เมียอันดับห้า บทที่ 41 : ทำไมต้องย้าย

เมียอันดับห้า บทที่ 41 : ทำไมต้องย้าย

โดย : โสภี พรรณราย

เมียอันดับห้า นวนิยายออนไลน์แนวชีวิตผสมโรแมนติกคอมเมดี้ใน อ่านเอา ของ โสภี พรรณราย เรื่องราวของ ‘ภีม’ หนุ่มสังคมรูปหล่อที่มีชีวิตรักแบบรักๆ เลิกๆ จนถึงขั้นเจ็ดปีเปลี่ยนเมียไปสี่คน กับ ‘ไหมแพร’ นักข่าวสายสังคมที่ไม่อาจจะปล่อยให้เรื่องแซ่บๆ นี้ผ่านไปได้ และตอนนี้เธอคือคนที่เขาสนใจ หรือเธอจะกลายเป็นเมียอันดับห้าของเขา!!

****************************

– 41 –

 

วันนี้ทั้งวัน ไหมแพรวุ่นวายกับการทำเรื่องย้ายโรงพยาบาล ส่งตัวยายสายบัวมาที่โรงพยาบาลใหม่

มาที่ใหม่ก็มีแพทย์หลายคนมาตรวจอาการในห้องพิเศษ

ห้องพักที่กว้างขวางและสะดวกสบายกว่าเก่า มีห้องรับรองสำหรับญาติ มีห้องอาหารและด้านในจึงเป็นห้องพักของคนป่วย แยกเป็นสัดส่วน เห็นสภาพห้องแล้ว หญิงสาวกลับไม่ค่อยสบายใจ

อยู่โรงพยาบาลเก่าแม้เป็นห้องเดี่ยว แต่เป็นห้องเดี่ยวที่ราคาถูกสุดและอยู่ตึกเก่า ราคาจึงไม่แพงมาก

ที่นี่รู้เลยว่าราคาแพงกว่าหลายเท่า พอสอบถามราคาก็พาให้ตกใจ

ภีมจะเป็นคนจ่ายเงิน

ใช่ว่าหล่อนจะสบายใจนะ ไม่ใช่คนฉวยโอกาส ไม่ใช่คนเอาเปรียบ แต่ครั้งนี้ ถ้าเพื่อยายจริงๆละก็ อาจจะต้องยอมละ

การย้ายก็ต้องทำเรื่องมากมาย กว่าจะเรียบร้อยและไหมแพรได้นั่งพักก็เกือบเย็น

พักได้สักครู่ ไหมแพรเดินออกมาซื้อเครื่องดื่มที่ตั้งตู้อยู่ภายในโรงพยาบาล

กดแล้ว ใส่เงินเหรียญแล้ว กาแฟกระป๋องก็ยังไม่ออก

อ้าว..จะกินเหรียญหล่อนหรือ

แล้วมีผู้หญิงคนหนึ่งเดินมาช่วย ตบบริเวณที่กดเหรียญสามสี่ครั้งอย่างแรง จนเหรียญตกลงและตู้ก็ทำงาน กาแฟกระป๋องจึงอยู่ในตำแหน่งที่หยิบได้

เธอหยิบและส่งให้ไหมแพรพลางกล่าวว่า

“เครื่องบางทีก็รวนค่ะ ตบหน่อยก็ใช้ได้ค่ะ”

“ขอบคุณค่ะ”

“ต้องคนใช้ประจำจึงรู้ค่ะ

“คุณซื้อประจำเลยหรือคะ”

“ค่ะ เกือบทุกวัน”

“เกือบทุกวัน…หรือคุณทำงานที่นี่”

“เปล่าค่ะ ฉันมาดูแลพี่สาวที่ป่วย คุณไหมแพร” หล่อนเรียกชื่อไหมแพรชัดเจน

“คุณ…” อ้าว หล่อนรู้จักเราด้วย

“คุณแพร นักข่าวสำนักข่าวฟ้าใหม่ ที่กำลังจะแต่งงานกับพี่ภีม นักธุรกิจเนื้อหอมสุดๆ”

หรือคนนี้อ่านข่าวสังคมที่ซุบซิบเป็นประจำ จนไหมแพรต้องเลิกตามข่าวในระยะนี้ เพราะซุบซิบแบบเวอร์ๆ จริงบ้าง เท็จบ้าง

“คุณคงอ่านข่าวเจอชื่อฉัน”

“ฉันรู้จักคุณมากกว่าที่คุณคิดนะคะ”

“คุณ…”

“ฉันชื่อดวงแขค่ะ…แขค่ะ เป็นน้องสาวพี่อุษา ภรรยาคนที่สองของพี่ภีม พี่ษารักษาตัวอยู่ที่โรงพยาบาล แขมาดูแลพี่สาวค่ะ”

“อ๋อ คุณดวงแข ค่ะ…ค่ะ…คุณอุษา…ฉันรับรู้มาบ้าง”

อุษา…ภรรยาอันดับสองที่ล้มป่วยและประสบอุบัติเหตุ เป็นภรรยาที่ย่ากับแม่หาให้ภีม หลังจากอกหักจากน้ำทิพย์ที่กลับไปอยู่ต่างประเทศ

ภรรยาผู้อาภัพที่สุด

ทุกคนที่แยกทางกัน ต่างมีทางของตัวเองได้ ยกเว้นอุษาที่ต้องเข้าออกโรงพยาบาลจนเป็นบ้านหลังที่สอง ไม่อาจใช้ชีวิตปกติ แถมยังต้องนับวันถอยหลังอย่างทรมานที่จะมีชีวิตอยู่ในโลกใบนี้

“คุณอุษารักษาตัวอยู่ที่นี่”

“ใช่ค่ะ เพราะพี่ภีมจัดการให้ เวลาพี่ษาอาการทรุดก็ต้องรีบส่งมาที่นี่เลยค่ะ ช่วงนี้พี่ษาอาการไม่ดี อยู่นานหน่อย”

ไหมแพรพอรู้เหตุผลของภีมแล้ว ให้ย้ายยายมาที่นี่ มาอยู่ใกล้กับอุษาเพื่อเขาจะสะดวกในการเดินทาง

“คุณภีมก็จัดการย้ายยายมา” หล่อนพูดเบาๆ “เพราะเขาจะสะดวก”

หากดวงแขกลับพูดขึ้น

“จริงสิคะ ยังไม่ได้แสดงความยินดีกับคุณเลย คุณจะแต่งงานกับพี่ภีม ผู้ชายที่แสนดี”

คนพูดเอื้อมมือมา ไหมแพรยกมือสัมผัส

ยินดี…

พูดด้วยรอยยิ้มและสะดุดใจกับคำสุดท้าย ผู้ชายแสนดี กับน้ำเสียง…ถ้าไม่โกหกตัวเองก็เหมือนว่าดวงแขเสียดาย

ผู้หญิงมีสัญชาตญาณรุนแรง โดยเฉพาะเองความสัมพันธ์ชายหญิง

ไม่นะ…ไม่หรอก…ไหมแพรระแวงไปเอง

อ้าว ยังไม่ทันแต่ง ทำไมต้องระแวง ไม่ได้รักภีมเลย ทำไมต้องรู้สึกสัญชาตญาณรุนแรง

บ้า เป็นบ้าไปแล้ว เกลียดภีมจะตาย

ใครจะชอบจะชื่นชมภีมก็ไม่เกี่ยวกับหล่อน

“ยินดีด้วยนะคะ” ดวงแขเน้น

“ขอบคุณค่ะ…แต่…” จะว่าหล่อนไม่ยินดีหรอก หากไม่ต้องพูดออกไปหมดก็ได้นะ

“แต่อะไรคะ”

“เปล่าค่ะ”

“งั้นฉันขอพูดนะคะ หากคุณจะมีเรื่องน่ายินดี แต่พี่ษากลับต้องทนทุกข์ทรมานมาหลายปี”

“เรื่องคุณษา ฉันก็เสียใจ”

“ทำไมพี่ษาต้องเป็นแบบนี้ คนเรานะคะ ไม่เชื่ออย่าลบหลู่ ก่อนแต่งงานไปดูดวงมา พี่ษาไม่เชื่อ…ไม่เชื่อ ถึงต้องเป็นแบบนี้” เหมือนรำพึงรำพัน กึ่งๆอยากพูดอยากเล่า

คนเพิ่งรู้จักกัน ไหมแพรสงสัย จะพูดอย่างไร

“อะไรคะ เรื่องดวง”

ดวงแขถอนใจยาว

“ดวงคุณภีมแรงจะตาย ใครก็อยู่ด้วยไม่ยืด นอกจาก…”

นอกจาก…ไม่พูดในตอนนี้หรอก

“ดวงกินเมียหรือคะ เมียเก่าคุณภีมทั้งสี่ก็ยังอยู่”

“คุณไม่มีวันเข้าใจหรอก จะแต่งงานกับคุณภีม อย่างไรก็ต้องดวงแข็งระดับหนึ่ง”

ดวงแข็งหรือ ไหมแพรได้ยินยายพูดติงแต่เด็กว่า

ยายเคยดูดวงให้แกแล้ว แพร แกมันดวงดีนะ ชีวิตไม่ตกต่ำ อับจน ยิ่งอายุเยอะจะยิ่งสบายไปจนตายเลยละ

ยายเน้นว่าหล่อนดวงดีนะ ไม่ใช่ดวงแข็ง

อุษาถามขึ้นว่า

“คุณดวงแข็งหรือเปล่าคะ”

“เอ้อ ก็ไม่รู้สิคะ”

“ไม่เคยดูดวงหรือคะ”

“สนุกๆกับเพื่อนๆก็เคยบ้าง แต่ให้จ่ายเงินตั้งใจ ไม่เคยค่ะ”

“น่าจะชอบดูดวง”

“ไม่เลยค่ะ”

“อย่างไรก็ดวงแข็งๆไว้นะคะ จะได้ไม่เป็นเหมือนพี่ษา”

“คะ” งง พูดอะไร “เกี่ยวอะไรกับคุณษาคะ”

“คุณเป็นเมียที่ใกล้เคียงกับพี่ษาที่สุด เป็นเมียที่ผู้ใหญ่จัดให้ ผิดกับเมียคนอื่นๆ แล้วพี่ษาก็ประสบชะตากรรม…ชะตากรรมที่แสนน่าสงสาร รอ…รอวันตาย…วันตาย” เน้นคำ เน้นหนัก เน้นเบา

ไหมแพรยิ่งฟังก็ยิ่งแปลก

ที่ดวงแขพูดเพราะหวังดีหรือประสงค์อะไรกันแน่ ฟังดูทะแม่งๆพิกล ทั้งกิริยาท่าทางของดวงแขก็แปลกด้วย บางครั้งดูเหมือนมิตร บางครั้งก็กระด้างมองหล่อนเป็นศัตรู

แปลกใจกับกิริยาท่าทางแบบหลังที่ไม่น่าเกิดขึ้น หรือดวงแขจะเจ็บปวดแทนพี่สาว

“ฉันและคุณภีม เราแต่งงานกันเพราะผู้ใหญ่ก็จริง แต่เราโตๆกันแล้ว คงถูกบังคับนานไม่ได้ เราคงทำตามผู้ใหญ่ระยะเวลาหนึ่งเท่านั้นค่ะ หลังจากนั้นเราจะมองอนาคตใหม่ ถึงตอนนั้นอะไรจะเกิดขึ้นก็ยังไม่รู้ค่ะ”

ดวงแขเลิกคิ้ว

“จะยอมเลิกง่ายๆได้หรือคะ”

“ก็…เรา…แต่งงานเพราะผู้ใหญ่”

“พี่ภีมเป็นคนเสน่ห์แรงมากกกก…ใครได้ใกล้ชิดก็อดหลงรักไม่ได้นะคะ ยิ่งถ้าคุณได้อยู่ใกล้ชิดเขา คุณจะหลงรักจนไม่คิดจะเลิกเลยค่ะ”

ใช่สิ…ชัดเจนขึ้นเรื่อยๆ

ผู้หญิงดูออกแล้วละ ดวงแขรู้สึกเช่นไรกับสามีของพี่สาว แต่จะรู้สึกอย่างไรก็ไม่เกี่ยวกับหล่อน…เมียอันดับห้า…ว่าที่เมีย…ไหมแพรต้องบอกกับตัวเองเสมอ การแต่งงานที่ไม่ได้มีรากฐานจากความรัก มาจากความไม่ชอบด้วยซ้ำ บทลงเอย น่าจะเดาไม่ยาก

“ก็…อนาคตนะคะ แล้วแต่อนาคตค่ะ”

“คุณจะหลงรักพี่ภีมค่ะ”

“หรือคะ อือม…ก็น่าคิด”

“คุณคงไม่ใจแข็งพอ”

“ต้องรอดูค่ะ ไม่นานเลยค่ะ”

และก่อนจะมีการพูดอะไรต่อ เสียงภีมก็ดังอยู่เบื้องหลัง

“มาอยู่ที่นี่น่ะเอง”

สองสาวหันมาพร้อมกัน และคำถามของภีมก็คือ

“สองคนรู้จักกันแล้วหรือ” ดวงแขจึงเป็นคนตอบว่า “แขมาทำความรู้จักคุณแพรค่ะ แขอยากรู้จักคุณแพรมาก ว่าที่ภรรยาพี่ภีม เจ้าสาวที่โชคดีที่สุดในรอบปีค่ะ แขมายินดีกับเธอค่ะ”

ภีมมองไหมแพร คนหลังพยักหน้าทำนองว่าก็ตามนั้น ตามที่ดวงแขพูด

“ดีแล้ว รู้จักกัน พี่จัดให้ยายของแพรพักห้องอยู่ชั้นเดียวกับษา แต่คนละมุม แขจะได้ไม่เหงา รู้จักกับแพรแล้ว ก็เดินมาคุยกันได้”

“ขอบคุณพี่ภีมมากค่ะ พี่ภีมคิดถึงพวกเราเสมอ แขซาบซึ้งมากค่ะ”

“เมื่อกี้พี่ขึ้นไปดูษามาแล้ว เจอพรดูแลษา พรก็ดีเลยนะ ดูแลษาดีมาก”

“เด็กคนนั้นดูแลพี่ษาดีค่ะ ช่วยเบาแรงแขได้มากเลยค่ะ ทำให้แขมีเวลาส่วนตัวบ้าง”

“พี่ก็ต้องการแบบนั้น แขต้องมีเวลาส่วนตัวมากๆ”

“แขขอบพระคุณพี่ภีมค่ะ แขจำได้ว่า ตอนแรกๆที่พี่ษาไม่สบายและประสบอุบัติเหตุ แขต้องดูแลพี่ษาตลอดยี่สิบสี่ชั่วโมง ตอนนั้นแขเครียดมากจนเป็นโรคซึมเศร้า ได้พี่ภีมสังเกตเห็น หาทางออกให้แขมีคนมาช่วยดูแล ให้แขไปเที่ยวต่างประเทศบ้าง ปรึกษาจิตแพทย์ กินยา จนแขหายเป็นปกติ”

“เอาเถอะ ทุกปัญหามีทางออก มีทางแก้ไขเสมอ”

“เพราะพี่ภีมมีอำนาจสั่งการได้นี่คะ”

“ไม่จริงหรอก ทุกปัญหามีทางออก แต่จะช้าจะเร็วเท่านั้นละ” เหมือนปัญหาเขากับไหมแพรไงละ

ทั้งสองคุยกันอย่างสนิทสนม โดยมีไหมแพรฟังอยู่ข้างๆและหล่อนก็เห็นแล้วว่า ภีมให้ความแมตตากับดวงแขมาก และดวงแขก็ปลื้มอดีตพี่เขยมากเช่นกัน

แววตา ท่าทางดวงแข รักและเทิดทูนพี่เขยคนนี้เป็นพิเศษ

พิเศษ…พิเศษ…นอกเหนือจากคำว่าพี่เขย

ภีมรู้ตัวหรือเปล่านี่ เขาไม่ใช่คนโง่หรอกนะ ผ่านผู้หญิงมาเยอะ ทำไมจะดูไม่ออกนะ

“เธอกลับไปดูแลพี่สาวเธอเถอะ” ภีมบอกกับดวงแขในตอนท้าย

ซึ่งในขณะนั้นไหมแพรก็เดินกลับมาที่ห้องพักผู้ป่วย ภีมกำลังตามมาติดๆ เขาก้าวเข้ามาในห้องแล้วถาม

“เป็นไงห้องนี้ สะดวกกว้างขวางกว่าที่เก่ามากนะ มีห้องนอนด้านนอก เผื่อเธอจะนอนค้างเป็นเพื่อนยาย มีห้องน้ำใหญ่ อาบน้ำ แต่งตัวได้เลย”

“ค่ะ คงคุ้มกับราคา”

“ฉันจะจ่ายให้หมด ตามที่พูด”

“เพื่อคุณจะได้สะดวก มาทีเดียวได้เยี่ยมสองคน”

“แล้วจะทำไม มันก็ถูกอย่างที่เธอพูด ที่นี่ใกล้บ้าน ใกลี่ทำงาน ฉันสะดวกมาก”

“คนมีเงิน ทำอไรง่ายดายไปหมด”

“มันก็จริง

“แต่ยายไม่ฟื้นสักที”

“เธอรอ…ฉันก็รอ เร็วเท่าไรยิ่งดี ฟื้นเร็ว เผื่อจะยกเลิกงานแต่งได้ทัน” ซึ่งก็ไม่ค่อยแน่ใจเท่าไร เพราะเคยคุยกับยายสายบัว รายนั้นเสียงแข็ง เอาจริงเอาจัง ยากจะเปลี่ยนใจ

“ฉันก็อยากให้เป็นเช่นนั้นค่ะ” ไหมแพรก็เช่นกัน รู้ว่ายาก ยายไม่ใช่คนพูดกลับกรอก เปลี่ยนไปเปลี่ยนมา ยิ่งเรื่องแต่งงาน ยายมุ่งมั่นเอาจริงเอาจังมากเสียจนยอมตายไม่ผ่าตัด ถ้าหล่อนไม่รับปาก

ยายเอาชีวิตยายเป็นเดิมพัน

“เหลือแค่สองอาทิตย์…” ภีมไม่เคยต้องนับวันถอยหลังเช่นนี้เลย

“สิบสามวันค่ะ” ไหมแพรก็นับวันถอยหลัง

ภีมโบกมือ

“ถ้ามันจำเป็น ก็ต้องทำตามตกลงไปก่อน สำหรับเธอไม่ได้เสียหายอะไร มีแต่ได้กับได้”

“คุณภีม”

“ฉันไปละ” แค่แวบมองยายที่นอนบนเตียงอยู่ห้องชั้นในประเดี๋ยวเดียวก็ผละไปทันที ยังไม่ทันอธิบายคำว่า ได้กับได้ เลย

ไหมแพรเม้มริมฝีปาก เจ็บใจ

สองวันแล้ว ไหมแพรมาตามนั มาพบคนขายตึกแถวที่เก่าเวลาเดิม หล่อนพร้อมจะทำสัญญา และนัดวันไปโอนที่กรมที่ดิน

ห้าล้านบาท เตรียมจ่ายได้เพื่ออนาคตของพี่ชาย พี่วิทยาจะได้มีงานมีการทำ ได้เป็นผู้เป็นคนกับเขาเสียที

เจ้าของตึกยิ้มกว้างทันทีที่เห็นหญิงสาว

“เงินพร้อมแล้ว นัดทำสัญญาจ่ายเงินและโอนที่ได้เลย อาเฮียสะดวกวันไหน”

“อั๊วะไม่ขายลื้อแล้ว ขอโทษ ขอโทษ อั๊วะขายคนอื่นแล้ว ได้ราคาดีกว่าลื้อ ได้ตั้งห้าล้านห้าแสนแล้วเขาก้วางมัดจำห้าแสนบาทสดๆกับอั๊วะแล้วด้วย”

“อ้าว ทำไมเฮียไม่รักษาคำพูดเลย เราตกลงกันแล้ว” ไหมแพรต่อว่า

“เขาวางมัดจำทันทีตั้งห้าแสน เขาดูบ้านอยู่ด้านใน” และเขาคนนั้นก็หันมาพอดี

เขาคือ วิทยา !

 



Don`t copy text!