เมียอันดับห้า บทที่ 44 : วันครบรอบ

เมียอันดับห้า บทที่ 44 : วันครบรอบ

โดย : โสภี พรรณราย

เมียอันดับห้า นวนิยายออนไลน์แนวชีวิตผสมโรแมนติกคอมเมดี้ใน อ่านเอา ของ โสภี พรรณราย เรื่องราวของ ‘ภีม’ หนุ่มสังคมรูปหล่อที่มีชีวิตรักแบบรักๆ เลิกๆ จนถึงขั้นเจ็ดปีเปลี่ยนเมียไปสี่คน กับ ‘ไหมแพร’ นักข่าวสายสังคมที่ไม่อาจจะปล่อยให้เรื่องแซ่บๆ นี้ผ่านไปได้ และตอนนี้เธอคือคนที่เขาสนใจ หรือเธอจะกลายเป็นเมียอันดับห้าของเขา!!

****************************

– 44 –

สนับสนุนอ่านเอาด้วยการสั่งซื้อหนังสือ “ในสวนอักษร” คลิกที่นี่

อาหารมื้อเย็นผ่านไป

สำหรับไหมแพรไม่ได้เลวร้ายมากนักหรอก พอเริ่มคุ้นเคยและทำใจให้เป็นปกติ หัวใจเต้นปกติ แต่ที่ยังไม่ปกติคือ ภีมไม่คุยกับหล่อนเลย เห็นหล่อนว่างเปล่าหรือ ทั้งที่วันนี้เขาเป็นคนส่งรถไปรับหล่อนแท้ๆ

ย่าฉวีพูดกับสะใภ้เบาๆว่า

“ควรให้ภีมได้อยู่ตามลำพังกับหนูแพรบ้างนะ”

“ได้ค่ะ” คุณวรรณเชื่อแม่ของสามีเสมอ ค่อยๆ สะกิดให้ทุกคนแยกย้ายกันไปหลังอาหารเย็น

เด็กหญิงดูจะงอแงเล็กน้อย แต่ก็ถูกเกษรพาออกไปจนได้

ภีมกับไหมแพรออกมานั่งที่ห้องระเบียงด้านหน้า ถึงจะมืดบ้างแต่วิวด้านอกก็มีแสงไฟระยิบระยับงดงาม

ดื่มกาแฟหลังอาหาร ภีมพูดกับหล่อนว่า

“ปรับตัวได้นะ ทำได้ดีนี่ คงอิ่มล่ะนะ เพราะทั้งอรัญกับอรก็ช่วยตักกับข้าวให้เธอจนล้นจาน”

“อิ่มค่ะ”

“รสชาติล่ะ”

“เอ้อ…อร่อยมังคะ”

“อึดอัดจนได้นะ เลยไม่ค่อยรู้รสชาติ”

“คุณลองไปทานข้าวบ้านฉันสิ กับยายกับพี่วิท จะได้เข้าใจความรู้สึกว่าเป็นอย่างไรในครั้งแรก”

“ย้อนเก่งจริง รอยายเธอฟื้นสิ จะไปชิมฝีมือ เข้าใจว่าคงเก่งมาก เพราะเคยขายอาหาร เธอเป็นหลานสาวคงพอได้ฝีมือมาไม่น้อย”

“พอทำเป็นค่ะ”

“วันหลังก็ลองไปทำในครัวสิ ช่วยป้านิ่มกับลำดวน

“ถ้ามีเวลานะคะ”

“เราจะแต่งงานกันแล้ว แต่ฉันมองภาพไม่ออกเลยว่าจะเป็นอย่างไร เราแทบจะเป็นคนแปลกหน้า เพียงแต่เธอทำตัวดีๆ ก็คงไม่มีปัญหา ต้องผ่านไปได้ ให้ยายกับย่าสบายใจ จนกว่าจะ…เมื่อถึงเวลาสมควรก็หย่ากัน”

“ถ้าไม่ลำบากเกินไป ฉันขอให้ผ่านสามเดือนก่อนนะคะ เพราะฉันมีข้อตกลงกับคนบางคน” ทั้งพรวิไลกับจันทนีต่างก็ท้าทายหล่อนสามเดือน หล่อนต้องทนให้เกินสามเดือนให้ได้

“ก็ต้องดูสถานการณ์”

“คงงั้นมังคะ ดูสถานการณ์ ฉันว่าฉันควรกลับแล้วค่ะ”

“ยังดื่มกาแฟไม่หมดเลย”

“ฉันไม่อยากให้คุณต้องเสียเวลาไงคะ”

“คุณย่าเปิดโอกาสให้เรา”

“แต่ฉันอยากกลับจริงๆ แล้วค่ะ” ไหมแพรลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว หล่อนสะดุดกับขาโต๊ะที่วางชุดกาแฟ ทำให้ลื่นจะล้ม “โอ๊ย” แล้วภีมก็รีบจับแขนหล่อนไว้กึ่งโอบกอด…ในอ้อมแขน

ไหมแพรอับอายจนหน้าแดง ตายแล้ว ไม่ได้ตั้งใจเลย แบบนี้ไม่ได้ตั้งใจจริงๆ แต่มันเหมือนกับหล่อนแกล้ง…แกล้งล้ม แกล้งให้ประคอง แกล้งให้กอด

เหมือนละคร…เหมือนภาพมารยา…ไม่น่าเลย อาย…อายและอาย

และแล้วเด็กหญิงก็เห็นบิดาประคองไหมแพร

เกษรพูดกระซิบข้างหูเด็กหญิงว่า

“เห็นไหมคะ จะมาเป็นแม่ใหม่คุณผึ้ง เธอมารยาให้คุณพ่อรักคุณพ่อหลง เล่นละครเก่งกว่าแม่สามของคุณอีก”

“แล้วพ่อจะรักผึ้งไหมคะ”

“ไม่แล้วละ สาวคนใหม่ สดๆ ใสๆ ยั่วๆ”

“ผึ้งต้องทำอย่างไรคะ”

“ยังไม่ต้องทำอะไร รอดูไปก่อน” เกษรร้อนใจกว่าแต่ต้องระงับไว้ ถึงรู้ว่าไม่มีโอกาสจะได้แต่งงานกับภีม แต่ก็อดหวงภีมไม่ได้ เขาเป็นโสดหล่อนสบายใจมากกว่า

แล้วภีมก็ให้นายปันไปส่งไหมแพร ระหว่างทางหญิงสาวคิดถึงคมกริชกับคำพูดที่เขาบอกว่าจะไปรอที่จุดนัดพบ เป็นทางผ่าน หล่อนสับสนว่าควรไปตามนัดหรือไม่

วันครบรอบตกลงเป็นคนรักกัน ครบสองปี

ปีที่แล้วก็ยังไปฉลองกันอย่างหวานชื่น

สองปี…เจ็บปวด เลิก ต้นเหตุคือหล่อน

“น้าปันจอดเชิงสะพานหน้านะคะ” หล่อนตัดสินใจไปตามนัด

“ยังไม่ถึงบ้านคุณ”

“ฉันมีนัดค่ะ”

“ให้ผมรอไหมครับ เสร็จธุระผมไปส่งตามที่คุณภีมสั่ง”

“ไม่ต้อง อาจคุยนาน น้าปันกลับไปได้เลย”

ไหมแพรลงจากรถ และเดินเลียบริมน้ำไปยังสถานที่นัดพบ สุดท้ายหล่อนก็มา…และที่นั่น คมกริชรออยู่อย่างกระวนกระวายและไม่แน่ใจ ไหมแพรยืนลังเลอยู่นานมาก…นาน…กว่าสิบห้านาทีกว่าจะยอมปรากฏตัว

คมกริชรอนานแล้ว ตั้งแต่ทุ่ม…จนป่านนี้สี่ทุ่มกว่า รอมากว่าสี่ชั่วโมงแล้ว เขาจะรอ…รอต่อไป และไม่รอเก้อ

“แพร…แพรมาแล้ว ผมเชื่อว่าแพรต้องมา แพรไม่มีวันลืมความรักของเรา”

หล่อนโคลงศีรษะ

“มาเพราะไม่อยากให้คมเสียเวลารอ ไม่อยากให้คมต้องหนาว อากาศเย็นมาก”

“แค่พูด…แค่นี้ ผมก็ดีใจมาก แสดงว่าแพรยังรักผม แคร์ผม ห่วงผม”

“ใช่ รัก แคร์ ห่วง แต่ในฐานะเพื่อนแล้ว ในฐานะคนรักมันเป็นไปไม่ได้เลย คม…อย่าทำตัวแบบนี้สิ อย่าเอาแต่ใจ แพรอึดอัดและไม่สบายใจ”

“เรายังเริ่มต้นใหม่ได้”

“แพรจะแต่งงาน”

“เพราะเงินอีกแล้ว”

“ใช่…ใช่…ใช่” ไหมแพรประชด “แต่งเพราะเงิน พอใจใช่ไหมที่จะต้องให้แพรตอบว่าใช่”

“แพรเปลี่ยนไปนะ”

“ใช่ เปลี่ยนไปแน่นอน”

“แพรอย่าเปลี่ยนไปเลย”

“ไม่ได้ เปลี่ยนไปแล้ว ไม่มีวันกลับมาเหมือนเดิม คม…กลับบ้านเถิดนะ”

“ยังอยากอยู่ที่นี่ ระลึกถึงอดีตของเรา”

“แต่ว่า…”

“แพรยังจำได้ไหม…อดีตของเรา เราเริ่มรักกันและผมก็ขอแพรเป็นแฟนที่นี่ แพรตอบรับ เรายังพูดถึงอนาคตด้วยกัน เราจะสร้างครอบครัวเล็กๆของเรา เราจะตั้งใจทำงานหาเงินมากๆ จะสร้างบ้าน อะไรเล็กๆได้ แต่บ้านของเราต้องหลังใหญ่หน่อย ต้องอยู่สบาย เราทำงานหนักนะ กลับบ้านขอสบายหน่อย บ้านที่มีแพร มีผม มีลูกๆ ผมต้องการแค่นั้น สักวันจะเป็นจริงเพราะผมทุ่มเทกับงานมาก บ้างานมาก เพื่อเงิน เพื่ออนาคตของเรา”

“พอแล้ว…พอ…คม…ไม่ต้องพูด”

“แพรยังจำได้ใช่ไหม เราพูดอะไรกัน”

“จำได้…ยังจำได้ และถ้าคู่ควรจะจดจำละก็ จะจดจำต่อไป เมื่อไรหมดคุณค่าก็จบ…ไม่จำ”

“แพรพูดแบบนี้หมายความว่าอย่างไร”

“คมต้องไม่ดื้อรั้น คมต้องก้าวต่อไป อนาคตของคมจะต้องสร้างกับหญิงอื่นอย่างมีความสุข แพรแค่เคยเป็นส่วนหนึ่งในความทรงจำของคม”

“คนอย่างผมดื้อรั้นเสมอ ผมอยากรื้อฟื้นความทรงจำเมื่อสองปีที่แล้วให้แพรเห็นว่า รักของเรายังมั่นคง ผมเชื่อว่าแพรไม่ได้ใจแข็ง”

“อะไรนะ”

คมกริชเดินไปหยิบอะไรบางอย่างมา เขาเตรียมไว้แล้ว

ช่อดอกไม้ช่อใหญ่…ราคาคงแพงเอาการและเดินมาใกล้หล่อนอีกครั้ง

“สำหรับแพรครับ”

หญิงสาวอึดอัด บริเวณนี้ริมน้ำไม่ได้สว่างมากนัก มีแสงไฟจากเสาไฟฟ้าเป็นระยะ พอสลัวๆ แต่เห็นแววตาและความมุ่งมั่นของชายหนุ่ม

“เอ้อ คม”

“รับสิครับ”

“ไม่น่าทำแบบนี้”

“รับก่อนครับ”

“เราไม่ได้เป็นอะไรกันนะ”

“เพื่อระลึกถึงวันครบรอบสองปี”

“ไม่มีแล้วนะ คม…ไม่มีวันครบรอบ เปลืองเงินเปล่าๆ”

“ปีนี้ยังมี แต่ปีหน้าค่อยว่ากัน”

“แต่…”

“แพรยังไม่แต่งงาน แพรยังอิสระ แค่ดอกไม้ช่อเดียว แพรก็ไม่รับ ไม่เห็นแก่หน้าผมหรือ”

อึดอัด…แต่สุดท้ายก็รับ

“สุดท้ายนะ จะไม่ทำแบบนี้อีก”

รับและมีปัญหาที่ไหมแพรไม่อาจคาดเดา ไม่มีทางคาดคิดว่าภีมจะเห็น

ภีมสงสัยว่าทำไมนายปันไปส่งไหมแพรและกลับมาเร็ว สอบถามว่าหล่อนลงระหว่างทางจึงให้นายปันขับรถมาดูอีกครั้ง

อะไรไม่ควรเห็นก็เห็น คมกริชมอบช่อดอกไม้ให้ไหมแพร แค่เห็นแต่ไม่ได้ยินว่าพูดอะไร

และพอไหมแพรรับ คมกริชก็รุก กอดหญิงสาวจะจูบ…แต่…หญิงสาวรีบสลัดออก แต่ยากเย็นนัก เพราะสะพายกระเป๋าและยังประคองช่อดอกไม้ไว้ แต่สุดท้ายก็ผละออกได้ แต่ริมฝีปากคมกริชแตะแก้มหล่อนแล้ว

“คม…ไม่นะ”

“แพร”

“แพรต้องกลับแล้ว” ตัดปัญหา รีบเดินหนี

ไหมแพรเดินออกมา กลัวคมกริชจะตาม รีบเดิน…เดิน…และเดินอย่างไม่มองอะไรรอบข้าง แล้วก็หยุดชะงักเพราะเห็นภีม

“คุณภีม”

“อือม…หวานชื่นดีนะกับคนรักเก่า”

จริงๆ แล้วหญิงสาวก็รู้สึกผิดนะ แต่เพราะเห็นท่าทีของภีมทั้งยิ้มเยาะ ทั้งมีแววตาดูถูก น้ำเสียงก็เยาะหยัน ทันทำให้หล่อนต้องตอบโต้

“ฉันกับคมเป็นเพื่อนกัน”

“เพื่อนต้องกอดจูบด้วยหรือ”

“ฉันยังอิสระอยู่นะคะ”

“จะแต่งงานอีกไม่กี่วันข้าหน้า ถือว่ามีอิสระงั้นหรือ”

“อิสระและเสรี ฉันไม่คิดเลยว่าคุณจะตามฉัน คุณระแวงและไม่ให้เกียรติฉัน คุณตามฉัน”

ภีมยักไหล่

“แค่สงสัย เลยลองดูและได้เห็นอะไรดีๆ ไม่เสียเวลาเลยที่ตาม”

“ฉันไม่ใช่นักโทษ”

“แต่พฤติกรรมน่าสงสัย”

“คุณไม่มีสิทธิ์อะไรทั้งนั้น”

“นั่นนะสิ อิสระและเสรี จำไว้ว่าวันข้างหน้า ก็อีกไม่กี่วัน เธอจะอยู่ในฐานะภรรยาของฉัน อย่างไรก็รักษาหน้าตาของฉันบ้าง”

“ไม่ต้องระแวงหรอกค่ะ วันนั้นกับวันนี้มันคนละวันกัน”

“แค่วันนี้ก็เห็นชัด”

“คุณตั้งใจจับผิดฉัน”

“บังเอิญ”

“คุณตั้งใจตามฉัน”

“ก็บอกแล้วว่าคุ้ม”

หล่อนแค่นหัวเราะ

“ก็บังเอิญอย่างคุณว่า”

“ดอกไม้สวยนะ”

“เพราะวันนี้เป็นวันครบรอบ…” ยังพูดไม่ทันจบ เขาโบกมือ

“ฉันไม่รับรู้วันอะไรของพวกเธอ แต่ว่าไม่เหมาะสมที่ออกจากบ้านฉันก็รีบมาพบแฟนเก่า มาพรอดรักกัน ถ้าใครเห็นจะนินทาอย่างไร”

ไหมแพรเม้มริมฝีปากแน่น หล่อนไม่ควรมาพบคมกริชหรือ ในเมื่อหล่อนบริสุทธิ์ใจ ต้องกลัวอะไรล่ะ

“ฉันว่าฉันไม่ได้ทำอะไรผิด อย่าตามฉันอีก ฉันยังมีสิทธิ์จะไปไหนก็ได้”

“ยังไม่ยอมรับอีก…ภาพกอดจูบยังติดตานะ”

“เอ้อ…ฉัน…ฉัน…”

“ยังดีที่การแต่งงานของเราแค่ระยะสั้น เพื่อคุณย่าและยายของเธอ ถ้าท่านรู้ความลำบากใจ มันไม่ควรมีวันแต่งงานเลย”

“คนที่มีอำนาจหยุดงานแต่งได้ มีแต่คุณ”

“เธอมาพลอดรักกับคนรักเก่า แต่กำลังเบี่ยงเบนประเด็น เฮ้อ…คนเรานะ ไม่รู้จะพูดอย่างไร ได้แต่พูดว่า จะทำอะไรระวังหน่อย อย่าคิดว่าไม่มีใครเห็น รักษาหน้าตาให้ฉันบ้าง”

“ความจำเป็นของเราไม่เหมือนกัน”

“ไม่เคยยอมรับ ดื้อ” เขาตำหนิ

“ฉันก็เป็นของฉันแบบนี้ ฉันจะไม่เปลี่ยนแปลง ฉันเป็นตัวของตัวเอง”

“เธอ”

เขาจับต้นแขนหล่อนบีบแรง และช่อดอกไม้ก็เด่นชัดอยู่ตรงหน้าภีม มันใกล้มากเหลือเกิน

หล่อนเจ็บ แต่ทนไม่ร้อง

ภีมหงุดหงิดกับช่อดอกไม้จึงยอมปล่อยแขนหล่อน และเขาก็ผละไปทันที ปล่อยไหมแพรไว้

ไหมแพรอยู่ตามลำพัง หัวใจ…หัวใจว่างเปล่า..ว่างเปล่าจริงหรือ รักเก่ากับว่าที่สามี

หญิงสาวต้องตั้งมั่นให้ถูกต้อง กับคมกริชคือต้องเลิกจริงจังไม่อยากได้ชื่อว่าเป็นหญิงลังเล

ใครคนหนึ่งกำลังจะก้าวมา…คมกริช…อย่าคิดว่าเขาไม่ตาม…เขาตามมา แต่ต้องชะงักเพราะภาพที่เห็น

ไหมแพรโยนช่อดอกไม้ในถังขยะ

หล่อนไม่รับ…ไม่รับ….

คมกริชเจ็บแปลบ…ไหมแพร…แพร…ทำไมทำแบนี้ ทำไม

หญิงสาวพึมพำเบาๆ

“ขอโทษ…คม…ขอโทษ เราจบกันแล้ว จบแล้วจริงๆ”

สำหรับคมกริชไม่อยากเชื่อเลยว่าไหมแพรจะหมดเยื่อใยความผูกพัน สองปี…สองปีในอดีต

 



Don`t copy text!