เจ้าหุ่นเพื่อนรัก บทที่ 51 : แผนของปัช

เจ้าหุ่นเพื่อนรัก บทที่ 51 : แผนของปัช

โดย : ม. มธุการี

เจ้าหุ่นเพื่อนรัก โดย ม.มธุการี นวนิยายโรแมนติกคอมเมดี้ที่คุณจะมีรอยยิ้มไปกับทุกบทตอน กับเรื่องราวของหญิงสาวที่ต้องสวมรอยเป็นหุ่นยนต์เพื่อไปอยู่กับเศรษฐีหนุ่มผู้ต้องการมีภรรยาในอุดมคติและเธอต้องทำสิ่งนี้เพื่อไม่ให้พ่อถูกฟ้องจนหมดตัว เรื่องราวจะเป็นอย่างไร มาอ่านกันได้ที่นี่ที่เดียว เพราะนิยายสนุกๆ #มีให้อ่านที่อ่านเอา

****************************

– 51 –

สนับสนุนอ่านเอาด้วยการสั่งซื้อหนังสือ “ในสวนอักษร” คลิกที่นี่

เป็นอีกคืนหนึ่งที่อัลทิมานอนเอามือก่ายหน้าผากตัวเองและคิดไปถึงทุกคำพูดของนายปัชคนนั้น

หรือว่าหล่อนจะต้องกลายสภาพเป็นสาวทึนทึกจากคำทำนายของเขาจริงๆเสียแล้ว…

เพราะในสายตาของเขาหล่อนคือคนที่น่าจะเชยจนสุดขั้ว  ขนาดพี่ตุ่นยัง มองด้วยสายตาชนิดเดียวกัน…

จะขึ้นคานเสียละมั้งตัวเรา…

พ่อกับแม่ถึงได้วิ่งวุ่นหาคู่ให้ยิ่งกว่าท้าวสามลกับนางมณโท หาใครไม่ได้จริงๆแอนดรอยด์ก็ยังเอา…

พลาดจากพี่ตุ่นก็คงไม่พ้นแอนดรอยด์ที่พ่อเลือกให้แน่

แต่ครั้นจะยอมเลือกพี่ตุ่นตามตำสั่งแม่หล่อนก็ทนเขาไม่ได้เอาจริงๆ  เพราะขนาดนายปัชยังดูออกถึงความบ้าอำนาจห่วยแตกของอีกฝ่าย  หักหน้าหล่อนกลางงานก็ยังทำมาแล้ว…

พรุ่งนี้ต้องนัดพบนังวาวเพื่อปรึกษาเรื่องนี้  รอให้นายนั่นกับแฟนออกจากบ้านไปเสียก่อน…

ข่มตาหลับจนดึกและมาตื่นเอาตอนสาย  สิ่งแรกที่ทำคือสวมวิญญาณแม่สิริ เพื่อเข้าไปดูสถานการณ์ที่นั่น  สแกนซูมหาเสียงไปทั่วบ้านก็ไปพบสองหนุ่มสาวคู่นั้นคุยกันอยู่ในห้องอาหาร…

“คุณแน่ใจหรือคะว่าเขาจะทำกายภาพบำบัดให้หลินได้แน่…”

“ก็ผมโทรไปถามเขาแล้ว  เขาก็นัดมาเสร็จสรรพให้รีบพาคุณไปที่ฟิตเนสก่อนเที่ยง  รับรองไม่กี่วันเดินได้ปร๋อ  เพราะขืนนั่งรถเข็นอยู่แบบนี้ง่อยกินแน่“

“ต๊าย  ดูพูดเข้า“

“ก็มันจริง  อีกอย่างเขาจะได้ช่วยโค้ชคุณจะได้เป็นนางงามกะเขามั่ง“

“งั้นหลินก็คงไม่ต้องไปทำศัลยกรรมแล้วสินะคะ  ใจจริงเคยคิดจะทำทั้งตัว อยู่แล้ว  จะได้สวยเหมือนบรรดาแฟนเก่าของคุณ“

“รับรองว่านายคิงคนนี้เขาเนรมิตให้คุณได้แน่“

“ทำไมไปเรียกเขาว่าคิง…”

“เพื่อการยกย่อง“

“คุณคงชอบเขามากเลย“

“ที่ซู้ด  ทั้งหล่อเหลาและมากไปด้วยความสามารถ  ไม่สมกันเอาเลยกับ เด็กนั่น“

“คุณคงหมายถึงน้องอัล“

“จะมีใคร  เชยก็เท่านั้น  แถมตะกละกินไม่เลือก  อย่างคุณตุลนั่นเขาต้อง เหมาะสมกับ…ผู้หญิงอีกแบบ“

“หลินก็เห็นเขาใส่ใจเด็กคนนั้นดีนี่คะ“

“บีบบังคับละไม่ว่ามั่ง  เหมือนพ่อกับลูก  ไม่สมกันหรอก  ให้อีกไม่นาน ก็เลิกรากันแน่“

“คุณแน่ใจหรือคะ…”

“พันเปอร์เซนต์“

แววตาวาววับของเหม่ยหลินบอกถึงความรู้สึกภายในที่ปัชแปลความหมายของมันง่ายดายเสียเหลือเกิน  ไม่ต่างอะไรกับแม่เสือที่กระสันอยากจะกินเหยื่อตัวที่เขาส่งมาเป็นเหยื่อล่อจนตัวสั่น

เขาไม่รอดคราวนี้ก็ไม่รู้จะไปรอดคราวไหน  เพราะสำหรับเขานี่คือทางเดียว ที่เขาจะหลุดพ้นไปจากเงื้อมมือของเจ้าหล่อน

นายคิงคองตนนั้นจะเล่นด้วยหรือไม่ก็เป็นเรื่องของอนาคต  ขับรถไปส่งหล่อนที่ฟิตเนสแห่งนั้นก่อนเที่ยงเล็กน้อย  พอจอดรถหล่อน ก็หยิบตลับแป้งมาเปิดสำรวจสีสันบนใบหน้าอีกครั้ง

“หลินโอเคไหมคะคุณปัช…”

“โอเคมาก  โน่นโค้ชคุณเขาเดินมาโน่นแล้ว…”

โค้ชคิงคองอยู่ในชุดออกกำลังกายสีขาวรัดเปรี๊ยะไปทุกส่วนสัด  ฝ่ายนั้นส่งยิ้มทักทายมาแต่ไกล  มาถึงก็ช่วยเปิดประตูรถและช่วยประคับประคอง

เจ้าหล่อนมานั่งรถเข็นที่ปัชเอาออกมาจากท้ายรถ

“พี่ปัชไม่ต้องห่วงนะครับ  ผมจะดูแลคุณหลินอย่างดีเลย  รับรองอาทิตย์ เดียวเดินปร๋อแน่“

“ไม่ห่วงเลยครับ  ผมเชื่อมือคุณ  แล้วเย็นๆผมจะแวะมารับ  คุณหลินโทรมาก่อนละกัน“

มองตามร่างสูงใหญ่ที่เข็นรถเข้าไปภายใน  มีการก้มคุยกันอย่างสนิทสนมก่อนจะลับสายตา…

กลับเข้ารถและขับออกจากที่นั่นด้วยความรู้สึกโล่ง  อิสรภาพกลับมาอีก ครั้งแม้จะเป็นช่วงระยะเวลาสั้นๆ รอเวลาที่แผนการจะบรรลุเป้าหมายเพื่อที่เขาจะได้เป็นอิสระอย่างแท้จริงเสียที  เพราะนั่นหมายถึงชีวิตที่เป็นส่วนตัวจริงๆระหว่างเขากับแม่หุ่น…

แวะไปหาแม่ที่โรงทานและแม่ก็ถามไปถึงเหม่ยหลิน

“ทำไมหนูหลินไม่มาด้วย…”

“ส่งไปทำกายภาพบำบัดครับ  โค้ชเขาจะฝึกให้เดิน  ก่อนที่จะง่อยรับทาน“

ทิ้งตัวนั่งบนเก้าอี้และกวาดสายตามองไปรอบๆคล้ายจะมองหาใครบางคน…

เพิ่งจะเที่ยงและผู้คนก็เริ่มมาต่อแถวรอรับอาหาร  คิวยาวเหยียดกว่าทุกวัน และแม่ก็มองตามสายตาของเขาไป

“วันหวยออก…”

“คือมาจนพร้อมกันวันหวยออก“

“ก็แทงหวยหมดไง…” แม่ร้องเฮ้อ “แม่ไม่ชอบเลยนะเล่นการพนันกันแบบนี้“

ปัชอึ้งไปอึดใจ  ก่อนจะพูดลอยๆ

“ผมว่ามันเป็นธรรมชาติของคนเรานะ  เรื่องเล่นการพนัน…”

“ธรรมชาติอะไรกัน  ธรรมชาติให้คนเรามาชิบหายเหรอ…”

“อะไรมั่งล่ะแม่ที่ไม่ใช่การพนัน  เล่นหุ้นก็การพนัน  แถมเอาเงินตัวเอง ไปให้คนอื่นถลุงเล่น  เหมือนอย่างที่ป๋าทำทุกวันนี้“

“แต่ป๊าไม่เคยชิบหายนา  พูดอะไรซี้ซั้วอีกแล้ว“ แม่มองค้อนให้

“ว่าได้หรือแม่  เล่นหุ้นทำคนหมดเนื้อหมดตัวฆ่าตัวตายกันมานักต่อนักแล้ว  เงินแสนล้านนี่นาทีเดียว  พนันบอลมันยังได้ลุ้นมั่ง  อย่างน้อยได้สนุก“

“พนันบอลอะไรกัน  นี่แอบไปพนันบอลมารึเปล่า“ แม่มองอย่างขุดค้น

“เปรียบเทียบให้ฟังครับ…ผมจะเอาเวลาที่ไหนไปเล่นพนันบอล  ต้องดูแลเหม่ยหลินทุกวัน…”

โกรธก็เรื่องนี้ด้วย  เพราะทีวีก็ไม่ได้ดู  ฝ่ายนั้นเหมาดูซีรีย์เกาหลีอยู่คนเดียว…

“เจ็บป่วยก็ต้องดูแลกันไป  แล้วนี่จะเดินได้เมื่อไหร่บอกรึเปล่า…” แม่ยังถามต่อ

“น่าจะอาทิตย์เดียว  เพราะโค้ชคนนี้เก่งมาก  แถมยังสุดหล่อ“

“มันเกี่ยวอะไร…”

ปัชไม่ตอบ  เกี่ยวหรือไม่เกี่ยวอีกหน่อยก็คงจะรู้ แม่คงตกใจล้มทั้งยืนถ้าชีวิตคู่ของเขามันไม่เป็นไปตามแผนที่แม่เคยวางเอาไว้…

“ดูๆแม่หลินเขาก็ชอบเรามากไม่ใช่หรือ  อุตส่าห์ตามไปดูแล…” แม่พูดต่อเมื่อเห็นเขาเงียบไปนาน

“จริงๆแล้วผมอาจจะไม่ได้อยู่ในสเป็กของหลินเลยก็ได้  เขามาเมืองไทยและไม่มีใคร…”

“ไม่รู้ละ  แม่ชอบของแม่  เด็กดีขยันขันแข็ง  มีกิจการของตัวเอง  อีกหน่อยเขาไปเปิดกิจการที่พัทยาแม่ก็ว่าจะให้เขาไปเปิดโรงทานที่นั่นอีกแห่ง  เพราะเห็นมีนักท่องเที่ยวถังแตกเยอะมากที่นั่น  หนูหลินเขาก็ดูจะใจบุญสุนทาน อยู่หรอก“

“ผมว่าหลินเขาคงอยากจะเปิดภัตตาคารอาหารป่ามากกว่า  เพราะเห็นเขาชอบกินของป่าๆ“

“จะบ้าเรอะ  ใครบอกเรากัน…”แม่หน้าตื่น

“ก็คนอยู่ด้วยกัน  เขาอยากไปไหนผมก็พาไป  สองวันนี่ก็สั่งอาหาร มาเลี้ยงเพื่อนจากภัตตาคารอาหารป่า“

“ภัตตาคารย่านนี้น่ะเรอะ“

“นั่นแหละครับ  มีแห่งเดียว  หลินกินได้หมดไม่ว่าจะเป็นเสือค่างบ่างชะนี“

“ต๊าย  มันบาปกรรม“ แม่กรี้ดสนั่น “เขาไม่รู้มั่งรึไงว่ามันผิดกฎหมายอะ“

“ก็เขาจะกินซะอย่าง  ผมถึงว่าแม่เลิกฝันได้แล้วเรื่องที่เขาจะมาเปิดโรงทาน ช่วยแม่  จะหาสะใภ้ทั้งทีแม่ต้องหาคนที่เขาชอบกินเจเหมือนแม่…คนที่ชอบอาหาร ที่แม่ทำ  คนที่แวะมากินอาหารที่นี่บ่อยๆ…”

“ใคร…เห็นมีก็แต่ขอทาน“ แม่ร้องเฮ้อ “ไม่ไหวละ  วันหลังต้องเรียก แม่หลินมาคุย  กินเข้าไปได้ไงอาหารป่า…”

แม่ส่ายหัวลุกจากไป  และปัชก็มองไปที่คิวซึ่งกำลังหดสั้นลงทุกที

แต่วันนี้กลับไม่มีใครคนนั้นที่เขารอคอย…

Don`t copy text!