ขอบน้ำจรดขอบฟ้า บทที่ 10 : ราวกับทั้งโลกมีกันแค่นั้น

ขอบน้ำจรดขอบฟ้า บทที่ 10 : ราวกับทั้งโลกมีกันแค่นั้น

โดย : กฤษณา อโศกสิน

ขอบน้ำจรดขอบฟ้า โดย กฤษณา อโศกสิน ศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ ปี พ.ศ. 2531 กับการเดินทางครั้งสำคัญของสมุทรไทที่นำพาความมหัศจรรย์มาสู่ชีวิตอันอ้างว้างของเขา นิยายออนไลน์ ที่ อ่านเอา อยากให้คุณ อ่านออนไลน์

……………………………………………………………….

-10-

 

ครั้นแล้ว เขาจึงเป็นผู้พาปู่ย่าเดินเลยไปทางท้ายเรือที่มีห้องอาหารขนาดใหญ่พร้อมดาดฟ้ากว้างยื่นออกไป หมู่เก้าอี้ชิดลูกกรงระเบียงมีร่มใหญ่กางกั้นเผื่อวันที่แดดจัด ท่ามกลางอากาศแสนวิเศษ

“ทำไมไทรู้ล่ะว่า ห้องอาหารเขาอยู่ตรงนี้” ปู่ถามขณะเดินไปด้วยกัน

มีสองหนุ่มสาวทำเสียงเหมือนคิกคักกันและกันตามหลังมา

“ผมดูจากหนังสือคู่มือที่เขาวางไว้ให้ในห้องน่ะฮะ ที่ห้องคุณย่าก็มีครับ มีเอกสารที่เขาออกประจำวันให้เราด้วย จะได้ทราบว่าพรุ่งนี้มีโปรแกรมอะไร ต้องขึ้นบกที่ไหน บนบกนั่น เราจะได้ไปดูอะไรกันมั่ง” สมุทรไทบรรยาย

เขาได้แต่หมายมั่นว่า ในการเดินทางครั้งนี้ ครั้งที่ปรายมอบความไว้วางใจ ยอมจ่ายแม้แต่ค่าเดินทางแสนแพงซึ่งเขาก็ยังไม่มีโอกาสพูดคุยกับเพื่อนชายว่า…มีจุดหมายใดมากมายไปกว่าขอให้มาดูแลปู่ย่าหรือไม่ ในเมื่อปรายน่าจะอาศัยเขาเพียงแค่ส่งสองผู้อาวุโสขึ้นเรือเท่านั้น แต่เหตุไฉนจึงเลยมาจนถึงให้ร่วมทางไปด้วย กระทั่งกลับกรุงเทพฯ

แต่ก็ช่างเถอะ ถึงบ้านแล้วค่อยเจรจากันอีกหน

“คุณปู่จะนั่งในห้องหรือที่ระเบียงข้างนอกนี่ครับ  ข้างนอกนี่ก็ไม่ร้อนเลย เย็นสบายกำลังดี ดูพระอาทิตย์ตกดีไหมฮะคุณย่า” เขาเชิญชวนให้ผู้สูงวัยเลือกที่นั่ง

ห้องอาหารกว้างขวาง อาหารบุฟเฟ่ต์น่ารับประทานวางเรียงรายอยู่กลางห้องพร้อมเคาน์เตอร์ปรุงสดๆทั้งแกะเนื้อและอาหารมุสลิม

ครั้นปู่หันไปถามหลานสาวกับคู่รักผู้ชวนกันเดินไปเกาะลูกกรงระเบียง ทอดทัศนาพระสุริยาทิตย์ หลานก็หันมาบอกด้วยริมฝีปากแดงเข้มที่ผายออกจากกัน ขับขึ้นกับฟันขาวสวย

“นั่งข้างนอกนี่ดีกว่าค่ะ หนูจะดูพระอาทิตย์ตก”

“แต่อยากพาคุณปู่ไปเลือกอาหารก่อนได้ไหมฮะ แล้วค่อยกลับมานั่ง เดี๋ยวผมไปตักให้” ชายหนุ่มเอาใจเพราะชอบหน้าที่นี้เป็นพิเศษ…หน้าที่ดูแลผู้สูงอายุ

ประหนึ่งว่าปู่ย่าของตนเองยังอยู่

“คุณปู่คุณย่าชอบแกะไหมฮะ หรือเนื้อ แต่ปลากุ้งอยู่โน่น”

“แกะซีไท” ปู่บอก

“ย่าก็ด้วย”

“แล้วสลัดล่ะครับ”

“นอกนั้นอะไรก็ได้ ปลานิดกุ้งหน่อย กุ้งอย่ามาก เดี๋ยวคอเลสเตอรอลสูง” ย่าหัวเราะๆ “ต้องทำตัวดีหน่อยเพราะไปตรวจมาคราวที่แล้ว หมอชี้ให้ดู”

“ไม่เป็นไรละมังฮะ…ถ้าไม่ขึ้นมากคงไม่เป็นไร” ว่าพลางเขาจึงพาทั้งคู่กลับมาที่โต๊ะ นั่งมองพระอาทิตย์ดวงกลมแดงฉานอมส้มนิดหนึ่งราวกับจานใหญ่ใส่น้ำสละอันลอยเด่นอยู่ตรงหน้าเหนือขอบน้ำจรดขอบฟ้า

ครั้นแล้วจึงหันหลังกลับเข้าไปสั่งแกะ 3 ชิ้น พนักงานปรุงแกะจึงส่งบัตรคิว 5,6,7 ให้เขา บอกให้กลับไปนั่งโต๊ะ เดี๋ยวบริกรจะยกไปเสิร์ฟ

ต่อจากนั้น เขาจึงหยิบจาน ตักสลัดกุ้ง สปาเกตตีหอยแมลงภู่ที่เมื่อกี้ปู่ชี้ให้ดู บอกอยากกิน กลับไปวางตรงหน้าทั้งสอง

“น้องบนกับสามไม่ยักหิว” ย่ามองเลยไปยังร่างของทั้งคู่ที่ยืนหันหลังให้…พร้อมกับเรือใหญ่เคลื่อนไปล่องไปคล้ายลอยได้บนผืนทะเลสีครามที่ค่อยๆเข้มขึ้นทุกขณะ…ราวกับยืนอยู่ตามลำพังสองคน

“คงอิ่มแล้วมังฮะ” สมุทรไทก็เลยเหน็บแนมหน่อยๆพร้อมยิ้ม “เดี๋ยวผมขอตัวไปตักอย่างอื่นมาเติม”

เพียงแต่ชายหนุ่มก้าวห่างไป ประธานก็ถามใบบุญ

“แล้วนี่…ไปไงมาไงเจ้าปรายมันถึงได้คิดส่งเพื่อนมากับเรือ”

“ก็ทำไมไม่ถามมันดูล่ะ” ย่าไม่ออกความเห็นเพราะรู้อยู่

ปู่หวังในตัวสามมุข

เนื่องด้วย หนึ่ง รวย สอง เป็นเพศชายหนึ่งเดียวของตระกูลคนจีนด้วยกัน ’50 ปี เพิ่งมีลูกคนนี้ ก็เลยเห่อกันสุดๆ’ อาม่าของเขาบอกปู่คราวที่พบกันในงานเลี้ยงบริษัท สาม สามมุขเรียนสำเร็จ ‘วิศวกรรมคอมพิวเตอร์’ จากอเมริกา อันเป็นสาขาวิชาที่กำลังจะมาแรงในปีหน้าและปีต่อๆไป

“แต่เขาก็ดีไม่ใช่หรือ” ทั้งปู่และย่ายังไม่ยอมลงมือรับประทาน เพราะตั้งใจคอยผู้บริการที่แม้ไม่เคยสนใจมาก่อน หากก็เริ่มสนใจขึ้นมาแล้วด้วยคะแนนนำโด่งในชั่วโมงนาทีที่ผ่านไป

“เสียอย่างเดียว เรียนอะไรไม่เรียน เรียนโบราณคดีกับประวัติศาสตร์ศิลป์” ปู่ประธานพึมพำอย่างเสียดาย “มันจะทำอะไรได้ ทำคอมพิ้วเป็นหรือเปล่า ถ้าไม่เป็นละก็…อนาคตคงไปไม่ไกล”

“แหม…ม…ม…” ย่าใบบุญลากเสียง “ยังกับในโลกนี้มีแต่คอมพิ้วงั้นละ”

“หรือไม่จริง” ปู่ออกเสียงเข้ม “เขาจะใช้หุ่นยนต์แทนคนกันรอมร่อ…อีกหน่อย โรงงานเราก็อาจถึงคราวต้องเอาคนออก จะได้ลดต้นทุน เอาไว้เฉพาะคนเก่ง คนที่จำเป็นต้องใช้งาน”

“เอ้า…มาแล้ว”

สมุทรไทถือจานบรรจุอาหาร มีเนื้อเซอร์ลอยน์กับข้าวอบไก่ผงกะหรี่ วางลงตรงที่นั่งของเขา

“ดูเอาเถอะ…น้องบน” ปู่เอี้ยวตัวไปเรียก “มากินซะลูก”

“ปู่ขา” เสียงใสดังมาจากลูกกรงโดยไม่ประหวั่นสายตาชาวตะวันตกซึ่งส่วนใหญ่สูงวัยที่นั่งกันเป็นโต๊ะๆเรียงกันจนเกือบเต็มระเบียงด้านข้าง…ทางที่แลเห็นดวงอาทิตย์ “เดี๋ยวค่ะ…รอให้มืดอีกนิดก็ได้ ปู่กับย่าก็ทานกันไปก่อน หนูยังไม่หิว สามหิวยัง…”

เสียงหล่อนค่อนข้างฉะอ้อน เขาจึงมองข้ามบ่าปู่เลยไป

สบตาหล่อนที่หันมามองเขาพอดี

แต่ ‘หมอนั่น’ ทำท่าไม่รู้ไม่ชี้

ราวกับในโลกที่น้ำทะเลต่อกับท้องฟ้า มี ‘มัน’ กับ ‘หล่อน’ เพียงสองชีวิต…สมุทรไทนึกในใจ

Don`t copy text!