มนตราตะเกียงแก้ว บทที่ 23 :  เรนี่แสนสวยทำวิลเกือบลืมตัว

มนตราตะเกียงแก้ว บทที่ 23 : เรนี่แสนสวยทำวิลเกือบลืมตัว

โดย : โสภี พรรณราย

มนตราตะเกียงแก้ว โดย โสภี พรรณราย เรื่องราวของเมืองเวทย์มนตร์และมนตราสำคัญที่ผนึกอยู่ในตะเกียงของท่านยาย เมื่อวันหนึ่งตะเกียงถูกขโมยไป อันตรายใหญ่หลวงกำลังคุกคามโลกเวทย์มนตร์ หัวขโมยจะนำเอามนตราที่อยู่ในตะเกียงแก้วไปใช้เพื่อวัตถุประสงค์ใด…นิยายออนไลน์ น่าติดตามอีกเรื่องที่ อ่านเอา อยากให้คุณได้ อ่านออนไลน์

………………………………………….​

-23-

 

พ่อมดวิลจ้องหน้าเรนี่

เรนี่…ที่พิเศษกว่าหญิงอื่น…

เรนี่…ที่ไม่ใช่คนธรรมดา…

เรนี่…หล่อนมีพลังพิเศษ…

และ…ที่สำคัญยิปซีคนนั้นจับมือหล่อนเพื่อ…เพื่อ…ถ่ายทอดบางอย่างให้หล่อน…

พลัง…พิเศษหรือ?

อันตรายแค่ไหน? และยิปซีนั้นก็ไม่ใช่คนธรรมดา เป็นใครกัน ถึงมีพละกำลังเข้มแข็งขนาดนี้ เมื่อครู่เพราะหนีมาอย่างรวดเร็ว ถ้าช้าอีกนิด พลังของเขาไม่อาจสู้ฝ่ายตรงข้าม อย่าว่าแต่ช่วยเรนี่เลย ตนเองอาจได้รับอันตรายด้วยซ้ำ

“ตอนนี้คุณปลอดภัยแล้ว” วิลปลอบ เมื่อเห็นอาการตื่นตระหนกของหญิงสาว

หล่อนมองไปรอบๆ

“ที่นี่ที่ไหนคะ?”

“เคหาสน์ของผมเอง”

“คุณพาฉันมา?”

“ผมพาคุณหนี…จากยิปซีคนนั้น จะทำร้ายคุณ”

“ทำไมคุณไม่แจ้งความ ให้ตำรวจจัดการล่ะคะ ถ้ารู้ว่าฉันจะมีอันตรายแบบนี้?”

วิลจะตอบอย่างไรดี…

มันเป็นเรื่องเหนือธรรมชาติ วิลเคยคิดว่า…บางทียิปซีคนนั้นอาจเป็น…เป็น…แม่มดอีเวอลีน!

“บางเรื่องก็แจ้งความไม่ได้ครับ”

“ทำไมคะ?”

“อธิบายยาก”

“ฉันงงไปหมดแล้ว ฉันมาได้อย่างไร…ฉันงงจริงๆ” ความรู้สึกที่ว่าอยู่ในอ้อมแขนเขา ซบกับอก…ลอยบนฟ้า…ฟากฟ้า “บอกตรงๆ คุณเป็นใครกันแน่ คุณก็เป็นคนแปลกๆ ประหลาด ไม่ใช่คนไทย”

วิลยิ้มกว้าง

“ครับ ผมเป็นคนแปลกๆ ผมไม่ใช่คนไทย ผมเคยบอกคุณแล้ว แต่ผมไม่คิดร้ายกับคุณแน่”

ให้ไว้ใจเขา?

ถึงขณะนี้หล่อนจะหายตกใจแล้วก็ตาม แต่ยังมึนๆ อยู่ และรู้สึกตัวเองไม่ปกติ

“คุณพักผ่อนก่อนเถอะ ผมยังไม่อยากส่งคุณกลับ ให้คุณสบายใจก่อน ถือว่าที่นี่เป็นรีสอร์ทพักผ่อนก็ได้นะครับ”

“ขอบคุณนะคะ…ฉันอยากเดินเล่น”

“ตามสบายเลย”

ที่วิลให้หล่อนอยู่ต่อเพราะรู้ได้ว่าในตัวเรนี่มีบางอย่างที่มีพลังเวทมนตร์ดำ…เพราะยิปซีคนนั้น

น่ากลัวจริงๆ…

ถึงขั้นถ่ายทอดพลังได้ ต้องมีพลังแข็งกล้าเป็นพิเศษ ระดับธรรมดาทำไม่ได้เลย

เมืองเวทมนตร์…ต้องฝึกเวทมนตร์ ต้องเรียนคาถา มีโรงเรียนสอนคาถาให้กับเด็กทุกคน และขึ้นอยู่กับสติปัญญาและพรสวรรค์

เรนี่…ไม่มีคาถา…

อยู่ๆ…เรนี่มีพลังพิเศษ

เขาอยากรู้ว่า…เพราะอะไร?

ให้เวลาหล่อนได้ผ่อนคลายบ้าง…เพราะอาณาเขตเคหาสน์ของเขาสวยงาม

ได้ผลนะ…เขาอยู่ที่บ้าน…มองออกไป เรนี่กำลังเดินเล่นในสวน

หญิงสาวสูดลมหายใจลึกๆ หล่อนกำลังสบายอกสบายใจกับบรรยากาศที่สวยงาม

อีกครั้งที่เห็นดอกไม้แปลกๆ เหมือนเคยเห็นดอกไม้แปลกๆ พวกนี้แล้ว …เห็นที่ไหน…อย่างไร…พยายามนึกแต่นึกไม่ออก

ที่นี่คือมุมไหนในโลก

ชอบมากเหลือเกิน ในกรุงเทพฯ มีที่สวยและแปลกตาเช่นนี้ด้วย

ให้เวลาหล่อนเกือบครึ่งชั่วโมง…พ่อมดวิลจึงเดินออกมา หล่อนพูดขึ้น

“บ้านคุณสวยมาก”

“ครับ มีแต่คนชม”

“ที่ไหนคะ?”

“เมืองเวทมนตร์”

“อะไรนะคะ?”

เขาเสหัวเราะ

“ผมพูดเล่น ที่นี่ผมสร้างจินตนาการให้เป็นอาณาจักรของผม…เมืองพ่อมด…”

“คะ…ยิ่งพูดฉันยิ่งงง?”

“คุณไม่เคยมีจินตนาการวัยเด็กหรือ อย่างเช่นอยากเป็นเจ้าหญิง อยากอยู่ปราสาทสวยๆ”

“ฉันอยากเป็นนางฟ้าค่ะ ตอนเด็ก จะได้เสกได้ทุกอย่าง เสกให้แม่กลับมา เสกขนมอร่อยๆ เสกของเล่นเยอะๆ ตุ๊กตาเยอะๆ เสื้อผ้าสวยๆ และได้ลอยไปกลางอากาศ…”

พูดแล้วหล่อนชะงัก

ลอยไปกลางอากาศ…ได้ลอย…ได้นะ…กับเขา…นายวิลคนนี้ แต่ก็กึ่งๆ ฝัน หล่อนเริ่มพูดเบาลง

“ฝันเสมอ…ว่าลอยได้ เหาะได้ แต่ทุกครั้งทำไมต้องมี…คุณด้วย…”

วิลทำหน้าล้อเลียน

“ว้าว…! คุณฝันถึงผมด้วย”

“ฉันไม่คิดถึงคุณเลยนะ จะฝันถึงได้อย่างไงนะ”

“จิตใต้สำนึกคุณมั้ง”

หล่อนเบ้ปาก

“แล้วฉันไปไหนมาไหนกับคุณได้อย่างไร อย่างวันนี้ ฉันอยู่หน้าห้างนี่…แล้วอยู่ๆ ก็มาบ้านคุณ ไม่มีความทรงจำว่านั่งรถมากับคุณเลย”

“หลับสบายมั้ง คุณหลับสบายเกินไป”

“ไม่มีทาง” หล่อนทำเสียงขึ้นจมูก ด้วยกิริยาท่าทางของหล่อนทำให้เขาต้อง ‘มอง’

เสน่ห์สาวน้อยคนนี้ สามารถเรียกร้องความสนใจได้มากกว่างานและหน้าที่

คำพูดของเซลิน่าดังขึ้นในสมอง

วิลสนใจเรนี่…เป็นพิเศษ…

เขาเถียงเสมอ เพราะจะช่วยยายทาฮิร่าต่างหาก แต่จะเถียงและยืนยันต่อไปหรือ กับความรู้สึกในหัวใจ จนต้องสลัดศีรษะแรงๆ และกล่าวว่า

“ผมไม่กวนคุณดีกว่า ให้คุณเดินเล่นตามสบาย”

“ฉันชอบค่ะ ขอเดินเล่นสักพักใหญ่ๆ นะคะ”

เขาจึงหมุนตัวกลับเข้าบ้าน เตรียมอาหารสำหรับหล่อนกับเขา

ถือว่าหล่อนเป็นแขก…เขาต้อนรับและหวังผลเป็นข้อเท็จจริง

จนอาหารเสร็จและยกขึ้นตั้งโต๊ะ เขาตั้งใจจะไปตามตัวหล่อนที่สวน แต่หล่อนอยู่ที่ห้องนั่งเล่น

ที่ห้องนั่งเล่นมีตะเกียงแก้วของวิล…

เรนี่…หลับ…บนโซฟา หลังจากจ้องมองตะเกียงแก้วของวิลอยู่นาน

เอนตัวบนโซฟา ร่างบางเล็กนิดเดียว วิลจึงค่อยๆ เดินเบาๆ ไปใกล้ และทรุดกายลงนั่งข้างๆ

หล่อนหลับสนิทจริงๆ แม้แต่ตอนเขาทรุดกายลงจนเก้าอี้ยวบก็ยังไม่รู้สึกตัว

จ้องมองใบหน้างดงาม…คมเข้ม

สวย…เด่น…สวย…เหมือนคนต่างชาติ…ไม่ใช่คนไทย ออกไปทางแขกผสมยุโรป

แรงดึงดูด…ให้เขามองหล่อนใกล้…ใกล้…

ผิวพรรณละมุน แม้ไม่ได้สัมผัสก็รู้ว่านุ่มลื่นแค่ไหนจนอยากสัมผัส

ค่อยๆ ก้มหน้าลง…ก้มลง ใกล้…ใกล้…หล่อนมาก…แล้วก็รู้สึกตัว…จนริมฝีปากเกือบสัมผัสแก้มนวลนั้นแล้ว

ไม่สมควร…หยุดทัน มีสติทัน

รั้งสติ…ให้มองถึงเป้าหมาย คือ…งาน!

อีกครั้งต้องสลัดศีรษะแรงๆ พ่อมดวิลพ่ายแพ้ต่ออำนาจบางอย่างของหล่อน…

เรียกว่าอำนาจ…คงไม่ถูก เรียกว่า ‘เสน่ห์’ หรือ?

ไม่…ไม่…อย่างไงก็อย่าคิด อย่าริคิดเชียว

งาน…มุ่งที่งาน…วิลตั้งสติ เพราะหล่อนรับกระแสบางอย่างจากยิปซีคนนั้น…วิลจึงจับมือหล่อน…ให้รู้ถึง ‘พลัง’ ว่าหล่อนรับอะไรมา

กุมมือที่ขาวเนียน อ่อนนุ่มอย่างนุ่มนวล ร่ายคาถา…คาถาหยั่งรู้ว่า ในกายหล่อนมี ‘อะไร’

พลัง…ใช่…แน่นอนหล่อนมี แต่ไม่ใช่เรื่องดีเลย

มันดำมืด อันตราย ร้ายกาจ

มนต์ดำ!

มีพลังมนต์สีดำ…ไม่ใช่ขาว…!

รับมาจากยิปซีหรือ…วิลฝึกคาถามนต์ขาว…จึงรู้สึกทรมานและร้อนมากที่สัมผัสกับมือหล่อน เพราะอยากรู้ให้มากขึ้นจึงยังไม่ยอมปล่อยมือ

ยอมทรมาน ยอมเจ็บปวด…

ให้รับรู้ ‘พลัง’ ของหล่อน…จนเกือบทนไม่ได้…จนเกือบจะรู้พลังมาจากไหน ก็มีเสียงตวาด

“วิล…บ้าไปแล้วเรอะ!” เซลิน่ามาถึงก็กระชากมือของพ่อมดหนุ่มออกจากมือของเรนี่

เรนี่รู้สึกตัว ยันกายขึ้นนั่งงงๆ

วิลพูดกับแม่มดสาวว่า

“มาทำไม…ลิน่า เปเลส?” เปเลสก็มาด้วย ตามมาติดๆ

“มาดูวิลฆ่าตัวตายสิ” เซลิน่าพูด

“ฉันไม่ตายหรอก”

“เห็นๆ อยู่ว่ามีมนต์ดำในตัวเธอ วิลยังจะสัมผัสจะรับพลังหรือไง?” เซลิน่าต่อว่า ด้วยความรู้สึกทั้งโกรธทั้งห่วง

“ฉันต้องการรู้ความจริง พลังมากจากไหน”

“แต่วิลอาจร่างแตกสลาย”

“ไม่หรอก ฉันระวังอยู่”

“ตะกี้เห็นวิลทรมานนะ”

‘แต่ยังทนได้ ฉันไม่ปล่อยให้ถึงขั้นร่างแตกสลาย”

“ไม่…ไม่…ไม่…วิลประมาทเกินไป วิลประมาทอำนาจเรนี่…ไม่ธรรมดานะ วิลประมาท!”

“รู้ว่าเธอเป็นห่วง แต่ฉันต้องทำงาน…”

“ทุ่มเทขนาดนี้ เมืองเวทมนตร์ไม่มีเหรียญกล้าหาญให้นะ!”

และแล้วก่อนที่วิลจะพูดอะไร สองยายอาวุโสกับสองแมวคู่ใจก็มาถึง

บาบาร่าเป็นผู้ชวนทาฮิร่ามาเคหาสน์ของวิล เพราะมี ‘บางอย่าง’ ที่รับรู้ได้ว่า ‘เรนี่’ อยู่ที่นี่

เรนี่…อยู่ที่เมืองเวทมนตร์!

พอเซลิน่าเห็นสองยายอาวุโสก็รีบรายงานฟ้องทันที

“ยายมาก็ดีแล้วค่ะ วิลพามนุษย์มาแอบซ่อนที่บ้าน ทั้งที่เธอมีมนต์ดำ จนวิลเกือบตายค่ะ”

วิลชี้แจงว่า

“ผมจำเป็นครับ ผมอยากรู้ว่าเธอมีมนต์ดำได้อย่างไร…ก่อนหน้านี้เธอได้รับมาจากยิปซีครับ” เขาเล่าเหตุการณ์อย่างละเอียด และสรุปท้ายว่า “ผมเกรงเธอจะได้รับอันตราย ผมช่วยเธอจากยิปซีลึกลับ และรีบพามาซ่อนตัวครับ ผมจำเป็นต้องพามาไกล กลัวยิปซีจะตามเธอ”

พามนุษย์มาเมืองเวทมนตร์ ถ้าไม่มีเหตุผลสมควรแล้ว คือความผิด

“วิล…มันอันตรายนะ” ยายบาบาร่ากล่าวหลังจากฟังทั้งเซลิน่ากับวิลชี้แจง “มนต์ดำเป็นสิ่งต้องห้ามที่นี่”

“ครับ ผมทราบ ผมพยายามจะหาที่มาที่ไปอยู่”

“ยิปซีคนนั้น…”

“ผมว่าเธอเป็น…แม่มดอีเวอลีน!”

อีเวอลีน…ชื่อนี้ทำเอาบาบาร่าต้องหันมาสบตากับทาฮิร่า

“ยิปซี…อีเวอลีน…จับมือเรนี่…ถ่ายทอดมนต์ดำ!”

เริ่มเป็นรูปเป็นร่าง…

เรนี่…เป็นใคร…?

แม่ของเรนี่เป็นใคร?

ทำไมอีเวอลีนต้องถ่ายทอดมนต์ดำให้เรนี่

มีอีกชื่อที่ต้องสนใจ…รีด้า

“หรือ…เรนี่เป็นหลานอีเวอลีน…เป็นลูกของรีด้า?” เจ้าไทเกอร์โพล่ง

“งั้นเรนี่ก็เป็นลูกครึ่ง…เป็นแม่มด!” เจ้าชิกเก้นเสริม “เออ…ดีจัง ได้แม่มดแสนสวยเพิ่มอีกหนึ่ง”

จึงถูกเซลิน่าตำหนิว่า

“แหม!…กับพวกลูกครึ่งนะ ครึ่งคน ครึ่งแม่มด ทำเป็นตื่นเต้น เอาเลยสิ…ต้อนรับมาอยู่เมืองเวทมนตร์เลยสิ เห่อจัง เห่อจริง เจ้าแมวสองหน้า เดี๋ยวเถอะ จะสาปให้เป็นหินเลย”

ชิกเก้นขยับถอยจากเซลิน่า กล่าวกลัวๆ ว่า

“อย่าสาปชิกเก้นเลย ขอเป็นแมวตามเดิมเถอะ”

“ถูกสาปก็ให้ยายทาฮิร่าช่วยสิ” ไทเกอร์กล่าว

“ยิ่งไปกันใหญ่ ยายทาฮิร่าก็ไม่ค่อยแม่นยำนัก บทจะกะป้ำกะเป๋อ จากหินจะกลายเป็นอะไร ยังไม่กล้าคิด ฮิ…ฮิ…”

“มัวแต่พูดมากไร้สาระ!” ยายทาฮิร่าว่า “เอาเข้าแล้วมัวแต่พูดกัน…ยังไม่รู้อะไรสักอย่าง”

“ยิปซีต้องเป็นแม่มดแน่ครับ และตั้งใจจะถ่ายทอดพลังอำนาจให้เรนี่…”

“ผู้ที่ทำได้ต้องมีคาถาที่แก่กล้า อย่าง…อีเวอลีน ที่แม้แต่เก็บตัวซ่อนที่ไหน พวกเรายังไม่รู้เลย มนต์ดำปกปิดตัวเองให้มิดชิด จนหาช่องโหว่ไม่ได้ และนี่ถ้าเรนี่มีมนต์ดำอีกคน โลกเราจะตกอยู่ในอันตราย…”

ใช่…ขณะที่พูดเรนี่ยังฟังตาแป๋ว

 

Don`t copy text!