เมียอันดับห้า บทที่ 53 : ส่งตัวเข้าหอ

เมียอันดับห้า บทที่ 53 : ส่งตัวเข้าหอ

โดย : โสภี พรรณราย

เมียอันดับห้า นวนิยายออนไลน์แนวชีวิตผสมโรแมนติกคอมเมดี้ใน อ่านเอา ของ โสภี พรรณราย เรื่องราวของ ‘ภีม’ หนุ่มสังคมรูปหล่อที่มีชีวิตรักแบบรักๆ เลิกๆ จนถึงขั้นเจ็ดปีเปลี่ยนเมียไปสี่คน กับ ‘ไหมแพร’ นักข่าวสายสังคมที่ไม่อาจจะปล่อยให้เรื่องแซ่บๆ นี้ผ่านไปได้ และตอนนี้เธอคือคนที่เขาสนใจ หรือเธอจะกลายเป็นเมียอันดับห้าของเขา!!

****************************

– 53 –

ยังคงเป็นค่ำคืนที่เจ้าสาวอย่างไหมแพรสับสน ผ่านไปทุกนาทีอย่างไม่เป็นตัวของตัวเอง และแต่ละนาทีผ่านอย่างเชื่องช้า

วันสำคัญในชีวิต แม้จะไม่ยั่งยืนแต่หล่อนรู้สึกว่ายังขาดคนสำคัญ…ยายสายบัว ยายที่เป็นคนทำให้มีวันนี้ แต่ยายกลับไม่อยู่ด้วยในคืนนี้

ขณะที่ถอนหายใจยาว คุณย่าฉวีเอ่ยปาก

“คิดถึงยายสายบัวสิท่า”

ไหมแพรสะดุ้ง มองคนที่พูดเดินมากับคุณวรรณ

“ค่ะ” คุณย่าฉวีเดาถูกทีเดียว

“ต่อให้ยายบัวนอนอยู่โรงพยาบาล คงนอนอมยิ้มอยู่มัง เพราะสมใจยายบัวแล้วนะ”

“แพรไม่อยากให้ยายทรมาน ยายเป็นคนขยันต้องทำโน่นทำนี่ตลอดเวลา ให้ยายนอนเฉยๆ คงทรมานมากค่ะ”

“ก็ถูกละ สบายใจก่อน ส่วนโรคภัยก็รักษากันไป ให้สบายทั้งกาย สบายทั้งใจ”

“หวังว่ายายจะตื่นขึ้นมาในเร็ววันค่ะ”

“คืนนี้แม้จะเป็นงานเล็กๆ แต่ก็สมเกียรติเธอล่ะนะ ย่าคนนี้พยายามทำดีที่สุดแล้ว”

“ดีเกินคาดด้วยซ้ำค่ะ”

“ถ้าเธอพอใจก็ถือว่าสมบูรณ์”

“แพรพูดถูกแล้ว” คุณวรรณเอ่ยขึ้น “ดีเกินคาดสำหรับเมียคนที่ห้าของภีม เหนื่อยนะ จัดงานแต่งงานแต่ละครั้ง ครั้งนี้ได้อรช่วยมาก เป็นธุระทุกอย่างยิ่งกว่าเจ้าสาวเองเสียอีก เธอควรขอบใจอรเยอะๆหน่อย”

“ค่ะ” ไหมแพรรู้ว่าอรฤดีทำทุกอย่างเพื่อให้งานนี้เสร็จสวยงามและสมหวังทุกคน ก็หล่อนไม่เคยต้องการงานคืนนี้เลย หล่อนแค่เอาตัวเองมาที่นี่และเป็นเจ้าสาวแบบงงๆ นั่นละ ตามตกลง

“แล้วก็ช่วยพูดกับพี่ชายเธอ กับนายคมของเธอด้วย อย่าทำให้งานเสียล่ะ”

ไหมแพรกำมือแน่น กัดฟันตอบ

“ค่ะ”

พี่วิทเหรอ ก็แค่กินอาหารมากไปหน่อย ดีที่มีพี่กานดาคอยสะกิดเตือนให้รักษามารยาท ส่วนคมกริชก็เมาหน่อย ก็ถูกบัญชาดึงตัวออกไปแล้ว

ทั้งสองมีข้อผิดพลาด ไม่นึกว่าผู้ใหญ่จะคอยจับตามองเป็นพิเศษและหล่อนก็คงถูกจับตามองเช่นกัน หล่อนไม่ทันระวังตัวเลย

“คุณย่าขา คุณแม่ขา” และแล้วพรวิไลกับจันทนี เป็นฝ่ายมาช่วยไหมแพรโดยไม่รู้ตัว ทำให้ไหมแพรรีบผละออกมา

อดีตเมียสองคนต่างรุมพูดกับคุณย่าฉวีและคุณวรรณ ด้วยหวังจะทำคะแนนอีกครั้ง

“คิดถึงคุณย่ากับคุณแม่จังค่ะ” พรวิไลว่า

“คืนนี้คุณย่ากับคุณแม่สวยจังค่ะ” จันทนีชม

และ…และอีกมากมาย จนคุณวรรณโบกมือและปรามว่า

“วิกับนี…พอเถอะ ไม่ต้องเล่นละคร บทลูกสะใภ้กับแม่สามีของพวกเราจบลงแล้ว”

“แต่เราก็ยังเคารพคุณแม่คุณย่าเหมือนเดิมค่ะ” พรวิไลว่า

“ก็ขอบใจที่ยังเคารพกันอยู่”

“อยากทานอะไรไหมคะ นีบริการค่ะ จะตักมาให้”

“ไม่ต้องหรอก เราอยู่โต๊ะผู้ใหญ่เจ้าภาพ บริกรยกมาให้กินจนกินไม่หมด”

ไหมแพรผละออกมาแล้ว…ก็เจอกับอรัญ ที่เอาแต่จ้องมองไหมแพรเกือบตลอดเวลา

แรกๆที่รู้จักไหมแพรที่วัดก็เห็นแล้วว่าผู้หญิงคนนี้สวย และมีเสน่ห์แปลกๆเก๋ๆ บุคลิกเป็นตัวของตัวเอง รู้สึกชื่นชมนะ แต่นานวันกลับเห็นว่าเธอมีเสน่ห์มากขึ้น ยิ่งคืนวิวาห์ เจ้าสาวคือเด่นสุด สวยที่สุด มีรัศมีเปล่งประกายจนเขาต้องมองเกือบตลอดเวลา และอิจฉาพี่ชายอย่างไม่มีเหตุผลอีกแล้ว หลังจากเคยอิจฉามาหลายครั้ง

“คุณอรัญมองฉันแปลกๆ” ไหมแพรสงสัย

ชายหนุ่มหัวเราะเบาๆ

“ใครๆก็มองเจ้าสาวครับ”

“แต่คุณมองน่ากลัวจัง”

“อ้าว…ผมเหรอน่ากลัว ตาผมไม่ดุเลยนะ”

“ฉันเหมือนเป็นตัวตลกเลยค่ะ”

“ไม่หรอกครับ ใครๆก็มองเจ้าสาวเพราะสวย และใครๆก็อยากรู้ว่าภรรยาพี่ภีมคนล่าสุด หน้าตาจะเป็นอย่างไร”

“แล้วพวกเขาคงผิดหวังละ” หล่อนหัวเราะเบาๆ “เป็นแค่นักข่าวสาวเชยๆคนหนึ่ง”

“ไม่เลย ผมไม่มองคุณเชยเลย คุณกลับสวยเก๋มากเลยครับ สวยจนผมอยากมองตลอดเวลา” อรัญมัวแต่เน้นคำว่า ‘สวย’ เขาก็เหมือนพี่ชาย ผ่านคนสวยมามาก แต่กลับมาติดกับดักคนสุดท้ายคนนี้

ไหมแพรมีอะไรดีนะ เขาเองก็บอกไม่ถูก

“ขอบคุณที่ชมค่ะ”

“จากใจจริงเลยครับ”

“ฉันดีใจค่ะ จะเข้าไปอยู่บ้านคุณภีม ฉันดีใจที่มีมิตรอย่างคุณอย่างคุณอร อบอุ่นหัวใจค่ะ”

“ผมอยู่ฝ่ายคุณครับ ถ้าพี่ภีมทำไม่ดีกับเจ้าสาวแสนสวยละก็ ผมจะจัดการให้เองครับ”

“ว่าไงนะไอ้น้อง” ภีมมาได้ยินพอดี

อรัญหัวเราะแห้งๆ

“ผมว่าคุณแพรคงกลัวๆอะไรที่แปลกใหม่ ผมเลยมาให้กำลังใจหน่อยครับ”

ภีมก็หัวเราะ

“แพรเธอเก่งจะตาย แกอย่าหลงกลเห็นแพรเป็นลูกแมวน้อยน่าสงสารจนตกเป็นทาสแมว แพรเนี่ยนางเสือดาวในร่างแมวน้อยเลยละ”

พูดต่อหน้าเจ้าสาว เจ้าสาวถึงกับไปไม่ถูก รู้ทั้งรู้ภีมไม่เคยยกย่องให้เกียรติหล่อน ขอแค่อย่าให้มันเกินไปก็พอ

“พี่ภีมก็…แหม…เจ้าสาวตกใจนะครับ”

“ไม่ตกใจหรอก แพรก็มีภูมิคุ้มกันแข็งแกร่งจะตาย เมื่อกี้เห็นแฟนเก่าเดินมาทักทาย ตอนนี้หายไปไหนแล้วล่ะ โดนลากออกจากงานไปแล้วเหรอ งานนี้ไม่เหมาะกับคนเมาหรอกนะ ดื่มมากไป อะไรที่มากเกินไปมันไม่ดี”

ไหมแพรว่าจะตอบโต้แล้ว แต่คุณวรรณก็มาตามตัว

“นี่ นี่ เจ้าบ่าวเจ้าสาวอยู่นี่ทำไม แขกกำลังกลับจะหมดแล้ว รีบไปส่งแขกที่หน้าประตูเร็ว”

และ…งานฉลองที่โรงแรมเสร็จสิ้น

กลับมาบ้าน…แต่งงานครั้งนี้เป็นครั้งที่ห้าแล้ว พิธีการต่างๆที่เคยทำ มีผู้ใหญ่มาปูเตียง มาอวยพรเป็นอันไม่ต้อง

แค่…คุณย่าฉวีอวยพรที่ห้องหอ

ห้องของภีม…แค่เปลี่ยนที่นอนใหม่ ผ้าม่านใหม่ ทุกอย่างเหมือนเดิม

ตอนนี้ละที่ไหมแพรกลัวและตื่นเต้นที่สุด เสียงอวยพรของย่าฉวีก็ได้ยินขาดๆเกินๆ ท่านว่าอย่างไรนะ ไม่ชัดเจน เพราะหูอื้อไปหมด ความตื่นเต้นทำให้เกิดปฏิกิริยาแปลกๆ เผลอๆจะเป็นลม

“ให้มีความสุข ให้ปรองดองกัน ให้อยู่กันยืนยาว ให้…”

จับได้แค่นี้ละ ไม่ครบถ้วนทุกคำ

สมาชิกในบ้านมาส่งหน้าห้อง ทั้งคุณวรรณ อรัญ ประมวล อรฤดี ขาดแต่เด็กหญิงที่ถูกเกษรพาตัวไปนอนก่อนแล้ว เพราะตอนแรกเด็กหญิงก็กอดบิดาขอให้ไปกล่อมนอนเป็นเพื่อน แต่ย่าฉวีก็ว่าเหลนหกขวบแล้ว โตแล้ว ไปนอนกับเกษรเถิด

อะไรที่เกิดขึ้นทั้งหมดทั้งมวลในบ้านสุททินพงษ์ สำหรับไหมแพรเหมือนความฝันในม่านหมอก มันเลือนๆรางๆ และจบลงที่ว่า ตอนนี้อยู่กับภีมตามลำพังในห้องหอ

คราวนี้ละ…ของจริง พยายามไม่นึกถึงเวลาแบบนี้ แต่ ณ เวลานี้ ถึงจนได้ มันตื่นเต้น หัวใจเต้นรุนแรงยิ่งกว่าความคิดเป็นไหนๆ

หล่อนนั่งอยู่บนเตียง และเมื่อเขาเดินเข้ามาใกล้  อย่างรวดเร็วหล่อนก็ทะลึ่งขึ้นยืนทันที

“เดี๋ยว เราต้องตกลงกันก่อนค่ะ”

เขาหัวเราะ

“เพิ่งจะมาตกลงตอนนี้นะ”

“มันเป็นสถานการณ์เฉพาะหน้าค่ะ”

“อือม ว่าไป”

“เราแต่งงานเพราะผู้ใหญ่ เพราะฉะนั้นอะไรบางอย่างก็ข้ามๆไปซะ อย่างจริงจังเกินไป” หล่อนมองไปรอบๆห้องนอนใหญ่

ห้องนอนใหญ่มาก แค่ห้องนอนยังใหญ่กว่าบ้านหล่อนทั้งหลัง แบ่งแยกเป็นสัดส่วน มีห้องแต่งตัว ห้องน้ำ และมีมุมทำงานอยู่อีกด้าน มีมุมสำหรับพักผ่อนดูโทรทัศน์ อ่านหนังสือ นี่มันห้องนอนจริงๆหรือเนี่ย ที่สำคัญมีมุมพักผ่อนเอนหลังดูโทรทัศน์หรืออ่านหนังสือ ไหมแพรเล็งมุมนั้นไว้แล้วละ

“ก็ไม่จริงจัง งานแต่งก็ง่ายๆ เราไม่เหนื่อยทั้งคู่”

“ค่ะ แต่ว่า”

เขากำลังมองที่คอหล่อน

“สร้อยที่ฉันให้ษา…ษารักมันมากที่สุด ษาเคยบอกว่าเป็นสิ่งทีค่าที่สุดในชีวิต จะรักษาจนตัวตาย”

มองสร้อยก็พอ ไม่ต้องมองต่ำนักละ มันหน้าอกหล่อน รู้สึกเขินๆ

“คุณษาอยากอยู่ในงานด้วย เธอมาไม่ได้ สร้อยจึงเป็นตัวแทนของเธอค่ะ”

“มันมีเหตุผลนะ”

“คุณษาฝากที่ฉันก่อน วันไหนที่เราหย่ากัน เธอจึงจะรับคืนค่ะ”

“ถ้าไม่หย่าก็เป็นของเธอ”

“จะมีวันนั้นหรือคะ” หล่อนย้อน

“แล้วไงล่ะ หรือพรุ่งนี้ไปหย่ากันเลย”

ไหมแพรสะดุ้ง

“ยัง…ยังค่ะ ไม่ได้…ไม่ได้ ยายยังไม่ฟื้นเลย”

“งั้นก็กอดทะเบียนสมรสไว้แน่นๆนะ เพราะจะเป็นประโยชน์กับเธอมากที่สุดกว่าใครๆ”

“หมายถึงผลประโยชน์”

“อย่าให้ต้องอธิบายมากเลย เธอคงไม่โง่ขนาดนั้นละมัง”

เจ้าสาวหมาดๆกำมือแน่น

“ฉันจะไม่ฉวยโอกาสหรอกค่ะ”

“อย่าดีแต่ปากพูด เรื่องแบบนี้ต้องดูระยะยาว”

“และคงไม่อยู่ในฐานะเมียคนที่ห้านานด้วยค่ะ”

“ก็ต้องดูไป”

“คืนนี้ฉันจะนอนที่มุมพักผ่อนนั่นนะคะ” หล่อนรีบพูด “เราแต่งเพราะผู้ใหญ่ เพื่อให้ผู้ใหญ่สบายใจ”

ภีมยักไหล่

“อย่างไรก็ได้ เปลี่ยนใจอยากนอนบนเตียงก็ได้ เตียงกว้างมาก นอนสามคนยังสบาย”

แล้วอย่างไรต่อล่ะ

“เธอไปอาบน้ำก่อนก็ได้ ห้องน้ำก็กว้างพอจะอาบสองคน”

“บ้าสิ” หล่อนเผลอพูดออกไป

เขาหัวเราะ

“จริงๆแล้วผัวเมียกันไม่อายกันหรอก”

“เพราะเราไม่ใช่…” พูดไม่จบเขาก็โบกมือ

“ไม่ต้องเน้น รู้ๆอยู่ เอาที่สบายใจ นั่นโต๊ะเครื่องแป้งผู้หญิงสำหรับเธอ นั่นก็โซนเสื้อผ้าสำหรับผู้หญิง แต่งตัวที่นั่นได้ อยู่คนละข้างกัน ไม่ต้องกลัวปะปน ตรงนั้นห้องน้ำกว้างพอจะอาบสองคนแต่ไม่ใช่สำหรับเธอและฉัน” เขาพูดไปหัวไป ไม่รู้จะขำอะไรนักหนา

ไหมแพรงงๆ อยู่กับห้องนอนที่กว้างขวาง ราวกับบ้านทั้งหลังมารวมกันอยู่ในห้อง หล่อนมีแค่กระเป๋าเสื้อผ้าใบเดียว เสื้อผ้าไม่กี่ชุด หล่อนถอดเครื่องประดับไว้ที่โต๊ะเครื่องแป้ง รีบไปอาบน้ำ ชุดนอนของหล่อนสำหรับคืนแรกหล่อนสวมเป็นชุดออกกำลังกาย ผ้ายืดแบบสวมสบายๆหลวมๆ คืนแรกหล่อนยังไม่กล้าใส่ชุดนอนลายตุ๊กตาน่ารักเหมือนเด็กๆ อย่าเพิ่งเลย เดี๋ยวจะถูกหัวเราะเยาะ

กว่าจะอาบน้ำแปลงฟันเสร็จก็ปาไปเกือบครึ่งชั่วโมง ขนาดทำอะไรเร็วๆแล้วนะ เพราะรู้ว่าเขารอจะอาบน้ำเป็นคนต่อไป

พอออกจากห้องน้ำก็เห็นภีมหลับอยู่บนเตียง ยังอยู่ในชุดเจ้าบ่าวเลย แค่ถอดเสื้อนอก เนคไทออกเท่านั้น

เขาคงเหนื่อยและอ่อนเพลียมาก จนเผลอหลับระหว่างรอ

รองเท้าก็ไม่ถอด…

ไหมแพรถอนใจยาว ท่าจะหลับยาวเลยละ จึงค่อยๆย่องไปช่วยถอดรองเท้าให้ภีม เขานอนยื่นขาออกนอกเตียง

เขาหลับ ทำให้หล่อนรู้สึกผ่อนคลาย ไม่อึดอัด เพราะไม่ชอบสายตาเขาที่คอยมองหล่อนเหมือนจะจับผิด

บริเวณที่นอนของไหมแพร มีหมอนผ้าห่มวางให้เรียบร้อย หล่อนนึกขอบคุณเขาอยู่ในใจที่เตรียมให้พร้อม

หล่อนทั้งเหนื่อย เพลียไม่แพ้ภีม พอล้มตัวลงนอนก็หลับไปอย่างรวดเร็ว

 

บัญชาพาคมกริชกลับบ้านในสภาพที่คมกริชเมา และส่งเขาเข้าห้องนอน หารู้ไม่ว่าคมกริชกลับไม่นอนและหลบออกจากบ้านโดยที่บัญชาไม่รู้ เพราะบัญชาหลับไปแล้ว

เลยเที่ยงคืนแล้ว และคนที่คมกริชโทรหาคือไหมแพร

ไหมแพรปิดเครื่องไปแล้ว และเบอร์ต่อไปที่คมกริชกดคืออรฤดี รู้ว่าอย่างไรอรฤดีจะไม่ปิดเครื่อง

ตอนนี้ชื่ออรฤดีอยู่ในรายชื่อต้นๆ และเมื่อรู้ว่าคมกริชอยู่ที่ไหน หล่อนก็รีบขับรถมารับกลางทาง

เขายืนพิงเสาไฟฟ้าหน้าธนาคารริมถนน ดึกแล้ว หล่อนขับรถและดูถนน ดูข้างทางไป พอเห็นชายหนุ่มจึงจอดรถและวิ่งลงมา

“คุณคม”

“อร…คุณอร ผมไม่มีใครแล้ว โทรหาแพร แพรก็ไม่ยอมรับสาย ผมมีแต่คุณคนเดียว”

“แล้วคุณบัญชาล่ะ”

“เขาก็อยู่บ้าน”

“งั้นอรโทรบอกเขามารับคุณนะคะ”

“ไม่…ไม่…ไม่” คมกริชโบกไม้โบกมือ “ไม่…ต้อง…ผมจะไปกับคุณเท่านั้น”

Don`t copy text!