มนตราตะเกียงแก้ว บทที่ 22 : วิลช่วยเรนี่จากยิปซีลึกลับ

มนตราตะเกียงแก้ว บทที่ 22 : วิลช่วยเรนี่จากยิปซีลึกลับ

โดย : โสภี พรรณราย

มนตราตะเกียงแก้ว โดย โสภี พรรณราย เรื่องราวของเมืองเวทย์มนตร์และมนตราสำคัญที่ผนึกอยู่ในตะเกียงของท่านยาย เมื่อวันหนึ่งตะเกียงถูกขโมยไป อันตรายใหญ่หลวงกำลังคุกคามโลกเวทย์มนตร์ หัวขโมยจะนำเอามนตราที่อยู่ในตะเกียงแก้วไปใช้เพื่อวัตถุประสงค์ใด…นิยายออนไลน์ น่าติดตามอีกเรื่องที่ อ่านเอา อยากให้คุณได้ อ่านออนไลน์

………………………………………….​

-22-

 

เรนี่ไปฝึกงานที่บริษัทวิลได้หลายวันแล้ว และยังไม่มีใครในบ้านรู้เรื่องนี้เลย

ไม่มีใครสนใจเรื่องเล็กๆ ของหล่อน ทำให้ตั้งใจจะไม่บอกใครด้วย จนกระทั่งวันเสาร์ซึ่งเป็นวันหยุดงาน เรนี่จะมาที่ห้างเสมอ ปกติหล่อนจะมาเกือบทุกวันเมื่อเลิกเรียน มาดูงานบ้าง มาช่วยอาบงกชบ้าง หรือจับจ่ายซื้อของใช้ส่วนตัว

วันนี้หล่อนเจอเกศรา ผู้พี่รี่เข้ามาถาม

“หายหัวไปไหนสองสามวัน ไม่เจอที่ห้างเลย”

ถามชัดๆ แบบนี้ หล่อนจึงตอบความจริง

“เรนี่ไปฝึกงานค่ะ”

“อ้าว! ได้งานแล้วเรอะ” แล้วทำเสียงหมิ่นๆ “บริษัทไหนตกต่ำรับเธอ โอ๊ย…พี่อยากรู้ บริษัทนั้นต้องผิดหวังแน่ที่เอาเด็กกะโปโลอย่างเธอไปทำงาน” ตอนท้ายยังหัวเราะอีก

นี่แหละ…พี่เกศ ที่ไม่เคยเห็นเรนี่อยู่ในสายตา!

หัวเราะเยาะเรอะ…เรนี่ว่าหัวเราะทีหลังดังกว่านะ

“บริษัทคุณวิลค่ะ!”

เกศราหยุดหัวเราะทันที

“นะ…อะไรนะ…พี่ฟังผิดหรือเปล่า?”

“คุณวิลค่ะ”

“คุณวิล…ตายแล้ว ทำไมไม่บอกพี่”

“ทำไมต้องบอกล่ะคะ เรนี่พูดเรื่องฝึกงานที่บ้านเป็นสิบๆ ครั้ง ไม่เคยมีใครสนใจ ต่างคนต่างสนใจเรื่องของตัวเอง”

“นี่เธอไปอ้อนวอนของานเขาเรอะ อายตายเลย เธอจะอาศัยความสนิทสนมระหว่างพี่กับคุณวิลไปฉวยโอกาสแบบนี้ไม่ได้นะ เธออ้อนวอนเขาไม่ได้ เธอต้องลาออก!”

เรนี่มองเกศราด้วยสายตาผิดหวัง

“คุณวิลเป็นคนเสนองานให้เรนี่เอง!”

“หา!”

“ไม่หาหรอกค่ะ เพราะเป็นความจริง เรนี่ไม่เคยอ้อนวอนของานเขา ฟังชัดๆ นะคะ…คุณวิลขอให้เรนี่ไปฝึกงานเอง!” เรนี่อยากตอกหน้าพี่สาว…สะใจดี!

“นี่คงเป็นเพราะพี่แน่ๆ” เกศรายังมองตัวเองเหนือกว่าน้องสาว “เขาเคยช่วยชีวิตพี่…เขาเลยเห็นเธอเป็นน้อง อยากช่วยเธอเอาใจพี่…”

“อือ…พี่เกศคิดแบบนั้นหรือคะ คิดได้แค่นี้เองหรือคะ?” อาจเป็นคำถามแรงหน่อย แต่เรนี่ก็ไม่ชอบคำพูดของพี่สาวที่วางตัวเหนือกว่าตน

“พี่ติดต่อคุณวิลไม่ได้เลย พอจะได้บ้าง…เขาก็มีงานยุ่ง เธอไปทำงานเห็นใช่มั้ยว่าเขางานยุ่งมาก”

“เป็นบริษัทติดต่อการค้าระหว่างประเทศนี่คะ เห็นทำงานยุ่งยังต้องบินบ่อยๆ ไม่ค่อยอยู่เมืองไทยหรอกค่ะ”

“พี่ก็อยากไปทำงานกับเขาเหมือนกันนะ”

“อย่าเลยพี่เกศ ที่บริษัทคุณวิลคนเยอะแยะ เขารับแต่ฝึกงานไม่รับพนักงานประจำ”

เกศราค้อนเรนี่

“แหม! ตอบแทนเลยนะ ได้ทำงานใกล้ชิดเป็นทางเดียวที่เขาจะเห็นความสามารถของพี่”

“ถ้าพี่เกศมีความสามารถ ก็ช่วยแก้ไขปัญหาให้ห้างของเราดีกว่า”

“ดูพูดเข้า…” แล้วนึกขึ้นได้ “เออ…แม่หมอยิปซีมาหรือเปล่า พี่ว่าจะไปถามคำถามสักหน่อย คำถามนี้ล่ะ” ว่าแล้วรีบเดินไปหน้าห้าง

เรนี่รีบเดินตาม ใจก็อยากพบ ‘หมอดูยิปซี’ ทั้งที่ยังไม่มีคำถามใด

มา!

วันนี้มา…หลังจากหายไปเป็นอาทิตย์ คิวค่อนข้างยาวแต่ก็รวดเร็ว เพราะให้ถามแค่คำถามเดียว และคำตอบจะเป็นคำตอบสั้นๆ คิวจึงผ่านไปรวดเร็ว

จนมาถึง…เรนี่กับเกศรา…

เกศราชิงถามก่อน…

“จะได้เปลี่ยนงานไปทำงานกับบริษัทเพื่อนตามตั้งใจหรือไม่?”

สำหรับเกศราตั้งใจกับคำถามและคำตอบ

สำหรับเรนี่…กลับจ้อง ‘ยิปซี’ สูงวัยไม่วางตา

ยังคงปกปิดร่างกายเกือบจะมิดชิด…เห็นแค่ ‘ดวงตา’ ที่ปราศจากอาภรณ์ปิดกั้น

อาภรณ์ดำสนิท คลุมร่างมิดชิด ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

เรนี่จ้อง…เพราะหล่อนยังไม่ใช่เจ้าของคำถาม เรื่องความแม่น…ต้องยอมรับ พนักงานห้างยังไม่มีใครเลยที่ว่าไม่แม่น จะบังเอิญหรืออย่างไร

คำตอบของพี่เกศราตอบออกมาแล้ว

“ไม่ได้เปลี่ยนงาน!”

“อ้าว…ทำไมล่ะ?” เกศราเผลอร้องถาม

“คำถามเดียว!” เสียงตอบเข้ม…และชัดเจน

เกศรายิ้มแห้งๆ แก้ตัวว่า

“ลืมแน่ะ…อยากให้มาบ่อยๆ จะได้มาถามทุกวันเลย”

แล้วยิปซีก็เงียบเฉย…เงียบจนน่ากลัว เงียบจนเกศราใจเต้นแรง อยู่ๆ ก็รู้สึกกลัวมาก เมื่อมองหน้า ‘ยิปซี’

กลัวจนใจเย็นยะเยือก และพูดกับเรนี่ด้วยเสียงสั่น

“พี่ขอตัวไปก่อนนะ”

ไม่อยู่รอคำถามของน้องต่างมารดา ผลุนผลันไปทันที จนลืมหย่อนเงินในกล่องรับ

เรนี่เห็นความเร่งรีบ เรื่องหย่อนเงินค่าดูหมอยิปซี ไม่เคร่งครัดอะไร หล่อนจะหย่อนเงินเผื่อค่าดูของพี่สาวด้วย

ยิปซีมองหน้าเรนี่…

สบตากัน…เรนี่ออกอาการตัวชาเล็กน้อย

ดวงตาคมเข้มของยิปซี…ดวงตาที่แปลกประหลาด ทำเอาเรนี่พูดไม่ออก ปราศจากคำถาม…ปราศจากการพูดจา

ดวงตายิปซีสูงวัยออกคำสั่ง

รอบตัวของเรนี่ดูมืดลงในพริบตา…มืดสนิท…แล้วจึงสว่างขึ้น แต่สว่างเพียงสลัวๆ

รอบตัว…ที่อยู่หน้าห้าง อยู่ใกล้ป้ายรถเมล์ ที่มีเสียงต่างๆ แทรก พลันสงบ เงียบ

ราวกับมีแต่หล่อนกับยิปซีสูงวัย

เรนี่ตัวแข็ง…เหมือนกับปราศจากการควบคุมตัวเอง อยากขยับก็ทำไม่ได้

อยู่ๆ ก็ยื่นมือของตัวเองออกไปทั้งสองข้าง…ในลักษณะหงายมือขึ้น

หล่อนไม่อาจบังคับให้หยุด…

มือยื่นออกไปอยู่กลางโต๊ะ…ข้างๆ ยังมีลูกแก้วคริสตัลที่เริ่มเปล่งประกายระยิบระยับ

มือของยิปซีขาวซีดโผล่พ้นแขนเสื้อยาวดำวางลงบนมือของเรนี่ทั้งสองข้าง โดยยิปซีคว่ำฝ่ามือลง

ประกบมือของเรนี่…สองข้าง

ประกบมือ…และมีแสงสว่างแว่บเข้ามาวูบหนึ่ง

หญิงสาวตัวสั่นสะท้าน หนาวๆ สลับกับร้อนๆ

มีบางอย่างที่ฝ่ามือของยิปซีส่งหรือถ่ายทอดสู่มือของเรนี่

อะไรกัน?

แรง…ร้อน…เร็ว…ร้อน…ร้อนขึ้น ไม่หนาวแล้ว

โอ๊ย…สุดท้าย…เจ็บ…กายของหล่อนสะท้าน และต่อต้าน

ปล่อยมือ…ปล่อย…ปล่อยเรนี่

แต่ไม่เลย…ได้แต่ร่ำร้องในใจ…ปล่อย…หากปราศจากเรี่ยวแรงขัดขืน

ไม่นะ…เรนี่ทรมานเหลือเกิน หน้าตาเจ็บปวดบูดเบี้ยว

ช่วยด้วย…ช่วยด้วย…

เรนี่ไม่อยากทรมาน…ทรมานเจียนตาย เจ็บปวด…ทำไมร่างกายราวกับจะแตกสลาย ถ้าเจ็บแบบนี้หล่อนยอมตายดีกว่า ไม่อยากมีความรู้สึก

อีกนาทีก็ไม่ไหวแล้ว…ไม่ไหว…

ช่วยด้วย!

ในขณะนั้น วิลมาถึง…

ภาพที่เห็น…บริเวณหน้าห้างกลายเป็นดินแดนแห่งความมืดมิดถูกปกคลุมด้วยพลังร้าย มนต์ดำ!

รอบด้านไม่มี ‘ใคร’ หรือ ‘อะไร’ เลย นอกจากยิปซีกับเรนี่

วิลรู้…พลังชั่วร้าย

บางอย่างกำลังจะเข้าร่างกายเรนี่…

อาจจะเข้าไป ‘ส่วน’ หนึ่งแล้ว แต่มันยังไม่จบ

เรนี่กำลังร่ำร้องหาความตาย

วิลไม่ยอมให้หญิงสาวเป็นอันตราย เขาใช้พลังทั้งหมดรี่เข้าดึงร่างหญิงสาวออกมา

ยาก…ยากมาก…

ตอนแรกก็ไม่หลุด พลังของอีกฝ่ายรุนแรง จนวิลต้องทุ่มพลังทั้งหมด แทบจะเรียกว่าแลกชีวิต กระชากตัวเรนี่ออกมาจนสำเร็จ ทั้งแรงของตัวเองกับแรงของเรนี่ที่ต้องการเป็นอิสระ

สำเร็จ…

แต่ไม่จบง่ายๆ…ออกมาแล้ว…ต้องพาหล่อน ‘หนี’ ให้พ้นจากรัศมีสีดำในละแวกนี้!

ร่ายคาถาหลบหนี…

แว่บ…หาย…ไปกับเรนี่

วิลรู้ว่าพลังอีกฝ่ายเหนือกว่า แต่อาศัยความรวดเร็วให้อีกฝ่ายตั้งตัวไม่ติด

หรืออาจไม่อยากติดตามก็ยากจะรู้

วิลพาเรนี่มาแล้ว…

ดินแดนเวทมนตร์…บ้านพักของวิล…

บ้านส่วนตัว…ห้องส่วนตัว…

เคหาสน์ของวิลค่อนข้างลึกลับ เขาชอบเก็บตัว ชอบอยู่เงียบๆ จึงอยู่ที่ห่างไกลสังคม ห่างไกลความเจริญ ในแมกไม้แห่งธรรมชาติ ที่มีทั้งลำธารข้างๆ และภูเขาอีกด้าน

เคหาสน์หลังเล็ก กะทัดรัด…เขาอยู่ตามลำพัง…ที่เก็บซ่อนตัวจากภายนอก ฝึกคาถา…ฝึกอำนาจมนต์ขาว…

พาเรนี่มา…ในที่ปลอดภัย

หล่อนตัวสั่นระริก…หวาดกลัว โดยไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวเอง

เรนี่ตัวสั่นอยู่ริมห้อง…สมองมึนงง นั่งชันเข่ากอดอก ใบหน้าขาวซีด

วิลสงสาร…สภาพของหล่อนน่าสงสาร สงสารจนเข้าไปใกล้และทรุดกายลงโอบกอด ให้ความอบอุ่นและความปลอดภัย

หล่อนผ่านอะไรมา?

ยิปซีคนนั้นทำอะไร?

รู้แต่หล่อนทรมานและเจ็บปวด เขาพาหล่อนหนีมาได้อย่างหวุดหวิด

ถ้าเขาไม่ทันเห็นก่อน ไม่ทันช่วยหล่อน ยังไม่อาจเดาว่าสุดท้ายหล่อนจะเป็นเช่นไร

วิลกอดหญิงสาว…หล่อนแนบตัวหาความอบอุ่น หล่อนโหยหาความอบอุ่นเสมอ

“คุณไม่เป็นไรแล้ว…”

จริงหรือ?

หรือในขณะนี้ หล่อนก็ปลอดภัยแล้ว

ถ้ามีเขาอยู่ด้วย…เขาจะไม่ปล่อยให้ใครทำร้ายหล่อน

กายหล่อนยังสั่น…ต้องรอเวลา รอ…ให้หล่อนตั้งสติ ให้หัวใจหล่อนเต้นเป็นปกติ รอ…

กอด…จะเป็นการฉวยโอกาสหรือไม่?

วิลคิดว่าตัวเองบริสุทธิ์ใจ ช่วยหล่อนด้วยความบริสุทธิ์ใจ ไม่คิดล่วงเกินสักนิด

รอ…จนหล่อนสงบ

เรนี่…สงบและได้สติ หัวใจเต้นช้าลงจนเป็นปกติ ร่างกายปรับตัวได้…หล่อนอยู่ในอ้อมกอดของบุรุษ!

วิล!

เบิกตากว้าง…และผลักเขาออก

“คุณ! ทำไมฉันมาอยู่ที่นี่…”

พ่อมดรูปงามเลิกคิ้ว ถามเบาๆ

“คุณจำไม่ได้หรือ?”

“จำอะไร?”

“คุณกับยิปซีหน้าห้างของคุณ…”

เรนี่พยายามคิด…คิด…ใช่สิ…หล่อนกำลังจะดูลูกแก้ว กำลังจะถามคำถามกับยิปซี แล้ว…แล้ว…เหมือบคลับคล้ายคลับคลารู้สึก…เจ็บปวด…ทรมาน…

“ฉัน…จะขาดใจตาย…”

“คุณจำได้!”

“แต่ไม่รู้เพราะอะไร…ทำไมทรมาน…”

“ผมก็ไม่รู้…คุณต้องเป็นฝ่ายบอกผมสิ ผมเห็นคุณอยู่กับยิปซีคนนั้น…”

เรนี่โคลงศีรษะ

“ฉัน…ฉัน…จำได้แต่…ฉันเจ็บปวด…จนฉันอยากตาย จริงๆ นะ…อยากตาย…”

“คุณไม่ตายหรอก…”

“ยิปซีจะฆ่าฉันหรือ?”

“อาจจะ…ไม่แน่ใจ”

“เพื่ออะไร…ทำไม…?”

“เอาเป็นว่าคุณไม่ควรไปดูหมอลูกแก้วคริสตัลอะไรนั่นอีก ผมรู้ว่ายิปซีมีอะไรแปลกๆ”

“แต่ยิปซีทำนายแม่นมากนะคะ ยังไม่มีใครสักคนว่าไม่แม่น”

“ผมก็ควรไปลองสินะ”

“พี่เกศชอบและเชื่อค่ะ”

“แต่ยิปซีอาจทำร้ายคุณอีก” วิลพูดเพราะเห็นความหวาดกลัวและความทรมานที่เรนี่ได้รับเมื่อครู่

หล่อนโคลงศีรษะ…สับสน

“ทำไม…ฉันจำไม่ได้ ทำไมเรนี่จำไม่ได้…”

Don`t copy text!