มนตราตะเกียงแก้ว บทที่ 43 : เล่นงาน

มนตราตะเกียงแก้ว บทที่ 43 : เล่นงาน

โดย : โสภี พรรณราย

มนตราตะเกียงแก้ว โดย โสภี พรรณราย เรื่องราวของเมืองเวทย์มนตร์และมนตราสำคัญที่ผนึกอยู่ในตะเกียงของท่านยาย เมื่อวันหนึ่งตะเกียงถูกขโมยไป อันตรายใหญ่หลวงกำลังคุกคามโลกเวทย์มนตร์ หัวขโมยจะนำเอามนตราที่อยู่ในตะเกียงแก้วไปใช้เพื่อวัตถุประสงค์ใด…นิยายออนไลน์ น่าติดตามอีกเรื่องที่ อ่านเอา อยากให้คุณได้ อ่านออนไลน์

………………………………………….​

-43-

พ่อมดวิลมองหาเรนี่…

แทนจะพบเจ้าหล่อน กลับพบเซลิน่ากับเปเลสที่เดินอยู่ในงานในฐานะแขก กลมกลืนไปกับแขกคนอื่นๆ

ถึงเป็นงานเล็กๆ เชิญคนหลักร้อย แต่ก็ไม่อาจแยกแยะว่าใครเป็นใคร

“เปเลส…เซลิน่า…” วิลโคลงศีรษะ “มาทำไม?”

“วิลมาได้ ทำไมพวกเราจะมาไม่ได้” แม่มดเซลิน่าตอบ

“อย่าก่อเรื่องก็แล้วกัน”

“อย่าให้เรนี่ก่อเรื่องต่างหากล่ะ วิล”

“ฉันคอยจับตามองอยู่”

“เรนี่ไปห้องน้ำ วิลมองอยู่หรือเปล่าล่ะ?”

พ่อมดวิลหน้าแดง

“อย่าพูดแบบนี้สิ” แล้วหยุด “รู้สึกอะไรบ้างไหม?”

พ่อมดเปเลสสัมผัสได้ก่อนเพราะมีสมาธิ

“กลิ่นมนต์ดำ!”

“แม่มดอีเวอลีนอยู่แถวนี้แน่!” เซลิน่าโพล่ง

“แย่แล้ว…แล้วเรนี่ล่ะ?”

นั่น…เห็นเรนี่เดินกลับเข้ามา

บนเวทีกำลังเตรียมตัดเค้ก เค้กก้อนโตกำลังถูกเลื่อนออกมากลางเวทีต่อหน้าครอบครัวคุณวรชัย มีภรรยากับลูกๆ ทั้งสาม

พนักงานโรงแรมจุดเทียนวันเกิด ปักกลางเค้กสามเล่มตามที่เจ้าภาพระบุ

แขกกับลูกๆ ช่วยกันร้องเพลงแฮปปี้เบิร์ดเดย์ และคุณวรชัยเป่าเทียนดับ

เรนี่จ้องเวทีเขม็ง

วิลตกใจ…เรนี่จะทำอะไร?

ไม่ทันแล้ว

“เรนี่…อย่า!”

เค้กระเบิด ถ้าเค้กระเบิดธรรมดาก็เป็นเนื้อเค้กนิ่มๆ ไม่เป็นไรแน่ๆ แต่ระเบิดกลับเป็น เศษบ้าน เศษวัสดุแข็ง

ทุกคนในงานตกใจ

ใครมาป่วนงาน…ที่สำคัญ เศษวัสดุแข็งๆ กระเด็นใส่ครอบครัวคุณวรชัย

ทั้งสี่คนได้เลือดคนละนิดคนละหน่อย

คุณวรชัยกับคุณทัศวรรณได้เลือดบริเวณแขน

จักรภพกับคัทรียาได้เลือดหน้าผาก

รณชัยปลอดภัย!

เรนี่ปล่อยรณชัยซึ่งแสนดีไว้คนเดียว!

สี่คน…จากหนักเป็นเบาเพราะวิลใช้คาถาช่วยป้องกัน…ถึงไม่ทัน หยุดไม่ได้ แต่สามารถทำให้ความรุนแรงลดน้อยลง เพราะระเบิดของเรนี่สามารถเอาชีวิตได้

อารมณ์เรนี่น่ากลัว…หล่อนรับมาจากยายอีเวอลีน และยายก็สั่งให้ทำตามอารมณ์ที่ต้องการ

วิลกระชากแขนเรนี่…โกรธมาก

“เธอทำอะไรของเธอ!”

เรนี่ยังคงลอยหน้าลอยตา

“คนพวกนี้ไม่ยอมช่วยเรา!”

“แต่เธอไม่มีสิทธิ์ทำร้ายพวกเขา”

“จะทำ…จะทำไม!”

“เรนี่…ต้องไม่ใช่ตัวตนของเธอแน่ๆ แม่มดอีเวอลีนอยู่ไหน…อยู่ไหน…”

ในงานต้องเลิกล้มกะทันหัน…

คุณวรชัย คุณทัศวรรณ จักรภพและคัทรียาจะไปโรงพยาบาลทำแผล

ไม่ว่าอะไรเกิดขึ้นอย่างงงๆ ทางโรงแรมจะรับผิดชอบทั้งหมด และต้องสืบหาสาเหตุ

วิล…เซลิน่า…เปเลส วิ่งวุ่นหาแม่มดอีเวอลีน

เรนี่ยังยืนนิ่ง…เห็นภาพคนทั้งสี่บนรถ…กำลังแล่นไปโรงพยาบาล โดยรถส่วนตัวของคุณวรชัย โดยคุณวรชัยนั่งหน้าคู่กับคนขับรถ ส่วนภรรยากับจักรภพและคัทรียานั่งหลัง

รถแล่นไป…แล่นไป…

เรนี่ถูกมนต์ดำครอบงำ…ร่ายคาถาในใจ คาถาที่รับการถ่ายทอดเป็นพิเศษจากยายอีเวอลีน

รถ…แล่นไม่หยุด…เบรกไม่อยู่!

คนขับรถตกใจ ตะโกนบอก

“รถเบรกไม่ได้ครับ!”

แถมยังบังคับรถไม่ได้ด้วย แล่นไปอย่างเร็ว…เร็ว…พุ่งไป…พุ่งไป…

ทุกคนบนรถตื่นตกใจ ร้องกันลั่น จะเกิดอะไรขึ้น?

จุดจบทั้งสี่!

แรงโกรธของเรนี่กับมนต์ดำที่ถูกกระตุ้น

ตรงหน้า…รถกำลังจะพุ่งเข้าชนกำแพง คนขับรถไม่สามารถบังคับพวงมาลัย

ตรงหน้า…อีกไม่กี่สิบเมตร

ชีวิตแขวนอยู่บนเส้นด้าย

“ว้าย!”

ยายทาฮิร่ากับยายบาบาร่าห้ามทัน

“หยุด!”

รถที่วิ่งตะบึงไปข้างหน้า…หยุดทันที!

หยุดห่างจากกำแพงไม่กี่นิ้ว!

ทุกคนหลับตา หัวใจเต้นแรง รวมทั้งแม่มดอาวุโสทั้งสองก็หัวใจเต้นแรง

เจ้าแมวชิกเก้นร้องลั่น

“เกือบไป”

“เกือบตายหมู่” ไทเกอร์สนับสนุน

“ไม่ตาย…ไม่ตายแล้ว” ชิกเก้นโล่งอก

“แย่เลย…อีเวอลีนใจร้ายจริงๆ ร้ายลำพังไม่พอ ยังให้เรนี่มาร้ายร่วมกันอีก” แม่มดบาบาร่าถอนใจยาว

“เราจะช่วยกันแบบนี้ได้ทุกครั้งหรือเปล่า?” ทาฮิร่าใจหายใจคว่ำ

“เราต้องรีบจัดการกับเรนี่ก่อน”

จัดการ…คือหาตะเกียงแก้วให้พบ…แล้วทุกอย่างจะดีขึ้นเอง

“เรนี่มีอำนาจเกินคาดจริงๆ ขนาดอยู่ในงาน ยังส่งคาถามนต์ดำมาถึงที่นี่ มาทำร้ายคนพวกนี้”

แม่มดบาบาร่ากำมือแน่น

“เราก็เจออะไรกันมามาก แต่แค่หาตะเกียงแก้ววิเศษก็ยังหาไม่พบ แปลกมาก…แปลก…”

จุดบอดที่ทำให้เสียเปรียบมนต์ดำ

เหมือนกับว่าวันแล้ววันเล่าก็ยังทำอะไรไม่ได้ และไม่มีอะไรคืบหน้าเลย ปล่อยให้พวกมนต์ดำหนีคุกอย่างอีเวอลีนเปิดเกมนำเรื่องไปก่อน ก่อเรื่องเลวร้ายให้ต้องแก้ไขตลอดเวลา

“สมบัติของข้าเองแท้ๆ ข้ากลับไม่เห็น” ทาฮิร่างง

“ส่งพวกพ่อมดแม่มดสาวๆ หนุ่มๆ ไปช่วยก็ยังไร้ประโยชน์”

“เหมือนกับจะ…เห็น…แต่ก็ไม่เห็น”

ด้านเรนี่…

เรนี่ในงาน…ส่งมนต์ดำออกไปทำร้ายครอบครัวคุณวรชัย แล้วทุกอย่างก็สะดุดหยุดกะทันหัน

แม่มดอีเวอลีนเห็นแล้ว…ทาฮิร่ากับบาบาร่ามาขัดขวาง

“ไม่เป็นไร…เรนี่…เรนี่หลานรักของยาย อีกไม่นานถ้าข้าถ่ายทอดมนต์ดำให้เจ้าจนสิ้นแล้ว ต่อให้มีสองทาฮิร่ากับสองบาบาร่าก็ไม่สามารถหยุดเจ้าได้!”

เรนี่…ตัวแข็ง…

วิลกับเซลิน่า และเปเลสวิ่งมา อีเวอลีนหายวับไปทันที

“เรนี่…เรนี่…” วิลเขย่าตัวหญิงสาวให้มีสติ

เซลิน่าเบ้ปาก

“ระเบิดในงานไม่พอ ยังจะให้รถชนให้ตายอีก โหดร้าย”

วิลแก้ตัวแทนหญิงสาว

“เรนี่ถูกมนต์ดำของยายอีเวอลีนครอบงำ”

“จริงๆ แล้วเรนี่น่าสงสารนะ” เปเลสว่า

ทำเอาเซลิน่าหันขวับมาตำหนิเพื่อน

“นี่…นี่…ไปเห็นด้วยกับวิลทำไม เรนี่ผิดก็ต้องว่าตามผิด ใครอยากให้เกิดเป็นหลานยายอีเวอลีนเอง แค่เป็นหลานก็ผิดแล้ว”

“แต่ฉันว่าเรนี่น่าสงสาร” เปเลสยืนยัน

“ครอบครัวคุณวรชัยไม่น่าสงสารกว่าเรอะ ที่ถูกทำร้ายเกือบตาย”

“ต้องโทษอีเวอลีน…”

“ฉันเห็นแล้วรู้สึกมาแต่แรก” วิลเอ่ยปาก “ว่ามีเงาดำปกคลุมครอบครัวคุณวรชัยมาแต่พบครั้งแรก ไม่นึกเลย ลำพังเรนี่ไม่อาจทำอะไรครอบครัวนี้ได้หรอก ถ้ายายอีเวอลีนไม่ช่วย”

“สำหรับลิน่า คุณวรชัยไม่ได้ผิดอะไรด้วย แค่ไม่ยอมช่วยครอบครัวอดีตคนรัก ถึงกับต้องสั่งตายเลยเรอะ โหดไป พวกมนุษย์ เอะอะก็โกรธ เอะอะก็แค้น”

“ขนาดมองหน้ายังฆ่ากันตายได้เลย” เปเลสเสริม

“ไม่มีเหตุผล อารมณ์บ้าบอ รวมทั้งเรนี่!”

เรนี่…ยังไม่มีสติ ยืนตัวแข็ง ทั้งที่วิลเขย่าตัวแล้ว

“เรนี่…เรนี่…”

เขย่าตัวครั้งที่สอง เรนี่จึงมีสติ สลัดศีรษะอย่างแรง ถามงงๆ ว่า

“เกิดอะไรขึ้น?”

“ไม่รู้ตัวจริงๆ หรือ?” วิลย้อนถาม

“เอ้อ…” หล่อนพยายามนึก

แม่มมดเซลิน่ารู้สึกหมั่นไว้ตะหงิดๆ โพล่ง

“อย่าทำเป็นใสซื่อบริสุทธิ์ อย่าบอกว่าจำไม่ได้ ทำอะไรลงไป อารมณ์ร้ายล้วนๆ”

จำ…จำ…เรื่อง…อะไร…คิด…คิดสิ…เรนี่

ไม่หลอกตัวเอง ไม่ทำเป็นใสซื่อบริสุทธิ์

หล่อนโกรธและทำร้ายครอบครัวคุณวรชัย แต่ยังยกเว้นรณชัยไว้คน…หล่อนทำไปเพราะ…ยายอีเวอลีน…

“ยายอีเวอลีน!” มองหารอบด้านไม่พบ “เรนี่จำได้…ยายให้เรนี่ทำ อยากทำอะไรก็ทำ…ให้ทำ…”

วิลโคลงศีรษะ ตำหนิ

“ทำเรอะ…ทำไมไม่มีสติเลย เรนี่ เธอเกือบฆ่าคนบริสุทธิ์อีกแล้ว ถ้าเธอต่อต้านยายของเธอ บางทีเธออาจชนะ ไม่พ่ายแพ้แก่อำนาจผิดๆ”

“ยายมาช่วยเรนี่นะ”

“ยายอีเวอลีนไม่ได้หวังดีต่อเธอหรอก จะทำร้ายเธอต่างหาก”

“นายพูดผิด…พูดผิด…ยายหวังดีช่วยเรนี่…นายสิไม่ช่วยยังขัดขวาง!”

แม่มดเซลิน่าหันมาพูดกับเปเลส

“เห็นมั้ย…วิลช่วยยังถูกว่า หวังดีกลายเป็นหวังร้าย ทำดีไม่ได้ดี”

“บางครั้งก็อาจเห็นผิดเป็นชอบไปบ้าง”

“แล้วไงล่ะ ให้อภัยเรอะ”

“เรนี่สมควรให้อภัย”

“ทำผิดซ้ำซาก!”

“เพราะยายของเธอ”

“โอ๊ย…ย…พอเลย อย่าอ้างแต่ยายอีเวอลีน ถ้าจิตไม่ดีก็น่าจะดี ทำไมไม่มีใครคิดถึงแม่มดรีด้าบ้าง…ไม่เห็นถูกแม่มดอีเวอลีนใช้ให้ทำร้ายใครเลย ทำไมมีแต่เรนี่โดนอยู่คนเดียว”

เปเลสพูดไม่ออก…

“สงสัยจริงๆ ทำไมอีเวอลีนไม่หาทายาทลูกแท้ๆ…กลับมาหาหลานเป็นทายาท” เซลิน่ากล่าวพลางขมวดคิ้ว

“เอ้อ…นั่นสิ…ทายาทอสูรแบบนี้นะ”

“ใช่…ใช่…ร้ายกว่าอสูรอีก!”

“อำนาจของอีเวอลีนน่าจะค้นหาลูกสาวของตนเองพบ” เปเลสขมวดคิ้วด้วย

“แต่ไม่พบ”

รีด้า…ไปไหน?

“งั้นพวกเราอาจต้องเปลี่ยนเป้าหมายบ้าง ฉันว่าเราน่าจะปรึกษากับยายทาฮิร่าให้ค้นหารีด้าก่อน…”

ในตอนนั้นวิลยังต่อว่าเรนี่

“เธอผิดมาก…ความคิดของคุณวรชัยยังไม่ถึงขนาดเธอจะเล่นงานรุนแรง อย่าลืมว่าท่านเคยเป็นคนรักของอาบงกช”

เรนี่เบ้ปาก

“วันนี้อากชคืนแหวนให้แล้ว แสดงว่าอากชจบสิ้นกับลุงชัยแล้ว…จบแล้ว!”

“เคยถามอาบงกชมั้ยว่ายังรักคุณวรชัยหรือเปล่า และถ้าเธอทำร้ายคุณวรชัย อากชของเธอจะดีใจหรือ…จะมีความสุขหรือ…คนที่เสียใจที่สุดจะเป็นอากชของเธอ!”

เรนี่ชะงัก…

อากชจะเสียใจ? อากชยังรักลุงชัยหรือ? แล้วที่คืนแหวนบนนิ้วคืออะไร?

“ไม่จริง…อากชไม่เสียใจ”

“เป็นหลานประสาอะไร ไม่รู้ใจอากชเลย”

เรนี่รู้ใจอากชที่สุด”

“รู้ใจ…รู้ใจจริงหรือเปล่า กลับไปถามอากชของเธอเถอะ!” น้ำเสียงของพ่อมดวิลไม่พอใจ

เรนี่ชักลังเลแต่ยังปากแข็ง

“ไม่มีใครรู้ใจอากชเท่ากับเรนี่ พนันกันก็ได้”

แม่มดเซลิน่าโพล่ง

“เออ…มนุษย์ชอบพนันเหลือเกินนะ รวมทั้งเรื่องรู้ใจหรือไม่รู้ใจยังพนันได้ ทั้งที่เป็นเรื่องของความรู้สึก ซึ่งแปรเปลี่ยนได้ตลอดเวลา”

เรนี่เบ้ปาก

“แค่งานวันเกิดคนคนเดียว พ่อมดแม่มดแห่มาตั้งสาม!”

วิลแย้งทันที

“ไม่ใช่แค่สาม แต่เป็นห้า…ยายทาฮิร่ากับยายบาบาร่าก็มาเพื่อยุติการกระทำเลวร้ายของเธอ!”

“ห้ากับอีกสองตัว” เปเลสพยายามจะพูดให้ออกขำๆ เพราะบรรยากาศเคร่งเครียดอย่างไงชอบกล “ขาดชิกเก้นกับไทเกอร์ไม่ได้เลย ต้องมาร่วมวงด้วย”

แต่ไม่เห็นมีใครขำสักคน

 

Don`t copy text!