเวลา ปกติหุ่นหล่อนมาตรฐาน ซื้อเสื้อผ้าไม่เคยต้องแก้

ไหมแพรไม่ใช่คนสวยแบบสะดุดตาทันทีที่เห็น แต่หล่อนสวยแบบละมุนละไม หวานๆ นิด เก๋ๆ หน่อย รวมตัวอย่างอธิบายไม่ถูก ต้องมองแล้วมองอีกอย่างไม่รู้เบื่อ

อรัญอาจจะจ้องมองไหมแพรมากเกินไป มากจนสินีสังเกตเห็น จึงมองอรัญอย่างสงสัยว่าเขาคิดอะไรอยู่

อรัญเองก็ได้สติในบางครั้ง และเห็นว่าเพื่อนของไหมแพรจับตามองจึงเสพูดขำๆ กับสินีว่า

“คุณแพรสวยนะครับ ใส่ชุดไหนก็สวยไปหมด”

“ค่ะ…สวย และที่สำคัญ แพรนิสัยดีมาก เป็นคนดีมาก ไม่รู้จับพลัดจับผลูแต่งงานกับพี่คุณได้อย่างไร”

“นั่นสิครับ แปลกจริงๆ”



Don`t copy text!