จระเข้คอยเธออยู่บนทางช้างเผือก บทที่ 35 : ป่าช้าความหลัง

จระเข้คอยเธออยู่บนทางช้างเผือก บทที่ 35 : ป่าช้าความหลัง

โดย : คีตาญชลี แสงสังข์

จระเข้คอยเธออยู่บนทางช้างเผือก โดย คีตาญชลี แสงสังข์ ผลงานจากโครงการช่องวันอ่านเอา เมื่อเจ๋งต้องกลับบ้านที่ไม่อยากกลับเพื่อเจอกบเพื่อนตุ๊ดที่เป็นรักแรกและการกลับไปครั้งนี้เจ๋งยังพบจดหมายที่อังศุมาลิน เพื่อนอีกคนทิ้งเอาไว้ก่อนตายไปในซ่อง มันจะนำพาเจ๋งและกบไปสู่จุดหมายปลายทางที่สุขสมหรือทุกข์ทนนั้น…ไม่มีใครจะล่วงรู้

รุ่งอรุณสีทองหั่นท้องฟ้าเป็นริ้วกว้าง แล้วลอดแสงแรกสาดไล่ความความมืดให้จากไปอย่างเงียบเชียบ ฉันและกบตื่นแต่ไก่โห่ เตรียมตัวออกเดินทาง เราพักเขาหลวงเพียงคืนเดียวกบจึงไม่ได้เอาเงินงามไปฝากไว้กับแม่

เราเสร็จภารกิจเร็วกว่าที่ตั้งใจไว้ครึ่งชั่วโมง คือเพียงแค่เจ็ดนาฬิกาเราก็พร้อมที่จะออกเดินทางกันแล้ว แต่ถึงอย่างนั้นก็ยังช้ากว่าพ่อและแม่เลี้ยงของฉันที่โผล่มาแต่เช้าอยู่ดี

“เอาไว้กินระหว่างทางนะจ๊ะ” แม่เลี้ยงฉันวางกล่องกระดาษลงบนโต๊ะหินอ่อน ตากวาดดูตัวบ้านด้วยความชื่นชม ฉันหันไปมองกบตาเขียว เพราะรู้ว่ากบน่าจะเป็นตัวการ

“บ้านน่ารักดีนะ สวนก็สวย”

“ทำไปตามประสาน่ะครับ”

“กบเก่งอยู่แล้ว บ้านน่าอยู่มากๆ” กบยิ้มรับคำชมของน้าพุดซ้อน พวกเขาส่งภาษาสุโขทัยกัน มันฟังรื่นหูเหมือนเสียงดนตรี กระนั้นฉันก็นึกขวาง

กบยกลังกระดาษขึ้น มองหน้าน้าพุดซ้อนด้วยความประหลาดใจ เขาหัวเราะ

“นี่น้าพุดซ้อนจะให้เรากินกันหมดนี่เลยหรือครับ พวกผมไปค้างเขาหลวงแค่คืนเดียว”

น้าพุดซ้อนขันอายๆ “ไม่หรอกจ้ะ…น้าไม่ได้ให้กินวันนี้พรุ่งนี้ แหม กบนี่ล่ะ น้าเอามาให้น้องเจ๋งเอาไปฝากที่บ้านสายไหม แต่ปลาเกลือนี่กบแบ่งเอาไว้กินเองบ้างนะ น้าแยกใส่ถุงมาหลายถุง เจ้านี้ไม่ใส่ยาฆ่าแมลง น้ารับรองได้” แม่เลี้ยงของฉันคุ้ยกล่อง แล้วยื่นถุงปลาช่อนแดดเดียวตัวกำลังกินส่งให้กบถุงหนึ่ง กบขอบคุณด้วยมาดของคุณครูผู้รู้กาลเทศะ ท่าทีแสนสุภาพของเขาทำให้ฉันอยากจะกระแทกเขาให้กระเด็นออกไปสักสองสามเมตร

อย่างที่รู้ ฉันไม่เคยมีปัญหาอะไรกับแม่เลี้ยง เราไม่เคยทะเลาะกัน เพราะนอกจากเราไม่เคยเถียงกันสักครั้งแล้ว ฉันยังไม่เคยแสดงความเจ้ากี้เจ้าการและคิดจะแย่งพ่อกลับคืนมาด้วย

แต่ท่าทางของกบมันเกินกว่าเหตุ เขาไม่จำเป็นจะต้องปั้นอัธยาศัยขนาดนั้น กะอีแค่ของฝาก เขาทำท่าราวกับพ่อและน้าพุดซ้อนเป็นผู้แทนสภากาชาดเอาของมาช่วยยามประสบภัยพิบัติปานนั้น

กว่าจะได้ออกจากบ้านก็เกือบโมงครึ่ง ถึงจะเป็นไปตามกำหนดเดิม แต่ฉันก็ไม่วายหงุดหงิด

อย่างไรก็ตามความหงุดหงิดของฉันคือการทำหน้าเรียบ นั่งนิ่ง ไม่ได้มีสีหน้าที่ชัดเจนไปมากกว่านั้น

เราขับรถกันไปเงียบๆ เหมือนชิงกันว่าใครจะทนไม่ไหวขึ้นมาก่อน ซึ่งในที่สุดกบก็เป็นฝ่ายพูดขึ้น

“เย็นชาได้โล่” เขาว่าลอยๆ แต่อย่าหวังว่าฉันจะตอบสนอง

ฉันทำเป็นมองต้นไม้ข้างทางที่ถูกปลูกขึ้นใหม่ ทดแทนต้นที่กรมทางหลวงโค่นทิ้งเพื่อขยายถนนเมื่อสองปีก่อน แล้วเปลี่ยนเรื่อง

“ต้นอะไร” ฉันถาม ไม่สนใจคำกระแนะกระแหนก่อนหน้า

“ต้นคูน” เสียงเขาไม่สบอารมณ์

“อย่างนี้อีกไม่กี่ปีถนนเส้นนี้ก็คงกลับมาสวยเหมือนเดิมสินะ” ฉันไล่ตาไปตามแนวต้นไม้ที่เคลื่อนถอยหลังผ่านหน้าต่างรถ กบขับไม่เร็วนัก น่าจะไม่ถึงร้อยกิโลเมตรต่อชั่วโมง

“แกชอบเหรอ” กบหันมาเลิกคิ้ว ดูเหมือนเขาจะเลิกเล่นเกมใครพูดก่อนเสียศักดิ์ศรีกับฉันแล้ว

“ฮือ…กลับมาคราวที่แล้วเห็นเขาโค่นทิ้ง คิดว่าจะไม่ได้เห็นพวกมันอีกซะแล้ว”

“อะไรของแก” เขาหัวเราะ “เขาตัดได้เขาก็ปลูกใหม่ได้ อีกหน่อยถนนสายนี้ก็จะกลับมาสวยเหมือนเดิม แกไม่ต้องห่วง”

“ฮือ…คงงั้นแหละ” ฉันตอบรับ หัวใจอุ่นขึ้น ภาพถอยกลับไปเมื่อยี่สิบกว่าปีก่อน ดอกคูนบานรอรับฉันเสมอในฤดูร้อน สองข้างถนนอร่ามไปด้วยดอกสีเหลืองห้อยระย้า บางต้นสลัดใบจนเหลือแต่พวงดอก บางต้นก็มีสีเขียวประปรายแต่สีเขียวนั้นก็แทบจะมองไม่เห็น

พ่อเคยบอกว่าคนเหนือเรียกดอกคูนว่าดอกลมแล้ง เสียงของมันฟังไพเราะจนฉันชอบเรียกดอกลมแล้งตามที่พ่อบอก ย่ามักจะหัวเราะแล้วบอกว่าชื่ออะไรแบบนั้นประหลาดดีแท้ แต่ฉันไม่เห็นประหลาดอย่างที่ย่าว่า   ‘ตามใจเอ็งเถอะ เอ็งมันลูกพ่อ’ ย่าชอบพูดแบบนี้แล้วหัวเราะตาหยีเป็นรูปครึ่งวงกลม เวลามองเห็นย่ายิ้มฉันก็รู้เลยว่ารอยยิ้มของพ่อได้มาจากไหน ส่วนรอยยิ้มของฉันนั้นก็เหมือนกันกับของย่า

“แกคิดอะไรอยู่” กบถามเมื่อเห็นว่าฉันเงียบไป

“ไม่ได้คิดอะไร แค่มองข้างทางเท่านั้นแหละ”

“นึกว่ากำลังนึกเรื่องดอกลมแล้ง”

“หา…”

“ก็แกชอบเรียกแบบนั้น”

“นี่…”

“ฉันจำได้ อะไรที่เกี่ยวกับแกฉันจำได้หมดนั่นแหละ” คำตอบนั่นอยู่เหนือความคาดหมาย กบหันมายิ้มก่อนจะสำทับว่า “เพราะฉะนั้นก็หัดทำตัวดีๆ ฉันมันคนเจ้าคิดเจ้าแค้น จำฝังใจนะ จะบอกให้”

เขายิ้มในหน้า ตาจ้องมองถนน ฉันไม่รู้ว่าตัวเองควรจะอยู่ในโหมดอารมณ์ไหน รู้แต่ว่าภาพของกบเมื่อครั้งที่เราเจอกันครั้งแรกผุดขึ้นมา จนรู้สึกจักจี้ในหัวใจขึ้นมาอย่างไรไม่รู้



Don`t copy text!