มนตราตะเกียงแก้ว บทที่ 29 : ยกแรก

มนตราตะเกียงแก้ว บทที่ 29 : ยกแรก

โดย : โสภี พรรณราย

มนตราตะเกียงแก้ว โดย โสภี พรรณราย เรื่องราวของเมืองเวทย์มนตร์และมนตราสำคัญที่ผนึกอยู่ในตะเกียงของท่านยาย เมื่อวันหนึ่งตะเกียงถูกขโมยไป อันตรายใหญ่หลวงกำลังคุกคามโลกเวทย์มนตร์ หัวขโมยจะนำเอามนตราที่อยู่ในตะเกียงแก้วไปใช้เพื่อวัตถุประสงค์ใด…นิยายออนไลน์ น่าติดตามอีกเรื่องที่ อ่านเอา อยากให้คุณได้ อ่านออนไลน์

………………………………………….​

-29-

 

การถ่ายทอดพลังต้องใช้เวลา พลังอำนาจพิเศษที่ทุ่มเทและยาวนาน

ร่างกายของเรนี่ย่อมต่อต้าน…จิตใจก็ต่อต้าน มันเป็นสัญชาตญาณของมนุษย์ต่อต้านสิ่ง ‘แปลกปลอม’ ที่กำลังเข้ามา

แม่มดอีเวอลีนใช้พลัง…แม้ว่าหน้าตาของหลานสาวจะเจ็บปวด และทรมานแค่ไหน ก็ไม่ยอมหยุด

เจ้าต้องอดทน…อดทนเพื่อสิ่งที่ดีกว่า วิเศษกว่า และเหนือกว่าคนทั้งปวง

เจ้าเป็นลูกครึ่งมนุษย์กับเมืองเวทมนตร์ เรื่องคาถาถ้าฝึกเองย่อมไม่เต็มที่ เหมือนกับเรียนลัด ยายจะมอบแด่เจ้าเพื่อชดเชยที่ยายและแม่ของเจ้าไม่ได้เลี้ยงดูเจ้ามา

ยายจะทำเพื่อเจ้า…

รีด้า…ลูกรักหายสาบสูญไป

เรนี่…เจ้าเป็นตัวแทนของรีด้า

จงรับเวทมนตร์จากยาย…รับมนต์ดำของข้า!

หลายต่อหลายคนนักที่อยากได้มนต์ดำของตน แต่ตนเลือกจะมอบแด่ทายาทเท่านั้น

เรนี่แสนจะทรมาน ส่ายหน้าไปมา

“ไม่ไหวแล้ว ไม่ไหวแล้ว เรนี่จะตายแล้ว เรนี่ต้องตายแน่ๆ”

ความทรมานจากครั้งก่อนยังแค่ช่วงเวลาสั้นๆ แต่ครั้งนี้…ยาวนานกว่าและเจ็บปวดยิ่งกว่า

ถ้าต้องทรมานเช่นนี้ อีกครั้งที่หญิงสาวคิดว่า ยอมตายเสียดีกว่า

และแล้วก็มีเสียงกังวานว่า

“หยุดนะ…นักโทษอีเวอลีน!”

แม่มดอีเวอลีนรู้ว่ามี ‘บางอย่าง’ ที่กำลังเข้าใกล้ แต่การถ่ายทอดพลังยังไม่สิ้นสุด และยังจะเป็นอันตรายต่อตนเองด้วย

ถ่ายทอด…มนต์ดำด้วยวิธีพิเศษ…

ตนต้องสูญเสียพลังไปมากเช่นกัน

ยิ่งครึ่งๆ กลางๆ ยิ่งอ่อนแอ สูญสิ้นพลัง

รู้ว่า…ใคร…กำลังมา…พยายามจะถ่ายทอดให้เร็ว…แต่ไม่ได้เลย ร่างกายและจิตใจของหลานสาวต่อต้านด้วยความเจ็บปวด และตนก็พลอยอึดอัดไปด้วย

นักโทษอีเวอลีน…คำนี้จะเป็นใครเรียกล่ะ ถ้าไม่ใช่ยายทาฮิร่า

แม่มดอีเวอลีนจำต้องถอนมือออกจากมือขาวนวลของเรนี่อย่างแสนเสียดาย

ผิดพลาดมีผู้มาขัดขวางถึงสองครั้งสองครา

เรนี่ต้องแย่แน่ ตัวชาเหมือนถูกดูด และอยู่ๆ ก็สะบั้นลงจนกายสั่นสะท้าน ตัวของอีเวอลีนก็แย่เช่นกัน เพราะถอนพลังกะทันหัน เหมือนพลังของตัวเองถูกสะบั้น…ขาดหายชั่วขณะ จนรู้สึกโกรธผู้ที่มาขัดขวาง

เรนี่ฟุบลงบนพื้นสนามหญ้า

อีเวอลีนลอยขึ้นไปบนอากาศ…บนพื้นนั้นยายทาฮิร่ากับยายบาบาร่ากำลังตกใจกับภาพที่เห็น

การถ่ายทอดคาถามนต์ดำด้วยวิธีการของอีเวอลีน แม่มดนอกรีต

แม่มดชั่วร้ายที่กลายเป็นปิศาจไปแล้ว

“เจ้าทำผิดมหันต์ อีเวอลีน” บาบาร่าตวาดร่างที่ลอยอยู่บนอากาศ

อีเวอลีนหัวเราะ

“พวกแม่มดอาวุโสอย่างท่าน…ล้าสมัยไปแล้ว”

“มาให้จับซะดีๆ เพื่อจะได้ไม่เปลืองแรง”

“พูดง่ายเหลือเกิน ยุคนี้ไม่ใช่ยุคของพวกท่านอีกแล้ว ปล่อยให้ข้าเป็นอิสระ แล้วข้าจะแสดงให้เห็นว่าต่อไปเมืองเวทมนตร์จะเป็นเช่นไร จะเปลี่ยนโฉมหน้าไปอย่างไร”

“เปลี่ยนในทางเลวร้ายสิไม่ว่า”

“อำนาจต้องมาเป็นหนึ่ง”

“นักโทษอย่างเจ้าต้องถูกกักขัง”

“เอาอะไรมากักขังข้า รับรองว่าเวทมนตร์พวกท่าน ทำอะไรข้าไม่ได้แล้ว”

“คิดว่าเราจะปราบเจ้าไม่ได้เรอะ?”

“เมื่อเวทมนตร์ขาวอย่างพวกท่านมาเจอกับมนต์ดำอย่างข้า ท่านย่อมรู้จุดจบ”

“บังอาจ!”

“ท่านรู้แก่ใจว่าอะไรเหนือกว่า”

ยายบาบาร่ากำมือแน่น หันซ้ายหันขวาหาผู้ช่วย มีแต่ยายทาฮิร่าที่อยู่เคียงข้าง ส่วนเจ้าชิกเก้นไปหลบอยู่ใต้ต้นไม้คอยดูแลเรนี่ที่กึ่งสลบกึ่งรู้ตัวแบบมึนๆ ห่างออกไป

“ดูมัน…ทาฮิร่า…ดูมันบังอาจมาดูถูกพวกเรา”

แม่มดทาฮิร่าร่ายคาถาใส่อีเวอลีน

“เชือกจงพันธนาการรัดร่างนักโทษ!”

เชือกวิเศษปรากฏขึ้นและลอยละลิ่วไปที่ร่างอีเวอลีน รัดพันหลายรอบ

ผู้ถูกพันธนาการดิ้นรนให้หลุดพ้น แค่แรงดิ้นไม่อาจหลุด ต้องใช้คาถาช่วย

ดิ้นให้หลุด…ไม่หลุด…

ผลของการร่ายคาถามนต์ดำ…แค่เอี้ยวตัวเล็กน้อย เชือกวิเศษของยายทาฮิร่าก็ถูกกระชากขาดเป็นท่อนๆ ร่วงหล่นลงกับพื้น

ยายบาบาร่าเห็นเช่นนั้นจึงช่วยเพื่อน…สองแรง

สองเส้น…ยายทาฮิร่าร่ายคาถาเพิ่มเชือก โดยบาบาร่าก็ร่ายคาถาเชือกของตนด้วยในเวลาเดียวกัน

เชือกเส้นแรกพันร่างอีเวอลีน ตามติดด้วยเชือกวิเศษอีกเส้น

สองแรง สองคาถา กับร่างเดียว

ผลล่ะ?

ผลยังคงพ่ายแพ้แก่มนต์ดำ แค่อีเวอลีนร่ายคาถาเบาๆ เชือกก็ขาดทันที

ไม่ได้ผล…

การจับอีเวอลีนไม่ง่ายเหมือนเดิม

ยายทาฮิร่าเปลี่ยนการจับกุมเป็นร่ายคาถาส่งอาวุธออกไป ดาบคมกริบ…

อีเวอลีนลอยหนีคมอาวุธและร่ายคาถาจนอาวุธหักเป็นสองท่อน กระเด็นจนเฉียดชิกเก้นกับไทเกอร์ที่กระโดดหนีแทบไม่ทัน

ชิกเก้นร้องลั่น

“เกือบขาดเป็นสองท่อนแล้วมั้ยล่ะ”

“หางไทเกอร์เกือบไป” ไทเกอร์หน้าเสีย “จะเป็นแมวหางกุด”

อาวุธเกือบต้องกายเรนี่ แต่อีเวอลีนยังมีสติใช้คาถาปัดอาวุธที่หักสองท่อนออกห่างหลานสาวจึงเฉียดเจ้าแมวเปอร์เซียไปอย่างหวุดหวิด

อีเวอลีนอ่อนแรง เพราะถ่ายทอดพลังวิเศษออกไปครึ่งๆ กลางๆ ทำให้ร่างกายปรับสภาพไม่ทัน

ขนาดว่าอ่อนแรง…ยังทำอะไรไม่ได้

อีเวอลีนร่ายคาถาตอบโต้แล้ว ส่งพลังออกมาแรงลมพัดว่อน พัดจนร่างของสองยายอาวุโสแทบทานทนไม่ไหว

แรกๆ ก็ขัดขืน…แรงลมส่งตรงถึงร่างของสองยาย…

ทั้งทาฮิร่าและบาบาร่าพยายามจะฝืนให้ยืนตรง…แม้จะโงนเงนก็ต้องยืนให้ตรงให้ได้ โดยใช้คาถาฝืนเต็มที่ต่อต้าน

อีเวอลีนตั้งใจจะพัดให้สองยายไปปะทะกับต้นไม้หรืออะไรก็ได้เพื่อให้บาดเจ็บ

สองแขนรวมทั้งสองขาของสองยาย พยายาม…ต่อต้าน

อีเวอลีนร่ายคาถามนต์ดำทวีขึ้น…ทวีความแรงของลม…ลมคาถา…

จงพัดให้ร่างทั้งสองลอยละลิ่ว!

สู้ด้วยคาถา…

เสียงบาบาร่าพูดขึ้น

“ทาฮิร่า…ข้าจะไม่ไหวแล้ว”

“เหมือนกัน…ข้าก็เกือบไม่ไหวแล้ว”

“เวทมนตร์ดำช่างมีอานุภาพร้ายแรงนัก”

“สมกับที่วิลเคยพูดไว้”

“อีเวอลีนฝึกคาถาจนถึงขั้นสูงมาก…”

ทาฮิร่าฝืนเต็มที่…ต่อไป…แต่จะฝืนได้อีกนานเท่าไหร่ ตัวเองก็ตอบไม่ได้

แรงลมจะพัดพาตนกับบาบาร่าไปปะทะกับอะไรบ้าง อาจบาดเจ็บเล็กน้อย หรือรุนแรงก็ยากจะคาดเดา

เจ้าชิกเก้นกับไทเกอร์ที่แอบหลบซ่อนใต้ต้นไม้เป็นห่วงเจ้านาย

“แย่แล้ว…ยายของเราแย่แล้ว” ชิกเก้นร้อง

ไทเกอร์ตัวสั่นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน

เราจะช่วยยายของเราอย่างไงดี?”

“ไม่ช่วยไม่ได้” ชิกเก้นปกติขี้ขลาดแต่เพราะเห็นยายกำลังแย่ก็อยากช่วย “เอาตัวเข้าขวาง!”

แต่ทาฮิร่าได้ยิน…ความมีน้ำใจของแมวคู่ใจจึงส่งกระแสจิตบอกว่า

“อย่าเข้ามาเด็ดขาด แกไม่ใช่คู่ต่อสู้ของอีเวอลีน ขืนเข้ามาขวางแกอาจแตกสลาย แม้แต่ซากก็อาจหาไม่เจอ!”

ทำให้ชิกเก้นชะงัก

“ยาย!”

การปะทะของสองฝ่าย ท่ามกลางเสียงอึกทึกครึกโครม สั่นสะท้านไปทั่วบริเวณทั้งดินทั้งอากาศ แต่คนบนตึกกลับไม่รู้สึกรู้สม เฉพาะสองฝ่ายเท่านั้นที่รู้กันเองว่าเกิดอะไรขึ้น

การต่อสู้ที่ไม่ต้องการรบกวนมนุษย์ ให้เป็นที่ผิดสังเกต ให้เป็นที่ล่วงรู้ หรือให้แตกตื่นตกใจ

คนบนตึกจึงได้นิทราหลับใหลอย่างปกติ

เฉพาะที่สนาม…ที่แม่มดสองฝ่ายปะทะกันอย่างเอาเป็นเอาตาย

ดูเหมือนฝ่ายมนต์ขาวจะเป็นเพลี่ยงพล้ำเสียแล้ว เพราะประเมินฝ่ายอีเวอลีนผิด

แม่มดร้ายอีเวอลีนฝึกถึงขั้นไหน อย่างไร ไม่อาจล่วงรู้ แต่การประเมินต่ำไปเป็นภัยแก่เมืองเวทมนตร์ยิ่งนัก

จะจับกลับไปรับโทษ ดูยากมาก…มาก…

แล้วบาบาร่ากับทาฮิร่าก็ไม่อาจต้านทานแรงลมของอีเวอลีนอีกต่อไปแล้ว

ยิ่งตกใจ ยิ่งท่องคาถาผิดๆ ถูกๆ

ทาฮิร่าพลาดเพียงเสี้ยววินาที…ร่างก็หลุดออกจากพื้น…ลอยละล่องไปกลางอากาศ

“ว้าย!”

เสียงทาฮิร่าร้องก็ทำให้บาบาร่าขาดสติเช่นกัน ร่างหลุดกระเด็นเช่นกัน

ยากจะฝืน…ต้องลอยไปแล้ว จะปะทะสิ่งใดร้ายแรงขนาดไหนก็แล้วแต่เวรแต่กรรม

หาก…คงยังไม่ถึงเคราะห์ร้าย

แม่มดและพ่อมดรุ่นหนุ่มรุ่นสาวมาทันเวลา

วิล เปเลส และเซลิน่า

เซลิน่าห้ามญาติตัวเอง

“ป้าอี…หยุดค่ะ!”

และได้ผล อีเวอลีนเสียสมาธิ คาถาชะงักชั่วขณะเพียงพอให้วิลเหาะละลิ่วไปรับร่างทาฮิร่ากลางอากาศและเปเลสก็ละลิ่วไปรับร่างบาบาร่ากลางอากาศเช่นกัน ก่อนที่สองร่างอาวุโสจะไปปะทะกับอะไรเข้า

“วิล…วิล…ขอบใจ…ขอบใจมาก”

เปเลสก็พาบาบาร่ามาบนพื้นอย่างนุ่มนวล

“ยายบาบาร่า ไม่เป็นไรนะครับ”

บาบาร่าหน้าซีด ใจหายใจคว่ำ

“ไม่…ไม่เป็นไร…ขอบใจ”

เซลิน่าเผชิญหน้ากับป้าอีเวอลีน

“ป้าทำอะไรคะ…ป้ากำลังจะฆ่าสองยายอาวุโสของเมืองเวทมนตร์”

อีเวอลีนชี้หน้าหลานสาว

“เจ้าทำพลาด เจ้าทำให้ข้าเสียสมาธิ เจ้าก็รู้ว่าถ้าไม่ฆ่าพวกมัน พวกมันก็ฆ่าข้า”

“ก็ป้าผิด”

“ไม่ผิด!”

“ป้าอย่าทำผิดเพิ่มอีกเลยค่ะ”

“แม่มดอีเวอลีนไม่เคยผิด พวกมันทำกับข้าก่อน พรากข้ากับลูก ทำให้ข้ากับลูกไม่มีโอกาสพบกัน ทำให้ข้าเสียอิสรภาพ มันสมควรแตกสลาย”  แล้วแค่นหัวเราะ “ข้าแค่ใช้คาถาธรรมดา พวกมันก็แทบแย่แล้ว ถ้าข้าใช้พลังทั้งหมด พวกมันตาย!”

เซลิน่าหน้าซีด ตกใจ

แม่มดอาวุโสคุณธรรมอย่างทาฮิร่า เป็นที่เคารพนับถือของชาวเมือง ถ้าเมืองต้องสูญเสียทาฮิร่าจะเป็นเช่นไร

“พลังทั้งหมด…ไม่…ตอนนี้ดูป้าก็อ่อนแรง”

“เพราะข้าถูกขัดขวางตอนถ่ายพลังให้เรนี่ รอให้ข้าฟื้นพลังก่อน พวกนี้ไม่เหลือซาก!”

“ป้าต้องไม่ทำผิดอีก!”

“ลิน่า…อย่าคิดว่าเป็นหลานแล้วข้าจะไว้ชีวิตเจ้า ถ้าเจ้าขัดขวาง เจ้าก็มีสิทธิ์แตกสลายเช่นกัน!”

“ป้าจะไม่ทำญาติของตัวเอง เพราะป้าจะไม่เหลือใครเลย ถ้าป้าทำร้ายลิน่า”

“เจ้าเยาว์วัยนัก แต่ปากเก่งกล้า ถ้ามาเป็นพวกข้า เจ้าจะเหนือใครในโลกเวทมนตร์”

“ลิน่าไม่ฝึกมนต์ดำ!”

“ดูถูกมนต์ดำกันนัก…ลองเจออีกครั้งจะเป็นไร!”

แล้วอีเวอลีนก็ร่ายคาถาเรียกลมพายุมา

“จงพัดพามันตกเขาตายเสียเลย!”

กำจัดให้สิ้นซาก…ให้ทุกร่าง ทุกตน!

ทาฮิร่าจึงตะโกนร้อง

“แย่แล้ว…ลมพายุมาอีกแล้ว พายุคาถา…จงร่ายคาถาต่อต้าน…เร็ว!”

คาถาต่อต้านลมพายุ

ธรรมดาแล้วก็ง่ายแสนง่าย แต่คาถาอีเวอลีนไม่เหมือนใครอื่น มันเป็นมนต์ดำที่อีเวอลีนฝึกมาจากที่คุมขัง ที่รวมความชั่วร้ายทั้งหมดทั้งมวล

วิล…เปเลส ตั้งสติ

เห็นมาแล้วเมื่อครู่ที่สองยายเพลี่ยงพล้ำแทบแย่ ต้องมี ‘อะไร’ มาขัดขวางสมาธิของอีเวอลีน

เสียงลมกระหึ่มรุนแรง พวกมนต์ขาวได้แต่เตรียมตั้งรับ มันเริิ่มต้น…แล้วจะรุนแรงขึ้น

แรกๆ ยังสบายมาก…ยังรับได้ แต่ต่อไปล่ะ

 

***

Don`t copy text!