ขอบฟ้าจรดขอบน้ำ บทที่ 31 : เจ็บลึก

ขอบฟ้าจรดขอบน้ำ บทที่ 31 : เจ็บลึก

โดย : กฤษณา อโศกสิน

ขอบฟ้าจรดขอบน้ำ บทสรุปของความรักที่ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้ของสมุทรไทและบนฟ้า นวนิยายยอดนิยมในอ่านเอา จากปลายปากกาของกฤษณา อโศกสิน ศิลปินแห่งชาติสาขาวรรณศิลป์ นิยายออนไลน์ ที่ อ่านเอา อยากให้คุณ อ่านออนไลน์

***************************

– 31 –

เจ้าตัวได้แต่ร้องเบาๆด้วยความเจ็บลึกปวดไม่น้อย แต่ผู้กำลังค่อยๆกดปลายนิ้วลงคลึงเพื่อให้ยาเข้าเนื้อ มีสีหน้าจริงจังตั้งใจ หวังให้พื้นเขียวแผ่นใหญ่บนเนื้อขาวเบาบางลงทันใด ดังนั้นจึงพึมพำอ่อนโยน

“น้องต้องทนเจ็บเอาหน่อยนะฮะ ไม่งั้นก็จะไม่หายง่ายๆ…คุณย่าเห็นไหมครับว่า…กระแทกแรงมาก…”

ย่าชะโงกมองพลางพยักหน้า หากก็ไม่กล้าปริปากซ้ำเติม

‘เดินเหินแบบไหนให้หกล้มได้’

ประเดี๋ยวอีกฝ่ายอาจจะถึงแก่ร้องไห้โฮขึ้นมาเหมือนแต่ก่อนที่เคยทำ ก็จะพลอยเดือดร้อนกันไม่จบ

โดยเฉพาะสมุทรไท ทั้งทายาให้ ทั้งเป็นกังวลไม่สร่าง…ดูเอาเถิด…ดูเขาตั้งหน้าตั้งตาบีบครีมข้นสีขาวลงบนนิ้วแล้วกดคลึง เริ่มตั้งแต่ข้างสะโพกเรื่อยลงมา ไม่มีทางรู้สึกรู้สาใดๆ ไม่เถลไถลไปเป็นอื่น…ย่ามองอย่างชื่นใจ…ขณะที่ปู่เหลือบแลมาเพียงแวบๆ มีปรายเท้าสะเอวยืนจ้องอย่างจดจ่อ

นั่นก็เพราะปื้นเขียวคล้ำตรงหน้ากว้างเท่าฝ่ามือ แล่นเป็นแนวหนายาวไปจนเกือบถึงหัวเข่า

ชวนให้เจ็บแทนปวดแทน

แต่เจ้าตัวก็เพียงแต่ซี๊ดซ๊าดเบาๆ…เหลือบมองหน้าเขาเป็นระยะ จึงแลเห็น ‘ขณะหนึ่ง’ ซึ่งคือตัวตนแท้ๆของเขา…เป็นขณะที่เขาคงเป็นกังวล ทั้งกลัวน้องบนเจ็บเกินควร กลัวเนื้อนวลขาวจะช้ำซ้ำ กลัวยาจะไม่ลงลึก กลัวพรุ่งนี้จะระบมบ่มด้วยไข้ ก็คงต้องขับรถไปพร้อมกับใจที่ไม่สบาย

“ทนหน่อยลูก ทนหน่อย” เสียงปู่ให้น้ำ

แต่หลานผู้เคยมีน้ำตาราวน้ำตก นาทีนี้กลับไม่สะทกสะเทือนใดๆกับความฟกช้ำดำเขียวที่แลเห็นอยู่ตรงหน้า แม้แสงไฟส่องจ้ายิ่งเน้นย้ำสีคล้ำจัดให้หมองไหม้ ดำเป็นปื้นดูเป็นผืนใหญ่ยิ่งขึ้น ก็ไม่ตื่นเต้น เพียงแต่เน้นเสียงยาว

“เจ็บจังเลยน้า-า-าพี่ไท”

ปรายก็ได้แต่หัวเราะ พลางพยักหน้า

“มึงงานหนักละตานี้…ว่าแต่ว่า แล้วนี่จะกะโผลกกะเผลกไหมล่ะน้อง ขืนเดินกระย่องกระย่องหนักเข้าถึงกับอ้อนให้ไทมันอุ้มละก็…แล้วอย่าหาว่าพี่ไม่เตือน”

แต่เพื่อนของปรายฟังแล้วยิ้มๆโดยไม่เงยขึ้นมองแต่นวดคลึงแผ่นยาวที่พาดตลอดข้างขาของหญิงสาวซึ่งเขาเองก็ยังกลัวว่าพรุ่งนี้จะค่อยยังชั่วขึ้นหรือไม่

แม้จะมั่นใจคุณภาพยาว่าชงัดก็ตาม

“พี่ไทอุ้มหนูไหวไหมล่ะคะ”

พี่ไทนิ่งไปอึดใจก็พยักหน้า

“ไม่ไหวก็ต้องไหว”

อีกสามคนได้แต่ยิ้มพราย…ดีใจที่ห้องนี้ไม่มียาเยีย

“ถ้างั้น…ทายาเสร็จ มึงอุ้มน้องบนไปที่เตียงเลยดีกว่า จะได้ไม่ต้องก้าวขาให้ลำบาก” ปรายสนุกกับการล้อเพื่อนสืบไป…

แหม…ถึงอย่างไรก็อยู่ต่อหน้าปู่กับย่า

ดูแววตาบุพการีก็ออกจะเริงรื่นชื่นบาน ต่างก็ประสานเสียงกันเรียบร้อยแล้วว่า…เลือกผู้ชายคนนี้

มิว่ามั่งมีหรือยากจนก็ได้เลือกแล้ว

ให้มันรู้กันไปว่า กลับกรุงเทพฯคงไม่แคล้วมีเรื่องกับหลานคนใหญ่

บริบูรณ์ผู้พ่อเป็นประธานกรรมการก็ยังต้องฟังเสียงลูกคนโต

“น้องบนจะยอมให้อุ้มไหมล่ะ…มึงถามน้องแล้วยัง”

เสียงฝนลงเม็ดเบาๆ ครั้นแล้วก็หนักขึ้นอยู่นอกหน้าต่าง ปรายจึงเดินไปแหวกข้างม่านที่ขึงไว้ตึงออกดู ก็ถึงแก่ร้องออกมาด้วยความดีใจ

“เรานี่โชคดีเห็นไหม ตั้งแต่มาฝนไม่ตกเลยซักวัน เพิ่งตกวันนี้ แล้วก็เข้าใจตกซะด้วยซีฮะปู่” หลานชายปิดม่านพลางเดินกลับมาดูเพื่อนผู้ยังตั้งหน้าตั้งตาทายาให้หญิงสาว เนื่องด้วยความกว้างและยาวของสีเขียวคล้ำต้องการยาอย่างทั่วถึง “ตกตอนหมอนี่มีคนไข้พอดี…กูไม่เห็นเคยรู้เลยว่า มึงก็บุรุษพยาบาลมือหนึ่ง…”

ทั้งปู่กับย่าก็เลยชวนกันขำขันหลาน พร้อมกันนั้นก็เอ็นดูชายหนุ่ม

“พี่ไทขา…เดี๋ยวพี่อุ้มหนูไปห้องด้วยนา-าหนูเดินไม่ไหว…”

“เอาแล้วไง…” ปรายทำเสียงเริงร่า “น้องบนนี่ไม่ได้เลย…เห็นไหม…เห็นฤทธิ์ละยังว่าน้องกูยังไม่โต…อยากให้โอ๋อยู่เรื่อย”

“ตามใจมากไม่ได้” ชายหนุ่มก็เลยปริปาก หากนิ้วก็ยังกดคลึงพร้อมยิ้มนิดๆ เหลือบสบตากับเจ้าตัว

“นี่ถ้าปู่ตีได้ คงตีไปหลายทีแล้ว” ปู่ทอดเสียงอย่างเอ็นดู “ก็หวังว่าไทจะสู้ฤทธิ์เดชเด็กคนนี้ไหวนะ”

แต่ ‘เด็กคนนี้’ ของปู่ลากเสียงยาว

“ปู่…น่าาา”

ค่ำคืนนี้ ทุกชีวีจึงมีความสุขไปด้วยกัน

แม้ว่าที่จริง หล่อนก็ยังเจ็บลึกปวดไม่น้อยจากรอยฟกช้ำตามแนวต้นขา

หลังจากสมุทรไททายา ‘ทั้งนวดทั้งคลึง’ ดังที่ปรายล้อเลียน…จนทั่วถึงเรียบร้อยแล้ว หากสีของเนื้อตลอดแนวก็ยิ่งคล้ำหนักขึ้นจนกลายเป็นสีม่วงซึ่งหล่อนได้เห็นตอนอาบน้ำเช้า

กลับออกมาจากห้องน้ำ จึงเปิดประตูอีกชั้นพาตัวเองไปเปิดเสื้อคลุมยาวให้เขาและพี่ชายดู

“อั้ยย่ะ” ปรายร้องลั่น ขณะที่ชายหนุ่มเบิกตากว้าง

“โอ้โฮ…ช้ำมากๆเลยน้อง…แล้วนี่เจ็บมากไหมฮะ”

“เจ็บค่ะ…เจ็บ…แต่จะว่ามากจนถึงกับทนไม่ได้ก็ไม่ถึงขนาดนั้น” อีกฝ่ายรายงานตรงตามที่เป็นจริง “แต่เมื่อคืน…หนูเลยไม่กล้าพลิกตัวไปทางซ้าย…”

“เริ่มอ้อนแล้วไหมล่ะ” พี่ชายดักคอ “ทำเสียงแบบนี้ละก็เริ่มอ้อนแล้ว…ก็แล้วน้องจะให้หมอนี่มันทำยังไง…เดี๋ยวมันก็ต้องขับรถแล้ว…ถ้าตัวเล็กๆก็จะให้นั่งตักมัน จะได้รู้แล้วรู้รอดกันไป”

“พี่ปร๊าย-ย-ย” อีกฝ่ายลากเสียง

“มา…พี่ทายาให้ ต้องซ้ำทั้งเช้าทั้งเย็น”

“เห็นไหม…ไอ้หมอนี่มันทำได้ทุกอย่าง”

สมุทรไทไม่ว่ากระไร…หันไปหยิบยาหลอดเก่าซึ่งบีบหมดไปเกือบครึ่งหลอดมาบีบต่อ

“ใจคอไม่ดีเลยพี่” เขาพึมพำเมื่อหญิงสาวเปิดขาสีม่วงให้เขากดเนื้อยาลงไปนวดคลึง “แต่ก็โชคดีที่เข่าไม่แตก”

“ไม่ต้องคิดมากหรอกค่ะ…หนูเดินไม่ดีเอง” หล่อนก็เลยปลอบใจ เนื่องด้วยล่วงรู้ต้นสายปลายเหตุอันเกิดจากเจตนาของตนเอง…ที่เกรงรุ่นเยาว์จะเข้ามากระแซะกับเขาเกินไป…ก็เด็กนั่นมันกำลังรุกไล่ตามล่าเขาอยู่นี่นะ จะไม่ให้ห่วงหน้าพะวงหลังได้อย่างไร “ขอบคุณพี่มากๆเลยนะคะ…”

ว่าพลางก็พนมมืออย่างเต็มใจ

“อื๋อ…อึ้” ปรายก็เลยร้องดังอย่างยั่วเย้า

ครู่ต่อมา ทั้งปู่ย่าและหญิงสาวก็ออกมานั่งที่โต๊ะอาหาร มีสองหนุ่มผู้บัดนี้แต่งตัวเรียบร้อย เตรียมออกจากที่พัก คอยบริการ

กินเสร็จก็เก็บล้าง ทำความสะอาดลากกระเป๋าของปู่ย่าเปิดประตูออกมา

พบซิญญอร่ายืนคุยกับโยธีอยู่แล้ว จึงคืนกุญแจให้เธอ

“ที่พักของคุณป้าสบายมากจริงๆครับ” โยธีบอกกล่าวให้เจ้าของที่พักปลาบปลื้ม “ถ้ามาอีก ผมก็คงต้องมาพักที่นี่ละครับสะดวกสบาย อากาศเย็นกำลังดี นึกว่าฤดูใบไม้ร่วงจะไม่มีนักท่องเที่ยว แต่ก็มีนะฮะ มีมากทีเดียว มิหนำซ้ำ ฝนก็ยังเพิ่งตกเมื่อคืน ตื่นเช้าขึ้นมาก็เลยสดชื่นมาก”

“ฉันก็ดีใจที่คุณชอบ ก็อย่างที่บอกวันก่อนว่า เดือนนี้ฝนหายไป แต่ถ้าคุณมาเมื่อตุลาคม ก็คงโดนฝนเกือบทั้งเดือน”

“ผมรู้ไงฮะ…ก็เลยเว้นตุลา”

“คุณลุงเป็นไงมั่งครับเมื่อคืน” ปรายจึงหันไปถามบิดาของเพื่อน

“ดีมากเลยปราย หลับสบายดีมาก”

“พี่บนเป็นไงมั่งคะ สุขภาพ” ยาเยียถาม “ถ้าไม่มีอะไรแตกหักเสียหาย น้องก็ดีใจด้วย”

“โชคดีที่มีพี่ไท เมื่อคืนพี่เขาก็เลยรับอาสาทายาให้” บนฟ้าจึงสวนกลับในทันใด

คราวนี้อีกฝ่ายถึงแก่ชะงัก…หากก็นิ่งไปแค่อึดใจ จึงกล่าวต่อ

“น้องเห็นจะต้องแกล้งหกล้มมั่งแล้วมั้ง” พลางก็หัวเราะต่อกระซิกหลังจากร่ำลาเจ้าของบ้าน เดินออกจากประตูใหญ่ไปยังรถที่จอดไว้หน้ารั้ว “จะได้มีคนช่วยทายา”

“แล้วจะให้พี่ทาให้อ๊ะป่าว” ปรายกระเซ้าเย้าแหย่ “ถ้าน้องหกล้มละก็ คิวทายานี่ไงๆก็ต้องพี่แล้วละนะ”

เรื่องราวที่เตรียมเอาเรื่องกันก็เลยผันแปรไปได้ในทันที

Don`t copy text!