มนตราตะเกียงแก้ว บทที่ 42 : คืนแหวน

มนตราตะเกียงแก้ว บทที่ 42 : คืนแหวน

โดย : โสภี พรรณราย

มนตราตะเกียงแก้ว โดย โสภี พรรณราย เรื่องราวของเมืองเวทย์มนตร์และมนตราสำคัญที่ผนึกอยู่ในตะเกียงของท่านยาย เมื่อวันหนึ่งตะเกียงถูกขโมยไป อันตรายใหญ่หลวงกำลังคุกคามโลกเวทย์มนตร์ หัวขโมยจะนำเอามนตราที่อยู่ในตะเกียงแก้วไปใช้เพื่อวัตถุประสงค์ใด…นิยายออนไลน์ น่าติดตามอีกเรื่องที่ อ่านเอา อยากให้คุณได้ อ่านออนไลน์

………………………………………….​

-42-

เกศราทำอะไรเรนี่ไม่ได้ทั้งที่นึกเคือง เพราะอยู่ในงานจะทำอะไรก็ต้องนึกถึงเจ้าภาพบ้าง

พอเรนี่ผละไป เกศราจึงมีโอกาสพูดกับวิล

“คุณวิลคะ ทำไมทิ้งเกศไว้คนเดียว”

เรนี่เดินไปไหนเนี่ย…เห็นสายตาวิลคอยมองตามตลอด หรือเรนี่จะพูดถูกว่าวิลตามตื๊อเจ้าหล่อน

คำถามของเกศารา วิลไม่ทันฟังด้วยซ้ำ

“คุณว่าอะไรครับ?”

คนถามกำมือแน่น ใช่เลย…ใช่

“คุณมองหาอะไรคะ?”

“เอ้อ…เปล่า”

“คุณสนใจและตามตื๊อยัยเรนี่หรือคะ?”

“เธอบอกอย่างงั้นหรือครับ?”

“ค่ะ…เธอว่าคุณตามตื๊อเธอ จนเธอรำคาญ”

ยัยแม่มดน้อยแสนดื้อนี่…จะทำอย่างไรกับเธอดี มีสายเลือดมนต์ดำอยู่ในกาย อยากจับมาตี…ตี…ตี…

วิลพูดไม่ออก อึดอัด เกศราถือโอกาสพูดต่อ

“ยัยเรนี่เป็นลูกเมียน้อยนะคะ แม่ไม่มีสกุลอะไรหรอกค่ะ แค่ยิปซีหน้าตาดีเท่านั้น พ่อหลงเสน่ห์รับเป็นเมียน้อย เขาว่ากันว่าพวกยิปซีมีคาถาอาคม ใส่เสน่ห์ให้พ่อ จนพ่อหลง แล้วก็หนีไป แล้วยานี่ก็ทำให้พ่อล้มป่วย อาจเป็นพวกยาสั่งอะไรมังคะ พวกเราทั้งบ้านเลยไม่ชอบมัน เอ๊ย…ไม่ชอบเรนี่ สายเลือดยิปซีต้องระวังนะคะ คุณอาจเจอยาสั่งแบบคุณพ่ออีกคน!”

วิลแค่พยักหน้า

ความจริง ข้อเท็จจริง มันมากกว่าที่เกศราเข้าใจมากนัก

ทางด้านเรนี่…

งานวันเกิดคุณวรชัย สำหรับหล่อนเป็นมากกว่างานวันเกิด หล่อนรับมอบหมาย ‘คำสั่ง’ มาจากอาบงกช

หล่อนยังจับแหวนในมือไว้แน่น…เพื่อเตรียม ‘คืน’ ท่านตามคำสั่งอาที่หล่อนรักและเคารพ

คุณวรชัยไม่ค่อยว่างเลย เพราะเดินทักทายแขกในงานเกือบตลอดเวลา จนหล่อนหาทางแทรกยาก

การคืนต้องเป็นส่วนตัว และรอ…จนท่านเดินไปห้องน้ำ เป็นจังหวะของเรนี่แล้ว

รอท่านออกจากห้องน้ำชายและจะเดินกลับเข้างาน

เรนี่จึงปรากฏตัวขึ้นตรงหน้า

“สวัสดีค่ะ คุณลุง”

“อ้าว…เรนี่ ไปสนุกในงานสิ ได้กินอะไรหรือยังล่ะ”

“เรนี่ไม่หิวเลยค่ะ”

“แล้วนี่…หนู…มาทำอะไร”

“ขอเวลาลุงแป๊บนะคะ เรนี่อยากคืนอะไรให้คุณลุง” กล่าวพลางยื่นแหวนให้อีกฝ่าย

“อะไร?”

ตอนแรกก็รับมาอย่างงงๆ แต่พอได้สัมผัสเท่านั้น ทุกอย่างก็ชัดเจนจนพูดไม่ออก สะอึกติดในลำคอ

บงกช…ไหนสัญญาจะไม่ถอดตลอดชีวิต

สิ้นแล้วคำสัญญา หมายความว่า…ว่า…

“อากชอยู่โรงพยาบาล และทราบว่าเรนี่จะมางานวันเกิดคุณลุง คุณชัยเป็นคนชวนเรนี่ อากชเลยฝากเรนี่มาคืนของค่ะ”

ยังเงียบ…เงียบ…

เห็นใบหน้าคุณวรชัยตอนนี้ เรนี่นึกสงสารชั่วขณะ นักธุรกิจผู้ประสบความสำเร็จ หน้าซีดขาว…เสียใจ

“เรนี่ขอถามอะไรหน่อยนะคะ”

เงียบ

“ทำไมลุงชัยไม่ยอมช่วยอากช ไม่ช่วยกิจการบ้านเรา ทั้งที่ลุงกับอากชเคยรักกัน และตอนนี้ก็ยังรักอยู่!”

อากชรัก…รักอย่างไม่มีเงื่อนไข แต่คุณวรชัยรัก…รักแบบแค้น…จะเอาชนะ

“ปู่อำนวยของหนูร้ายกับลุงก่อน ไม่ยอมยกกชให้ลุง”

“อากชก็เจ็บปวดพอแล้ว”

“ธุรกิจกับความรัก มันคนละเรื่องกัน”

“ไม่สงสารอากชหรือคะ?”

“ก็ขายกิจการมาสิ ดีทั้งสองฝ่าย”

“งั้นเรื่องคืนแหวน ก็ดีทั้งสองฝ่ายสิคะ”

“เอ้อ…”

“อากชคงไม่อยากเจ็บปวดอีกต่อไป”

“อากชของเธอไม่รักษาสัญญา”

“มีประโยชน์หรือเปล่าคะ ที่เก็บแหวนมานานขนาดนี้แล้ว”

“เรื่องหัวใจกับผลประโยชน์ เธอไม่เข้าใจหรอก”

“หรือเงินสำคัญกว่าหัวใจคะ หรือว่าไม่ได้แต่งงานกันแล้วจะเป็นเพื่อนรักกันไม่ได้”

คุณวรชัยเอาแต่โบกมือ

“เธอไม่มีทางเข้าใจ”

“จบนะคะ รับแหวนคืนแล้ว” เรนี่รู้สึกไม่พอใจแทนอาบงกช รู้สึกเคืองๆ และยิ่งเคืองมากขึ้น เมื่อคุณทัศวรรณปรากฏตัวพร้อมกับจักรภพ

“เห็นหายไปนาน อยู่นี่เอง” ภรรยาเลิกคิ้ว “กับหนูเรนี่?”

จักรภพขมวดคิ้ว

“เธอพูดอะไรกับคุณพ่อ?” เพราะเห็นสีหน้าบิดาไม่สู้ดีนัก

“เรนี่เอาแหวนมาคืนลุงชัยค่ะ”

จริงๆ แล้ว คุณวรชัยก็ไม่อยากให้ลูกเมียได้เห็นแหวนวงนี้

เรนี่เน้นว่า

“อากชให้เอามาคืน!” พูดอย่างตั้งใจให้ครอบครัวเขามีเรื่องกัน จิตคิดร้าย ทัศวรรณเห็นแล้วแค่แว่บเดียวก็รู้

“อ้าว…เป็นวงที่กชสวมติดนิ้วตลอด…”

“ค่ะ…อากชได้คืนเจ้าของ!”

คุณทัศวรรณมีสีหน้าไม่สู้ดีอีกคน เพราะรู้และอ่านใจสามีออก แม้คุณวรชัยจะโกรธแค้นปู่อำนวยแค่ไหน ก็ยังรักบงกชอยู่ ไม่เคยลืม

“คุณชัย…ไม่เป็นไรนะคะ” ถามสามี

แต่จักรภพโกรธ

“มาคืนอะไรวันนี้ วันเกิดคุณพ่อ รู้กาลเทศะบ้างมั้ย วันเกิดท่าน ควรจะให้ท่านสบายใจ”

“อ๋อ…” เรนี่ลากเสียงยาว “รับแหวนคืนไม่สบายใจเลยหรือคะ โอ้โฮ้…จะมองอากชสำคัญมากไปไหมคะ อากชสำคัญถึงขนาดทำลายงานวันเกิดที่สนุกสนานได้เลยหรือคะ?”

คนอย่างเรนี่จะไม่ปกป้องใครเท่ากับปกป้องอากช!

“เรนี่…พี่เห็นเธอเป็นน้อง อย่าก้าวร้าว!”

“เรนี่ทำอะไรผิดคะ พี่ภพ ก็แค่เอาแหวนมาคืนเจ้าของที่แท้จริง ทำเป็นเรื่องใหญ่”

“แต่มันเป็นอดีต”

“ไม่ใช่อดีตพี่ภพซะหน่อย”

“พ่อพี่นะ!”

“ค่ะ…พ่อพี่ ยังไม่พูดอะไรเลย”

“เพราะพ่อพี่เจ็บปวด!”

จักรภพเผลอโพล่งออกมาได้อย่างไง เพราะเมื่อมองหน้ามารดา ยิ่งรู้ว่าลูกอย่างตนพลาด

ให้ความสำคัญแก่คนนอก ‘บงกช’ มากเกินไป ลืมนึกถึงจิตใจของมารดา

“แบบนี้จึงยิ่งสมควรที่คุณพ่อจะไม่ช่วยเหลือครอบครัวเธอ!” จักรภพกระแทกเสียง

“ค่ะ…ถ้าช่วยคงช่วยนานแล้ว ไม่รอจนอากชล้มป่วย!”

“ไม่ช่วยแน่นอน”

“ก็ไม่เป็นไร ในเมื่อมิตรภาพไม่สำคัญค่ะ”

“เรนี่!”

“พวกเราไม่ขายกิจการ!”

“จะปากแข็งอวดเก่งแบบอากชของเธออีกคนก็ตามใจ ตอนนี้เท่าที่รู้ ทั้งวิชาทั้งเกศราก็หมดใจกับกิจการแล้ว เตรียมทิ้งห้างแล้วเหมือนกัน ถ้าไม่มีเงินก็ล้มละลายไปเถอะ!”

“ถ้าเรนี่ยังอยู่ เรนี่จะไม่ปล่อยให้ล้ม!” ปากเก่งไปอย่างงั้น ทั้งที่ยังไม่รู้จะกอบกู้อย่างไรด้วยซ้ำ

“จะดูวันพวกเธอล้ม!” จักรภพหน้าเข้ม

คุณวรชัยโบกมือ ตัดบทว่า

“พอเถอะ…พ่อจะกลับเข้างาน” แล้วผละไปทันที กับคุณทัศวรรณและจักรภพ

แต่คุณทัศวรรณกลับย้อนกลับมาเผชิญหน้ากับเรนี่ในทันที

“ป้าวรรณ…” เรนี่เลิกคิ้ว

“อาการกชเป็นไงบ้าง?”

“ไม่ดีขึ้นหรอกค่ะ จนหมอไม่ยอมให้ออกจากโรงพยาบาลสักทีค่ะ ไม่ดีเลย”

“น่าสงสาร…”

เรนี่เม้มริมฝีปาก

“ป้าวรรณเคยสนิทกับอากชแท้ๆ แต่วันนี้ความเป็นเพื่อนไร้ความหมายจริงๆ นะคะ”

“เรนี่!”

“ป้าวรรณได้ประโยชน์เต็มๆ จากที่อากชไม่ได้แต่งงานกับลุงชัย คนที่สบายสุดเป็นป้าวรรณ”

“เธอจะพูดอะไรกันแน่?”

“เรนี่รู้นะคะ ลึกๆ ป้าวรรณไม่อยากช่วยอากชหรอก จิตใจผู้หญิงหวงสามีอ่านง่ายจะตาย”

“ไม่จริง ป้าก็อยากช่วยเพื่อน”

“ป้าเอ่ยปาก ลุงชัยก็คงยอม แต่ป้าไม่พยายาม…”

คุณทัศวรรณชะงัก

“เรนี่…หนูคิดแบบนี้เรอะ?”

“ค่ะ…คิด…เพราะผ่านมานานพอแล้ว นานพอจะพิสูจน์ป้าวรรณแล้ว ป้าวรรณกล้ามั้ยคะ กล้าสาบานไหมคะว่าป้าอยากช่วยอากชจริงๆ ป้าไม่เคยหึงหวงสามีเลย ไม่เคยระแวงลุงชัยเลย”

ไม่กล้า…ไม่กล้า…

ไม่อยากช่วยบงกช…อิจฉาบงกชตั้งแต่สาวแล้ว

หึงหวงสามีแน่นอน

ระแวงสามีมากๆ ด้วย…เรนี่อ่านใจตนถูก แม้จะละอายใจอยู่บ้าง แต่ ‘ครอบครัว’ ของตนต้องมาก่อน ใครจะว่าตนเป็นนางมารก็ได้

“เรนี่…ป้าต้องคิดถึงครอบครัวของป้า”

“ค่ะ…เรนี่เข้าใจค่ะ”

“ป้าต้องปกป้องครอบครัวป้า ให้มีมือที่สามไม่ได้!”

“ค่ะ…แต่อากชไม่ใช่มือที่สาม”

“ป้าพยายามแล้ว แต่ป้าก็ระแวงนะ”

“ไม่เป็นไรค่ะ เพราะป้ามีสิทธิ์นี่คะ”

“อากชของเธอยังไม่กล้าเรียกร้องอะไรมากมายเลย ทำไมหนูต้องมาเรียกร้องแทนด้วย”

“เปล่าค่ะ เรนี่อาจนิสัยไม่ดีก็ได้ และชอบพูดตรงๆ ค่ะ และป้าวรรณก็เชิญปกป้องครอบครัวป้าไปนะคะ ไม่ต้องกลัวอากชจะมาแย่งหรอกค่ะ”

เรนี่ผละไปทันที…ทิ้งให้คุณทัศวรรณเงียบงัน

ผิดหรือที่ปกป้องครอบครัว ระแวงจะถูกแย่งความรัก?

ผิดหรือที่ตนเกิดมาจน และบังเอิญได้แต่งงานกับวรชัยเพราะบงกชถอนตัว?

ไม่ผิด…ไม่ผิด…คุณทัศวรรณยืนยันกับตัวเอง

พวกบงกชสิผิด…ทำการค้าผิดพลาด แล้วจะมาหวังให้คนอื่นช่วยเหลือง่ายๆ แบบนี้

หล่อนไม่ยอมแน่…เงินของสามีเป็นเงินของตน…ไม่ยอม…ไม่ยอม…!

ลึกๆ ทัศวรรณรู้อะไรเป็นอะไร ได้แต่งงานกับคุณวรชัย เพราะอาศัยความอ่อนแอของเขา ยามที่ถูกบงกชปฏิเสธการแต่งงานและขอเลิก

บงกช…ช่วยให้ตนมีวันนี้!

ทำไม…รู้สึกไม่สบายใจเลย

ทางด้านเรนี่ หล่อนก็อารมณ์ไม่ดี สูดลมหายใจลึกๆ และพยายามนับหนึ่งถึงสิบ

อยากทำอะไรสักอย่างเป็นการระบายอารมณ์

และแล้วก็มีเสียงสนับสนุน

“ทำเลย…ทำเลย…หลานยาย”

“ยายอีเวอลีน!”

เรนี่ตกใจเมื่อเห็นแม่มดอีเวอลีนอยู่ตรงหน้า ในชุดงดงามราตรีสีดำ ยายยังสาวยังสวย ไม่มีผ้าแพรปิดบังใบหน้า จึงเห็นชัดเจน หล่อนมีภาพแม่ใบเดียว และแม่ก็คล้ายยายเหลือเกิน

“ยายมาทำอะไรแถวนี้?” เรนี่เรียนรู้จะไม่ตกใจเกินควรเพราะล่วงรู้ถึงความเป็นมาของตน

“มาช่วยเรนี่ไงล่ะ”

“เรนี่ไม่ต้องการ…ยายอย่ามา!” หล่อนรู้ว่าวิลอยู่ในงาน อาจไม่ใช่แค่วิล เผลอๆ จะมีพวกของวิลมาอีกสอง!

แม่มดอีเวอลีนอ่านใจหลานสาวออก

“ใช่…วิลก็อยู่ในงาน และรู้สึก เซลิน่ากับเปเลสก็แอบตามมาด้วย สนุกจังเลย…เมืองมนุษย์”

“ยายจะตกเป็นเป้านะคะ”

“ยายอีเวอลีนอย่างข้ากลัวเรอะ ต้องกลัวด้วยเรอะ เรนี่อย่ากลัวไปเลย ด้วยเวทมนตร์ของเจ้า ตอนนี้เหนือกว่าพวกมนต์ขาวแล้ว เหนือกว่าวิลแล้วด้วยซ้ำ ขนาดยายถ่ายทอดให้เจ้าแค่ครึ่งเดียว อีกไม่นานหรอก เมื่อยายถ่ายทอดให้เจ้าหมด ใครก็ต้านเจ้าไม่อยู่!”

“แต่ตะเกียงแก้ววิเศษต้านอยู่นะคะ”

“ตะเกียงแก้วอยู่กับเจ้า กลัวอะไร”

อีกแล้ว…ใครๆ ก็บอกว่าตะเกียงแก้วอยู่กับหล่อน ทำไมหล่อนไม่รู้สึกตัวเลย…นอกจากเห็นแว่บๆ แต่สัมผัสและครอบครองแท้จริง…ไม่มีจริงๆ

“แต่ว่า…เรนี่ไม่มีตะเกียงแก้ว”

“ต้องมีสิ…ข้ายังสัมผัสได้ว่าตะเกียงแก้วอยู่กับเจ้า!”

“ยายก็ช่วยเรียกตะเกียงแก้วมาสิคะ”

“ยังก่อน…ยัง…ตอนนี้ยายรู้เจ้าอยากแก้แค้นให้กับอาบงกช เจ้าแค้นพวกเศรษฐีพวกนี้ เอาเลย…อยากทำอะไรก็ทำ…ทำเลย…ยายสนับสนุนเจ้า ระบายอารมณ์เลย…ทำเลย…แสดงฝีมือของเจ้า แสดงมนต์ดำของเจ้า…อย่าเก็บกด…ยายก็อยากเห็น…ฝีมือของเจ้า…!”

“ค่ะ…เรนี่โกรธ…โกรธคนพวกนี้!”

 

Don`t copy text!