เมียอันดับห้า บทที่ 54 : ตายไปเสียให้พ้นๆ

เมียอันดับห้า บทที่ 54 : ตายไปเสียให้พ้นๆ

โดย : โสภี พรรณราย

เมียอันดับห้า นวนิยายออนไลน์แนวชีวิตผสมโรแมนติกคอมเมดี้ใน อ่านเอา ของ โสภี พรรณราย เรื่องราวของ ‘ภีม’ หนุ่มสังคมรูปหล่อที่มีชีวิตรักแบบรักๆ เลิกๆ จนถึงขั้นเจ็ดปีเปลี่ยนเมียไปสี่คน กับ ‘ไหมแพร’ นักข่าวสายสังคมที่ไม่อาจจะปล่อยให้เรื่องแซ่บๆ นี้ผ่านไปได้ และตอนนี้เธอคือคนที่เขาสนใจ หรือเธอจะกลายเป็นเมียอันดับห้าของเขา!!

****************************

– 54 –

อรฤดีโคลงศีรษะ

กี่ครั้งแล้วที่เขาเมาและให้หล่อนไปส่ง และบางครั้งก็เป็นบัญชา หล่อนยอมเพราะรัก รักเขาจนตาบอด

“มันดึกมากแล้วค่ะ อย่างไรก็ต้องโทรรบกวนคุณบัญชามารับคุณ”

คมกริชโบกมือพัลวัน ปฏิเสธว่า

“อย่า…อย่าเด็ดขาด ผมจะไปกับคุณ ไปเลย…ขึ้นรถ”

“งั้นอรส่งคุณเอง”

ประคองเขาขึ้นรถ คมกริชโบกมือ

“ผมยังเดินไหว เดินได้สบายมาก”

“กลับบ้านนะคะ”

“อย่าเพิ่ง…ยังไม่กลับ กี่โมงแล้ว”

“จะตีหนึ่งแล้วค่ะ”

“อยากรู้เหลือเกิน ตอนนี้แพรกำลังทำอะไรอยู่กับ…นายภีม…ไอ้เจ้านายเฮงซวย” มีแอบด่าด้วย

เจ้าบ่าวเจ้าสาวทำอะไรในคืนนี้ ไม่ต้องคิดเลย รู้แต่คนอกหักก็ฟูมฟายไปตามเรื่อง

อรฤดีขับรถออกไปบนถนนที่โล่ง นานๆจะมีรถผ่านไปสักคัน

“ไม่กลับบ้านนะ”

“ต้องกลับค่ะ”

“ผมจะฆ่าตัวตาย”

อรฤดีสะดุ้ง

“คุณคม”

“ใช่ ผมจะตาย มันเจ็บปวดเหลือเกิน ผมจะตาย”

ตาย..คำนี้ทำให้อรฤดีต้องหยุดชะงักและไม่กล้าขับรถไปบ้านเขา ขับไปมาช้าๆในย่านนี้แทน ให้เวลาเขาสงบสติอารมณ์

ผ่านไปสักระยะ หล่อนจึงเอ่ยปาก

“ตอนนี้พร้อมจะกลับบ้านหรือยังคะ”

“ยัง” เขาตอบทันที ดูสภาพแล้วคมกริชเหมือนจะสงบแต่ใบหน้าแดงก่ำ พึมพำอะไรเบาๆฟังไม่ได้ศัพท์ จับได้แค่บางคำว่า ‘เจ็บ’ ‘ตาย’ ‘คนหลายใจ’

“แต่คุณต้องกลับบ้านนะคะ”

“ยังไม่อยากกลับ อร..ผมเจ็บปวด”

“คุณหนีความจริงไม่พ้นหรอก วันนี้คุณแพรแต่งงานแล้ว เรื่องคุณกับคุณแพรเป็นไปไม่ได้แล้ว”

“แพร…แพร”

“กลับนะคะ”

แต่คมกริชกลับคว้าตัวหล่อนมาใกล้ จ้องตาอรฤดีและอย่างรวดเร็ว เขาจูบหล่อน เจ็บปวดหรือ…แต่บทจูบหวานเหลือเกิน

อรฤดีรับจูบอย่างยินดี เขาจูบจนพอใจ…สงบลง

“กลับบ้านนะคะ” คราวนี้เขาเงียบ

เขาสงบจึงขับรถไปบ้าน

ถึงบ้านแล้ว…และเขาพูดว่า

“ส่งผมเข้าบ้านด้วยสิ”

“ให้คุณชาลงมารับดีไหมคะ”

“ต้องเป็นคุณ”

มันอย่างไรกันเนี่ย สายตาคมกริชแปลกๆ แต่อรฤดีกลับยอมตามที่เขาพูด สงสารเขาจับจิตจับใจ ทุกวันเขาอาจจะทุกข์ดูออก แต่คืนนี้เขาคงทุกข์ใจที่สุด เพราะไหมแพรแต่งงาน

อรฤดีไม่เคยเข้ามาถึงชั้นบน ถึงห้องนอนคมกริช อย่างมากก็แค่ส่งเขาถึงด้านหน้าห้องรับแขก

“เอาละค่ะ คุณนอนพักผ่อน” ปล่อยประคองชายหนุ่มและปล่อยเขาในเตียงนอน หมุนตัวจะรีบออกแต่ช้าไปแล้ว

คมกริชคว้าข้อมือหญิงสาว และดึงตัวลงมาบนเตียงนอนด้วยกัน

อรฤดีตกใจ

“คุณคม”

ไม่รอให้หล่อนพูดอะไรอีก คมกริชจูบหล่อน หญิงสาวไม่ทันตั้งหลักเพราะคิดว่าเขาอ่อนแรง เสียใจ แต่ไม่เลย บทจูบของเขาร้อนแรง ทำเอาหล่อนหมดแรงจะปัดป้อง เพราะอะไรล่ะ…

เพราะรักเป็นทุนเดิม

จริงๆแล้วหล่อนรู้หรือเปล่า ต้องเกิดเหตุการณ์เช่นนี้

หล่อนส่งเขาถึงห้องนอน

เขามิได้บังคับหล่อนมากมายอะไรเลย

หรือเพราะขู่ตาย…ขู่ตายได้ผล…

เปล่านะ เขาอาจไม่ทำจริง แต่หล่อนยอมเขาเอง ปล่อยให้เขาทำอะไรตามใจตัวเอง เพราะหล่อนก็มีความสุขมากเหลือเกิน

สุข…รัก

สุข…เต็มใจ

สุข…ในบทรักที่เขาพาไป พาไปล่องลอย สุข…สมหวัง

 

ภีมและไหมแพรมาตักบาตรที่หน้าบ้าน

เช้านี้เป็นคำสั่งของคุณย่าฉวี เพื่อเป็นวันที่เริ่มต้น ท่านว่า

“เริ่มต้นสามีภรยา ตื่นเช้ากันหน่อยก็ได้ทำบุญ”

บ้านสุททินพงษ์จะนิมนต์พระมาทุกเช้า ถ้าเจ้านายไม่สะดวกวันใด แม่บ้านป้านิ่มก็จะช่วยจัดการแทนทุกวัน

ภีมวางตัวปกติเพราะเป็นบ้านของเขา แต่ไหมแพรยังรู้สึกเก้อเขินกับชีวิตแปลกใหม่ เริ่มต้นใหม่ ท่ามกลางครอบครัวใหม่

ไหมแพรต้องบอกกับตัวเองว่า แล้วมันจะผ่านไป ไม่นานนักหรอก รอยายฟื้น รอสักสามเดือน ก็เหมือนบทละครที่ต้องเล่น สังคมทุกวันนี้แทบจะสวมหน้ากากเล่นละครกันอยู่แล้ว หล่อนจะหัดเล่นละครชีวิตบ้างจะเป็นไรล่ะ

หลังจากตักบาตรก็มาที่โต๊ะอาหารเช้า

ไหมแพรเคยชินกับอาหารเช้าที่กินกับยายบ้าง กับพี่วิทยาบ้าง ก็อาหารง่ายๆสบายๆ ยิ่งตอนเช้ามักเป็นข้าวต้ม กลางวันก็ตัวใครตัวมัน มักเป็นข้าวราดแกงหรือก๋วยเตี๋ยวสารพัดอย่าง มื้อเย็นกับข้าวยายทำง่ายๆสองสามอย่าง รอหลานกลับมากินบ้างไม่กลับมากินบ้าง กับข้าวเหลือยังอุ่นทานได้อีกวัน เพราะทำเองจึงสดๆ ไม่บูด ไม่เสียเหมือนซื้อที่ร้าน

หล่อนเคยมาทานอาหารที่นี่แล้ว ตำแหน่งที่นั่งยังเหมือนเดิม คุณย่าฉวีเป็นประธาน ด้านหนึ่งภีม ลูกสาว ไหมแพร อรฤดี อีกด้านคุณวรรณ อรัญและประมวล

โดยปกติเด็กหญิงน้ำผึ้งต้องอยู่ตรงข้ามบิดา และอยู่ระหว่างคุณย่าฉวีกับคุณวรรณ แต่พอมีไหมแพรมา เด็กหญิงกลับขอนั่งข้างๆบิดา กั้นกลางระหว่างบิดากับแม่ใหม่เสียอย่างงั้น ไหมแพรกลับชอบเสียอีก ไม่อยากอยู่ข้างภีมเลย

ในวงอาหารมีสนทนากันบ้าง แต่น้อยเหลือเกิน มีแต่เสียงของเด็กหญิงที่มักพูดกับบิดา

“วันนี้คุณพ่อจะพาผึ้งไปเที่ยวไหมคะ”

“เดี๋ยวพ่อจะเข้าบริษัท”

“จะไปทำงานเลยหรือ” คุณวรรณถาม

“ครับ คุณแม่ ไม่มีอะไรนี่ครับ ผ่านงานแต่งงานมาแล้ว” พูดเหมือนเป็นวันปกติทั่วๆไป

“แล้วแพรล่ะ”

“แพรก็จะไปทำงานค่ะ ว่าจะแวะไปดูยายที่โรงพยาบาลด้วย” ไหมแพรว่า

“แล้วเรื่องฮันนีมูน”

“เรายังไม่ได้คุยกันครับ” ภีมตอบทันที

“ไม่ต้องมีหรอกค่ะ” ไหมแพรว่า

“บางเรื่องเราต้องปรึกษากันก่อนตอบนะ” ภีมพูดกับไหมแพรเสียงแข็งเชียว หล่อนเบ้ปากตอบโต้

“เรื่องแบบนี้ไม่เห็นจำเป็นเลย” เขาแข็งมาหล่อนก็ห้วนๆไป

กล้าตอบโต้ต่อหน้าทุกคนบนโต๊ะ ภีมเสียงแข็งขึ้นอีก อยากเอาชนะ

“ต้องมีสิ”

ไหมแพรตาโต

ฮันนีมูนบ้าบออะไรล่ะ แต่งงานในนามเท่านั้น เพื่อย่า เพื่อยายเท่านั้น ทำเป็นจริงจังไปได้ พอหล่อนบอก ‘ไม่’ ภีมว่า ‘มี’ น่าขำ หล่อนน่าจะบอกว่า ‘มี’ นะ เขาจะได้ว่า ‘ไม่’

หล่อนจำต้องเงียบ ไม่อยากทะเลาะกันต่อหน้าคนอื่น

หลังอาหาร ภีม อรัญ อรฤดีกับประมวลแยกกันไปทำงาน

เช้านี้อรฤดีขรึมมาก…มากจนผิดปกติ

เพราะอะไร

เพราะเมื่อคืน…หล่อนมีอะไรกับคมกริชที่บ้านพักของเขา

เมื่อคืน…หล่อนทำอะไรลงไป ต้องยอมรับว่าเพราะลึกๆ หล่อนเป็นฝ่ายเต็มใจ สมควรหรือที่หล่อนต้องส่งคมกริชถึงห้องนอน สมควรหรือต้องเชื่อเขา ตามที่เขาอ้อนว่าให้ส่งขึ้นชั้นบน หล่อนไม่ใช่เด็กแล้วนะ ไม่ใช่คนโง่แล้วนะ และมันก็เกิดขึ้นจริงๆอย่างที่คิด

รู้ล่วงหน้า แต่ยังทำ

ใครผิด

หล่อนผิดเองเห็นๆ กว่าจะมีสติทุกอย่างก็ผ่านไป อย่างที่ไม่สามารถเรียกคืนความสูญเสีย

โง่เพราะรัก รู้ว่าต้องเป็นแบบนั้นก็ยังไม่หลีกหนี กลับกระโจนล้อเล่นกับไฟ

หล่อนหลบออกมาตอนเกือบตีสี่ และเหมือนต้องมีคนรู้จนได้ บัญชาตื่นมาเข้าห้องน้ำ

บัญชาเห็น

อรฤดีค่อยๆออกจากห้องคมกริชและขับรถออกไปอย่างรวดเร็ว

หญิงสาวอับอายเหลือเกิน แต่มันเกิดขึ้นแล้ว

 

ไหมแพรแวะมาโรงพยาบาลก่อนไปทำงาน หล่อนยังอยู่ในช่วงพักร้อน แต่เพราะว่างงานไม่เป็น ขอมาทำงานเพื่อให้วันๆผ่านไป ดีกว่านั่งเฉยๆ ทำให้อึดอัดและรำคาญตัวเอง

ยายยังอยู่บนเตียงที่เก่า และเหมือนเก่า

หล่อนทำทุกอย่างเหมือนเช่นเคย ที่มาพบยายทกวัน พูดกับยายทุกวัน แต่เมื่อวานเป็นวันแต่งงาน…จึงไม่มา

หล่อนบีบนวดแขนให้ยาย ปากก็เล่า

“เมื่อวานแพรแต่งงาน แพรไม่ได้มาหายาย งานผ่านไปอย่างงงๆเหมือนหุ่นยนต์ ไม่รู้เกิดอะไรขึ้น และเมื่อคืน อย่างน้อยแพรก็โชคดีที่คุณภีมรักษาคำพูด เรานอนคนละเตียง ยายจ๋า แพรยอมแต่งงานให้ยาย ยายก็ยอมแพรบ้างนะ ยายฟื้นสิ มาบอกแพร มาสั่งแพร มาบังคับแพร แพรยอมทุกอย่างถ้ายายฟื้น แพรจะเชื่อฟังยาย ทุกอย่างเลย”

ยายจะฟังหรือเปล่า ไหมแพรค่อนข้างเชื่อว่ายายได้ยิน หล่อนจึงต้องเล่าทุกวัน ไม่ให้ยายพลาดอะไรสักเรื่อง รวมทั้งเรื่องพี่ชาย

“พี่วิทมีแฟนแล้ว ชื่อพี่กานดา เธอเป็นแม่ค้าขายเสื้อผ้าในตลาด ท่าทางใจเย็น เรียบร้อยดี น่าจะจัดการพี่วิทได้อยู่หมัด ขอให้ควบคุมพี่วิทได้ จะได้หายห่วงนะยายนะ”

และพอนึกได้ พอออกจากโรงพยาบาลก็แวะไปดูร้านของพี่ชาย ทั้งซื้อตึก ทั้งปรับปรุงร้าน และซื้อของเข้าร้าน ลงทุนไปหลายล้าน

ร้านขายอุปกรณ์น้ำไฟ เห็นว่าพอขายได้แต่ยังต้องใช้เวลา

หล่อนมาหยุดหน้าร้าน เห็นกานดามาช่วยพี่ชาย เพราะขายของที่ตลาดนัดมีเฉพาะเวลาช่วงเย็นและไม่ขายทุกวัน เวลาว่างจึงมาช่วยที่ร้าน

ไหมแพรเห็นพี่กานดาขยันขันแข็งยิ่งกว่าพี่วิทยาเจ้าของร้านเสียอีก มองแล้วสบายใจ

วิทยาเห็นน้องสาว

“อ้าว…แพร”

ส่วนกานดากำลังขายลูกค้า จึงแค่ยิ้มให้ไหมแพร

“ใครเป็นคนขายกันแน่” หล่อนถามพี่ชาย

“ดามันชอบขาย เลือดแม่ค้าแรง มาช่วยพี่ทุกวันเลย มานอนที่ร้านด้วย อาทิตย์หน้าจะย้ายมาอยู่ด้วยกัน” วิทยาพูดยิ้มๆ “แกคงไม่ว่าอะไรนะแพร พี่กับดาก็โตๆกันแล้ว ไม่ต้องตกต้องแต่งอะไร”

ไหมแพรตาโต

“พี่ดายอมหรือ”

“ดาก็สู้ชีวิตมานานแล้ว เช่าคอนโดอยู่เดือนละสามพัน แต่พี่อยากให้ประหยัด ชวนมาอยู่ด้วยกันเลย ดามันก็เลยชอบ ไม่ต้องจ่ายค่าเช่า ดามันตัวคนเดียว ลูกกำพร้า”

“พี่ดาเป็นผู้หญิง”

“โอ๊ย ช่างเถอะ สมัยนี้ก็แบบนี้ทั้งนั้น ไม่เหมือนคุณภีมต้องแต่งงาน จัดงานใหญ่โต แต่วิเศษว่ะ เมื่อคืนอาหารเลิศจัง อร่อยมาก ยังอยากกินอีก แกโชคดีนะไอ้แพร ได้ผัวรวย”

หญิงสาวโบกมือห้าม

“อย่าพูดถึงคุณภีมเลย”

“ต้องพูดสิวะ เป็นน้องเขยแสนดี ช่วยพี่เมียทุกอย่าง ให้กราบเช้ากราบเย็นยังยอมเลย”

“พูดถึงพี่ดาก่อน ดูสิพี่ดาขยันขันแข็ง ช่วยพี่ขายของ”

“เออ…ต้องยอมรับ ดาขยันจริงๆ”

“พี่วิทได้เมียดีขนาดนี้ พี่ต้องดีกับพี่ดามากๆนะ”

ในขณะนั้น กานดาขายของได้แล้วจึงเอาเงินไปเก็บในลิ้นชักและเดินมาหาสองพี่น้อง

“สวัสดีพี่ดา” ไหมแพรยกมือไหว้

กานดาห้ามทันที

“ไม่ต้องไหว้พี่หรอก คนกันเอง”

“ก็พี่ดาเป็นพี่สะใภ้ของแพรนี่คะ”

“แค่เธอกับวิทยอมรับพี่ พี่ก็ดีใจมากเลยล่ะ พี่ตัวคนเดียวอยากมีครอบครัวมานาน พี่อายุมากกว่าพี่ชายเธอนะ วิทก็ไม่รังเกียจ พี่ขอมาเป็นคนในครอบครัวเธอ”

“ผู้หญิงคุยอะไรกันไม่รู้” วิทยาผละไป พึมพำ

ไหมแพรจึงพูดกับกานดาสองต่อสองว่า

“แพรฝากพี่วิทด้วย พี่ดา ข้อเสียพี่วิทใจร้อน ใช้เงินเก่งและชอบเล่นการพนัน แต่พี่วิทสัญญาว่าถ้าเปิดร้านนี้แล้วจะเลิกเล่น ช่วยคุมเขาแทนแพรด้วย แพรไม่ว่างมาดูพี่วิททุกวัน”

พี่เข้าใจ เธอเป็นเมียคนรวย คงมีอะไรทำเยอะแยะ ชีวิตพี่ตอนนี้มีแต่วิทคนเดียว เราเป็นผัวเมียกันแล้ว พี่จะช่วยดูแลพี่ชายของเธอเอง”

“โดยเฉพาะเรื่องเล่นการพนัน อย่าให้พี่วิทไปเด็ดขาด”

“จ้ะ…จ้ะ พี่ก็เกลียดไอ้พวกเล่นไพ่ เล่นพนัน มีแต่หมดตัว”

Don`t copy text!