มนตราตะเกียงแก้ว บทที่ 14 : วิลปะทะเงามืดแม่มดอีเวอลีน

มนตราตะเกียงแก้ว บทที่ 14 : วิลปะทะเงามืดแม่มดอีเวอลีน

โดย : โสภี พรรณราย

มนตราตะเกียงแก้ว โดย โสภี พรรณราย เรื่องราวของเมืองเวทย์มนตร์และมนตราสำคัญที่ผนึกอยู่ในตะเกียงของท่านยาย เมื่อวันหนึ่งตะเกียงถูกขโมยไป อันตรายใหญ่หลวงกำลังคุกคามโลกเวทย์มนตร์ หัวขโมยจะนำเอามนตราที่อยู่ในตะเกียงแก้วไปใช้เพื่อวัตถุประสงค์ใด…นิยายออนไลน์ น่าติดตามอีกเรื่องที่ อ่านเอา อยากให้คุณได้ อ่านออนไลน์

สมัครบัตร Citi Ready Credit

ทุกยอดการสมัครจะมีส่วนแบ่งกลับมาสนับสนุนเว็บไซต์อ่านเอาของพวกเรา 🙂

………………………………………….​

-14-

 

เสียงแม่มดอีเวอลีน

แม่มดกลับมาแล้ว…แต่ไม่ยอมปรากฏตัว

ข้าอีเวอลีน จะกลับมาอย่างยิ่งใหญ่ ให้อาณาจักรเมืองเวทมนตร์สั่นสะเทือน!

เป็นการประกาศกร้าวที่มีอำนาจและน่ากลัวเพราะเสียงพลังลึกลับแฝงด้วยมนต์ดำอำมหิต

พ่อมดฮูโกร้องอย่างดีใจ

“พี่อีเวอลีน เสียงพี่สาวของข้า ข้าจำได้”

“ป้าอีเวอลีน…ป้า…” ไรอันมองไปรอบๆ และเรียกหา

เซลิน่าตกใจมือเย็นเฉียบ ไม่ชอบเลยเพราะความดำมืดปกคลุมรอบบ้านของตน เป็นเงาดำที่ชวนให้หวั่นไหว

ในขณะนั้นวิลกับพ่อมดเปเลสมาถึง มาทันเห็นหมอกควันมืดปกคลุมเคหาสน์ของเซลิน่า

เปเลสรู้สึกอึดอัด หายใจไม่ทั่วท้อง กล่าวว่า

“เงามืด หมอกควันอะไรกัน?”

“มนต์ดำ!”

พ่อมดวิลรู้ว่าเป็นเสียงของแม่มดอีเวอลีน…นักโทษ!

ยิ่งจากปากพ่อมดฮูโก…ยิ่งแน่ใจ

ประกอบกับความมืดที่ปกคลุมและเป็นรังสีแห่งความชั่วร้าย

พ่อมดหนุ่มวิลลืมตัว วูบเดียวที่คิดได้คือ

จับ!

จับไปลงโทษตามเดิม จะปล่อยให้กลับมาทำร้ายใครอีกไม่ได้เด็ดขาด

วิลประเมินตัวเองผิด แค่มั่นใจในมนต์ขาว มั่นใจในความดี และมั่นใจในความถูกต้อง

พ่อมดหนุ่มร่ายคาถา เอาตัวเองไปขวางกระแสเสียงกับควันหมอกดำ ตั้งใจขวางทางแม่มดร้าย

ปะทะกันจังๆ

เงามืดกับร่างของวิล ใครแกร่งกว่ากัน

วิลเซไม่เป็นท่าอยู่กลางอากาศ ปะทะกลางอากาศและร่างของวิลก็หมุนคว้างอยู่กลางอากาศหลายตลบ และร่วงลงบนพื้นอย่างเจ็บปวด

“โอ๊ย…ย…”

ปะทะเงาดำ…และวิลพ่ายแพ้

วิลสู้ไม่ได้ สู้มนต์ดำไม่ได้!

แค่ถูกปะทะผ่าน วิลก็ตกแล้ว…และเงามืดนั้นก็ผ่านเลยไป…เลยไป…และหายไป

พ่อมดวิลได้รับบาดเจ็บเล็กน้อย

เซลิน่ารีบวิ่งเข้าประคอง และถามอย่างห่วงใย เมื่อได้ยินเสียงร้อง

“วิล…เจ้าเป็นอะไรหรือเปล่า?”

“แม่มดอีเวอลีนมาที่นี่!” วิลไม่สนใจความเจ็บปวดของตัวเอง “ทำไมไม่แจ้งสภาเมือง ไม่บอกยายทาฮิร่า?”

“ลิน่าไม่รู้…ไม่รู้ว่าป้าจะมา ป้าเป็นพี่สาวของพ่อ…และพ่อก็อยากพบป้ามาก ป้ามา…ป้าไม่บอกล่วงหน้า”

พ่อมดไรอันแค่นหัวเราะ ต่อว่าวิล

“เจ้าหาเรื่องเอง บุกมาบ้านเรา และปะทะกับเงาดำของป้าอีเวอลีน เจ้าคิดว่าเก่งนักเรอะ หาเรื่องก่อนชัดๆ”

วิลโต้ว่า

“ข้ามาเพื่อหาข่าวของป้าเจ้า ช่างประจวบเหมาะ ได้เห็นกับตาว่านักโทษมาที่นี่จริงๆ แทนจะช่วยกันเกลี้ยกล่อมให้มอบตัวซะ กลับปล่อยให้หนีไปได้”

ไรอันยักไหล่ แผดเสียงสะใจว่า

“ก้อป้าของข้าเก่ง เก่งมาก หนีออกมาได้ เรื่องอะไรจะปล่อยให้ถูกจับอีก ไม่ได้ยินที่ป้าข้าประกาศเรอะว่า ป้ากลับมาออกมาอย่างยิ่งใหญ่ และทำให้เมืองเวทมนตร์สั่นสะเทือน”

“ไรอัน…เจ้าไม่ควรเห็นผิดเป็นถูก ไม่ควรเห็นดีด้วยกับการกระทำของป้าเจ้า”

“อย่ามาสั่งสอนที่นี่ ที่นี่เป็นเคหาสน์ของข้า”

วิลจึงหันมาพูดกับพ่อมดฮูโก

“น้าฮูโก…น้าติดต่อกับแม่มดอีเวอลีนใช่ไหมครับ น้าแจ้งยายทาฮิร่าหรือยังครับ?”

แววตาฮูโกแข็งกร้าว

“วิล…เห็นว่าเจ้าเป็นเพื่อนกับลูกๆ น้า น้าจะบอกความจริงว่า น้าอยากพบพี่อีเวอลีนมาก แต่พี่ยังไม่ยอมมาพบ…เพิ่งจะวันนี้ที่มาและส่งเสียงให้รู้ว่าพี่ยังปลอดภัย และเจ้าก็มาขัดขวาง ถ้าเจ้าไม่มา บางทีพี่สาวน้าอาจจะยอมปรากฏตัว เจ้าทำเสียหมด!”

“ยายทาฮิร่ามาที่นี่ มาพูดกับน้าแล้ว คิดว่าน้าจะเข้าใจและรู้ว่าใครถูก ใครผิด”

ฮูโกแค่นหัวเราะ

“ถามหน่อย…วิล…หนุ่มน้อย สายเลือดสำคัญหรือไม่?”

พ่อมดวิลผงะ

“เอ้อ…”

“เจ้ามันกำพร้า ไม่เหลือใคร เจ้าอาจไม่รู้สึกกับคำว่าสายเลือด…พี่น้อง…”

“ไม่จริงครับ…น้าฮูโก ผมเข้าใจครับ ยิ่งเป็นกำพร้า ผมยิ่งโหยหาความอบอุ่นจากครอบครัว แต่ผมจะแยกแยะว่าอะไรถูกอะไรผิด และต้องแก้ไขอย่างไรครับ”

พ่อมดฮูโกไม่พอใจแต่ยังระงับอารมณ์เพราะถือว่าตนเป็นผู้ใหญ่กว่า

“เจ้ากำลังสั่งสอนข้า!”

“ผมไม่กล้าหรอกครับ น้าฮูโก”

“เจ้ากล้านัก แข็งกร้าวนัก!”

“ผมเพียงอยากจับตัวแม่มดอีเวอลีน”

พ่อมดสูงวัยกว่าแค่นหัวเราะ

“ฝีมือเท่านี้ก็บังอาจจะจับตัวพี่สาวข้า!”

“บางทีความถูกต้องอาจเอาชนะได้ครับ”

“อวดเก่งเกินไป!”

“ผมมั่นใจว่าป้าอีเวอลีนต้องกลับมา เพราะเป็นบ้านของป้า ผมเพียงขอให้แจ้งยายทาฮิร่าเท่านั้น”

“กล้าสั่งข้า?”

“เอาแล้ว เอาแล้ว” เป็นเสียงของแมวเคทเตอร์ สัตว์เลี้ยงประจำตัวพ่อมดไรอัน ที่เงียบอยู่นานและเพิ่งจะส่งเสียงอย่างอดรนทนไม่ได้ “ของขึ้นแล้ว พ่อมดหนุ่มน้อยก็กระไร ไม่เกรงกลัวผู้อาวุโสกว่า บุกมาบ้านเค้ายังกล้าต่อล้อต่อเถียงกับเจ้าของบ้าน ขาดมารยาทผู้มาเยือนที่สุด”

เจ้าเคทเตอร์เป็นแมวไรอัน…

ไรอัน…เจ้านายไม่ชอบวิล อิจฉาวิล ที่ตั้งแต่เด็กวิลจะ ‘เหนือ’ กว่า ในด้านการศึกษา ในด้านเวทมนตร์ ในด้านรูปลักษณ์ หน้าตาก็โดดเด่นรูปหล่อเป็นที่หมายปองของเหล่าแม่มดสาวน้อย

เจ้าเคทเตอร์จึงซึมซาบความรู้สึกของเจ้านายมาตลอด พลอยทำให้ไม่ชอบวิลไปด้วย เพื่อเอาใจเจ้านายนั่นเอง

แม่มดเซลิน่าเข้าข้างวิล จึงตวาดเจ้าแมวเคทเตอร์

“เจ้าไม่ควรตำหนิพ่อมดวิล”

พ่อมดเปเลสเห็นด้วย สนับสนุนเซลิน่า

“วิล…เพื่อนข้าเป็นผู้มีคุณธรรม เจ้าเงียบเถอะ”

เจ้าเคทเตอร์ไม่เงียบแต่พูดเบาๆ กับตัวเองว่า

“เจอองครักษ์พิทักษ์วิลเข้าแล้ว”

ทางด้านพ่อมดหนุ่มวิลพยายามจะชี้แจงพ่อมดสูงวัยกว่า โดยกล่าวว่า

“น้าฮูโกครับ ผมอ่อนวัยกว่า ผมเคารพน้าฮูโกครับ แต่เรื่องของป้าอีเวอลีนเป็นเรื่องของสภาเมือง ของเมืองเวทมนตร์ทุกคนต้องช่วยกัน ร่วมมือกัน น้าฮูโกกำลังทำผิด ป้าอีเวอลีนหลุดออกมาได้ด้วยความแค้น จะทำอะไรกับเมืองเวทมนตร์เราก็ไม่รู้ ชาวเมืองอาจได้รับอันตราย ประกาศของแม่มดเมื่อครู่ที่ทุกคนได้ยินมันน่ากลัวนะครับ”

พ่อมดฮูโกไม่ยอมฟัง

“เรื่องของพี่สาวข้า อย่ายุ่ง!”

และพ่อมดไรอันก็ช่วยบิดาด้วย

“ใช่…วิล เจ้าอย่ายุ่งเลย เจ้ามาทำไมก็ไม่รู้ มาได้จังหวะ ถ้าเจ้าไม่มา บางทีป้าของข้าก็อาจมาพบพวกเรา”

วิลกำลังจะพูด แต่ถูกเซลิน่าห้าม

“วิล…พอเถอะ”

และเปเลสก็เห็นด้วย…อะไรที่เซลิน่าพูด เปเลสมักจะเห็นด้วยเสมอ

โถ…ช่างน่าเห็นใจพ่อมดเปเลส รักเขาข้างเดียวนี่นา

“วิล…เรากลับกันเถอะ เราเป็นส่วนเกินที่นี่นะ”

วิลจึงก้มศีรษะลาพ่อมดสูงวัยกว่า

“ถ้าทำให้น้าฮูโกไม่พอใจ ผมขอโทษครับ ผมลาล่ะครับ”

ฮูโกโบกมือไล่

“ไปเลย…รีบไปเลย!”

วิลกับเปเลสร่ายคาถานั่งไม้กวาดหายไปบนท้องฟ้า

เจ้าแมวเคทเตอร์จึงพูดขึ้นว่า

“พ่อมดวิลต้องรีบไปรายงานยายทาฮิร่าแน่ๆ เลย”

ไรอันจึงนึกขึ้นได้

“นั่นสิครับ…พ่อ ถ้ายายรู้ พวกเราพลอยมีความผิด”

ฮูโกส่ายหน้า

“เราไม่ผิด เรายังไม่พบตัวพี่อีเวอลีนเลย ผิดตรงไหน อย่างไง มีหลักฐานมั้ย”

“แต่ป้าอีเวอลีนก็มาจริงๆ นี่ครับ”

“มีแต่เสียง ได้เห็นตัวกันหรือเปล่าล่ะ?”

“ไม่เห็นครับ”

“ฉะนั้นไม่ต้องกลัว ต่อให้ป้าแกมาและปรากฏตัวจริงๆ พ่อก็ไม่กลัว คาถามนต์ดำของป้าแกระดับไหนแล้ว จะต้องกลัวอะไรล่ะ มีแต่ต้องกลัวพวกเราต่างหาก”

พ่อมดหนุ่มไรอันพูดด้วยน้ำเสียงตื่นเต้นว่า

“เป็นแม่มดหนึ่งเดียวที่สามารถหนีออกจากที่คุมขัง ป้าผมไม่ธรรมดาจริงๆ ถ้าป้ามาบอกผมนะครับ บอกผมด้วย ผมชื่นชมป้ามากครับ ผมต้องเรียนรู้จากป้ามากๆ”

“เคทเตอร์ก็ต้องเรียนรู้เหมือนกัน” เจ้าแมวแทรก

มีแต่เซลิน่าที่ถอนใจยาว

ป้ามีแต่ความโหดร้าย ฆ่า และ ฆ่า…แบบนี้หรือควรจะชื่นชม

ซื้อหนังสือที่ www.naiin.com ไม่ว่าเล่มใดก็ตาม

ทุกยอดการสั่งซื้อจะมีส่วนแบ่งกลับมาเพื่อสนับสนุนเว็บไซต์อ่านเอา

ชุมชนแห่งการอ่านของพวกเรา : )

เรนี่จะเรียนจบปีนี้แล้ว แต่หล่อนยังหาที่ฝึกงานไม่ได้ ถ้ายังไม่ได้ฝึกงานจะถือว่าเรียนไม่จบ

หล่อนเคยเกริ่นๆ ที่โต๊ะอาหารบ้างแล้ว เรื่องฝึกงานที่ห้าง แต่ทุกคนไม่ได้ใส่ใจเรื่องที่หล่อนเกริ่นเลย

เพื่อนๆ ต่างได้งานทำ ในกลุ่มหล่อนเหลือหล่อนคนเดียวที่ยังไม่ได้ฝึกงาน

เพื่อนต่างขำและคิดว่าเรนี่พูดเล่นที่ว่ายังหาที่ฝึกงานไม่ได้ ทั้งๆ ที่หล่อนเป็นหลานของเจ้าของห้างซาร่า

อีกครั้งที่โต๊ะอาหารเย็น เมื่อเห็นทุกคนอยู่กันพร้อมหน้า เรนี่จึงเอ่ยปาก

“ใครจะช่วยเซ็นต์ให้เรนี่ทำงานบริษัทได้คะ เรนี่ฝึกงานแผนกบัญชีของห้างก็ได้นะคะ”

เรนี่…เรนี่…ผู้น่าสงสาร

หล่อนครางกับตัวเอง ใครสนใจล่ะ ในเมื่อทุกคนต่างตกอยู่ในภาวะ ‘เครียด’ กับกิจการ

ปู่กับพ่อนิ่งเงียบ…อาบงกชก็ครุ่นคิดอะไรอยู่ แม่ใหญ่ยิ่งไม่สนใจ พี่วิชากับพี่เกศราก็หันหน้าคุยกันเอง

เรนี่เลิกคิ้ว…ได้ยินที่หล่อนพูดหรือเปล่าเนี่ย?

“โอ๊ย!” เรนี่ร้อง ทำเอาทุกคนตกใจ

เกศราตำหนิน้องสาว

“รู้มารยาทบ้างหรือเปล่า?”

“เรนี่พูดมีใครฟังบ้างคะ?”

“เธอพูดอะไร?”

“เรนี่จะฝึกงานที่ห้าง”

“โธ่…นึกว่าอะไร ไม่สำคัญเลยสักนิด”

“ไม่ฝึกงาน เรนี่ไม่จบนะคะ”

“เรียนจบปริญญาแล้วจะช่วยอะไรห้างเราได้ นอกจากมาช่วยกันมองหน้าและช่วยกันปวดหัว” เกศราว่า

“แถมไม่สบาย เครียดจัด เบิกค่ารักษาพยาบาลได้หรือเปล่าครับ?” วิชาพูดเสริมและตอนท้ายหันไปถามคุณปู่

ปู่อำนวยหน้าขรึม กล่าวว่า

“ห้างเป็นแบบนี้เราต้องช่วยกันรับผิดชอบ”

“ผมเป็นรุ่นหลานนะครับ มาตอนย่ำแย่แล้ว” วิชาเถียง ตอนท้ายยังพึมพำเบาๆ “ผมซวยเลย เป็นหลานชายคนเดียว เป็นที่คาดหวังของครอบครัว แต่ไม่มีเงินทุนให้ผมทำอะไรได้เลย!”

คุณยุวดีหันมาปรามลูกชายคนโปรด

“อย่าพูดมาก คุณปู่กับคุณพ่ออารมณ์ไม่ดี”

คุณสุมิตถอนใจยาว

“เป็นความผิดของผมเอง คุณพ่อเริ่มต้นมาดีแล้ว มารุ่นผม ผมเองที่ทำอะไรก็ผิดพลาด ผมมันดวงไม่ดี ทำให้กิจการย่ำแย่”

ภรรยาอดไม่ได้พูดว่า

“ก็ตั้งแต่คุณมีเมียน้อยไง ตั้งแต่ยิปซีคนนั้นเข้ามาในชีวิตคุณไง คุณต้องรู้สึกสิ ใช่มั้ย…ตอนแรกห้างเราก็ดีๆ อยู่ มีกำรี้กำไรบ้าง อยู่ได้สบายๆ พอมีเมียน้อย ดวงคุณก็ตก สุขภาพคุณก็แย่ อ่อนแอ”

สามีโบกมืออย่างอ่อนแรง

“อย่าโทษอแมนด้าเลย”

“ยุก็ไม่อยากโทษหรอกนะคะ แต่มันเป็นอย่างงั้นจริงๆ”

“ผมอ่อนแอเอง”

“แต่ยุว่าเพราะดวงคุณกับเมียน้อยยิปซีไม่เข้ากัน ตั้งแต่คุณรับมันเป็นเมีย คุณก็อ่อนแอทันที!”

“ผมว่า…”

“อย่าเถียงเลยค่ะ แถมยังดวงตก กิจการขาดทุนเป็นครั้งแรก”

“บังเอิญ…”

“ค่ะ…ช่างบังเอิญเหลือเกิน เพราะมัน!” คุณยุวดียังฝังใจ และเจ็บแค้นไม่หาย

พูดออกมาแบบนี้คิดถึงจิตใจของเรนี่บ้างหรือเปล่า

ลูกเมียน้อย…เรนี่เลิกคิ้ว อะไรกัน เรื่องหล่อนจะฝึกงานกลายเป็นตำหนิไปถึงแม่อแมนด้า

แม่…ที่หล่อนมีแต่รูปภาพใบเดียว แถมเก่ามากจนซีด จนเห็นหน้าแม่ไม่ชัด

และค่ำคืนอาหารเย็น ก็ไม่มีใครพูดเรื่องฝึกงานของหล่อนเลย เรื่องของหล่อนไม่เคยสำคัญสักนิด

 

***

 

สั่งซื้อ Remember Wrinks

เซรั่มบำรุงผิวที่เป็นมาสก์ได้ในหนึ่งเดียว

ทุกยอดการสั่งซื้อจะมีส่วนแบ่งกลับมาเพื่อสนับสนุนเว็บไซต์อ่านเอา

ชุมชนแห่งการอ่านของพวกเรา : )

สั่งซื้อ 1 หลอดราคา 2,090 บาท คลิกที่นี่  >>>>> https://bit.ly/2UT2G40   

สั่งซื้อเซ็ตประหยัดสุดคุ้ม 3 หลอดราคา 2,940 บาท คลิกที่นี่  >>>>> https://bit.ly/2QFzcY9

อ่านเพิ่มเติม เกี่ยวกับผลิตภัณฑ์นี้ คลิกที่นี่ >>>>>>>>>>> http://anowl.co/anowlsabai/remember-wrinks/

Don`t copy text!