มนตราตะเกียงแก้ว บทที่ 41 : งานวันเกิดคุณวรชัย

มนตราตะเกียงแก้ว บทที่ 41 : งานวันเกิดคุณวรชัย

โดย : โสภี พรรณราย

มนตราตะเกียงแก้ว โดย โสภี พรรณราย เรื่องราวของเมืองเวทย์มนตร์และมนตราสำคัญที่ผนึกอยู่ในตะเกียงของท่านยาย เมื่อวันหนึ่งตะเกียงถูกขโมยไป อันตรายใหญ่หลวงกำลังคุกคามโลกเวทย์มนตร์ หัวขโมยจะนำเอามนตราที่อยู่ในตะเกียงแก้วไปใช้เพื่อวัตถุประสงค์ใด…นิยายออนไลน์ น่าติดตามอีกเรื่องที่ อ่านเอา อยากให้คุณได้ อ่านออนไลน์

………………………………………….​

-41-

 

ค่ำคืนนี้คุณวรชัยจัดงานวันเกิดที่โรงแรมหรู

งานที่ว่าปิดห้องโรงแรมและเลี้ยงแขกราวร้อยคนเศษ

เกศราพูดกับคนทั้งบ้านว่านัดกับวิลไว้จะไปร่วมงาน งานนี้วิชาก็จะไปด้วย

เหมือนเรนี่ที่รับปากรณชัยจะไปงาน แต่เรนี่แวะมาที่โรงพยาบาลก่อน มาพบอากช เพราะไม่สบายใจ

“แต่งตัวสวยจะไปงานหรือ?”

“ค่ะ…เรนี่อยากมาพูดกับอากชก่อน ถ้าอากชรู้ทีหลังจะไม่ดี”

“จะไปงานวันเกิดคุณวรชัย?”

“ค่ะ…เรนี่รู้ว่าอากชไม่เคยลืม”

“เมื่อก่อนเธอไปกับเกศเพราะเกศรักกับรณชัย ตอนนี้ไปในฐานะอะไร?”

“อากชคะ…หรืออากชไม่อยากให้เรนี่ไป”

“เปล่าจ้ะ…เรื่องของอาเป็นรุ่นก่อน เธอเป็นรุ่นใหม่ แยกได้ก็แยกเถอะ อย่าให้คนรุ่นก่อนทำคนรุ่นใหม่มีปัญหา” เสียงเบาลง “หรือว่าอาพูดผิด เพราะทุกอย่างมีปัญหาไปแล้ว ที่เธอบอกว่าเกศเลิกกับรณชัย อาคงเป็นสาเหตุหนึ่งด้วย”

“ไม่เกี่ยวกับอากชหรอกค่ะ พี่เกศหลายใจเอง เปลี่ยนใจเอง เพราะพ่อมดวิล!”

“พ่อมด?”

“เอ้อ…ร้ายเหมือนพ่อมดเลยค่ะ”

“แต่เขาก็เคยช่วยชีวิตยัยเกศ”

“ร้ายกาจ” เรนี่พูดเน้น ไม่ค่อยพอใจ

“เธอจะไปงานก็ไปเถอะ ไปสายจะไม่ดี”

“ค่ะ”

เดินไปได้สองก้าว บงกชเรียกหลานสาวเบาๆ

“เรนี่…”

“มีอะไร?” หลานสาวเดินกลับมา เห็นบงกชเหมือนกำลังจะตัดสินใจอะไรบางอย่าง

ตัดใจ…สุดท้าย…

ค่อยๆ ถอดแหวนทองเกลี้ยงเรียบๆ ส่งให้เรนี่ พลางกำชับว่า

“ให้คุณวรชัย ส่งให้เขากับมือเลยนะ แต่อย่าให้ใครเห็น ส่งคืนเขา!”

“อากชคะ…” จะรับก็ชะงัก อากชมีสติหรือเปล่า

“ทำตามที่อาสั่ง”

แหวนวงนี้ เรนี่เห็นอยู่กับนิ้วอาบงกชมานานเกินยี่สิบปีแน่ๆ ในวงแหวนมีสลักชื่อ…เคียงข้างกัน

บงกช…วรชัย…

แหวนที่คุณวรชัยให้คนรัก ตั้งแต่ยังหนุ่มสาว ตั้งแต่เริ่มรักกันใหม่ๆ แม้เหตุการณ์จะผันแปรเปลี่ยนไปอย่างไร บงกชยังคงรักษาสัญญาว่าจะสวมไว้ชั่วชีวิต

แต่บัดนี้…คำว่า ‘ชั่วชีวิต’ ไม่มีสำหรับบงกชแล้ว

ความจริงมันจบไปนานแล้ว เพราะคำมั่นสัญญาจึงยังสวมอยู่จนวันนี้…ควรจบจริงจังเสียที

สัญญาในอดีตไร้ความหมาย

“ค่ะ เรนี่จะทำตามที่อากชสั่ง”

“ไปได้แล้วจ้ะ”

จนหลานสาวออกจากห้อง น้ำตาของบงกชก็หลั่งเป็นสาย นอนลงบนเตียงปล่อยให้ไหล…ไหล…ล้างดวงตา ล้างหัวใจ ล้างอดีต

เรนี่มางานสาย งานวันเกิดเริ่มตั้งแต่หกโมงเย็นแล้ว หล่อนมาเกือบสองทุ่ม ก็เห็นบรรดาญาติสนิทมิตรสหายของลุงวรชัยมาเต็มงานแล้ว

รณชัย ลูกชายคนกลางคุณวรชัยเห็นเรนี่ก่อนก็เข้ามาทักทายทันที

“เรนี่ ดีใจที่เธอรักษาสัญญามาร่วมงาน”

“พี่ชัยชวนทั้งคน ไม่มาได้หรือคะ จะขอไปอวยพรวันเกิดลุงชัยเสียหน่อยค่ะ”

“นี่ขนาดจัดงานเล็กๆ แต่กลายเป็นงานใหญ่ คุณพ่อรับแขกไม่หวาดไม่ไหว”

“งั้นเดี๋ยวรอให้ลุงชัยว่างก่อนนะคะ”

แล้วสายตารณชัยก็เหลือบไปเห็นเกศรา…กับ วิล

กำลังจะถามเรนี่พอดีว่าเกศราจะมั้ยงานวันนี้ ไม่ต้องถามแล้ว คำตอบชัดเจนแล้ว เกศรามากับวิล

“บ้าจัง!” เรนี่ตำหนิ พาวิลมาทำไม ทำให้พี่ชัยเจ็บปวด อย่างน้อยน่าจะถนอมใจบ้าง คนเคยรักกันแท้ๆ

ดูเหมือนเกศราจะไม่ใส่ใจ เพราะพาวิลเข้ามาในงาน รูปร่างหน้าตาหล่อ สง่า คมเข้มแปลกๆ ของวิลเป็นที่สนใจของสาวๆ ในงาน รวมทั้งบรรดาหนุ่มๆ ก็ยังอดเหลียวมองอย่างอิจฉาไม่ได้

จักรภพกับคัทรียาถึงกับต้องเข้ามาร่วมวงด้วย

“ไง…เกศ ควงใครมา?” จักรภพถามเกศรา

“คุณวิลไงคะ คนที่ช่วยชีวิตเกศตอนเกศตกบันไดที่ห้างค่ะ” เกศราตอบอย่างภาคภูมิใจ “พี่ภพก็เคยเจอแล้ว จำไม่ได้หรือคะ?”

คัทรียาอิจฉาเกศรา เพราะเห็นวิลโดดเด่นเหลือเกิน จึงเอ่ยว่า

“เกศนี่เปลี่ยนใจเร็วจัง คบกับพี่ชัยอยู่หยกๆ ทำเอาพี่ชัยอกหักทำงานไม่ได้เป็นเดือน แต่เกศยังสดใสไม่เปลี่ยนแปลงนะ” ความที่เคยเคารพที่เป็นว่าที่พี่สะใภ้หมดลงแล้ว คำพูดจึงปราศจากความนับถืออย่างเดิม กัดได้เป็นกัด จิกได้เป็นจิก “ใหม่ๆ คงจะกระจุ๋มกระจิ๋ม ส่วนคนเก่าขึ้นสนิมแล้ว”

แล้วหันมาพูดกับวิลว่า

“คุณวิลคงชอบของมือสอง จริงๆ ควรเล็งมือหนึ่งไว้ ไม่เลวนะคะ” คัทรียาจงใจเล่นตาให้วิล

วิลยังไม่มีโอกาสพูดสักประโยค รวมทั้งเรนี่ที่ทำปากเบ้ และคิดในใจ

พ่อมดนั่นล่ะ…พ่อมดนะนั่น พูดระวังปาก เดี๋ยวจะถูกพ่อมดสาป!

ลืมไปหรือว่า…หล่อนก็เป็นแม่มด!

เกศราตอบโต้คัทรียา ใช่แล้ว…พอเลิกรักรณชัย กับบรรดาญาติพี่น้องอดีตคนรักก็ไร้ความหมาย ไม่ต้องญาติดีด้วย

“มีคนเคียงข้างให้ชุ่มชื่นหัวใจ ดีกว่าคนที่ไร้คนเคียงข้างนะ คัทรียาอย่าอิจฉาเลย หาให้ได้ซะก่อนเถอะ”

“หาเอาแถวนี้ดีไหมเอ่ย?” พูดพลางมองวิล

เกศราเผลอค้อน

“อย่าพูดเหลวไหล”

กลับมาคืนดีกับพี่ชัยตอนนี้ยังไม่สายเกินไปนะ ถ้าช้ากว่านี้ยาก็ไม่รับรองว่าจะกลับมาต่อติดไหม!”

“โอ๊ย! ไม่ติดแล้วล่ะ เพราะคุณชัยอาจกำลังสนใจยัยเรนี่”

โยนเรนี่ให้คู่กับรณชัย!

เพราะไม่ชอบสายตาวิลยามมองน้องสาวของหล่อน มันมากกว่าสายตาเจ้านายกับลูกน้อง!

ตอนแรกเรนี่งงๆ จะตอบโต้พี่สาวแล้ว แต่เห็นสายตารณชัยน่าสงสาร ถูกพี่สาวทิ้ง ยังพูดจาไม่ถนอมน้ำใจอีก จึงแกล้งควงแขนรณชัยพลางกล่าวว่า

“เสียดายพี่ชัยไม่สนเรนี่ ไม่งั้นผู้ชายดีๆ อย่างพี่ชัยจะหาได้ที่ไหนกันคะ”

วิลเคือง ไม่พอใจที่เรนี่กอดแขนชายหนุ่ม

รณชัยรู้สึกขอบใจเรนี่

“เรนี่…” จึงรู้สึกดีเกิดขึ้น พึมพำในใจ ขอบใจมาก…ขอบใจจ้ะ

“อุ๊ย! คุณพ่อเปิดฟลอร์เต้นรำกับคุณแม่แล้ว ออกไปเต้นรำดีกว่าค่ะ” คัทรียาหันไปมองกลางห้องจัดงาน และอย่างรวดเร็ว คัทรียาเดินเข้าไปถึงตัววิล และจูงมือเขา “เต้นกับยาสักเพลงนะคะ”

ฝ่ายหญิงเริ่มก่อน วิลยากจะปฏิเสธ

เกศารางง…มาแย่งวิลไปต่อหน้าต่อตาเลย จึงไม่พอใจแต่อยู่กลางงานจะทำอะไรไม่งามก็ไม่ได้

รณชัยขอเกศราเต้นรำ

“เต้นรำกับผม…”

เกศราตอบกลับทันที

“ไม่ค่ะ!”

แต่เรนี่ตอบแทน เพื่อให้รณชัยรู้สึกดี ไม่เสียหน้า

“เรนี่เต็มใจค่ะ!”

รณชัยจึงออกไปกลางฟลอร์กับเรนี่

วิลเห็น…เรนี่สนิทกับฝ่ายชายเป็นพิเศษ

เรนี่พูดเบาๆ กับรณชัยว่า

“พี่ชัยต้องตัดใจจากพี่เกศให้ได้นะคะ เรนี่เป็นน้องสาวที่จะคอยให้กำลังใจพี่ชายเสมอ”

บุญคุณที่รณชัยให้ยืมเงินส่วนตัวยี่สิบล้านบาท เรนี่ซาบซึ้ง และเคารพรณชัยเสมือนพี่ชายแท้ๆ

“พี่ชายคนนี้ขอบใจน้องมาก”

“เรนี่สิควรขอบคุณพี่ชัยที่ช่วยครอบครัวเรา”

“มันเป็นเงินส่วนตัวของพี่ จะให้ใครก็ได้”

“แต่พี่ชัยไม่ควรให้ครอบครัวเรา เพราะพี่เกศทำพี่ชัยเจ็บ!”

“สักวันบาดแผลหัวใจของพี่จะต้องหาย…หาย…สนิท”

ส่วนวิลที่เต้นรำกับคัทรียา…คัทรียาพูดกับเขาว่า

“จะว่ายาพูดมากก็ได้นะคะ ยาอยากเตือนคุณวิล ยัยเกศหลายใจ ยาหมดความนับถือแล้ว นึกว่าจะมาเป็นพี่สะใภ้ ขนาดครอบครัวเรามีปัญหากัน ยายังอุตส่าห์เชียร์พี่ชัยให้รักกับเกศ แต่ตอนนี้เห็นนิสัยแท้จริง รับไม่ได้ค่ะ”

“หรือครับ”

“หวังว่าคุณวิลคงไม่ได้จริงใจกับเกศนะคะ”

“เราเป็นเพื่อนกันครับ”

“งั้นโล่งอก” คัทรียายิ้มหวาน

วิลถึงกับอึดอัด และยิ่งมองไปทางเรนี่ที่เต้นรำกับรณชัย ยิ่งไม่พอใจทวีคูณ

เรนี่สบตากับวิล หล่อนส่งสายตาท้าทาย เบ้ปาก

วิลพยายามทนแต่ก็ทนไม่ไหวในที่สุดร่ายคาถาให้ทุกอย่างสงบนิ่งแล้วก็เปลี่ยนตัวกับรณชัย

พอทุกอย่างกลับเป็นปกติ

เรนี่ก็อยู่ในอ้อมแขนวิล และรณชัยจับคู่กับคัทรียาอย่างงงๆ

เรนี่พูดอย่างไม่พอใจว่า

“คุณทำอะไรของคุณ?”

“เต้นรำกับผมมันอึดอัดมากเรอะ ทีกับคุณชัย เห็นยิ้มหวาน พูดจาหน้าระรื่น”

“ใช่สิ เพราะเขาน่ารักกว่าคุณ”

“หรือเห็นใจคนอกหัก”

“เขามีความดีมากกว่าที่คุณคิด!”

“อย่าเพิ่งคิดถึงความรัก เพราะเธอยังมีงานต้องทำ!”

“บังคับเรนี่ไม่ได้”

“ต้องได้ มีงานสำคัญกว่า”

“อย่านะ อย่าเอาตะเกียงแก้วมาพูดตอนนี้”

“ต้องพูด ค้นหาตะเกียงแก้วไปถึงไหน ยายเธอมาหาเธออีกหรือเปล่า เราต้องจับยายอีเวอลีน เราต้อง…”

“พอ…พอ…เจอหน้าก็พูดแต่เรื่องเก่าๆ น่าเบื่อ”

“อย่าเห็นเป็นเล่นสิ เราเคร่งเครียดกันทุกคน”

“คนเรอะ” เรนี่เบ้ปาก “เราไม่ใช่คนนี่ เรนี่ก็ไม่ใช่ เราเป็นพวกพ่อมดแม่มด”

“จับผิดอีก”

“ก้อไม่อยากเป็นแม่มด!”

“ผมก็ไม่อยากให้เธอเป็น!”

“อ้าว! ทำไมล่ะ?”

“จิตใจเธอไม่อยู่กับร่องกับรอย เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย มันจะอันตรายกับทุกแห่งและทุกคน”

หญิงสาวรู้ตัวดีว่าเป็นมนุษย์กึ่งแม่มดเบิกตากว้าง

“คุณกำลังต่อว่าเรนี่?”

“งั้นมัง”

“คุณว่าฉัน!”

“แค่แทนตัวเอง เดี๋ยวก็ฉัน เดี๋ยวก็เรนี่”

“อยู่ที่อารมณ์ ตอนนี้อารมณ์ไม่ดีแล้ว!”

“หัดระงับอารมณ์บ้างสิ ยิ่งเธอมีเวทมนตร์ผิดๆ อยู่ในตัว มันอันตรายเป็นทวีคูณ”

“ใช่…คุณกลัว ฉันเห็นแววตาคุณแล้ว คุณกลัว”

“ผมไม่อยากเห็นหายนะ”

คัทรียาไม่อยากเต้นรำกับรณชัยซึ่งเป็นพี่ชาย จึงเอ่ยปาก

“ทำไมเป็นแบบนี้ไปได้ เมื่อกี้ยังเต้นกับคุณวิล”

รณชัยเองก็งงๆ

“นั่นสิ!”

“เต้นกับพี่ชายตัวเองไม่โรแมนติกเลย พอเถอะค่ะ” เดินออกจากฟลอร์มาเจอเกศรา

เกศราหัวเราะเยาะ

“เป็นไงล่ะ ริจะแย่งคุณวิล แต่ถูกยัยเรนี่ตัดหน้าเสียได้”

“แล้วไงล่ะ เธอเองก็ถูกน้องสาวตัดหน้า!” คัทรียากล่าวอย่างไม่ยอมแพ้ “ว่าแต่ว่าคุณวิลมีเสน่ห์มากๆ ถ้าไม่ขัดข้องก็ขอนะ”

“บ้าสิ ขัดข้อง!”

“ชักชอบคุณวิลแล้ว เมื่อครู่ได้เต้นรำแป๊บเดียว เหมือนถูกมนต์สะกดอย่างไงอย่างงั้น บอกไม่ถูก”

เกศราตาวาว

“ถึงเราเป็นเพื่อนกัน แต่ไม่ควรพูดแบบนี้กับฉัน คุณวิลเค้าชอบฉัน เคยช่วยชีวิตฉันมาก่อน แสดงว่าเราเป็นเนื้อคู่กัน!”

“แหม! ตอนรักกับพี่ชัย ก็เห็นบอกว่าเป็นเนื้อคู่พี่ชัย ต่อไปจะเปลี่ยนอีกกี่คนล่ะ”

เกศราหน้าเข้ม

“พูดมาก!”

เมื่อเพลงจบลง เรนี่เดินออกจากบริเวณกลางงาน เพื่อมองหาคุณวรชัย ก็ถูกพี่สาวต่อว่าเสียก่อน

“กล้าดีอย่างไงมาแย่งคุณวิลของพี่ คุณวิลเป็นของพี่ บอกกี่ครั้งกี่หน”

“เรอะคะ” เรนี่ยักไหล่ “คุณวิลมาขอเรนี่เต้นเอง ก็จับคนของพี่ไว้แน่นๆ สิคะ คุณวิลมาตื๊อเรนี่เองนะคะ ไม่เชื่อถามเขาสิคะ ว่าเขาอยากอยู่ใกล้เรนี่ใช่ไหม จนเรนี่ชักรำคาญแล้ว”

“เธอกล้าพูดนักนะ”

“กล้าสิคะ เพราะเป็นความจริง!”

 

***

Don`t copy text!