เมียอันดับห้า บทที่ 70 : ความวุ่นวายไม่จบสิ้น

เมียอันดับห้า บทที่ 70 : ความวุ่นวายไม่จบสิ้น

โดย : โสภี พรรณราย

เมียอันดับห้า นวนิยายออนไลน์แนวชีวิตผสมโรแมนติกคอมเมดี้ใน อ่านเอา ของ โสภี พรรณราย เรื่องราวของ ‘ภีม’ หนุ่มสังคมรูปหล่อที่มีชีวิตรักแบบรักๆ เลิกๆ จนถึงขั้นเจ็ดปีเปลี่ยนเมียไปสี่คน กับ ‘ไหมแพร’ นักข่าวสายสังคมที่ไม่อาจจะปล่อยให้เรื่องแซ่บๆ นี้ผ่านไปได้ และตอนนี้เธอคือคนที่เขาสนใจ หรือเธอจะกลายเป็นเมียอันดับห้าของเขา!!

****************************

– 70 –

งานสวดคืนเดียวของอุษา…เงียบ…สงบ สมกับที่เจ้าตัวต้องการและขอร้องไว้เสมอก่อนตาย

ในงานมีแต่ดวงแข…พร กับภีม ไหมแพร

อุษาไม่ติดต่อกับเพื่อนมานานแล้ว ส่วนดวงแขก็ไม่แจ้งเพื่อนๆเพราะพี่สาวเคยห้ามไว้

สินีกับอมรออกมาทำข่าวและพอทราบว่าไหมแพรอยู่ที่วัด พอเสร็จงานทั้งสองจึงรีบมา เผื่อจะได้ข่าวเล็กๆเรื่องภรรยาอันดับสองของภีมจากไป

ไหมแพรตกใจที่เห็นเพื่อน เพราะไม่ต้องการให้มาทำข่าวเลย ภีมถามทันที

“คุณเรียกเพื่อนมาทำข่าว”

“เปล่าค่ะ” สินีตอบแทน “เราทำงานอยู่แถวนี้พอดีค่ะ เราแวะมาโดยแพรไม่ได้เชิญ” สินีกลัวว่าเพื่อนจะถูกภีมเล่นงาน

“แต่ฉันก็ผิดที่บอกว่าอยู่ที่ไหน ฉันบอกเพื่อนอยู่ในงานศพคุณอุษาค่ะ” ไหมแพรบอกกับภีม

ถ้าเป็นเมื่อก่อนภีมคงโกรธและโวยวายกับหล่อน แต่วันนี้ภีมกลับพูดดีๆ

“ขอเถอะ อย่าทำข่าวเลย ษากับฉันหย่ากันนานแล้ว เธอพูดกับเพื่อนด้วย” พูดจบก็เดินผละไป

สินีหันมาพูดกับอมรว่า

“นี่…ฟังผิดหรือเปล่า คุณภีมพูดขอดีๆกับแพร…ขอเถอะ เสียงนุ่มนวลเหลือเกิน นี่คิดว่าจะถูกคุณภีมไล่ตะเพิดออกจากวัด”

อมรเองก็ตกตะลึง

“นั่นสิ…ฝันไปใช่ไหม” แล้วทั้งอมรกับสินีก็หันมามองไหมแพร ถามด้วยสายตา ไหมแพรทำหน้าเขินๆ ตอบอ้อมแอ้มว่า

“คุณภีมเปลี่ยนไปนิดหน่อยจ้ะ ไหนๆคุณภีมขอแล้ว อย่าทำข่าวเลยนะ”

“แหม อยากทำจัง” อมรว่า

“อย่าทำข่าวเลย คุณภีมกับยัยแพรขอแล้ว” สินีเก็บกล้องทันที

“ขอบใจเพื่อนรักมาก…ก…” ไหมแพรกล่าวจากใจ

“งานศพอดีตเมียคุณภีม ไม่น่าจะเงียบเหงาขนาดนี้เลย” สินีว่า

ใช่สิ คืนเงียบเหงา…พระมาสวดและกลับไปแล้ว แต่ดวงแขยังอยู่ต่อหน้าภาพตั้งหน้าศพ มองภาพพี่สาวด้วยน้ำตาคลอ และภีมก็เดินไปปลอบ แตะหลังเบาๆ ดวงแขโผเข้ากอดอดีตพี่เขยแน่น ร้องไห้สะอึกสะอื้น โดยภีมปลอบว่า

“เข้มแข็งนะแข…ษาจากไปสบายแล้วละ อย่าร้องไห้…ษารู้จะไม่สบายใจเพราะเธอเป็นน้องคนเดียวของษา”

ไหมแพรมองภาพภีมกอดกับดวงแขด้วยใจไม่สงบเลย ใช่สิ หล่อนเสียใจที่อุษาจากไป แต่ทุกคนทำใจมาช่วงเวลาหนึ่งแล้ว หากภาพตรงหน้าทำไมหล่อนไม่ชอบเลย ขวางหูขวางตาจนรู้สึกหงุดหงิด จนสินีก็สังเกตได้ เดาได้

“แพร เป็นอะไร หวงคุณภีมใช่ไหม”

ไหมแพรตาโต

“เปล่า” ปฏิเสธเสียงสูง “แค่หงุดหงิด” ก็ใช่ละ

“ไม่ชอบใช่ไหมล่ะ คุณภีมกอดสาว”

“ใช่…ใช่” เผลอตอบกระแทกเสียง

สินีอมยิ้ม

“เอาแล้วเพื่อนเรา นึกว่าจะรอด สุดท้ายไม่รอด หลงเสน่ห์คุณภีมเข้าจนได้ จะมีใครใจแข็งกับคุณภีมได้หนอ”

“ก็สมควรละ” อมรแทรก “หล่อและรวยขนาดนั้น ฉันยังหลงเลย”

ไหมแพรแทบพูดไม่ออก ได้แต่จ้องมองภาพที่ไม่อยากเห็น

สินีชวนอมรกลับ เพราะพรุ่งนี้มีงานแต่เช้า ก่อนกลับยังแซวเพื่อน

“เก็บความรู้สึกบ้างยัยแพร จ้องจนตาถลนแล้ว เคลียร์ปัญหาหัวใจกับคุณภีมเองนะ….คืนนี้ เคลียร์แบบจัดหนักเลย”

“บ้า”

สินีกับอมรหัวเราะเบาๆ เพราะอยู่ในงาน หัวเราะเสียงดังไม่ได้…เมื่อกลับไป ทิ้งไหมแพรอยู่กับภาพนั้น…มีพรอีกคนที่นั่งหน้าเศร้า พรดูแลอุษามาช่วงระยะเวลาหนึ่ง เป็นผู้ช่วยของดวงแข ดูแลใกล้ชิดจึงผูกพัน

ไหมแพรเห็นพรจ้องหน้าหล่อนที่หึงหวง จึงนึกละอายเสพูดกับพรว่า

“ไม่มีคุณษาแล้ว พรจะทำอย่างไรต่อ”

“พรจะอยู่เป็นเพื่อนพี่แขจนครบเดือนค่ะ คุณภีจ่ายเงินเดือนล่วงหน้ายังทำงานไม่ครบ เหลือยี่สิบกว่าวัน แล้วจะหางานใหม่ทำค่ะ”

“พรมีอะไรให้ช่วย บอกได้นะ”

“ค่ะ…ขอบคุณค่ะคุณแพร…เอ้อ…” เหมือนพรจะบอกอะไร แล้วก็หยุดพูดอึดอัด

“มีอะไรจ๊ะ”

“ไม่…ไม่มีค่ะ”

ในเวลาต่อมา เมื่อไหมแพรกับภีมกลับมาถึงบ้าน ออกจากวัดดึกเพราะอยู่เป็นเพื่อนอุษาคืนสุดท้าย เพราะพรุ่งนี้บ่ายก็จะมีพิธีเผาศพ สองวัน…ที่เรียบง่ายและไม่เชื้อเชิญใครเลย

เมื่ออยู่ในห้อง…สองต่อสอง…คืนนี้ แปลกและหวั่นใจสำหรับหล่อนยิ่งกว่าเก่า เพราะความสัมพันธ์เปลี่ยนไปอย่างลึกซึ้ง

“ทำไมหน้าบึ้ง” ภีมสังเกตได้

“รู้สึกคุณจะดูแลคุณแขดีมาก…ก…” อารมณ์ขาดสติทำให้ไหมแพรเผลอพูดออกมาด้วยเสียงกระแทกกระทั้นเล็กน้อย

“แล้วเธอไม่พอใจ”

“กอดกันแนบแน่นขนาดนั้น” อีกแล้ว ขาดสติแท้ๆ

ภีมแอบอมยิ้ม

“แขเป็นน้อง”

“แต่คุณแขไม่ได้คิดว่าคุณเป็นพี่เขย”

“ช่วยไม่ได้ ใครจะคิดอย่างไร แค่รู้ใจของเธอก็พอ” พอหรือ…เขาเดินมาใกล้ ไหมแพรถอยหลัง แต่ช้าไป เขาคว้าหล่อนมากอด ไหมแพรรู้สึกตัวแล้วว่าแสดงความรู้สึกมากเกินและเป็นฝ่ายเสียเปรียบ

เขากอดและจูบ เริ่มจะรุก ทว่าหล่อนผลัก ก่อนจะเตลิดกว่านี้

“อย่าค่ะ ฉันจะอาบน้ำ ฉันเหนื่อย”

ภีมรักษาคำพูดเสมอ ปล่อยหล่อนถ้าหล่อนไม่เต็มใจ

“เธอไปอาบน้ำได้”

ไหมแพรเป็นอิสระ แต่อธิบายความรู้สึกตัวเองไม่ถูก สับสนไปหมด

 

ชีวิตคนเราก็มีแค่นี้…เกิด แก่ เจ็บและตาย

ร่างของอุษากำลังจะเป็นเถ้าถ่าน โดยมีภีม ไหมแพร ดวงแขและพรยืนมองอย่างสงบ อรัญ อรฤดีกับประมวลมาร่วมงานและกลับไปก่อน ไม่รอเผาจริง

ดวงแขร้องไห้ โผอิงแอบในอ้อมกอดของภีมเช่นเดิมเหมือนเมื่อคืน ไหมแพรไม่พอใจแต่หล่อนทำอะไรไม่ได้ สังหรณ์ใจดูจากใบหน้าของดวงแขเหมือนต้องการอ้อมแขนภีมด้วยเหตุผลอื่นมากกว่าเสียใจที่พี่สาวตาย

“แต่งงานกับภีมต้องทำใจหน่อยนะ เพราะเขามีเสน่ห์และหลายเมีย” เสียงที่พูดข้างๆทำให้ไหมแพรหันขวับ

“คุณน้ำทิพย์”

“หึงหวงละสิ”

“คุณมาได้อย่างไร”

“อ้าว ก็มีขา ก็เดินมา”

“คุณษาตาย เราไม่บอกใครเลย”

“รู้ก็แล้วกัน เรื่องในบ้านฉันรู้เสมอ”

“คุณมาสายไป เสร็จพิธีการแล้วค่ะ”

“เปล่า ฉันกับอุษาไม่มีความผูกพัน แต่คุณมี ษาให้สร้อยเพชรกับเธอเป็นคนพิเศษเชียวละ”

รู้ทุกอย่าง ไหมแพรพอเดาออกว่า ‘ใคร’ เป็นสายคอยรายงาน

“ฉันจะคืนคุณภีมหลังหย่า”

“พูดถึงหย่าแล้วไม่เจ็บหรือ ขนาดว่าเห็นคุณภีมกอดน้องสาวอดีตเมีย คุณก็ทำท่าไม่ชอบใจแล้ว ก็ถูกละนะ ฉันเป็นเมียคนแรก มีลูกกับคุณภีม ฉันคิดว่าเห็นภาพพวกนี้จะทำใจได้เพราะแยกทางมาหลายปีแล้ว ฉันยังรู้สึกนะ แต่ไม่รุนแรง ถ้าคุณภีมกอดคุณสิ ฉันคงไม่พอใจมาก แต่กับแข…เด็กคนนี้ เรื่องเล็ก คุณภีมไม่ชอบเด็กคนนี้หรอก”

“ฉันรู้มานานแล้วว่าคุณไม่ได้กลับมาแค่ทวงลูกสาว คุณบอกเองต้องการครอบครัว คุณต้องพูดกับคุณภีม ฉันบอกกับคุณแล้ว พูดกับฉันไม่มีประโยชน์ค่ะ”

“ฉันเคยพูด แต่ดูเหมือนเขาจะใจแข็งกว่าที่คิด และมีคุณ”

“ฉันไม่สำคัญขนาดนั้น”

“ก็อยากให้เป็นอย่างที่พูด”

แล้วมีเสียงภีมที่เดินมาและกล่าวถาม

“อ้าว…ทิพย์ คุณมาได้อย่างไร”

“พอทิพย์รู้ข่าวว่าอุษาตายก็รีบมา แต่ไม่ทัน เผาไปแล้ว เสียใจกับคุณด้วยค่ะ”

“ขอบคุณ เราจัดง่ายๆ ผมทำตามที่ษาสั่งเสียทุกอย่าง ผมจะกลับแล้ว” หันไปพยักหน้ากับไหมแพร “เรากลับกันเถอะ”

น้ำทิพย์รีบพูดขึ้น

“ส่งทิพย์ก่อนได้ไหมคะ ทิพย์พักอยู่ที่โรงแรม ปกติใช้รถของโรงแรมแต่วันนี้ไม่ได้จองรถไว้”

ไหมแพรจึงพูดกับภีมว่า

“คุณภีมไปส่งคุณทิพย์เถิดค่ะ ฉันกลับแท็กซี่เอง จะแวะไปเยี่ยมยายค่ะ”

“ไม่ต้อง…เราไปด้วยกัน”

“แล้วคุณแข”

“แขจะกลับกับพร และขออยู่กับพี่สาวอีกสักพัก สุดท้ายแล้วแขต้องรู้จักดูแลตัวเอง”

ภีมรู้อยู่แล้วต้องจัดการอย่างไรกับอนาคตของดวงแขหลังพี่สาวเสีย กับอดีตเมียทุกคน…ต้องเคลียร์และไร้ปัญหาค้างคา เพราะเขาต้องดูแลคนปัจจุบัน ที่รู้สึกดีต่อหล่อน

พอเดินมาที่รถ ไหมแพรเปิดประตูหลัง ภีมเดินมาเปิดประตูหน้า น้ำทิพย์เตรียมจะขึ้นนั่ง แต่ภีมกลับพูดว่า

“ให้แพรนั่งหน้า”

ไหมแพรตาโต…อ้าว…จึงต้องเลื่อนตัวออกจากประตูหลัง ส่วนน้ำทิพย์ที่จะขึ้นนั่งหน้าคู่กับภีมถึงกับหน้าเสีย เจ็บปวด กลืนน้ำลายยากเย็น ตนน่าจะรู้ว่าใครสำคัญต่อเขามากกว่ากัน โอกาสจะกลับมาเป็นครอบครัวยากเสียแล้ว

พอรถแล่นออกถนน ภีมถามอดีตภรรยาต่อหน้าไหมแพรที่นั่งอึดอัดไม่รู้จะคุยอะไร ดีที่เขาเริ่มมีเสียง

“ทิพย์ คุณจะกลับเมืองนอกเมื่อไหร่”

คนถูกถามกำมือแน่น

“ให้ผึ้งกับทิพย์สิคะ กลับทันที”

“คุณก็รู้ว่าเป็นไปไม่ได้”

“ถ้าทิพย์จะฟ้อง”

“ก็รู้ว่าไม่มีทางชนะ จะเสียเงินและเสียเวลาทำไม” ภีมรู้ทัน น้ำทิพย์ไม่มีทางชนะ

“เอ้อ…เราควรจะคุยกันสองต่อสอง”

“แพรเป็นภรรยาผม เธอรู้ได้ทุกเรื่อง”

“ไม่ค่ะ ทิพย์ต้องคุยสองคนเท่านั้น” เจ็บแปลบ รู้ว่าต้องการภีมต้องการครอบครัวแต่สายเกินไปแล้ว ยังพอมีโอกาสอีกไหมหนอ ถ้าพยายามต่อไป

เมื่อส่งน้ำทิพย์ที่โรงแรมแล้ว ภีมขับรถไปบ้านวิทยาเพราะไหมแพรต้องการเยี่ยมยาย ไปถึงภีมก็คุยกับยาย เดี๋ยวนี้ภีมสนิทกับยาย ชอบคุยกันกระหนุงกระหนิงราวกับหนุ่มสาว ส่วนไหมแพรคุยกับกานดา ส่วนวิทยาหายตัวไปตามเคย กานดาคุยไปกินมะยมจิ้มเกลือไป

“พี่วิทอ้างไปส่งของให้ลูกค้า แต่ไปนานขนาดนี้ เธอน่าจะรู้ว่าเลยไปไหน”

“ทำไมพี่ชายของแพรไม่รู้จักคิดเสียที ว่าแต่ว่ามะยมเปรี้ยวขนาดนี้กินได้อย่างไร” คนพูดลองชิมแล้วเบ้ปาก

“สักวันเธออาจจะชอบเปรี้ยว อาจกินเปรี้ยวกว่านี้ด้วยซ้ำ”

ไหมแพรตาโต รู้ความหมายในคำพูด

“พี่ดาท้อง”

“อย่าบอกพี่วิทนะจ๊ะ เขาไม่ควรเป็นพ่อของลูก พี่ไม่อยากให้เขารู้”

“แต่พี่วิทรักเด็กนะ”

“พี่ไม่อยากเชื่อคำพูดของเขาแล้ว เงินในร้านก็เอาไปหมด สักวันจะหาทุนซื้อของเข้าร้านไม่ได้”

“พี่ดา…เอ้อ…อดทนนะคะ แพรจะรีบโทรคุยกับพี่วิท”

“อย่าบอกว่าพี่ท้องนะ ขืนยังบ้าพนัน เขาไม่มีสิทธิ์จะเป็นพ่อ”

วันต่อมา เมื่อไหมแพรไปทำงานกับภีมที่บริษัท บ้าพนันอย่างพี่ชายก็ก่อเรื่องจนได้ วิทยาโทรศัพท์ถึงน้องสาว

“พี่ถูกนักเลงมันจับ เล่นพนันหมดตัวเป็นหนี้พวกมัน ต้องมีคนมาไถ่ตัว แกรีบเอาเงินมาช่วยพี่ด้วย”

ไหมแพรรีบออกจากบริษัท แต่ทิ้งข้อความผ่านเลขาภีมว่าไปทำธุระส่วนตัว วันนี้ต่างคนต่างกลับบ้าน

หญิงสาวรีบมายังจุดหมาย เป็นบ้านหลังใหญ่หรูในซอยลึก ทราบว่าเป็นบ่อนผู้มีอิทธิพลอยู่ชานเมือง

บริเวณกว้างใหญ่มาก บ่อนอยู่ส่วนหนึ่งของตัวบ้าน ที่ถูกพาเข้ามาโดยผู้ชายร่างใหญ่ เป็นส่วนอีกด้านที่กว้างมากและแอร์ก็เย็นจัด

ไหมแพรใจเต้นแรง หล่อนมาคนเดียวทำให้เริ่มรู้สึกกลัว เมื่อเห็นว่าด้านในมีคนของบ่อนอีกหลายคน มีนักพนันอยู่มุมหนึ่งราวเจ็ดคนและมีคนคุมเข้ม

หนึ่งในเจ็ดเป็นวิทยา…และที่น่าตกใจ อีกหนึ่งเป็นจันทนี

“แพร ช่วยพี่ด้วย” วิทยาตะโกนบอก “น้อง…น้องสาวมาช่วยแล้ว ปล่อยฉันได้แล้ว”

เจ็ดคนนั้นคือพวกติดหนี้และรอคนมาไถ่ตัว

กักขังแบบไม่เกรงกลัวกฎหมายเลย แสดงว่าเส้นใหญ่พอสมควร

เมื่อไหมแพรมาแล้ว คนพวกมันจึงเดินไปตาม ‘ลูกพี่’ ออกมา เห็นพวกมันเรียกลูกพี่ ก็คงจะเจรจาต่อรองได้

ลูกพี่เป็นชายร่างใหญ่ จริงๆแล้วหน้าตาก็แสนจะธรรมดา ไม่ดุดันอะไรเลย แต่พอเอ่ยปากจึงรู้ว่าเอาเรื่องเหมือนกัน

“น้องสาวของวิทยา เออ…พี่ชายเธอติดหนี้เรา จ่ายมาแล้วพาตัวกลับ”

“กักขังแบบนี้มันผิด”

“คนมาเล่นย่อมรู้กติกาที่นี่ดี และเซ็นชื่อลงลายมือหนี้ไว้แล้ว อย่ามีเรื่องจะดีกว่า ติดหนี้ต้องจ่ายมันเป็นกติกา”

“ติดเท่าไหร่” พยายามจะไม่แสดงอาการตื่นเต้นหรือหวาดกลัว

ใช่สิ…ติดหนี้ ต้องจ่าย มันถูกต้อง

“แปดแสน”

ไหมแพรตาโต ภายในหนึ่งวัน พี่ชายสามารถเสียได้ถึงแปดแสน แล้วเงินสดๆที่นำมาเล่นอีกล่ะ

“ได้ ขอเวลาหนึ่งชั่วโมง จะไปเบิกธนาคารมาให้ เงินไม่พอ ตอนโทรคุยกับพี่ชายเขาพูดแค่ห้าแสน” ยังไม่ทันจะเจรจารู้ความอะไร จันทนีก็ตะโกนบอกว่า

“คุณแพร ช่วยฉันด้วยนะ”



Don`t copy text!