มนตราตะเกียงแก้ว บทที่ 34 : เพราะเปลี่ยนใจจึงเจ็บปวด

มนตราตะเกียงแก้ว บทที่ 34 : เพราะเปลี่ยนใจจึงเจ็บปวด

โดย : โสภี พรรณราย

มนตราตะเกียงแก้ว โดย โสภี พรรณราย เรื่องราวของเมืองเวทย์มนตร์และมนตราสำคัญที่ผนึกอยู่ในตะเกียงของท่านยาย เมื่อวันหนึ่งตะเกียงถูกขโมยไป อันตรายใหญ่หลวงกำลังคุกคามโลกเวทย์มนตร์ หัวขโมยจะนำเอามนตราที่อยู่ในตะเกียงแก้วไปใช้เพื่อวัตถุประสงค์ใด…นิยายออนไลน์ น่าติดตามอีกเรื่องที่ อ่านเอา อยากให้คุณได้ อ่านออนไลน์

………………………………………….​

-34-

 

แม่มดเซลิน่ากลับเข้าบ้าน เห็นบิดาคุยกับพี่ชายแต่พอหล่อนก้าวเข้ามาทั้งสองก็เงียบทันที

แม่มดสาวเลิกคิ้วกล่าวว่า

“คุยอะไรกันคะ หรือเป็นความลับ ลิน่าเป็นคนในครอบครัวนะคะ เห็นเป็นคนนอกไปได้”

ไรอันกล่าวต่อว่าทันที

“เจ้าไม่เคยเห็นพี่เป็นพี่ เจ้าเข้าข้างผู้อื่นเสมอ โดยเฉพาะเป็นพวกวิลกับเปเลส”

“เพราะวิลกับเปเลสดีนี่คะ ชีวิตพวกเขาถูกป้าอีเวอลีนทำลาย เขายังไม่เคยคิดจะแก้แค้น นอกจากจะทำในสิ่งที่ถูกต้อง”

“พอ…พอ…น้องนอกคอก!”

“พี่ไรอันก็นอกคอก!”

“พี่เป็นพี่ของเจ้า”

“จะถามว่าพี่แอบฝึกมนต์ดำใช่หรือไม่?” แม่มดเซลิน่าถามพี่ชายโดยไม่ต้องตั้งหลัก

ไรอันหันไปสบตากับบิดา ก่อนตอบ

“ไม่!”

“พี่ไรอัน ไม่ยอมรับ?”

“ก็เปล่านี่”

“แต่คาถาของพี่แปลกไป”

“จะทำไมล่ะ เพราะพี่ก้าวหน้าเร็วไปหรือ”

“ไม่ใช่มนต์ขาว!”

“เจ้าแยกเป็นด้วยเรอะ ระหว่างขาวกับดำ มนต์ของพวกเราแบบรุนแรงก็มี ใช่จะบริสุทธิ์ขาวสะอาดไปหมด!”

“แต่ผู้ใช้ถ้ามีคุณธรรม ก็ใช้ในทางถูกต้อง แต่มนต์ของพี่ไรอันร้ายกาจเกินไป ทำลายล้างเกินไป จนวิลเกือบได้รับอันตราย”

พี่ชายกลับหัวเราะชอบใจ

“ก็พี่ต้องการให้เป็นอย่างงั้น จะทำไม”

“แค่ประลองฝีมือเฉยๆ”

“ในเมื่อพี่ก้าวหน้าก็อยากชนะ ให้วิลมันไปฝึกใหม่มาเลย มาสู้กันใหม่”

“พี่ใช้คำว่า…สู้หรือ แค่การประลองฝึกคาถาอาคมแค่นั้น พี่พูดราวจะเอาเป็นเอาตาย”

“อ่อนแอก็ต้องแพ้ไป ประลองฝีมือกับสู้ก็คำเดียวกันล่ะ”

“สู้…แข่งขัน…ประลอง…ฝึก…ก็ได้นะคะ คำเดียวกัน แต่ถามพี่ไรอันหน่อย ความตั้งใจของพี่ ถ้าสามารถทำร้ายวิลได้ก็ยิ่งดีใช่มั้ยคะ”

ไรอันยิ่งหัวเราะชอบใจ

“ใช่…ใช่…กล้าทำกล้ารับ”

“แล้วมนต์ดำ กล้าฝึกไม่กล้ารับ?”

ไรอันจำต้องเถียง ขืนรับจะเดือดร้อน

“ไม่รับ!”

“พ่อฮูโก…พี่ไรอันโกหก!”

บิดาโบกมือ

“เจอหน้าก็เถียงกันทุกครั้ง สงบบ้างได้มั้ย ลิน่าเจ้าต้องเชื่อพี่เจ้าบ้าง อย่าเห็นใครเหนือกว่าครอบครัวเรา”

“ขอโทษค่ะ พ่อ…ลิน่าทำไม่ได้ ลิน่ามีตาเห็นว่าใครเป็นอย่างไร ลิน่าขอเตือนอย่าฝึกมนต์ดำอีกเลย ไม่เป็นผลดีต่อพ่อกับพี่ และถ้าพี่ทำผิด ลิน่าจะต้องแจ้งกับยายทาฮิร่า และจัดการอย่างเด็ดขาด!” พูดจบหล่อนเดินหนีทันที

 

***

 

รณชัยนัดพบเกศรา ซึ่งหล่อนบ่ายเบี่ยงตลอดเวลา เป็นสัปดาห์แล้วที่รณชัยไม่ได้พบคนรักเลย จนต้องมาที่ห้างด้วยตัวเองมาดักพบหล่อนจนได้

เกศราหนีไม่ทัน จำต้องเผชิญหน้ากับเขา

“เกศ…เป็นอะไรครับ หลบหน้าผมตลอด”

“เกศก็บอกแล้ว ไม่ต้องมาอีก เกศยุ่งมาก”

“แค่โทรคุยก็ได้ครับ เวลายุ่งมากๆ เหนื่อยมากๆ แค่ได้ยินเสียงคุยกันผมก็หาย”

หญิงสาวโบกมือ

“ไม่ใช่อย่างงั้น เราต้องห่างกันก่อน เกศขอ…ขอ…”

“อย่าบอกว่าเพราะครอบครัวคุณ เราเคยคุยกันแล้วนะ คุณว่าจะไม่ยอมดำเนินรอยตามอากชของคุณเด็ดขาด”

“เกศเปลี่ยนใจไงคะ เกศขอห่างจากคุณ ขอเลิกได้ยินมั้ย”

เขากลืนน้ำลายยากเย็น ก้อนแข็งจุกที่ลำคอสะดุดชั่วขณะ

“เกศ…ผมไม่อยากได้ยินอีก”

“แต่เกศจำต้องพูดซ้ำๆ ซากๆ เพราะเกศไม่อยากพบคุณ!” พอหมดรักเกิดอาการรำคาญ พอหมดรักแม้แต่หน้ายังไม่อยากเห็น หมดรักทุกอย่างแปรเปลี่ยน

เกศรารู้ตัว ตัวเองตกหลุมรักวิลเข้าแล้ว แบบรักแรกพบ ต้องเลิกกับรณชัยให้เด็ดขาด

“เกศครับ ต้องมีเหตุผลมากกว่าเรื่องอากชของคุณ”

“พอเถอะค่ะ คุณเป็นลูกผู้ชายหรือเปล่า มาตื๊อผู้หญิง”

“แต่ผมงง”

“อย่างงเลยค่ะ นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เกศพูดกับคุณ  เอาให้ชัดไหมคะ เราเลิกกันค่ะ!”

ชายหนุ่มไม่ยอมรับ จริงๆ แล้วที่ผ่านมาหลายวัน เขาเองก็รับรู้ถึงสัญญาณอันตราย ความห่างเหิน และความแตกแยกความสัมพันธ์ แต่สุดท้ายต้องไม่ใช่แบบนี้ ให้ตายก็ไม่ใช่แน่ เขาไม่เคยคิดว่าจะมีวันนี้เด็ดขาด เพราะเขาพูดกับหล่อนเสมอว่า เขากับหล่อนจะไม่ดำเนินรอยตามอาบงกชกับพ่อ

“ผมพูดเสมอ การเป็นคู่แข่งทางการค้าจะไม่ทำลายความรักของเขา อย่าเอามาเกี่ยวข้องกัน”

“เกี่ยวสิคะ มีผลบ้างสิคะ ไม่มากก็น้อย”

“ผมรู้ว่าอาบงกชจะขอกู้เงินจากคุณพ่อ และท่านไม่ให้ อาจจะทำให้คุณโกรธพวกเรา”

เกศราโบกมือ

“ไม่ใช่ค่ะ เกศขอเปลี่ยนคำพูดก็ได้ การค้าไม่เกี่ยว…ก็ได้ เรื่องขอเลิกเป็นเรื่องของเกศล้วนๆ เรื่องใจล้วนๆ เกศขอเลิกเพราะ…เพราะเกศไม่รู้สึกอะไรกับคุณแล้ว ขอพูดตรงๆ เลย ไม่รู้สึกอะไรกับคุณค่ะ!”

รู้ว่าเขาเจ็บปวด แต่จำเป็นต้องพูด ให้จบเรื่องเร็วๆ

ผลคือ…เขานิ่ง…นิ่งนานมาก พูดไม่ออก

หญิงสาวจึงซ้ำอีกครั้ง จะโทษ…หล่อนทำร้ายจิตใจอดีตคนรักก็ได้

“เกศจึงขอให้คุณอย่ามารบกวนเกศอีก คุณจะได้ลืมเกศให้เร็วขึ้น เจ็บปวดน้อยลง อย่ามาพบกันค่ะ!” พูดจบจึงเดินผละไป

เรนี่ไม่ค่อยมีจิตใจทำงานสักเท่าไหร่ เพราะห่วงอากชที่ยังนอนรักษาตัวอยู่ในโรงพยาบาล จนวิลสังเกตได้ จึงเดินมาถาม

“เด็กฝึกงานเหม่อลอยบ่อยๆ นายจ้างจะไม่พอใจนะครับ”

หญิงสาวเบ้ปาก

“ก็คนไม่สบายใจ”

“ปัญหาครอบครัว หรือ หัวใจ?”

“ฉันเหมือนคนอกหักหรือคะ?”

“ก็เหม่อลอย ตาลอย คิดถึงใครล่ะ?”

“คิดถึงอากชค่ะ”

“รู้ว่าอาคุณอยู่โรงพยาบาล ยังไม่ดีขึ้นหรือ?”

“ไม่ดีขึ้นเลยค่ะ  อากชเก็บกดมานาน มีความเครียดสูง บทรับไม่ไหวก็ล้ม ดูอาจะเงียบขรึมจนน่ากลัวค่ะ”

“หมู่นี้ได้ยินว่ามนุษย์โลกเป็นโรคซึมเศร้าและทำร้ายตัวเอง”

เรนี่เลิกคิ้ว เครียดๆ อยู่พอได้ยินคำว่า ‘มนุษย์โลก’ ทำเอาหล่อนอดยิ้มไม่ได้ ขำเขา

เขาเองก็เลิกคิ้ว ถามว่า

“คุณขำอะไร?” เขาไม่รู้ตัวว่าเผลอพูดคำไหนผิด หรือน่าขบขัน

“มนุษย์โลกเลยหรือคะ?”

วิลจึงยิ้มเก้อๆ

แหม! ก็โลกคุณกับโลกผม มันคนละโลก

“เอ้อ…ผมพูดให้ชัดเจน คนเป็นโรคซึมเศร้าเยอะครับ”

“ค่ะ…อากชก็เป็นค่ะ”

“เท่าที่รู้มา คุณอาคุณแบกรับปัญหาเยอะมาก”

“ทุกคนโยนปัญหาให้อากชคนเดียวเลย”

“เรื่อง…เงิน!”

“ค่ะ…เงินตัวเดียวแท้ๆ ทำครอบครัวเราไม่มีความสุข ถ้าเรามีเงินสักร้อยล้าน พันล้าน ทุกอย่างต้องดีขึ้น”

“โอ้โฮ้…คุณพูดอย่างโลภมากจริงๆ ต้องการตั้งร้อยล้าน พันล้าน ง่ายขนาดนั้น อยู่ๆ เงินจะโผล่มา หรือ วับมาอยู่ตรงหน้า”

“ค่ะ…ค่ะ…นั่นล่ะ แบบมีอิทธิฤทธิ์ไง แบบเนรมิตมาทันทีแบบในการ์ตูน มีเวทมนตร์”

“รู้มั้ย วิธีการแบบคุณจะต้องแลกกับอะไรบ้าง”

“มีอิทธิฤทธิ์ดีจะตาย”

“ไม่ง่ายหรอกคุณ คนที่มีฤทธิ์เดช จะทำอะไรต้องมีคุณธรรมและจรรยาบรรณนะครับ”

“เสกได้ง่ายๆ ก็ดีนะคะ จะได้เสกแก้วแหวนเงินทองมาเยอะๆ เลย”

วิลโคลงศีรษะ

“ฝันอยู่หรือครับ?”

“อือม์…ก็ชอบฝันค่ะ จริงๆ นะ คุณวิล ฝันบ่อยด้วย ในฝันจะเนรมิตอะไรก็ได้ ตกใจตื่นเต้น เป็นฝันทุกที”

“คุณฝันว่าคุณมีอิทธิฤทธิ์?”

“ค่ะ เหาะได้ด้วย แต่บางครั้งก็เหมือนมีคนมาทำให้เจ็บปวด มาจับมือ มาถ่ายทอดพลังงานบางอย่างเหมือนในละครเลยล่ะ”

วิลกลืนน้ำลายยากเย็น บางครั้งเขาอาจช่วยหล่อนไม่ได้

ถ้าแม่มดอีเวอลีนจะทำย่อมทำสำเร็จ เขาเคยคุยกับแม่มดทาฮิร่าเรื่องนี้ว่า เรนี่รับมนต์ดำมาจากยายของหล่อน สักวันเรนี่อาจกลายเป็นแม่มดที่ร้ายกาจที่สุดแทน

ยายทาฮิร่ากังวล แต่มีคำอธิบายเพิ่มเติมว่า การถ่ายทอดพลังต้องใช้พลังพิเศษส่วนตัวสูง และพาลจะทำให้อำนาจตัวเองอ่อนลง บวกกับคนรับเองก็จะเจ็บปวดทรมาน จึงไม่ง่ายจะทำสำเร็จร้อยเปอร์เซ็นต์

ก่อนที่เรนี่จะรับพลังร้ายมากเกินไป ต้องตัดไฟแต่ต้นลม ต้องจับแม่มดอเวอลีนให้ได้ ก่อนเรนี่…มนุษย์กึ่งแม่มดจะกลายเป็นนางมารร้ายไปเสียก่อน ให้ตนจับตามองเรนี่เป็นพิเศษ

“ความฝันก็คือความฝัน”

เรนี่มองนาฬิกา

“ใกล้เลิกงานแล้ว ฉันอยากไปเยี่ยมอากช ฉันขอกลับก่อนเวลาได้มั้ยคะ อากชอยู่โรงพยาบาลคนเดียวทั้งวัน คงจะเหงา”

“ได้สิครับ นอกจากกลับก่อนเวลา ผมจะไปส่งคุณด้วย ไปเยี่ยมอากชกับคุณ”

“อากชเป็นญาติฉัน ไม่ใช่ญาติคุณ”

“ทำไมหรือ เจ้านายจะทำความรู้จักกับญาติคุณทุกคนไม่ได้หรือครับ?”

“ใจดีเกินไปแล้ว” หล่อนพึมพำ

วิลยิ้มกว้าง

“ผมบริการคุณเอง”

ที่รถ…เขาร่ายคาถามีกระเช้าผลไม้เยี่ยมอย่างทันอกทันใจ จนหล่อนสงสัย

“มีกระเช้าผลไม้ด้วย?”

“ผมมีอิทธิฤทธิ์ไงล่ะ”

“เอาความฝันของฉันมาพูดเล่น”

ขณะอยู่บนรถระหว่างทางไปโรงพยาบาล เกศราโทรศัพท์เข้ามือถือของเรนี่ว่าจะไปหาหล่อนที่บริษัท เป้าหมายคือพบวิลมากกว่า แต่เรนี่บอกว่าหล่อนกับวิลกำลังจะไปโรงพยาบาล เกศราจึงเปลี่ยนทางไปโรงพยาบาลแทน

เมื่อรัก…เกศราเป็นฝ่ายตามตื๊อ ยิ่งรู้ว่าเรนี่ใกล้ชิดกับวิล หล่อนจะยอมน้องได้อย่างไร

แค่อยู่หน้าห้องของบงกชยังไม่ทันก้าวเข้าไปเลย เกศรามาถึงก่อนดักรอวิลกับเรนี่แล้ว

“คุณวิลคะ”

“อือ…คุณเกศ” ทักทายแต่คิดว่าเรนี่ไม่น่าบอกพี่สาวเลย ทำเขาลำบากใจ

“ไม่เห็นคุณวิลสองวัน คิดถึงจังเลยค่ะ”

“เอ้อ…”

“ไหนเวลาโทรศัพท์คุณบอกว่าไม่ว่าง แต่มีเวลามาเยี่ยมอากช มีเวลากับเรนี่นะคะ”

“เรนี่เป็นพนักงานของผม”

“อิจฉายัยเรนี่จัง มีเจ้านายที่น่ารัก และใจดี เห็นกับเกศใช่มั้ยคะ คุณจึงพลอยเมตตาเรนี่ด้วย”

ตอบไม่ถูกเลย ได้แต่พยักหน้าไปตามเรื่อง ทำให้เกศราดีใจและคิดว่าความรักของหล่อนกำลังดำเนินไปอย่างสวยงาม หล่อนกล้าจับมือกอดแขนเขาแสดงความสนิทสนมเป็นพิเศษ พูดจาเสียงอ่อนเสียงหวาน ใบหน้ายิ้มระรื่นมีความสุข

เรนี่รู้สึกขัดใจ บอกไม่ถูก ทำไมขัดใจจัง

อีกคน…ที่ขัดใจ และเห็น…รณชัย…

เขายืนอยู่ตรงนั้นตั้งแต่เมื่อไหร่ ภาพที่เห็นเป็นการตอกย้ำคำพูดขอเลิกของเกศราอย่างชัดเจน

เหตุผลอะไร?

การขัดขวางของผู้ใหญ่ การเป็นคู่แข่งทางการค้า ไม่ใช่ทั้งสองแล้ว แต่เป็นเพราะ…วิล บุรุษรูปงาม สูงสง่า และลึกลับชวนค้นหา

เกศราไม่เห็นรณชัยเพราะมัวแต่พูดหวานและใส่ใจวิลคนเดียว

เรนี่เห็น…จึงรีบเดินมาใกล้ รู้สึกสงสารรณชัยเหลือเกิน เพราะพี่สาวเปลี่ยนใจรวดเร็ว ทำให้ผู้ชายอีกคนเจ็บปวด

“พี่ชัยคะ”

“เขา…เขาใช่มั้ย…ต้นเหตุที่ทำให้คุณเกศขอเลิก”

“เอ้อ…พี่เกศอาจสับสน”

“ใช่สิ…เขาเคยช่วยชีวิตคุณเกศ เขามีบุญคุณกัน จึงต้องตอบแทนด้วยชีวิตและความรัก!”

“พี่ชัยอย่าคิดมากนะคะ”

รณชัยแค่นหัวเราะ เสียงแปร่งปร่า

“พี่พยายามถามตัวเองตลอดหลายวันมานี่ว่า พี่ทำอะไรผิด ทำอะไรให้คุณเกศโกรธ ทำไมเธอขอเลิก ทำไมเธอไม่รับโทรศัพท์ ทำไมบอกว่าหมดรัก ความรักบทจะหมดรักก็หมดกันดื้อๆ เลยหรือ หมดแบบไม่มีเยื่อใยเลยหรือ ไม่คิดหรือว่ากว่าจะรักกันได้เราฝ่าฟันอะไรมาด้วยกัน ครอบครัวขัดขวาง เราก็ไม่ฟัง เรายืนยันจะรักกัน จะสู้ไปด้วยกัน แล้วทำไมวันนี้ ทำไมวันที่คุณเกศได้พบกับคุณวิลและเธอเปลี่ยนไป” พูดอย่างเจ็บปวด

วันที่เกศราได้พบกับวิล…วันที่เรนี่คิดร้ายกับพี่สาวด้วยอารมณ์ชั่ววูบ โกรธเกลียด หล่อน…เรนี่ หล่อนมีส่วนทำให้พี่รณชัยเสียใจ

 

***

Don`t copy text!