เจ้าหุ่นเพื่อนรัก บทที่ 19 : ในความว่างเปล่า

เจ้าหุ่นเพื่อนรัก บทที่ 19 : ในความว่างเปล่า

โดย : ม. มธุการี

เจ้าหุ่นเพื่อนรัก โดย ม.มธุการี นวนิยายโรแมนติกคอมเมดี้ที่คุณจะมีรอยยิ้มไปกับทุกบทตอน กับเรื่องราวของหญิงสาวที่ต้องสวมรอยเป็นหุ่นยนต์เพื่อไปอยู่กับเศรษฐีหนุ่มผู้ต้องการมีภรรยาในอุดมคติและเธอต้องทำสิ่งนี้เพื่อไม่ให้พ่อถูกฟ้องจนหมดตัว เรื่องราวจะเป็นอย่างไร มาอ่านกันได้ที่นี่ที่เดียว เพราะนิยายสนุกๆ #มีให้อ่านที่อ่านเอา

****************************

–  19 –

สนับสนุนอ่านเอาด้วยการสั่งซื้อหนังสือ “ในสวนอักษร” คลิกที่นี่

ขับรถกลับบ้านด้วยความโล่งอกมากกว่าเดิม  อย่างน้อยเพื่อนก็การันตีเรื่องที่ซุกหัวนอนถ้าพ่อไล่ออกจากบ้านจริงๆ 

หล่อนรู้ว่าพ่อกำลังโกรธมากมายขนาด ไหนกับแผนการที่ล้มเหลวลงอย่างไม่เป็นท่าในขณะนี้

ย่องเงียบกริบเข้าบ้าน  หูแว่วเสียงดังกุกกักอยู่ในห้องส่วนตัวตอนโผล่หน้าเข้าไปดู  พ่อนั่นเอง  กำลังปลุกปล้ำซ่อมเครื่องคอมพิวเตอร์ที่หล่อนทำพังไปแล้ว

พอหันมาเห็นหล่อนก็กวักมือเรียกเข้าไป

“เกิดอะไรขึ้นมา  สายฟงสายไฟขาดสะบั้น คอมพ์พังพินาศขนาดนี้“

เดินก้มหน้างุดเข้าไปนั่งห้อยขาบนเตียง

“ก็อัล…โมโห…”

“นายปัชเขาแบกแม่หุ่นมาเมื่อกี้…ใบ้กินเหมือนเดิม“

“เขาเอามาคืนหรือพ่อ…” ถามเสียงเหี่ยว

“เปล่า  เขาเอามาแก้  เร่งรัดให้แก้ให้เสร็จ  ตอนนี้ฉันติดต่อไปที่โรงงานแล้วเขาจะช่วยให้คำแนะนำ  คิดว่าวันสองวันน่าจะแก้เสร็จ“

อัลทิมาใจสว่างวูบแค่ได้ยินว่าไม่มีการส่งคืนอย่างที่กังวลเอาไว้

“แสดงว่าเขาไม่คืนใช่ไหมพ่อ“ ถามอย่างตื่นเต้น

“น่าจะเป็นอย่างนั้น  เพราะไม่งั้นคงเรียกเอาเช็คกลับคืนไปแล้ว  ว่าแต่มัน เกิดอะไรขึ้น  ฉันรู้ว่าแกมันปรอทแตกง่าย แต่ไม่คิดว่าจะถึงขนาดพังคอมพิวเตอร์ กันเลย  นายนั่นมันมาทำอะไร…ตบตีแม่หุ่นรึเปล่า  ถึงได้ใบ้กินกลับมายังงั้น“

“เราแค่ทะเลาะกัน…” ตอบเสียงอ่อย “แล้วอัลก็โมโห“

“คือแกเป็นฝ่ายตึ้บเขาเอง“ พ่อเริ่มลังเล

“ก็เกือบๆ  ไม่ไหวหรอกพ่อ  อัลทนไม่ไหวแม้แต่วันเดียว  ขืนอยู่นานอาจจะ เป็นฆาตกรได้ง่ายๆ  นายนั่นน่ะโรคจิตอย่างแรง  กวนโทสะเสียจนเกือบจะบีบคอ ตายมาหลายหนแล้ว“

“ฉันเตือนแล้วให้ใจเย็นๆ  เพราะแกมันดันไปใส่อารมณ์มากเกินไปนั่นไง  แทนที่จะคิดว่าตัวเองเป็นแค่คนพากษ์เสียง  ไม่ได้เป็นหุ่นจริงๆ แล้วจะไปใส่ใจมาก ทำไมกับพฤติกรรมของคนบ้าๆพรรค์นั้น  นักพากษ์ที่ดีมันต้องนิ่ง  ใส่อารมณ์พอสมควร  แกเคยเห็นนักพากษ์ที่เขาบ้าไปกับตัวละครบ้างไหม  นี่ดันแยกไม่ออกแถมบ้า ไปกับบท“

อัลทิมาเงียบ

พ่อพูดถูกที่ว่าหล่อนแยกไม่ออกเอาเสียเลยระหว่างตัวเองกับสิริ  หุ่นนั่นมันเป็นสมบัติของนายคนนั้นอย่างชอบธรรม…และเขาจะทำอะไรกับมันก็ได้…

ถอนใจลึกและพ่อก็มองหน้า

“เอาเป็นว่าลงเอยกันแค่นี้  ฉันจะรีบซ่อมนังหุ่นแล้วส่งคืนเขาไป  ท่าทางเขา เร่งร้อนอยู่เหมือนกันที่จะเอามันกลับไป“

“ถือว่าเป็นกรรมของแม่สิริไปละกัน  เพราะอัลน่ะรับไม่ไหวแล้ว“

“ฉันไม่แปลกใจว่าทำไมนายคนนี้ถึงอยู่กะใครไม่ได้เลย  จนต้องหันมาหาแอนดรอยด์เป็นแหล่งระบาย“

พ่อเดินส่ายหัวออกจากห้องและอัลทิมาก็ลุกไปดูเครื่องคอมพิวเตอร์ที่พ่อซ่อมทิ้งเอาไว้  มันยังใช้การไม่ได้เพราะสายไฟขาดสะบั้น  แค่อารมณ์โกรธเพียงวูบ เดียว…

แต่ก็นึกโล่งไปหมดที่ยังไม่มีการเอาแม่หุ่นมาคืนเหมือนอย่างที่เคยคิดเอาไว้  ช่างเดาใจนายนั่นไม่ออกเอาเสียเลย  จะว่าสำนึกผิดก็ยากที่จะเป็นไปได้  เพราะนี่คือคนโรคจิตหลงตัวเองจนฝังรากลึกไปแล้ว  ดีใจที่ชิงถอนตัวออกมาทันเวลาก่อนที่จะกลายเป็นฆาตกรฆ่าคนตาย  สงสารก็แต่แม่สิริที่น่าจะรับกรรมไปอีกนานเอา เลยทีเดียวถ้าพ่อซ่อมเสร็จ…

 

บรรยากาศในบ้านโหวงเหวง…แค่ไม่มีแม่หุ่นมาปากยื่นปากยาวให้เห็นอีก  มันเงียบเหงาเสียจนปัชถึงกับอยู่บ้านไม่ติด

ตัดสินใจขับรถออกจากบ้านและมุ่งหน้าไปพัทยา  ไปขออาศัยอยู่ที่รีสอร์ทของนครสักวันสองวันจนกว่าหุ่นจะซ่อมเสร็จ

ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่าสิริกำลังมีอิทธิพลต่อสภาพจิตใจของเขามากมายถึงขนาดนั้น  คล้ายกับว่าตัวเองกำลังรู้สึกผิด  แต่ก็ไม่รู้ว่าผิดเรื่องอะไร

ไม่เข้าใจว่าทำไมเขา ถึงจะต้องไปแคร์อะไรเสียนักหนากับความรู้สึกของหุ่นยนต์ไร้ชีวิตวิญญาณพรรค์ นั้นด้วย

…ก็แค่หุ่น…

พอนครเห็นหน้าเขาก็ถามทันที

“ไหนล่ะหุ่นที่ว่า  ซ่อมเสร็จรึยัง“

ปัชเดินหลีกเพื่อนเข้าไปในห้อง  กระแทกตัวนั่งบนโซฟาใกล้ตัวอย่างอ่อนใจ

“เพิ่งเอาไปซ่อม“ เขาบอกเพื่อนไป “เอาเหล้ามากินหน่อย  หงุดหงิดว่ะ“

นครเดินไปรินเหล้าที่เคาน์เตอร์  ตามองเขาไปด้วยอย่างสำรวจตรวจตรา

“ซูบหมองไปเลยมึง  เมียไม่อยู่แค่วันเดียว“ นครว่า

“เมียที่ไหน…”

“ก็เมียหุ่นนั่นไง  แอบไว้นานแค่ไหนแล้ว ไม่บอกเพื่อนฝูง…”

“ไม่ใช่เมีย…ยังไม่ได้จดทะเบียนกัน” ปัชพูดต่อ

“คือวางแผนจะแต่งงานเอาไว้แล้ว“ นครเดินมายื่นแก้วเหล้าส่งให้

“แล้วเรื่องอะไรของมึง“

ปัชกระแทกเสียง  รับแก้ววิสกี้จากเพื่อนมาจิบ  ตามองนครที่ถอยไปผสมเหล้าต่อจากเคาน์เตอร์

“ก็แปลกใจเห็นมึงเอาแน่ไง  แล้วสั่งซื้อมานานแค่ไหนแล้ว…” เพื่อนถามต่อ

“ไม่ถึงอาทิตย์“ ปัชตอบ  จิบเหล้าไปด้วย “ยังอยู่ระหว่างการดูใจ“

“หุ่นมันมีใจด้วยหรือวะ“ เพื่อนหัวเราะชอบใจ

“ตัวนี้น่ะมีแน่  เพราะสั่งทำพิเศษจากโรงงานที่ญี่ปุ่น  มีวิศวกรคนไทยออก แบบดีไซน์ให้อย่างดีที่สุด“

“แล้วทำไมมันเสียง่ายดายนัก  ไม่ใช่ถูกแหกตานะ  สมัยนี้แหกตากันแยะ“

“คนนี้รู้จักกันดี  เป็นวิศวกรหุ่นยนต์มีชื่อ  เคยผ่านงานที่ญี่ปุ่นมาแล้ว  คงไม่บ้ามาหลอกลวงแหกตากันง่ายๆ  อีกอย่างมึงเห็นกูโง่นักหรือไงวะ“

“ก็โง่พอประมาณ  มึงทุ่มเงินเป็นสิบๆล้านเพื่อหาแอนดรอยด์มาบำเรอความสุข  ในขณะที่หุ่นแบบนี้หาซื้อกันได้ราคาแค่ไม่กี่หมื่น  เช็คมาแล้ว  น่าจะมีขายตามร้านสะดวกซื้อทั่วๆไปเสียด้วยซ้ำ“

“นั่นมันหุ่นกิ๊โกก๊อก  ใช้เครื่องเป่าลมเข้าเหมือนเป่ายางรถ  เป่ามากไปนมมี สิทธิ์แตกดังโพล๊ะได้ง่ายๆ  แต่นี่มันไม่ใช่  เพราะเนื้อหนังทำด้วยซิลิโคนชั้นดี  นุ่มเนียนเหมือนเนื้อคนไม่มีผิด  แถมมีรูขุมขน  น่าจะมีเหงื่ออกได้ด้วย  อุณหภูมิในร่างกายปรับโดยอัตโนมัติ  เหมือนเนื้อสาวๆ  ไปอุ่นเอาหน้าหนาว  เย็นในหน้าร้อน  เหมาะกับการกกกอด“

“แล้ว…ความบันเทิงทางเพศ…” นครหูตาผึ่งเพราะอยากรู้

“สรุปคือมึงอยากรู้เรื่องในมุ้งของคนอื่นเขา…”

“รู้ไว้เพื่อเอาไปประกอบการตัดสินใจ  เผื่อกูอยากสั่งซื้อมั่ง“

“ผู้หญิงชิดซ้ายเอางั้นดีกว่า“ ปัชแบ่งรับแบ่งสู้ “คือชิดซ้ายในทุกเรื่อง  ไม่แน่ถ้าอยู่กันไปนานๆกูอาจจะพาไปแต่งงานในสักวันหนึ่ง“

“คือมึงจะแต่งงานกะหุ่น“

“ที่ญี่ปุ่นเขาทำกันถมเถไป  แต่งกะหมายังมีเลย“

“กูไม่แปลกใจทำไมพวกเฟมินิสต์ถึงได้ดิ้นพราดๆเดินขบวนต่อต้านกันทั่วโลก“

“เพราะเค้ากลัวหุ่นจะมาแทนที่ไง  ในขณะที่ผู้หญิงเองก็ยังแอบไปหาหุ่นผู้ชายกันเป็นว่าเล่น  ไม่เห็นมีผู้ชายหน้าไหนออกไปต่อต้าน“

“กูว่าให้อีกไม่นานโลกวุ่นวายแน่  เพราะหุ่นทำเหตุ  ตกลงไม่มีการทำพันธุ์กันเลยรึไงวะ“

“มดลูกเทียมมีถมเถไป  ใครง้อผู้หญิงกันมั่งตอนนี้“

“เริ่มเห็นด้วยว่ะ  แถมไม่ต้องคอยแย่งลูกกะใคร  ไม่มีใครมาเรียกร้องค่าเลี้ยงดู  ขนาดกูตอนนี้ไม่มีลูกด้วยกันยังจะถูกฟ้องหย่าเสียเป็นพันล้าน“

“มึงคือเคสตัวอย่างที่ทำให้กูไม่คิดจะแต่งงานกะใคร  นอกเสียจากจะเป็นหุ่น“

“มึงเอาแน่…?”

“พันเปอร์เซนต์  บอกแล้วไงว่าขอดูใจกันอีกนิด…”

วันนั้นปัชโทรด่วนไปหาวิศวกรแก่เพื่อทวงถามเกี่ยวกับแม่สิริ

“แก้เสร็จรึยังครับ  ถ้าเสร็จผมจะได้ไปรับตัวมา“

“นี่ผมกำลังตรวจอาการอยู่  ติดต่อช่างจากญี่ปุ่นมาช่วยอีกแรง  ตั้งใจจะซ่อมให้ดีเลยคราวนี้  จะได้ไม่มีปัญหาอีก“

“คงไม่นาน…” ปัชใจห่อเหี่ยว “ครั้งที่แล้วไม่ทันข้ามวันนี่ครับก็แก้ได้แล้ว“

“รอบนี้ต้องดูกันละเอียดหน่อย  ผมรับประกันอีกวันสองวันรับรองเสร็จเรียบ ร้อย  ยังไงผมจะโทรไปบอก“

“อย่าให้เกินนั้นนะครับ  แล้วผมจะรอ“

คุณมงคลวางสายอย่างไม่เชื่อหูตัวเอง  ถึงขนาดโทรมาเร่งรัดทวงถาม  ในแง่นั้นนอกจากจะไม่ส่งคืนง่ายๆแล้วฝ่ายนั้นอาจจะหลงเสน่ห์สิริเข้าไปเต็มเปา

เพราะมันมีข่าวอยู่เสมอเรื่องคนหลงหุ่นจนหัวปักหัวปำ  บางรายถึงขั้นแต่งงาน แต่งการ   ทำเป็นเมียออกหน้าออกตากันไปเลย…

โรงงานจากญี่ปุ่นจัดช่างมาให้คำแนะนำทางอินเทอร์เน็ตเพื่อการแก้ไขทุกขั้นตอน  จนเสียงแม่หุ่นที่ขาดหายไปเริ่มทำงานได้ตามปกติ  ลงความเห็นกันว่าเกิด จากระบบการป้องกันตัวเองโดยอัตโนมัติยามถูกคุกคามจากสิ่งภายนอก

มันจะต้องมีการทำร้ายกันอย่างหนัก จนถึงขั้นแม่หุ่นต้องชัตดาวน์ตัวเองเพื่อปกป้องระบบทั้งหมดไม่ให้พังพินาศมากไปกว่านั้น

ถึงขนาดบุตรสาวเองยังต้องสติแตกไปอีกคน  มันน่าเอาปืนยิงหัวกบาลนายนั่นให้หายแค้น…

เรียกลูกเข้ามาดูแม่หุ่นที่แก้ไขเสร็จเรียบร้อยแล้ว  พอกดเครื่องรีโมทคอน โทรล   เสียงใสๆของแม่สิริก็เริ่มทำงาน

“สวัสดีค่ะคุณมงคล  คุณอัลทิมา…”

อัลทิมาหัวเราะคิกแค่ได้ยิน

“จำชื่อได้ด้วยหรือพ่อ…”

“อ้าว  พอมันสแกนหน้าตาก็รู้ชื่อเลย  เพราะโปรแกรมเอาไว้เรียบร้อย  ไม่เชื่อคุยกันดู“

“น้องสิริสบายดีหรือคะ“ อัลทิมาถามไป

“สบายดีค่ะ“

“เห็นใบ้กินไปนานเลย…หายดีแล้วนะคะ“

ไม่มีคำตอบกลับมา  และคุณมงคลก็กระซิบเตือน

“อย่าไปรื้อฟื้นความหลัง  เพราะความทรงจำที่ผ่านมาถูกลบไปแล้ว“

“ลบกันได้ด้วยหรือพ่อ…”

“จะได้เริ่มต้นกันใหม่ไง  รอบนี้เราเพิ่มความแข็งแกร่งทนทาน  โดยเฉพาะกับทางด้านวาจาที่จะมาตกกระทบ  เพราะตอนนี้เรารู้แล้วถึงความร้ายกาจกวนประสาทของนายนั่น  หุ่นจะได้ไม่หงิกกลับมาอีก  เพราะขนาดด้านมากอย่างแกยังทน ไม่ไหว“

“ชมหรือด่าอัลกันล่ะพ่อ“

“ชมไง  คำว่าด้านนี่คือคำชมถึงความแข็งแกร่งทั้งกายวาจาใจ  แม่สิรินี่ยัง ต้องฝึกกันอีกนิดเพื่อไปสู้กับนายปัช  ตอนนี้ฉันโปรแกรมคำด่าในจากทุกสารบบ  ทุกภาคส่วนของพื้นที่ประเทศไทยเข้าระบบการทำงานของสมองไปแล้ว  รอบนี้ถ้า ถูกเล่นงานเหมือนเก่าเป็นถูกมันด่าเช็ดกลับไปแน่  ขนาดร้อยคำต่อหนึ่งวินาทีนั่นเลย“

“เดี๋ยวนี้เขาด่ากันเร็วกว่านั้นแล้วพ่อ“

“เอาแค่นั้นไปก่อน  ถ้ามีปัญหากลับมาอีกรอบถึงจะเพิ่มสปีดให้อีก“

“แล้วเขาจะมารับตัวเจ้าสาวเมื่อไหร่กัน“

“พรุ่งนี้ว่าจะโทรไป  ท่าทางจะใจร้อนมาก  โทรมาเร่งไม่ได้หยุด“

เท่ากับว่าหล่อนมีอิสระแล้วในที่สุด  หลังจากที่ต้องตกเป็นทาสคนบ้ามา หลายวัน…

เป็นคืนที่อัลทิมานอนหลับอย่างเป็นสุขตลอดทั้งคืน  โดยไม่ต้องผวาตื่น กลางดึก เพราะมีใครมาเคาะฝากล่อง

เท่านั้นยังไม่พอ  พรุ่งนี้พ่อสัญญาจะจ่ายเบี้ยเลี้ยงคนงานงวดแรกให้  จะได้ไปช้อปปิ้งเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่ผ่านมา  พอกันที่กับการต้องตกเป็นทาสในเรือนเบี้ยของผู้ชายบ้าๆคนนั้น…                                           

Don`t copy text!