ขอบฟ้าจรดขอบน้ำ บทที่ 24 : ยาเยียเคลียคลอ

ขอบฟ้าจรดขอบน้ำ บทที่ 24 : ยาเยียเคลียคลอ

โดย : กฤษณา อโศกสิน

ขอบฟ้าจรดขอบน้ำ บทสรุปของความรักที่ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้ของสมุทรไทและบนฟ้า นวนิยายยอดนิยมในอ่านเอา จากปลายปากกาของกฤษณา อโศกสิน ศิลปินแห่งชาติสาขาวรรณศิลป์ นิยายออนไลน์ ที่ อ่านเอา อยากให้คุณ อ่านออนไลน์

***************************

– 24 –

ปู่คึกคักกับคำของหลานจนถึงแก่สั่งไวน์มาเลี้ยง

หลานปู่มันต้องยังงี้ ผู้มีวัยได้แต่คำนึงนึก อย่าได้เสียทีผู้หญิงเป็นอันขาดเลยเชียว

ทั้งย่าและหลานสาวก็ถึงแก่โล่งอก ต่างก็ชนแก้วกันและกัน

บนฟ้าถึงแก่กระทบแก้วกับพี่ชายสองสามครั้ง พลางยิ้มละไมส่งไปถึงเขาผู้บัดนี้…มิรู้ไปอย่างไรมาอย่างไร จึงสามารถต้อนสาวน้อยนวลนางไปนั่งเคียงข้าง ทำท่าทางหน้าบานขณะยักคิ้วกับสมุทรไทผู้นั่งนิ่ง มองความเป็นไประหว่างเพื่อนของเขากับเด็กสาว

แต่ความคันปากทำให้เขาเอ่ยชม

“ก็น่าหรอกที่พี่ปันจะต้องถามอะไรมึงทุกวัน”

ปรายก็เลยยิ้มกว้าง นัยน์ตาเล็กยาวแจ่มจ้า เปลือกตาบางดูเป็นมันวาวสว่างไสวอย่างใจถึงใจ

“ไม่มีใครหัวไวเท่าพี่ปราย” บนฟ้าเสียงใส สบตากับยาเยียเต็มตา…อย่างท้าทาย เอาแพ้เอาชนะ

เนื่องด้วยวันนี้ พละกำลังพร้อมเสียงสั่งจากทรวงในหยัดยืนขึ้นมาได้ ด้วยปู่ย่าปลุกเร้าให้วางตัวใหม่

ที่เคยดื้อด้านไม่ฟังใครเพราะถือตนว่าเป็นคนรุ่น โซเซียล มีเดีย ครั้นเพลียหัวใจหนักเข้า เนื่องด้วยชีวิตนี้มีหลายขั้นตอน มากครั้งซับซ้อนเกินบรรยาย อีกหลากหลาย ต้องละเอียดอ่อน ขืนยังทำตัวเป็นท่อนไม้ ก็มีหวัง…

“หัวไวบางทียังแพ้…” ปรายตอบกลับ หากก็ชะงักไว้เพียงนั้น

“ยังแพ้อะไร” น้องผู้นั่งเคียงข้างถามไถ่

“น้องเยียคิดเองดีกว่า…” อีกฝ่ายเพียงแต่ยิ้มในหน้า

“น้องไม่ยอมหรอกนะ” ยาเยียทำเสียงขณะส่งสายตาข้ามฟากมายังชายหนุ่มผู้กำลังจิบไวน์…พร้อมด้วยแววหวานไม่จางหาย

“เอางี้” สมุทรไทก็เลยผสมผเส “น้องก็เอากลับไปเป็นการบ้านดีกว่าไหม…คิดไม่ออกก็ไม่เป็นไร…แต่ถ้าคิดออกหมอนี่คงมีรางวัลให้แน่ๆ”

รอยยิ้มแผ่ซ่านบนดวงหน้าและดวงตาของทุกคน

อิ่มอาหารแล้ว ปรายจึงให้เงินโยธีไปซื้อบัตร หากเพื่อนผู้ทำท่าว่องไวก็ซื้อบัตรผิดท่า ต้องรีบตะลีตะลานกลับไปเปลี่ยน

พ่อของเขาก็เลยบอกปู่ยิ้มๆ

“โยเร็ว แต่บางทีก็ตกหล่น”

“สู้ลูกไม่ได้” ยาเยียยกมือ

บนฟ้าฟังแล้วได้แต่ไม่ชอบหน้าเพิ่มขึ้น

 

หากแต่ภาพบนคลองสองฟากอันได้แก่ ตึกราม พิพิธภัณฑ์ สะพาน พรั่งพร้อมสถาปัตยกรรมแห่งกาลเวลาอันล่วงเลยมาหลายต่อหลายศตวรรษ ที่แลเห็นจากเรือโดยสารก็ช่วยให้ทวีความเบิกบานในใจ

ที่นั่งคู่กันภายในลำเรือจึงไม่เหลือเผื่อแผ่ให้ผู้ใด เนื่องด้วยปู่กับย่าก็นั่งด้วยกันอยู่ตรงหน้า

“พรุ่งนี้เราไปแวะเวโรนาหรือไงไท” ปู่ถามไถ่สลับกับมองคฤหาสน์ใหญ่บนฝั่ง

“ใช่ครับ….ไปแวะเวโรนาก่อน แล้วถึงจะไปทะเลสาบโคโม” ชายหนุ่มตอบสนอง “กว่าจะถึงก็คงค่ำหรือไม่ก็ใกล้ค่ำนะฮะ…แต่คุณปู่คุณย่าคงไม่เมื่อยมากเท่าไหร่เพราะได้แวะกลางทาง”

“เวโรนาที่มีเรื่องโรเมโอจูเลียตใช่ไหมไท” ย่าจำได้แม่นเพราะทั้งเคยอ่านเคยดูภาพยนตร์จนติดอกติดใจและติดตาจนถึงวันนี้ “ที่เชกสเปียร์แต่ง”

“ใช่ครับ”

“ย่าเก่งยังงี้” หลานผู้เคยขี้อ้อน แต่วันนี้สามารถเรียนลัดตัดตอนจนไม่มีน้ำตายกนิ้วร่อนชมเชยพร้อมยั่วเย้า “แต่หนูไม่ยักจำได้”

“น้องบนไม่เคยจำอะไรได้” ปู่พูดยิ้มๆกับชายหนุ่ม

“ปู่…น่า-” อีกฝ่ายลากเสียง

สมุทรไทก็เลยเหลือบมอง

แค่สองเดือนเขาก็เจนจบในความเป็นหล่อน

เมื่อวาน ดูเหมือนหล่อนยังขี้อ้อนอยู่เลย…แต่วันนี้เท่านั้นที่เขารู้สึกว่าหล่อนดีขึ้น น้ำในตาไม่เตรียมไหล ตรงกันข้าม…นอกจากแห้งสนิทแล้ว ก็ยังทำท่าว่าคิดตก เมื่อสักครู่จึงมองหน้าสบตาเด็กคนนั้นอย่างท้าทาย

แม้จะยังไว้ตัวอยู่ในที

โธ่เอ๋ย…น้องบน

ครั้นแล้ว เรือบัสก็พามาขึ้นฝั่งที่ท่ารถ พาไปลงที่เดิม เดินต่ออีกครู่ก็ถึงที่พัก

ชายหนุ่มพาปู่ย่าไปส่งถึงประตูห้องนอน พลางหันไปทางเด็กขี้อ้อนของเขาขณะเอ่ยยิ้มๆกับผู้อาวุโส

“วันนี้น้องบนดีจังครับ ไม่ทราบว่าคุณปู่คุณย่าเปิดคอร์สอะไรถึงได้ยืนหนึ่งขนาดนี้”

ผู้มีอายุทั้งคู่ได้แต่ทำตาอย่างหนึ่ง หากปู่ก็ไม่อ้ำอึ้ง จึงบอกเขา

“คอร์สเล็กๆน่ะไท…หรือไทจะเปิดมั่งก็ได้นะ ปู่ฝาก”

“ปู่น่ะ” เจ้าตัวก็เลยเขิน แต่ก็ยิ้มสด

สมุทรไทจึงได้แต่มองหน้า

ย่าเห็นแววจากสายตาเขาแล้วค่อนข้างอุ่นใจ ยืนยันกับตนเองเงียบๆว่า ฉันไม่เคยผิดเรื่องดูคน

บัดนี้ เรื่องรวยหรือจนพ้นไป ที่ยิ่งใหญ่กว่าก็คือ สามารถจะฝากผีฝากไข้ชายผู้นี้ได้หรือไม่ เขาจะ ทน น้องบนได้เพียงใด

“ไทก็ไปพักซะไป๊” ปู่พยักหน้าอย่างห่วงหาอาทร “พรุ่งนี้ก็ต้องเริ่มอีกแล้วไง ขับรถทางไกลอีกแล้ว”

เสียงของปู่ฟังดูเกรงใจทุกครั้ง

หากปรายก็เดินเข้ามาขัดจังหวะ…ยื่นโทรศัพท์ให้ปู่พลางบอกสั้นๆ

“พี่ปัน”

สมุทรไทก็เลยหันหลังกลับไปยังห้องของเขา ปล่อยให้ทั้งสี่รับข่าวสารยามค่ำ

“ปู่ฮะ…นี่ปันกำลังเดือดอยู่นะ”

“ว่าไป” ผู้อาวุโสก็เลยเดินเข้าห้อง มีย่ากับหลานตามเข้าไปพลางปิดประตู

“เพิ่งรู้ความเจ้าเล่ห์ของไอ้เพื่อนนายปราย”

“เพื่อนคนไหน” เสียงของบุพการีชาเย็น

“ก็ไอ้คนที่ไปครูซกันมาไงฮะ”

“มันมาตอแหลว่าไง” ประธานฉุนกึก “ปันนึกได้ไงว่าเจ้าสามมันคนดี”

“แล้วปู่นึกได้ไงว่าไอ้หมอนั่นมันคนดี”

“นึก” อีกฝ่ายแทบจะเกรี้ยวใส่ทีเดียวถ้าไม่นึกเกรงใจว่าหลานคนโตทุ่มเททุกกำลังกายกำลังปัญญาช่วยพ่อแม่สืบต่อบริษัทโดยมีสองน้องชายเป็นเรี่ยวแรง “แล้วก็แน่ใจด้วย…ว่า แต่ว่าแกนั่นแหละ นึกได้ไงว่าเพื่อนแกดี”

“มันไม่ดีตรงไหนปู่…พ่อแม่มันน่ะรวยทั้งคู่ ทำงานก็เก่งทั้งคู่ ตัวมันก็ยังเก่งอีกต่างหาก มันเก่งกว่าปันซักสิบเท่าได้มั้งเรื่องธุรกิจ” คนปลายสายจาระไน

“ปัน…ปู่จะนอนแล้วนะ…เรื่องน้องบนไม่ใช่เรื่องง่าย รู้ไว้เท่านั้นแหละ แค่นี้ก่อนนะ”

ว่าพลางปู่ก็ปิดเสียง ส่งมือถือคืนปราย หันหลังเดินไปเปิดตู้ หยิบเสื้อนอนที่ย่าแขวนไว้ให้ เปิดประตูไปห้องน้ำโดยไม่พูดต่อว่ากระไร

ย่าก็ได้แต่พึมพำ

“ทำไมปันถึงไม่รู้ฤทธิ์นายสาม”

บนฟ้าก็เลยพึมพำ สีหน้าเฉยเรียบ

“พี่ปันควรต้องดูคนให้เป็นมากกว่านี้”

ปรายเบิกตากว้าง แปลกใจทีเดียว หากก็โอบกอดน้องรัก

“อะฮ้า…นี่น้องเราพูดเองเหรอ…ไม่อยากจะเชื่อเลยนะเนี่ย”

แต่สีหน้าย่ามีกังวลพลางบ่นเบาๆ

“ไม่รู้ทำไมปันถึงเพิ่งโทร.มาวันนี้ ก็เดือนที่แล้วที่ยังอยู่กรุงเทพฯก็ไม่เห็นว่ายังไง”

บนฟ้าก็เลยตัดบท

“อย่าไปสนใจอะไรเลยย่า เรื่องของหนูไม่ใช่เรื่องของเขา แค่นั้นก็จบ”

ปรายก็เลยพยักหน้า

“จริง…มันจะฟ้องพี่ปันว่ายังไงก็ไม่ต้องไปฟัง ถึงไงมันก็ต้องฟ้องอยู่แล้ว…เอาละย่า…แค่นี้นะ…นอนให้หลับกันดีกว่า..พรุ่งนี้เตรียมไปสนุกต่อ…นะย่านะ”

ว่าแล้วเขาก็เดินจากมา

หากก็ต้องหยุดชะงัก เมื่อแลเห็นยาเยียยืนเกาะประตูคุยอยู่กับสมุทรไท

“อ้าว…นี่มันยังไงกันล่ะน้องถึงได้มาย่องเบาแถวนี้” ปรายส่งเสียงดัง หวังจะให้โยธีได้ยิน

หากทั้งพ่อและลูกก็เงียบกริบอยู่ภายใน

เด็กสาวก็เลยหัวเราะเก้อๆพร้อมกับบอก

น้องมาถามพี่ไทเรื่องโรเมโอกับจูเลียดที่เวโรนาน่ะค่ะ น้องลืมไปแล้วว่านางเอกพระเอกที่เล่นหนังน่ะใคร”

“ไม่เอาน้อง…ไม่มาลืมมาจำก่อนนอน…ไปไปเข้าห้อง…นี่พี่หึงแล้วนะ บอกให้รู้” ปรายเลยกางแขนออกต้อนหล่อนให้ไปยังห้องขวามือ “ไงๆก็ขอให้หมอนี่มันนอนสบายๆ ไม่ต้องฝันร้ายได้ไหม…ไป…ไป…ไป”

ยาเยียก็เลยหัวเราะชอบใจ…ปล่อยให้ปรายหันไปต้อนเพื่อนเข้าห้องปิดประตู ขณะที่บ่นดังๆ

“กูชักจะเบื่อเสน่ห์มึงเต็มทนแล้วไท…ผู้หญิงตอมมึงมากกว่ากูได้ไงวะเนี่ย”

Don`t copy text!