มนตราตะเกียงแก้ว บทที่ 21 : เรนี่ไปทำงานกับวิล

มนตราตะเกียงแก้ว บทที่ 21 : เรนี่ไปทำงานกับวิล

โดย : โสภี พรรณราย

มนตราตะเกียงแก้ว โดย โสภี พรรณราย เรื่องราวของเมืองเวทย์มนตร์และมนตราสำคัญที่ผนึกอยู่ในตะเกียงของท่านยาย เมื่อวันหนึ่งตะเกียงถูกขโมยไป อันตรายใหญ่หลวงกำลังคุกคามโลกเวทย์มนตร์ หัวขโมยจะนำเอามนตราที่อยู่ในตะเกียงแก้วไปใช้เพื่อวัตถุประสงค์ใด…นิยายออนไลน์ น่าติดตามอีกเรื่องที่ อ่านเอา อยากให้คุณได้ อ่านออนไลน์

………………………………………….​

-21-

 

แม่มดเซลิน่าทำหน้าดุๆ…ขึงขัง กอดอก นิ่ง

พ่อมดเปเลสกลับยิ้มกว้างดูตื่นเต้น

ทั้งสองฟังพ่อมดวิลสรุปถึงเรื่องที่ต้องทำในวันนี้

ภายในบริษัท…บริษัทฟู้ด…ที่วิลตั้งขึ้น แต่มีบริษัทจริงๆ…ที่เช่าจากนักธุรกิจคนหนึ่ง

สำนักงานใหญ่…ดูโก้ ดูมั่นคง

ภายใน…จะเนรมิตอย่างไรก็ได้ ตามจินตนาการ

พนักงานในบริษัทอีกหลายสิบ…ส่วนหนึ่งเป็นคนที่เมืองเวทมนตร์มาช่วยวิลเล่นละคร อีกส่วนคือมนุษย์เนรมิตหรือหุ่นยนต์ที่ไร้จิตใจ

ตัวละครสำคัญที่สุดต้องมี เซลิน่า กับเปเลสช่วย

วิลสรุปว่า

“ลิน่าเป็นเลขาของฉัน ส่วนเปเลสเป็นผู้จัดการแผนกขาย ช่วยสอนให้เรนี่ทำงาน มีปัญหาอะไรไหม?”

“ไม่มี…เต็มใจช่วยเพื่อนเสมอ” เปเลสยิ้มกว้าง

วิลมองเซลิน่าที่บึ้งตึง กอดอกเคืองๆ จึงถามว่า

“ลิน่า…ไม่เห็นพูดอะไรเลย วันนี้”

“จะให้พูดใช่ไหม ได้เลย…พูด พูด พูด” เซลิน่าเชิดหน้างอนๆ “กับแค่มนุษย์คนเดียว วิลถึงกับลงทุนบริษัทใหญ่โต เพื่อเด็กมาฝึกงานแค่ชั่วคราว ให้ลิน่ามาเป็นเลขา ให้เปเลสเป็นผู้จัดการแผนกขาย ลงทุนใหญ่โตมากมาย วิลคิดอะไรกับเด็กคนนั้น!”

พ่อมดหนุ่มรูปงามเลิกคิ้ว

“เธอคิดอะไรของเธอ เธอคิดมากไป ฉันให้เรนี่มาอยู่ใกล้ๆ เพื่อจะได้สืบเรื่องราวของเรนี่ สืบหาตะเกียงแก้ว ทำตามคำสั่งของยายทาฮิร่า”

“อย่าอ้างยาย”

“ฉันทำตามคำสั่งจริงๆ”

“แน่ใจนะ?”

“แน่ใจสิ”

“ไม่อยากจะเชื่อ”

“ฉันไม่โกหกเพื่อนหรอก”

เซลิน่ายังไม่พอใจกับคำตอบนัก

“ทีเรื่องตะเกียงแก้วดูกระตือรือร้นเหลือเกิน ทีเรื่องแม่มดอีเวอลีนที่หนีไป ไม่เห็นกระตือรือร้นตามหาแบบนี้ ยายทาฮิร่าเห็นวิลเก่งให้ช่วยสองเรื่อง แต่วิลดูจะเน้นไปที่เรนี่มากกว่า”

วิลเลิกคิ้ว หันไปถามเปเลสว่า

“ฉันเป็นอย่างงั้นหรือเพื่อน?”

เปเลสกลับยักไหล่

“แต่ฉันไม่รู้สึกอย่างงั้นเลย”

เซลิน่าจึงตวาดเปเลส

“เพื่อนกัน ผู้ชายเหมือนกัน อย่าเข้าข้างกัน! เดี๋ยวนี้วันๆ วิลมีแต่จะไปเมืองมนุษย์ นี่มาเปิดบริษัทที่นี่แล้ว คงจะปักหลักอยู่ที่นี่เลยสิ!”

ตอนท้ายก็บ่นกับวิลอย่างอารมณ์เสีย จนวิลต้องบอกว่า

“ถ้าลิน่าไม่อยากเป็นเลขาฉัน กลับเมืองเวทมนตร์ก็ได้นะ”

ยิ่งเพิ่มฟืนเข้าไปในไฟแล้วมัง

แม่มดสาวตาโตแทบถลน

“ว่าไงนะ…วิลว่าไงนะ?”

เปเลสสะกิดวิล และห้ามด้วยสายตา

อย่าพูดอีกครั้งเชียว เปเลสพูดแทนว่า

“วิล มันห่วงความรู้สึกของเธอ…ลิน่า อยากทำให้เพื่อนสบายใจ ให้เลือกทำในเรื่องสบายใจ”

เซลิน่าทำใจไม่ได้เสียทีว่า…วิลเป็นเพื่อน

อารมณ์หึงหวงทำให้หล่อนไม่ค่อยมีความสุข รู้ทั้งรู้ หล่อนกับวิลคงยาก…เพราะวิลไม่เคยเห็นหล่อนเป็นที่รักของวิลเลย และตราบใดที่วิลยังไม่มีใครในหัวใจ เซลิน่าอาจยังมีความหวังเล็กๆ เสมอ

วิลพูดขึ้นว่า

“ฉันเห็นลิน่ามีความสามารถ ลิน่าเป็นเลขาจะได้ช่วยฉันสืบหาตะเกียงแก้วจากเรนี่ด้วย ถึงเธอจะไม่อยากช่วยฉัน ถือว่าช่วยยายทาฮิร่าก็ได้”

แม่มดสาวสวยจึงเชิดหน้า แต่ยังปากแข็ง

“ได้…ได้…ถือว่าช่วยยายทาฮิร่า!”

วิลยิ้มออก เกลี้ยกล่อมจนเพื่อนสาวยอมช่วยเหลือ

และแล้ววิลก็รับรู้โดยคาถา…เขาพยักหน้า…

“เธอมาแล้ว…”

เรนี่มาแล้ว…เพราะอย่างไร เรนี่ก็ไม่ใช่มนุษย์ปกติธรรมดาแน่ๆ มีบางอย่างสื่อถึงเขาเป็นพิเศษ ความรู้สึกสื่อถึงกันในยามนี้

เซลิน่าค้อนทันที

“แหม…รู้ด้วย!”

“เธอกำลังเดินเข้าตึกมา…”

“แค่เด็กสาวจากเมืองมนุษย์ ทำท่าจะเป็นคนสำคัญ น่ารำคาญ น่าเกลียด!”

จบคำว่า ‘น่าเกลียด’ เหมือนมีแรงกระแทกเข้ามาที่อก

“โอ๊ย…” เซลิน่าร้องและกุมหน้าอก

“เป็นอะไรไป?” วิลแสดงความห่วงใย แต่เปเลสเร็วกว่าเข้าประคองเพื่อนสาว

เซลิน่าสูดลมหายใจลึกๆ พอบรรเทาจึงผละจากเปเลส

“ลิน่าไม่เป็นอะไรแล้ว” น้ำเสียงขุ่นๆ

“เธอเจ็บ…เมื่อครู่ลิน่าแสดงสีหน้าเจ็บ…”

แม่มดสาวงุนงงกับตัวเอง ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น

“ไม่เป็นไรแล้วจริงๆ”

“แต่เธอควรไปพบหมอ…” เปเลสห่วงใยยิ่งกว่าใครอื่น

“ไม่เป็นไร”

“ไปเถอะ…เมื่อครู่ลิน่าเจ็บหน้าอกนี่ ฉันพาไปเอง ไปเป็นเพื่อน…นะ…นะ”

“โอ๊ย…น่ารำคาญจริง บอกว่าไม่เป็นไร!”

ปากว่า ‘ไม่เป็นไร’ แต่เซลิน่ารู้ว่า ‘เป็น’ อาการเจ็บเมื่อครู่ที่สิ้นเสียง ‘น่าเกลียด’

หรือเพราะ…เพราะ…ตำหนิมนุษย์คนนั้น!

เรนี่…มีความ ‘พิเศษ’

ตำหนิไม่ได้หรือ?

ก็เคยไม่พอใจ แล้ว…ไม่เห็นเกิดอะไรขึ้น

เรนี่…น่ากลัว?

ใช่…หล่อนมาแล้ว…ปรากฏตัวที่บริษัทกำมะลอของวิล!

ก้าวเข้ามาอย่างตื่นเต้นในชุดนักศึกษา เสื้อขาว กระโปรงดำจีบรอบตัว ผมยาวรวบตึงให้เห็นใบหน้าสดใส สวยเด่น จนกลายเป็นเป้าสายตา

คนในบริษัท ล้วนเป็นแม่มดพ่อมดจากเมืองเวทมนตร์ที่มาช่วยทำงานให้วิล

บริษัทใหญ่มี ‘คน’ จำนวนมาก ต้องใช้จำนวนมาก วิลรบกวนเพื่อนๆ ที่สนิท แต่ก็มีบางคนที่เป็น ‘มนุษย์เนรมิต’

เสกจากคาถาของวิล วิลต้องใช้คาถาขั้นสูง จึงสามารถเนรมิตมนุษย์จำลองได้ ให้เหมือนมีชีวิตจิตใจ เพื่อให้อยู่ด้านในของห้องแผนกต่างๆ ที่ไม่มีความจำเป็นต้องมีบทบาท แค่ทำให้สำนักงานดูดี มีพนักงานจำนวนมากเท่านั้น

คนที่อยู่ด้านหน้าๆ ของแผนกจึงจะเป็นผู้มาจากเมืองเวทมนตร์ที่นึกสนุกมาเที่ยวโลกมนุษย์…มาช่วยวิล

การปรากฏตัวของเรนี่ ถือเป็นปรากฏการณ์แปลก

คน…คนเดียว…ใช่หรือ?

กระแสในตัวเรนี่มี ‘อะไร’ แต่มันคือ ‘อะไร’

บางครั้งก็ ‘เย็นยะเยือก’ บางครั้งก็ ‘ร้อนราวถูกไฟเผา’ บางทีเหมือนมีสองกระแสมารวมตัว…พยายามจะรวมตัวกันบ้าง และถูกแรงผลักใส่กันมากกว่าจะรวมตัว

ไม่ทันไร…บรรดาพ่อมดแม่มดที่มาช่วยวิลก็รู้สึกไม่ค่อยสบายใจนัก อย่างที่เข้าใจกันว่าเรนี่ต้องมี ‘พิเศษ’ เป็นแน่แท้ จึงสามารถครอบครองตะเกียงแก้วของยายทาฮิร่า ที่เป็นแม่มดอาวุโสของเมืองเวทมนตร์ไว้ได้

ขนาดยายทาฮิร่าที่เป็นที่หนึ่ง ยังไม่สามารถทวงคืนได้ และไม่เห็นตะเกียงแก้วเลย ถูก ‘อะไร’ ปิดบังจนมิด จนวิลต้องใช้แผนใกล้ชิดเรนี่เพื่อสืบหาความจริง

เรนี่รู้สึกสงสัย ทำไมสายตาคนในบริษัทมองหล่อนแปลกๆ ออกอาการกลัวหล่อนด้วยซ้ำ แม้พยายามจะฉีกยิ้มแบบนางงามก็ตาม…

หล่อนเป็นแค่นักศึกษาฝึกงาน ตัวเองยังถือว่าเด็กมากๆ เลย แต่ปราศจากมีใครมาทักทายสักคน จึงแจ้งคนที่อยู่ใกล้ตัวที่สุด…

ประชาสัมพันธ์ที่เป็นสาวสวย แต่งหน้าจัด คิ้วเข้มมาก

“ชื่อเรนี่ค่ะ มาขอพบคุณวิลค่ะ”

“เชิญค่ะ…คุณวิลรออยู่ชั้นบนค่ะ…ขึ้นลิฟต์ไปเลยค่ะ ชั้นสี่ เลขาคุณวิลจะรอรับค่ะ”

“ขอบคุณมากค่ะ” เรนี่รีบเดินไปที่ลิฟต์ กดชั้นสี่…

รู้สึกโตเป็นผู้ใหญ่แล้ว จะเริ่มทำงานแล้ว หางานด้วยตัวเอง ไม่พึ่งพาครอบครัว ยังไม่บอกใครเลยด้วยซ้ำ ก็แค่ฝึกงาน ที่บ้านไม่สนใจหรอก เพราะมีเรื่องสำคัญเรื่องปากท้องให้ต้องกังวล

ลิฟต์เปิดออก…หล่อนสูดลมหายใจลึกๆ ก้าวออกมา

ตรงนั้น…เลขาของวิลรอรับ

เซลิน่า…รอ…

ไม่ผิดเลย…มนุษย์คนนี้ไม่ธรรมดา แค่ใกล้แค่นี้ก็สัมผัสได้ว่า…พิเศษ…สมแล้วที่วิลควรจับตามอง และตนต้องคอยช่วยเหลือเขาด้วย

เรนี่เห็นเซลิน่า…สวยมาก…สวยแบบสาวสเปน… หล่อนเคยไปเที่ยวสเปนและในสายตาสาวสเปนสวยกว่าสาวยุโรปชาติอื่น เฉพาะสายตาหล่อนเท่านั้น

“สวัสดีค่ะ” เรนี่อ่อนวัยกว่าเล็กน้อย

เซลิน่าเกิดอาการพูดไม่ออกกะทันหัน จุกที่หน้าอก…พยายามจะพูดแต่ปราศจากเสียง อึดอัดเหลือเกิน

เรนี่แปลกใจ ขมวดคิ้ว เมื่อเห็นกิริยาของอีกฝ่าย

“เรนี่ค่ะ มาฝึกงานค่ะ คุณเป็นอะไรคะ?”

เซลิน่าพูดไม่ออก…ตายแล้ว…เป็นอะไร…

ต่อหน้าเรนี่…ทำไมเป็นแบบนี้?

จะอ้าปากส่งเสียง…แต่ทำไม่ได้

เรนี่…อันตราย ใช้คาถาอะไรกับตน!

ฝ่ายตรงข้ามเลิกคิ้วอีกครั้ง

“คุณคะ…เรนี่ค่ะ…”

เซลิน่าต้องใช้พลังของตนเอง คาถาเรียกให้เสียงกลับคืน ภายในใจร้องลั่น

“นังปีศาจ!” เผลอเรียกอีกฝ่ายด้วยความขุ่นมัว และโกรธ เสียงกลับคืนมาแล้ว

เรนี่ผงะกับคำพูดทักทายคำแรกของเซลิน่า

“คะ…ว่าอะไรนะคะ?”

เซลิน่ารีบระงับอารมณ์ สูดลมหายใจลึกๆ

“เปล่า…เปล่า…วิล…เอ๊ย…คุณวิลบอกฉันแล้วว่าคุณจะมาฝึกงาน…ฉันเซลิน่า…เลขาของวิล”

เซลิน่าพาหล่อนมาพบวิลกับเปเลส

เปเลสแนะนำตัวเองเมื่อเห็นเรนี่ทันทีว่า

“ผมเปเลสครับ ผู้จัดการแผนกขาย บริษัทเราถือว่าแผนกขายเป็นแผนกที่สำคัญที่สุดครับ”

“สวัสดีค่ะ ฉันเรนี่ขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ ช่วยแนะนำเด็กฝึกงานด้วยนะคะ”

“ได้เลยครับ ยินดีและเต็มใจ” เปเลสยิ้มกว้าง กับเรนี่เขาเห็นหล่อนช่างน่ารัก อ่อนหวานเหลือเกิน

เซลิน่าแปลกใจที่เปเลสไม่พบกับปฏิกิริยาต่อต้านบางอย่างที่หล่อนพบ

นางปิศาจตนนี้รู้จักเลือก…เห็นหล่อนเป็นผู้หญิงหรือจึงไม่ชอบหล่อน…

วิลพูดขึ้น

“วันแรกก็ต้องรู้จักทุกแผนกก่อน…และเริ่มให้งานทำเลย ฝึกงานระยะสั้น ถ้าอยากได้ความรู้ คุณต้องตั้งใจ”

เรนี่พูดกับวิลอย่างอ่อนหวานว่า

“ได้เลยค่ะ…นายวิล…เอ๊ย…เจ้านายวิล เรนี่…เอ๊ย…ฉันจะตั้งใจที่สุดเลยค่ะ”

““ผมบอกเลย ผมไม่เข้าข้างใคร ไม่เอาใจใคร ถ้าคุณไม่ผ่านผมจะไม่เซ็นต์เอกสารฝึกงานให้คุณ!”

หล่อนเลิกคิ้ว

“เอาจริงเรอะ เดี๋ยวก็ไม่จบกันหรอก”

“ว่าไงนะ?”

“ก็เปล่า…เปล่าค่ะ เจ้านาย”

“คุณเปเลส…ช่วยพาคุณเรนี่ไปรู้จักทุกแผนกด้วยครับ”

เรนี่ผละไปกับเปเลส ไม่วายบ่นในใจ

บริษัทนี้มีแต่คนชื่อแปลกๆ ทั้งนั้น ไม่ใช่คนไทย คนจากประเทศไหนกันเนี่ย วิลเคยบอกเป็นคนต่างชาติ

เมื่อทั้งสองเดินไปแล้ว แม่มดเซลิน่าจึงพูดกับวิลว่า

“อันตรายนะ…วิล อันตรายที่อยู่ใกล้เธอ”

“ฉันรู้อยู่แล้ว ลิน่า ไม่งั้นจะได้ความจริงเรอะว่า ตะเกียงแก้วหายไปไหน”

“ไม่แค่ตะเกียงแก้ว…แต่ด้วยตัวตนของเธอด้วย”

“เรอะ…เรนี่…นะ…”

“ไม่ใช่เธอเป็นปิศาจ!”

“ลิน่า…อย่าพูดเหลวไหล เรนี่ก็แค่มีอะไรที่พิเศษกว่าคนอื่น”

แม่มดสาวแค่นหัวเราะ

“วิล…อย่าหลอกตัวเองเลย วิลย่อมรู้ดีกว่าเพื่อน รู้ว่าเรนี่พิเศษไม่ใช่คนธรรมดา”

“แต่ไม่ใช่ปิศาจ”

“เป็นนางปิศาจร้ายเชียวล่ะ ตอนพบเรนี่ รู้มั้ย ลิน่าพูดไม่ออกเลย จะพูดก็พูดไม่ได้ จนลิน่าต้องใช้คาถาต่อต้านจึงสำเร็จ”

“เรนี่ทำหรือ?”

“ไม่เรนี่จะเป็นใคร แล้วยังทำหน้าตาใสซื่อ ถามลิน่าว่าเป็นอะไร ลิน่าอึดอัดแทบตาย ยังใสซื่ออีก”

“ฉันขอให้ลิน่าใจเย็นหน่อย จนกว่าเราจะรู้ความจริงว่าเกิดอะไรขึ้นกับเรนี่”

เซลิน่าค้อนวงใหญ่

“แหม! เรนี่…เรียกซะอ่อนโยน เป็นปิศาจชัดๆ ร้ายยิ่งกว่าแม่มด!”

 

Don`t copy text!