รสอมฤต บทที่ 42 : อย่ามาเล่นกับกู!

รสอมฤต บทที่ 42 : อย่ามาเล่นกับกู!

โดย : กฤษณา อโศกสิน

รสอมฤต นวนิยายเรื่องล่าสุดที่ร้อยเรียงเรื่องราวและทุกตัวอักษร โดย กฤษณา อโศกสิน ศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ ปี พ.ศ. 2531 นักเขียนอาชีพผู้สร้างคุณูปการมากมายให้กับวงการวรรณกรรมและประเทศไทยมานานกว่า 50 ปี นวนิยายออนไลน์ทรงคุณค่าที่ อ่านเอา อยากให้ผู้รักการอ่าน ได้อ่านออนไลน์

*******************************

ไม่กี่อึดใจต่อมา วีดิโอก็ไปปรากฏที่มือถือของพันตำรวจตรีพลผู้กำลังสนทนาเป็นการลับกับพลตำรวจตรีธนู ณ สำนักงานของอีกฝ่าย

“มันไม่ข้ามชายแดน” รุ่นพี่บอกกล่าวอย่างเข้าใจทางหนีทีไล่ “พวกมันไม่ใช่โง่ มีที่ให้มัน เก็บ ใครบางคนหรือหลายคนตั้งหลายแห่ง…กูละเหนื่อยกะไอ้พวกตามหาขุมทรัพย์สุดขอบฟ้าจริงๆว่ะ…แม่งจะหาไปทำไม…กูนี่ไม่เอาเลย”

พันตำรวจตรีพลก็เลยหัวเราะ

“ผมก็เหมือนกัน…แค่เลื่อนชั้นเลื่อนตำแหน่งยังไม่วิ่งเลย ยังเดินเฉยเลย แถมยังนั่งพักดูคนวิ่งอีกตังหาก” เจ้าตัวบอกกล่าวเชิงระอา

แต่ลูกพี่สบตาเขาอย่างเลื่อมไส

“มึงคิดถูกแล้ว…ไปเป็นนักสืบเอกชนก็ดีแล้วไง ไปเที่ยวตามคนหายของหาย เอกสารหาย สมบัติพระศุลีหาย เงินบริจาคหาย…กูว่า…สบายใจกว่าเป็นกอง…สบายใจตรงที่มึงก็ได้ลูกน้องมือแม่นไปใช้งาน…ไอ้ปั้นมันเป็นไง…ท่าทางมันไวว่องคล่องตัวจนกูกลัวมันจะหาของเจอเหมือนกันโว้ย” ผู้การก็พูดไปอย่างนั้น เพราะยังคงมั่นใจว่าเจอยาก

“จากวีดิโอนี่ พี่ว่าจะเจอไหม…แต่ละด่านรายงานมาว่ายังไง…มีเพิ่มจากเมื่อวานไหม”

“มีแค่นั้น…” พลตำรวจตรีธนูว่า “แต่คณะพระอิศวรได้มากกว่า แต่ก็เท่าที่ให้มึงไปแล้วนั่นแหละ…ถึงยังงั้น คนตามมันก็ยังตามอยู่ เพราะเจ้าทุกข์เขาก็เกาะติดเรื่องทั้งหมดพอๆกับไอ้ปั้นเกาะติดของของคุณพลังนี่แหละ”

พลฟังแล้วก็ได้แต่ทอดถอนใจ

ข้อมูลที่เกี่ยวกับสมบัติทางวัฒนธรรมส่วนใหญ่มักจะเป็นข้อมูลลับ

รวมทั้งหลายต่อหลายครั้งก็ได้ข้อมูลทั้งหมดมาไม่เพียงพอแก่การต่อยอดติดตาม

บวกกับหน่วยงานหลายแห่งไม่ให้ความสำคัญแก่สมบัติทางวัฒนธรรมเป็นลำดับต้นๆ

มีหน่วยราชการแห่งเดียวที่มีบทบาทในการจัดเก็บข้อมูลจำนวนมากที่เป็นประโยชน์ต่อการลักลอบส่งออกนำเข้าสมบัติทางวัฒนธรรมเหล่านี้ เพื่อมาจำแนกแล้วป้อนเข้าสู่ระบบ จนสามารถวิเคราะห์ได้ นั่นก็คือ ศุลกากร

“พี่ยังจำข้อมูลเกี่ยวกับหน้ากากชาวมายายุคก่อนโคลัมบัสได้ไหม”

“จำได้” อีกฝ่ายความจำเป็นเลิศ มิว่าเรื่องใดที่เคยสัมผัส เป็นอันว่ายังอยู่ในสมองของเขาอย่างครบถ้วน แม้มิใช่เรื่องที่ชวนให้จดจำ แต่หากโดดเด่นด้วยน้ำเนื้อที่สำคัญ ดังเช่น คำว่า หน้ากากชาวมายายุคก่อนโคลัมบัสเพียงแต่สัมผัสแค่หู ยังไม่ทันดูด้วยตา ก็จำได้ไม่เคยลืม “ทำมั้ยจะจำไม่ได้ เพิ่งผ่านไปแค่สองปีเอง…ที่มีคนลักลอบนำเข้าใช่ไหม…ที่ซ่อนไว้ในกระเป๋าพวกค้าของเก่านิวยอร์ค ก็มันมาจากกัวเตมาลา…แล้วถูกศุลกากรสนามบินเคนเนดีจับได้ไง…ปัทธ่อ…ก็ของมันโบราณลึกลับขนาดนั้น…หน้ากากชาวมายา…มึงนึกว่าใครจะอุตริไปเอามามั่ง…น่ากลัวตายห่า…”

พลก็เลยได้แต่ขำขัน

“แล้วของของคุณพลังนี่ล่ะพี่”

“พอกัน…ก็ที่มึงสาธยายให้ฟัง มีลง นะ นะอะไรนะ อ้อ นะชาลีติ ของหลวงปู่เฮงอีกตังหาก แล้วยังงากำจัดงากำจาย แหวนราชูปโภคของใครนะ…อ้อ…ของพระเจ้าชัยวรมันที่ 5…” ผู้การธนูพูดพลางสั่นศีรษะ “จ้างกูล้านนึงก็ไม่เอา…นี่ดูซี…แค่พูดยังขนลุกแล้วเห็นไหม”

รุ่นน้องก็เลยหัวเราะเมื่อเห็นลูกพี่ทำท่า

“แต่ยังไงๆผมจะต้องขอกำลังจากพี่ให้ตามบ้านที่อยู่ในวีดิโอให้เจอโดยมีค่าทำงานตามระเบียบ”

“ไอ้นั่นไม่ต้องพูดก็ได้” อีกฝ่ายพยักหน้า “กูช่วยมึงเต็มที่อยู่แล้ว มึงก็เข้าใจอยู่แล้ว…”

“คุณพลังไม่ใช่คนเค็มก็แล้วกันพี่…ถ้าได้คืนผมคิดว่า สำหรับแก เท่าไหร่เท่ากัน”

“มันแน่นอนอยู่แล้วไง” อีกฝ่ายพยักพเยิด “คนเป็นเศรษฐี ใช้คนแล้วยังเอาเปรียบ ก็คงก้าวขึ้นมาใหญ่ขนาดนี้ไม่ได้…ว่าแต่ว่า…ไม่รู้แกเก็บของยังไงให้หายได้ ถ้าเป็นกู กูคล้องคอไว้เลย ของก็เล็กๆ…”

“ใช่…ผมก็คล้องคอ” พันตำรวจตรีก็เลยดึงสร้อยคอทองคำเส้นไม่ยาว “นี่…หลวงพ่อทวด แม่ให้ตั้งแต่ผมเพิ่งจบม.6…ใส่ติดตัวจนบัดนี้ อาบน้ำก็ไม่ถอด…เคยหายไปตอนไปเข้าคอร์สภาษา ครูแหม่มเก็บได้ เลยมาถามว่าของยูหรือเปล่า โอ้โฮ…พี่ว่าคนดีๆยังมีอีกไหมในประเทศเรา”

“โอย…เยอะเลยมึง…แต่คนดีตำรวจดีเป็นพวกไม่ค่อยได้ดี เพราะไม่มีใครอยากเอ่ยถึง”

“ฮ่าฮ่า” พลก็เลยทำเสียงหัวเราะ

“ทุกวันนี้ แค่ประจานคนเลวกันทุกวัน กูก็แทบจะกินเหล้าไม่ลงแล้ว”

พลก็เลยพลอยเพลิดเพลินไปกับการสนทนากับลูกพี่ คอเดียวกัน

ต่อจากนั้นจึงวกกลับมาที่ภาพโจมในห้องรกแคบซึ่งยังไม่รู้ว่าคือที่ใด

“กูต้องตามหมอนี่ให้พบ ไม่งั้นไม่จบ กูว่านะ ไอ้นี่มันก็รู้เห็นกับแม่มันนั่นแหละ เพียงแต่…มันต้องมีสายนกลในมากกว่านี้”

 

ณะที่นักสืบกำลังติดตามเพื่อให้ได้ความจริง นั่นก็คือที่ซ่อนของสามสิ่ง กับที่ซ่อนคนซึ่งขณะนี้สายสืบถูกส่งให้ติดตามรถที่มีชายทั้งหมดสี่นาย กำลังดั้นด้นไปสู่เส้นทางที่แม้เคยเป็นคอนกรีต แต่ถูกทั้งฝนหนักน้ำป่าไหลหลากปีแล้วปีเล่าทำลายลง จึงคงสภาพลุ่มดอนตอนรถผ่าน ทั้งรถบรรทุก รถเก๋ง จักรยนต์ จักรยานถีบ…ไม่ทำให้รีบเร่งได้

“มีคนตามมา” ชายสวมแว่นดำพึมพำกับคนขับ

“รู้แล้ว” อีกฝ่ายพยักหน้าขณะมองจากกระจกมองหลัง

โจมนั่งอยู่บนเบาะกลางอย่างหลับๆตื่นๆ คออันอ่อนพับขยับเกือบไม่ได้ จึงอาศัยวางหงายบนพนักราวกับคอหุ่น จึงขยับไปมา บางครารถก็ถึงกับเหวี่ยงแรงยามตกหลุมหล่มล้อจมหายจนกว่าจะเร่งเครื่องขึ้นมาได้ ก็กระชากกระชั้นคล้ายกำลังกลั่นแกล้งกลายๆ ด้วยว่าเมื่อคืน ชายผู้นี้ถูกพาไปขังไว้ ณ ตึกแถวสี่ชั้นที่อยู่ในซอกซอยแคบ มีทั้งโรงงานและโกดัง

ครั้นแล้ว มิสเตอร์พีก็มาปรากฏกายขณะที่โจมหมดแรง นอนหงายอยู่บนพื้น

ถ้ามึงยังขืนปากแข็งว่าไม่รู้ไม่เห็น กูจะถีบมึงให้กระเด็นเดี๋ยวนี้

ดังนั้นลูกของเจียมจิตจึงเปล่งเสียง

ผมไม่รู้ ไม่เห็น นึกว่าขายต่อไปแล้ว

ลูกน้องของนายที่ยืนรายล้อมอยู่สามคน คนหนึ่งก็เลยเตะเข้าให้ที่ซี่โครงจนอีกฝ่ายหยุดนิ่ง…เงียบไป…ราวกับจุกหรือไม่ก็เจ็บจนตาลาย หายใจไม่ออก

นายของเขา ก็เลยยกมือห้าม

พอก่อน อย่าให้มันถึงตาย หากก็พึมพำ หนอยแน่ะ ซื้อจากใครดันไม่รู้ ซื้อเท่าไหร่ เก็บไว้ไหน ไม่รู้ทั้งนั้น ถ้างั้นมึงกะกูต้องตายกันไปข้าง

นั่นก็คงเพราะนายติดต่อ คนทางโน้น ไว้บ้างแล้ว เพราะนึกว่าง่ายๆ

แต่คนทรยศต่อนายนั้นมีอยู่เสมอ

มิสเตอร์พีจึงหมายตามานาน…ค่อยๆสืบค้นจนเจอนิสัยใหม่ๆที่เปลี่ยนไป เนื่องด้วยเลขาฯชายของพลังเริ่มริไปติดพันหญิงคนใหม่ นำเงินที่เคยให้ลูกเมียไปปรนเปรอ…นัยว่านางนี้คือพริตตี้เยาว์วัย ที่ร้ายกว่านั้นก็เพราะแท้จริงแล้วนางสาวน้อยเป็นนักพนันบอลตัวยง ดุรงค์ระยะหลังจึงมีแต่หนี้สินพันพัว จนตัวเองในอายุขึ้นเลข 4 กลับไม่มีอนาคต เงินที่เคยสะสมไว้หมดเกลี้ยงเพราะหญิง ต้องตามใช้หนี้ที่ผุดขึ้นที่นั่นที่นี่ให้นาง

นั่นเองคือเส้นทางที่ชวนใจให้เขาเริ่มทุจริต

ครั้นแล้ว ก็ถึงวันที่เขากับดุรงค์มีนัดหมาย นั่นก็เพื่อจะใช้เลขานุการนายพลังช่วยทำงาน

 

ลูกน้องของเขาคนหนึ่งกำลังถ่ายวีดิโอ คัดจำเพาะเรือนกายของชายบนพื้นห้อง เพราะได้รับบัญชาให้ส่งตรงไปยังมือถือของนักสืบผู้กำลังติดตาม อันได้ชื่อนามจากมือถือของชายผู้นี้

ที่มีความหมายในทางเย้ยหยัน

แต่ชายบนพื้นกระดานจะยอมปริปากก็หาไม่

เขาเพียงแต่หลับตา…ท่าที่เคยโก้เก๋หายลับไปกับอาการปางตาย

ขณะที่มิสเตอร์พีมองดูอย่างสะใจ มาดร้ายเนิ่นนานได้เวลาล้มกระดานในวันนี้

เล่นกะใครเล่นได้ แต่อย่ามาเล่นกะกู



Don`t copy text!