เมียอันดับห้า บทที่ 7 : คมกริช

เมียอันดับห้า บทที่ 7 : คมกริช

โดย : โสภี พรรณราย

เมียอันดับห้า นวนิยายออนไลน์แนวชีวิตผสมโรแมนติกคอมเมดี้ใน อ่านเอา ของ โสภี พรรณราย เรื่องราวของ ‘ภีม’ หนุ่มสังคมรูปหล่อที่มีชีวิตรักแบบรักๆ เลิกๆ จนถึงขั้นเจ็ดปีเปลี่ยนเมียไปสี่คน กับ ‘ไหมแพร’ นักข่าวสายสังคมที่ไม่อาจจะปล่อยให้เรื่องแซ่บๆ นี้ผ่านไปได้ และตอนนี้เธอคือคนที่เขาสนใจ หรือเธอจะกลายเป็นเมียอันดับห้าของเขา!!

****************************

– 7 –

“เป็นอะไร…เนี่ย?” คมกริชตกใจถามไหมแพร

สภาพที่เห็นหล่อนกับผ้าพันแผลทั้งที่แขนและขา เขาแสดงอาการเป็นห่วง

“เจ็บมากมั๊ย?”

เท่านั้นความรู้สึกของไหมแพรก็ดีขึ้นแล้ว ทั้งที่จิตใจตอนแรกรู้สึกอ่อนแอเต็มกำลัง

อ่อนแอ…เสียใจ…ที่ยากับพี่ชายไม่เข้าใจ

พี่ชายต้องการแต่…เงิน…และเงิน และยายที่รักหลานชายจนลืมความรู้สึกของหลานสาว

“เจ็บสิ!” หล่อนกระแทกเสียงเล็กน้อย “ถึงอยากเจอคม”

“เกิดอะไรขึ้น?”

“เจ้านายของคม !”

“เจ้านายคนไหน ผมมีเจ้านายตั้งหลายคน?”

“ภีม!” ตอนนี้กระแทกเสียงเข้ม และเล่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นอย่างละเอียด ตลอดเวลาคนฟังตั้งใจฟัง บางครั้งก็ทำตาโต บางครั้งก็เบิกตากว้าง บางครั้งก็มีท่าทางอึดอัด แต่สุดท้ายเขาพูดว่า

“ผมรู้ว่าช่วงนี้คุณภีมงานยุ่งมาก ติดต่อกับลูกค้าต่างประเทศด้วย แล้วนี่คุณภีมจะไปสนามบินทันหรือไม่นะ”

ตอนนี้คนที่ตาโตคือไหมแพร

“คม!”

คนรักหนุ่มสะดุ้ง

“ตกใจหมด เรียกซะเสียงดัง”

“แพรบาดเจ็บนะ ยังจะห่วงว่าเจ้านายไปสนามบินทันมั๊ย”

“ผมก็ห่วงแพร ดูสภาพแพรคงเจ็บเหมือนกัน แต่โชคดีที่ไม่เป็นอะไรมาก”

“เจ็บตัวและยังเจ็บใจ คมก็รู้ว่าแพรเกลียดนายภีมแค่ไหน ตั้งแต่ปีที่แล้วที่ไปขอสัมภาษณ์ แล้วถูกไล่ตะเพิดออกมา ทั้งๆที่ไม่ได้ทำอะไรผิดเลยสักนิด กลับถูแม่เมียอันดับสี่ใส่ร้าย”

“เรื่องนั้นมันผ่านไปแล้ว เรื่องเก่า”

“เจ็บใจ!” กระแทกเสียงอีก

คมกริชยิ้มแห้งๆ

“แล้วยี่เจรจาคาเจ็บตัวได้มาเท่าไหร่?”

“บาดแผลคงไม่หายง่ายๆหรอก ต้องรวบรวมค่าใช้จ่ายทั้งหมดก่อน ยังต้องไปล้างแผลทุกวัน ยังมีค่าใช้จ่ายทุกวัน”

“เรื่องเงินคุณภีมจ่ายไม่อั้นอยู่แล้ว”

หญิงสาวเบ้ปาก

“นั่นน่ะสิ แน่ละ เพราะทางนั้นคงไม่รู้สึกรู้สมอะไรกับการกระทำ!”

“คุณภีมไม่ได้เป็นคนขับรถนะ…แพร”

“ไม่รู้ล่ะ แพรถือว่านายภีมคือคู่กรณีของแพร”

“อย่างไงก็ใจเย็นๆหน่อย”

หล่อนค้อนคนรัก

“แหม ! ปกป้องเจ้านายเชียวนะ แพรมีความหมายสำคัญสำหรับคมบ้างไหมเนี่ย?”

“โธ่…คนดี…แพรเป็นคนที่ผมรักมาก แต่ผมก็อยู่ระหว่างกลาง ลำบากใจนะ”

“เจ็บตัว…อยากเจอคม…แต่ไม่ช่วยอะไรเลย” ไหมแพรรู้สึกอ่อนแรง จิตใจอ่อนแออย่างบอกไม่ถูก หล่อนอยากมีกำลังใจ อยากเข้มแข็ง แต่บางขณะหล่อนก็เข้มแข็งไม่ไหวจริงๆ

คมกริชมองเห็น ‘ปัญหา’ บนใบหน้าของหญิงสาวจึงถามอย่างห่วงใย

“แพรเป็นอะไรหรือเปล่า?”

คราวนี้สัมผัสถึงความห่วงใยอย่างแท้จริง หล่อนถึงกบตาแดงน้ำตาคลอ

“แพร…เป็นอะไร?”

มือของชายหนุ่มเอื้อมมาบีบมือของหญิงสาวอย่างเบาๆ แล้วเรื่องครอบครัวก็พรั่งพรูออกมา

คมกริชโคลงศีรษะ เขามักจะเจ็บใจแทนคนรักที่ถูกพี่ชายเอาเปรียบเสมอ

“พี่วิทเนี่ยเป็นอย่างไงน้า ทีแต่ของเงิน…เงิน…และเงิน จ้องจะเอาเปรียบแพรอยู่นั่นแหล่ะ”

“พี่วิทกู้เงินนอกระบบ ดอกเบี้ยกินตาย พี่วิทลำลาก แพรต้องช่วย”

คมกริชทำท่าขนลุก

“กู้ตั้งครึ่งล้าน!”

“นั่นเป็นตัวเลขที่พี่วิทพูด แต่ตัวเลขจริงๆอาจจะมากกว่านั้น พี่วิทไม่ค่อยยอมพูดหมด”

“ปล่อยให้พี่วิทตายไปคนเดียว!”

“ถ้าพี่วิทตาย…ยายก็ตายด้วยนะคะ”

ยาย…กระแสเสียงของไหมแพรอ่อนแรง…

ยาย…คนที่ไหมแพรรักที่สุดง..แคร์ที่สุด

ยาย…คนที่ไหมแพรทำอะไรก็ได้ เพื่อ…ยาย

ชายหนุ่มถอนใจยาว

“ยายสายบัวไม่ยุติธรรมเลย รักหลานชายมากกว่าหลานสาว แพรน่าจะใจแข็งสักครั้ง ลองของดู”

หญิงสาวโบกมืออย่างอ่อนแรง

“เรื่องคนแก่ แพรไม่กล้าลองของหรอก แพรเป็นตัวเป็นตนอยู่ทุกวันนี้เพราะยายคนเดียว คมก็รู้นี่ คนเดียวที่แพรสามารถตายแทนได้…คือยาย”

“ตั้งห้าแสน หกแสน มันเยอะจัง…ตัวผมเองก็ไม่มีเงินเลย ค่าเช่าบ้านแบ่งครึ่งกับไอ้บัญชา เดือนนี้ก็ยังให้มันออกก่อน เพราะต้องเอารถเปลี่ยนยางสองสามหมื่น” บัญชาคือเพื่อนสนิทของคมกริช เช่าบ้านอยู่ด้วยกัน

“แพรไม่ได้มายืมเงินคมหรอก ระหว่างเราคบกันจะเอาเรื่องเงินมาเกี่ยวข้อง”

ตั้งเป็นกฎไว้เลย ไหมแพรจะระวังเรื่อง ‘เงิน’ มากๆ หล่อนรู้ตัวว่าครอบครัวต้องอาศัยตนเป็นเสาหลัก กับคมกริชคือความรักอย่างงบริสุทธิ์ใจ ให้ตายหล่อนก็จะไม่เอ่ยปาก ‘ขอ’ ใคร

“รถของแพรก็ต้องเปลี่ยนยางแล้วนะ ยางหมดอายุ เลยมานานแล้ว”

“แพรคงขายค่ะ”

“จริงหรือ…รถไม่มี ตัวแพรเองต้องออกไปทำงานข้างนอกบ่อยๆ จะลำบากเรื่องการเดินทาง”

“แพรยังมีมอเตอร์ไซค์อีกคัน”

“บางที่มันก็ไม่ใช่ ใช้แต่มอเตอร์ไซค์ได้ไง มันอันตราย ผมเป็นห่วง”

“จำเป็นมากๆเลย แพรต้องช่วยพี่วิท เพื่อยาย”

“ในเมื่อแพรพูดถึงขนาดนี้ ผมจะทำอย่างไงได้ล่ะ สงสารแพรจัง ต้องมาเจ็บตัว แถมต้องเสียเงิน”

เจ็บตัว…แล้วคนพูดก็เบิกตากว้างพูดอย่างรวดเร็วว่า

“ผมแนะนำได้นะ แต่ห้ามบอกไปว่าเป็นคนแนะนำ ในเมื่อแพรเจ็บตัวขนาดนี้ ก็ใช้จังหวะนี้ฉวยโอกาส เปลี่ยนวิกฤติเป็นโอกาสเสียเลย เรียกค่าเสียหายจากคุณภีมมากๆ จะได้ไม่ต้องขายรถ”

ฉวยโอกาส

ไหมแพรรู้ว่าคมกริชพูดไปเพราะเป็นห่วงตน

จริงๆแล้วถ้าทำแบบนั้นก็โลภและผิด ผิดหลักการของหล่อนที่ ‘ตรง’ มาตลอด ถ้าจะบิดเบี้ยวก็เพราะ ‘อคติ’ ส่วนตัว เพราะความ ‘ชิงชัง’ และ ‘รังเกียจ’ ส่วนตัว

หญิงสาวจะทำเช่นนั้นจริงๆหรือ จะยอมผิดหลักการตัวเองหรือ

“เอ้อ…ขอแพรคิดดูก่อน”

“แพร…จังหวะนี้ดีที่สุดแล้วนะ…จะหาเงินจากคุณภีมไม่ใช่ง่ายๆ เขาร่ำรวยมาก จะเรียกเท่าไหร่ รายนั้นยอมจ่ายอยู่แล้ว แล้วดูสิ แพรก็เจ็บตัวไม่น้อยเลย ผมสงสารแพรจริงๆ ถ้าสามารถเจ็บแทนได้จะยอมเจ็บแทน”

“แค่ได้เจอคม…ได้เจอได้เห็นหน้า แพรรู้สึกสบายใจขึ้นแล้ว ขอแพรคิดดูก่อน”

“ไม่ฉวยโอกาสตอนนี้ แล้วจะฉวยโอกาสตอนไหน แพรคิดดีๆนะ”

เห็นคนรักลังเล เขารู้สึกเสียดายแทน เป็นเขาไม่ได้ ถ้าเจอคนรวย จะว่าโลภก็ได้ จะว่าฉวยโอกาสก็ยอม จะเรียกเอาเงินก้อนโตๆ มาเก็บไว้ในกระเป๋าแฟบๆ ให้ตุงเชียวล่ะ

แล้วก็เห็นประมวลกับอรฤดีความเคารพ

เสียงอรัญบ่นกับมารดา

“ผมยังไม่พร้อมจะทำงานครับ”

“แกก็มัวแต่ขี้เกียจ เล่นเข้าบริษัทอาทิตย์ละวันเองมัง ต้องมาทำงานแบบพี่ชายแกสิ มาทุกวัน”

“ตอนนี้ผมแค่เริ่มต้นเรียนรู้ ขอให้ค่อยเป็นค่อยไปเถอะครับ”

“เฉื่อยล่ะไม่ว่า” แล้วก็เห็นประมวลกับอรฤดีที่รีบลุกออกมาต้อนรับ

“พี่วรรณ มาแต่เช้าเลยนะครับ” ประมวล ญาติผู้น้องซึ่งเป็นญาติห่างๆทัก

“จ้ะ มาพาอรัญเข้าทำงาน”

คนถูกเอ่ยถึงเบ้ปาก…พึมพำ…บอกว่ายังไม่พร้อม ไม่พร้อมครับ

แล้วคุณวรรณก็หันมาทางอรฤดี

“มา…มา…ยัยอร…หลานรัก มาให้ป้ากอดหน่อย”

อรฤดีโผเข้าอ้อมแขนคุณวรรณทันที อย่างออดอ้อน

“สวัสดีค่ะ…ป้าวรรณ ป้าวรรณหอมจังค่ะ น้ำหอมกลิ่นอะไรคะ?”

“ป้าซื้อไว้หลายขวดจากต่างประเทศ ไปเอาที่ห้องป้าได้เลย ซื้อเผื่อหนูอรด้วย ยังมีเครื่องประดับอีกนะ จะให้หนูอร”

“อรโชคดีจัง ป้าวรรณเมตตาอร”

“มีแต่ลูกชายสองคน แข็งกระด้างจะตาย ป้าอยากมีลุกสาวมาอ้อนๆแบบหนูนี่ล่ะ” แล้วหันมาถามญาติผู้น้อง “ว่าไง…ประมวล ที่จะขออรมาเป็นลูก จะยกให้ได้หรือยัง”

ประมวลหัวเราะเสียงดัง

“อยากได้อรเป็นอะไร ผมให้ทั้งนั้นล่ะครับ”

ยิ่งกว่า…อยากให้เป็นสะใภ้ด้วยซ้ำ

พี่วรรณมีลูกชายสองคน…แต่อยากยกให้ภีมที่สุด จะได้ครอบครองอาณาจักรสุททินพงษ์กรุ๊ปทั้งหมด

แต่ทว่า…ระหว่างที่ป้าวรรณโอบกอดหลานอรฤดี สายตาของอรฤดีกลับมองไปที่…คมกริช

แม่ของเจ้านายใหญ่มาถึงบริษัท ใครจะกล้าอู้งาน ก้มหน้าก้มตาทำงานที่โต๊ะอย่างขยันขันแข็ง

ประมวลไม่ชอบสายตาของลูกสาวที่มองคมกริช !

ลูกสาวเพิ่งมาทำงานไม่นาน มีคมกริชเป็นพี่เลี้ยงช่วยสอนงาน ช่วยแนะนำ มาเจอคนหนุ่มไฟแรง หน้าตาดี ได้ใกล้ชิด ทำให้หล่อนหวั่นไหว

ประมวลเป็นพ่อหม้ายมานาน และมีลูกสาวคนเดียว ที่หวังจะฝากผีฝากไข้

เป้าหมายที่เล็งคือให้ลูกสาวเป็นสะใภ้ของตระกูลสุททินพงษ์ ไม่ใช่เมียของนายคมกริช ที่กินเงินเดือนบริษัทไม่กี่หมื่นบาท

แล้วคุณวรรณก็เกี่ยวก้อยหลานสาวช่างประจบเข้าไปในห้องของภีม โดยอรัญเดินนำหน้าเข้าไปก่อน

ภีมเห็นมารดาก็รีบวางมือจากงานทั้งหมด

“คุณแม่ครับ”

“พาตัวอรัญมาส่งจ้ะ จับให้ทำงานซะเลย”

อรัญคอย่น บ่นอุบว่า

“อีกแล้ว อีกแล้ว ไม่ใช่ผมไม่ทำงาน ผมก็มาทำบ้างแล้ว แต่แค่ยังไม่เต็มตัวเท่านั้นครับ”

“แม่เห็นแกลอยชายไปมาเป็นเดือนๆ”

“ผมก็ไปซื้อของ ไปพูดคุยกับเพื่อนฝูงบ้างสิครับ”

“แม่ไม่ได้บังคับให้แกทำงานทั้งวัน ให้มาเรียนรู้งานครึ่งวันก็ได้”

“ครับ ครับ” อรัญรับคำส่งๆ เพื่อให้มารดาเงียบ ไม่บ่น

คุณวรรณโคลงศีรษะ แล้วหันมาพูดกับภีม

“ฝากน้องด้วยล่ะ”

“ไม่ต้องห่วงครับ”

“แล้ววันเกิดคุณย่าอาทิตย์นี้แล้ว แกเตรียมเรียบร้อยแล้วหรือยัง?”

“ครับ คุณย่าให้จัดเล็กๆ ผมก็เตรียมห้องที่โรงแรมไว้แล้ว โรงแรมเราเอง ทุกอย่างราบรื่นครับ”

“งั้นแม่ไม่รบกวนล่ะ จะพายัยอรไปดื่มกาแฟสักหน่อย ขอตัวพายัยอรไปไม่เกินสองชั่วโมงจ้ะ”

“ตามสบายครับ”

“ยัอรน่าจะมาเป็นลูกสาวแม่เลย คุณแม่จะเลิกยุ่งเกี่ยวกับผมสักที” อรัญว่าอย่างเซ็งๆ

คุณวรรณว่าจะต่อว่าลูกชายคนเล็กสักหน่อย แต่อรฤดีช่วยไว้

“ป้าขา…เราไปนั่งคุยตามประสาผู้หญิงกันดีกว่าค่ะ พี่อรัญเป็นผู้ชาย เขาไม่เข้าใจเราหรอกค่ะ”

“จ้ะ…หลานรัก” กอดเกี่ยวแขนพาเดินออกจากห้อง

อีกครั้งที่ต้องผ่านโต๊ะของคมกริช เขาเงยหน้าพอดี สบตากับอรฤดีและยิ้มให้

ดูออกเลยว่า ‘อรฤดี’ ไม่ธรรมดาเลยในบริษัท ใครๆก็รู้ว่าคุณวรรณรักและเมตตาหลานสาวคนนี้มาก

คุณวรรณมักจะมาพาตัวอรฤดีออกไปทานอาหารหรือจิบกาแฟกันเป็นประจำ

คมกริชมองอรฤดีจนลับออกจากห้อง…และมีเสียงกระแอมด้านหลัง เขาสะดุ้ง

คุณประมวล !

ประมวลพูดเบาๆกับคมกริชว่า

“ถ้าไม่อยากตกงาน ก็อย่าคิดอะไรเกินตัว”

คนฟังได้แต่งุนงงเล็กน้อย คิดอะไรล่ะ ในเมื่อเขามี ‘ไหมแพร’ อยู่ทั้งคนแล้ว



Don`t copy text!