ขอบน้ำจรดขอบฟ้า บทที่ 7 : น้องบนอยู่ไหน

ขอบน้ำจรดขอบฟ้า บทที่ 7 : น้องบนอยู่ไหน

โดย : กฤษณา อโศกสิน

ขอบน้ำจรดขอบฟ้า โดย กฤษณา อโศกสิน ศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ ปี พ.ศ. 2531 กับการเดินทางครั้งสำคัญของสมุทรไทที่นำพาความมหัศจรรย์มาสู่ชีวิตอันอ้างว้างของเขา นิยายออนไลน์ ที่ อ่านเอา อยากให้คุณ อ่านออนไลน์

……………………………………………………………….

-7-

 

ครั้นรถถึงหน้าโบสถ์ใหญ่ ‘ซากราดา ฟามิเลีย’ เขาก็เลยถาม

“คุณปู่อยากลงดูไหมฮะ”

“อย่าลงดีกว่า ดูไปก็ไม่รู้เรื่อง เห็นแค่นี้พอแล้ว”

“ถ้างั้นก็ไม่ลงนะครับ เดี๋ยวนี้โบสถ์นี้ยูเนสโกก็ขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกเรียบร้อยแล้วตั้งแต่ยังสร้างไม่เสร็จ”

“ไทเล่าให้ปู่ฟังละกัน” ย่าหันมาประนีประนอม

“คือมันเสียเวลาไง” อีกฝ่ายชักเสียงดังขึ้นขณะที่รถจอดให้ผู้โดยสารลง ส่วนมากเป็นชาวต่างชาติผู้มาจากแดนไกล อาจจะยังไม่เคยชมสถาปัตยกรรมชิ้นนี้อย่างใกล้ชิดซึ่งต้องใช้เวลา

ที่จริงก็จริงของปู่ เนื่องจากชั่วโมงนาทีของสามคนมีจำกัด

“ของพวกนี้ ดูเผินๆจะรู้เรื่องอะไร ถ้าจะดูก็ต้องดูให้เข้าถึงรายละเอียด”

“จริงครับผม” สมุทรไทยอมรับขณะสายตาจับจ้องโบสถ์สูงเสียดฟ้า

“เดี๋ยวค่อยเล่าก็ได้นะจ๊ะไท” ย่าเห็นท่าไม่ดีก็เลยหันมาประจบ

“เดี๋ยวผมจะพาคุณปู่คุณย่าลงดื่มอะไรนิดหน่อยน่ะฮะ” ชายหนุ่มคล้อยตาม

“นั่งรถชมเมืองนี่สนุกดีเหมือนกันนะคะ”

“ครับ อากาศดี ลมดีแบบนี้เหมาะเป็นฤดูท่องเที่ยว” เขาเอาใจผู้สูงอายุเรื่อยไปจนกระทั่งหาที่ลงได้ที่จัตุรัสแห่งหนึ่งที่เต็มไปด้วยฝูงชน ก็พอดีเหลือบไปเห็นร้านอาหารญี่ปุ่นตรงหัวมุม

“คุณปู่ชอบอาหารญี่ปุ่นไหมครับ” เขาก็เลยถาม

“ได้เลยค่ะ เขาชอบ” ย่าตอบทันที

“ถ้างั้นก็เข้าร้านญี่ปุ่นนะฮะ…” สมุทรไทกุลีกุจอเดินนำ ในที่สุดก็ได้ที่นั่งริมร้านเพราะภายในเต็มแน่นด้วยลูกค้า “คุณย่าจะเข้าห้องน้ำก็เข้าได้เลยนะครับ”

ที่นั่งเป็นโต๊ะยกสูงยาว ข้างล่างโปร่ง มีเก้าอี้นั่งเรียงกันไปดังเช่นสตูลหน้าเคาน์เตอร์ตามบาร์กาแฟ สมุทรไทจัดให้ปู่นั่งแล้วจึงพาย่าเดินลึกเข้าไปภายใน

หญิงยิปซีสวมชุดสีขาวยาวกรอมเท้า พันศีรษะด้วยขนนกเทียมสีชมพู เดินกะลิ้มกะเหลี่ยเข้ามายืนตรงหน้า ยื่นมือออกมา

“ขอเงินน่ะหรือ” ปู่เอ่ยภาษาอังกฤษ “ไม่มี”

“ไม่ใช่…ขอมือ…” ยิปซีบอก

“มือนี่น่ะเรอะ” ว่าพลางกระดกนิ้วนิดหนึ่ง

“เยส”

ปู่นึกครึ้มก็เลยยื่นมือออกไป หญิงยิปซีกลางคนก็เลยฉวยมือเขาไปจูบฟอดใหญ่

อาหารมาถึงพอดี เขาจึงหยิบเท็มปุระให้ชิ้นหนึ่ง หญิงยิปซีรับไปใส่ปาก ยืนเคี้ยวพร้อมยื่นมือออกมา

ปู่ก็เลยยื่นมือให้อีกฝ่ายจูบอีกฟอด

ย่าเดินกลับมาถึง แลเห็นภาพนั้นทันใด จึงส่งเสียงร้องดังลั่นจนคนที่เดินผ่านหันมามอง

“ป๊าทำงี้ได้ไง” ย่าผู้เคยยิ้มหวาน นาทีนี้เปลี่ยนเป็นยิ้มขม

สมุทรไทเดินตามหลังก็ถึงแก่ตกใจ

“มีอะไรหรือครับ คุณปู่”

ปู่ประธานตีหน้าเรียบอย่างนึกโกรธเสียงดังของย่า

“ก็ไอ้ยิปซีมันมาขอกินมั่ง ก็เลยให้มันไป มันก็จูบมือขอบคุณ แล้วเป็นยังไง”

“เขาไม่ได้เอาอะไรไปใช่ไหมฮะ” สมุทรไทก็เลยหัวเราะ

“ไม่ได้เอา ถึงขอก็ไม่ให้ เงินน่ะนะ” ปู่ทำเสียงขึงขัง

แต่ย่าหน้าบึ้ง หันไปบอกเขาให้นั่งคั่นกลาง ขณะที่อาหารตามสั่งทยอยมาวาง

“ไม่เป็นไรหรอกนะครับคุณย่า เขาก็เร่ขอไปเรื่อยๆแบบนี้เอง เราระวังกระเป๋าหน่อยแค่นั้น…เรื่องจูบเจิบอะไรนี่ก็ธรรมดาครับ” ชายหนุ่มก็เลยดึงกระดาษเย็นจากกระเป๋าส่งให้ปู่เช็ดมือ…เอาใจย่า

อือ…ย่าหลงปู่ขนาดนี้ มิน่า…จึงอยู่กันมาถึงห้าสิบห้าปี

“เท็มปุระนี่กุ้งสดดี…นี่คุณสั่งเองทั้งหมดเลยรึไง” ปู่เอ่ยด้วยเสียงที่ดีขึ้น

“คุณย่าบอกให้สั่งน่ะฮะ”

ปู่ก็เลยนิ่ง ใช้ตะเกียบคีบปลาดิบมาวางในจาน ตามด้วยแตงดอง คีบเข้าปาก

แต่ย่ายังไม่สามารถพาอารมณ์คืนมา

สมุทรไทจึงช่วยคีบสลัดไข่กุ้งให้เธอ

“คุณย่าครับ ยิปซีมันก็มาล้อนักท่องเที่ยวเล่นแค่นั้นเองฮะ แต่มันก็ไปแล้ว ไม่ได้อยู่ตื๊ออะไรเลย”

“เห็นมันแปลกๆดี” ปู่เอ่ยหลังจากเคี้ยวปลาดิบสดใหม่เหมือนเพิ่งมาจากทะเล “ก็เลยอยากยั่วมันเล่น เคยได้ยินแต่ยิปซีๆ ไม่เคยเจอตัวเป็นๆ ก็เลยอยากรู้…อยากรู้มั่งไม่ได้รึไง”

ประโยคท้ายกลั้วยิ้ม

“คุณย่าชอบปลาดิบ ถ้างั้นร้านนี้คงถูกใจ ปลาของเขาสดมากเลยฮะ” ชายหนุ่มชวนคุย คอยคีบอาหารใส่จานย่า เปลี่ยนเรื่องที่ทำท่าจะพิพาทฉับพลัน

จึงเป็นอันว่า เขานั่งกลาง ขวางคู่รักคู่แค้นชั่วคราวไปพลาง…จนกว่าทั้งคู่จะรู้สึกดีขึ้นมาใหม่

กินเสร็จจึงชวนกันเดินต่อไป

แต่ไปได้ไม่เท่าไร ปู่ก็ขอกลับไปขึ้นรถ สมุทรไทจึงพาไปจนถึงตลาดโบเกเรีย

“ตลาดเขาสะอาดดีจัง ของก็ดีทั้งนั้น…” ย่าชมเชยเมื่อเดินเรื่อยไปตามพื้นปูกระเบื้องโมเสกเรียบสะอาด”แค่ขาหมูแฮมตากแห้งก็ชนะเลิศแล้ว”

เธอว่าเมื่อได้ฟังชายหนุ่มบรรยายถึง ‘คามอน’ อันเป็นอาหารท้องถิ่นของสเปนที่เหมือนน่องไก่ขนาดใหญ่แขวนอยู่ทั่วไปตามแผงยกสูงในตลาดซึ่งใช้ขาหลังของหมูทั้งท่อน หมักเกลือแล้วตากไว้ในที่เย็น ทิ้งไว้หลายเดือนกว่าจะนำออกมาขายได้โดยฝานเป็นแผ่นบางๆ จะกินดิบๆ เดี่ยวๆ หรือกินกับขนมปังก็ตามแต่อัธยาศัย

ครั้นแล้วจึงกลับมาคอยรถที่โรงแรม

เพียงประเดี๋ยวหนึ่ง รถจากสายการบินก็มาถึง พาทั้งสามไปสู่ท่าจอดเรือ

เรือเดินสมุทรลำใหญ่จอดสนิทอยู่ตรงหน้า

เพียงไม่กี่นาที สมุทรไทก็ตามผู้สูงวัยไปบนสะพานสั้นที่ทอดข้ามไปยังเรือเพื่อตรวจหนังสือเดินทางและนำสัมภาระผ่านเครื่องเอกซเรย์

“น้องบนมาไม่ทันแล้วละ” ปู่ได้แต่บอกเขาเศร้าๆ

 

Don`t copy text!