รสอมฤต บทที่ 22 : แหล่งข่าวชั้นดี

รสอมฤต บทที่ 22 : แหล่งข่าวชั้นดี

โดย : กฤษณา อโศกสิน

รสอมฤต นวนิยายเรื่องล่าสุดที่ร้อยเรียงเรื่องราวและทุกตัวอักษร โดย กฤษณา อโศกสิน ศิลปินแห่งชาติ สาขาวรรณศิลป์ ปี พ.ศ. 2531 นักเขียนอาชีพผู้สร้างคุณูปการมากมายให้กับวงการวรรณกรรมและประเทศไทยมานานกว่า 50 ปี นวนิยายออนไลน์ทรงคุณค่าที่ อ่านเอา อยากให้ผู้รักการอ่าน ได้อ่านออนไลน์

*******************************

ชื่นชูก็รู้จักปูนปั้นเพียงแค่เขาคือศิษย์เก่ามหาวิทยาลัยศิลปากรผู้มีอาชีพนำเข้าส่งออกสินค้าซึ่งส่วนใหญ่หนักไปในทางศิลปะเท่านั้น ไม่เคยล่วงรู้เลยไปถึงอาชีพอื่นที่ซ่อนอยู่เบื้องหลังการบอกกล่าว เนื่องด้วยปูนปั้นมักจะมาแวะที่ ‘พลีส จิเวลรี่’ เป็นครั้งคราว เพื่อพูดคุยแกมสอบถามถึงบรรยากาศการนำเข้าเพชรพลอย ไข่มุกและอื่นๆของร้าน ซึ่งแน่นอนที่ว่าส่วนที่ลึกกว่านั้นก็คือ มาสืบหาต้นตอที่ชื่นชูพอจะตอบได้ แม้ตอบมิได้ก็ไม่เป็นไร

ทุกครั้งที่มา เขาก็มักจะได้ข่าวใหม่ๆเกี่ยวกับวัตถุโบราณทั้งของไทยและของต่างชาติจากสตรีผู้นี้ไม่มากก็น้อย

ต่างก็ถ้อยทีถ้อยป้อนข้อมูลกันและกัน

“อันดับแรกก็ศิลาจารึกพ่อขุนรามคำแหงครับ” ชายหนุ่มบอกเล่าอย่างเต็มใจ

หนึ่งนั้นก็คือใคร่ให้คนที่เขารู้จักรับรู้ในสิ่งที่กฎหมายบัญญัติ เพื่อจะได้ไม่ฝ่าฝืน

หากใครยังฝ่าฝืน ย่อมถือว่าผู้นั้นเต็มใจและตั้งใจจะเป็นผู้ร้าย

“ศิลาจารึกพ่อขุนรามคำแหงทำเทียมแล้วคนซื้อเขาจะไม่รู้เชียวหรือคะ”

“ถ้าแอบส่งออกไปได้ ก็คงได้ราคาสูงพอใช้นะ ผมว่า…เพราะทำเทียมนี่ ผมเคยเห็นมาแล้ว ก็ค่อนข้างใช้ได้…สำหรับคนที่ไม่ใช่คนไทย” ปูนปั้นบอกกับอีกฝ่ายอย่างง่ายๆ เพราะก็จริงดังนั้น

โบราณวัตถุทำเทียม…ได้แก่พระเครื่องรุ่นต่างๆที่ปลอมขึ้นมาแล้วมาขายให้แก่ผู้ไม่รู้หรือผู้ที่เริ่มเล่นด้วยหวังจะเป็นนักสะสมในเวลาต่อไป…ถ้าเช่นนั้นละก็ เขาพอจะตามงานได้

แต่ถ้าเป็นโบราณวัตถุชั้นสูง มิต้องอื่นไกล แค่ 9 อย่างที่อ้างกับชื่นชู เขาก็เพียงแค่เคยเห็นของเทียมบางชิ้นที่ปลอมแปลงค่อนข้างแนบเนียนเท่านั้น หากก็ยังไม่ครบทั้ง 9 อันมี ศิลาจารึกพ่อขุนรามคำแหง ดังที่เขาบอกชื่นชูเมื่อกี้

จากนั้นก็ได้แก่ ‘ธรรมจักร’ ซึ่งเป็นศิลปวัตถุที่มีคุณค่าเป็นพิเศษทางประวัติศาสตร์ศิลป์และโบราณคดี เนื่องจากเป็นธรรมจักร ‘ชิ้นเดียว’ ในไทยที่มีอักษรปัลลวะ ภาษาบาลี เป็นพระคาถาอันปรากฏอยู่ในพระธรรมจักร

“แล้วอันดับสองคืออะไร”

ชายหนุ่มจึงบรรยายให้ชื่นชูฟังถึงโบราณวัตถุชิ้นนี้

“คาถาในพระธรรมจักร มีจารึกอยู่ที่ดุมที่ 1 ดุมที่ 2 แล้วก็ กำ ทั้ง 15 ซี่ เลยนะพี่”

“อือ…พี่อยากเห็นจังเลย”

“ผมพาไปดูพรุ่งนี้มะรืนนี้ได้เลยนะ” ชายหนุ่มรับอาสาอย่างเต็มใจ “จะได้ชมชิ้นอื่นๆที่อยู่ในบัญชีเก้าชิ้น ห้ามทำเทียมพร้อมกัน…เผื่อมีสินค้าปลอมแปลงผ่านมา พี่จะได้รู้ว่าไม่ใช่ของจริง”

“ชิ้นอื่นๆน่ะชิ้นไหน”

“ชิ้นที่สามก็คือ พระโพธิสัตว์อวโลกิเตศวรที่งามหนึ่งไม่มีสองของไทยเราไงฮะ” ปูนปั้นบอกกล่าว

โชคดีที่มาคราวนี้ ไม่มีลูกค้า เพราะบางครั้งจะพบสตรีสูงอายุ ทั้งไทยและต่างชาตินั่งชมเพชรนิลจินดาอยู่หน้าเคาน์เตอร์จนเขาต้องกลับไปก่อน

“ที่จริงก็ค่อนข้างคล้ายศิลปะชวา แต่ก็พบแค่องค์เดียวในไทย…ทั้งสามชิ้นนี่ อยู่ที่พิพิธภัณฑ์แห่งชาติที่กรุงเทพฯ…แค่นี้เอง…ขึ้นรถแป๊บเดียว…พี่ก็ได้เจอท่านแล้วละฮะ…อ้อ…ไม่ใช่สามนะ…สี่ครับ…สี่ชิ้น…มี ‘ตู้พระธรรม’ อีกชิ้นนึง เป็นตู้ลายรดน้ำ ฝีมือบรมครูวัดเชิงหวาย อยุธยา เป็นต้นแบบการผูกลายกนกเปลว เครือเถาไงพี่…เป็นตู้พระธรรมสมัยอยุธยาที่งามมาก…รวมสี่ชิ้นนะฮะ…ที่อยู่ที่พิพิธภัณฑ์แห่งชาติเชิงสะพานพระปิ่นเกล้า”

“นอกนั้นอยู่ไหน…ถ้าว่างเมื่อไหร่ พี่จะชวนลูกไปดู” ชื่นชูไต่ถามอย่างสนใจจริงจัง

“อยู่อยุธยาก็มีครับ กำแพงเพชร โคราช…” ปูนปั้นบอกกล่าวอย่างหวังว่ามิตรร่วมเส้นทางเดียวกันคงสนใจ “อย่างชิ้นที่สี่…รูปปั้นพระเจ้าชัยวรมันที่ 7  อายุราวพุทธศตวรรษที่ 18 นี่ ก็พบที่ไทยแค่องค์เดียวนาพี่นา…พิเศษและวิเศษเชียวละครับ…องค์นี้อยู่ที่พิพิธภัณฑ์พิมาย โคราช”

“พี่ต้องไปให้ได้”

“โคราชก็ใกล้แค่นี้เอง ไปเช้าเย็นกลับยังได้” ชายหนุ่มคะยั้นคะยอ พลางเหลือบดูนาฬิกาข้อมือ

เย็นนี้มีนัดกับพี่อาคม รุ่นพี่ศิลปากร ณ ที่ทำงานของเขาตอนเลิกงาน โดยจะรับมานั่งดื่มกันคุยกันที่ร้านแถวถนนหน้าพระลานอันเป็นร้านเจ้าประจำ

“ต้องไปให้ได้” เจ้าของร้านเครื่องประดับผู้แทบไม่มีเวลาสำหรับการอย่างอื่นทำท่าขมีขมันซึ่งอีกฝ่ายไม่เคยหวังว่าเธอจะไป…นอกจากได้แต่ทำท่าว่าจะไป…จะไป…แต่หลายแห่งทีเดียวที่อยากไปแล้วยังไปไม่ได้ ไปไม่ถึง เพราะติดลูกค้าผู้นำเงินตราจำนวนมากมาให้ “โดยเฉพาะพิพิธภัณฑ์แห่งชาติ”

ปูนปั้นก็เลยแค่ยิ้มๆ…ยิ้มอย่างไม่เชื่อว่าอีกฝ่ายจะปลีกเวลาอันมีราคาค่างวดไปชมได้

“เมื่อไหร่ว่างจริงๆค่อยบอกผมดีไหม” ชายหนุ่มก็เลยตัดบท “เพราะถ้าพี่จะไปดูไปชมอย่างอยากจริงๆ ก็ยังมี ‘พระอิศวร’ ‘ช้างทรงเครื่องพระคชาธาร’ ‘พระเต้าทองคำ’ กับ ‘พระแสงขรรค์’ อีกตั้งสี่ชิ้น แต่ละชิ้นล้วนวิเศษสุดหาใดเปรียบทั้งนั้นนะฮะ…เพียงแต่ไม่ได้อยู่กรุงเทพฯ อย่างพระอิศวรก็อยู่กำแพงเพชร ช้างทรงก็อยู่พิพิธภัณฑ์เจ้าสามพระยากับพระแสงขรรค์กับพระเต้าทองคำ สุดจะวิจิตรทุกชิ้น ฝีมือช่างอยุธยา พบในกรุพระปรางค์ วัดราชบูรณะ สุดยอดของหม้อน้ำ โดยเฉพาะที่ยอดเป็นรูปหน้าพรหมลวดลายศิลปะขอม ซึ่งทำให้สันนิษฐานกันว่า ในสมัยเจ้าสามพระยา เจ้านายคงนิยมลัทธิพราหมณ์”

“คุยกับคุณปั้นสนุกมาก ได้ความรู้มาก” ชื่นชูส่งท้ายการสนทนาบ่ายนี้อย่างกันเอง “พี่เองก็อยากไปโน่นมานี่ได้เหมือนคุณ…แต่ก็…อย่างที่เห็นและเป็นอยู่…”

ครั้นแล้ว เจ้าตัวก็หัวเราะขณะที่ชายหนุ่มได้เวลาอำลา

 

ดึกทีเดียวที่ปูนปั้นเสร็จสิ้นการสืบสวนด้วยวิธีที่สะดวกที่สุดสำหรับเขา นั่นก็คือถึงเนื้อถึงตัว ถึงปากถึงคำผู้ที่คิดว่าสามารถคลี่คลายขยายความนัยถึงเหตุลี้ลับที่อยู่เบื้องหลังการสูญหายของสมบัติพัสถาน และการลาจากโลกของบุคคลผู้อาจเป็นต้นตอความลับและความอื่นๆอันเป็นรายละเอียดใดใดจนเขาสามารถช่วยพลทำงานให้ผู้ใหญ่ได้ระดับหนึ่ง

อาคมถึงกับบอกเขาว่า

“พี่ขี้เกียจยุ่งกับพวกนี้ว่ะปั้น…แกจำไม่ได้รึไงว่าแม้แต่ใครมีพระเครื่องเบญจภาคีที่ตรวจสอบแล้วว่าแท้ทั้งชุดหรือไม่ต้องถึงกับทั้งชุดหรอก มีแค่องค์เดียวคือสมเด็จวัดระฆังก็ยังถูกฆ่าตาย วายร้ายไม่เอาอะไร เอาแต่สมเด็จที่คอคนตาย คิดดูมันบ้าพระเครื่องกันขนาดราคาขึ้นเป็นสิบยี่สิบล้าน”

ชายหนุ่มฟังแล้วได้แต่พยักหน้า

เขากับอาคมนั่งจิบวิสกี้ ออน เดอะ ร็อคอยู่ด้วยกันที่มุมร้านใกล้ประตูทางเข้า เพื่อมองคนเดินสวนกันบนบาทวิถีไปพลางพอให้จำเริญในอารมณ์ แสงไฟบนเสาสูงริมถนนส่องสว่าง กลางคืนไม่สู้จะผิดไปจากกลางวันสักเท่าใด เนื่องด้วยผู้คนยังสัญจรไปมาท่ามกลางเสียงรถประจำทางดังติดต่อกันไปอย่างไม่เหงา

“ไทยเรานี่ก็เป็นที่รู้จักของนักสะสมของเก่าไม่ใช่เหรอแก” อาคมถาม “ว่าเป็นเอกในตลาดการค้าของโบราณผิดกฏหมาย”

เขาเป็นข้าราชการผู้รอบรู้ ทั้งในหน้าที่และทั่วไป โดยเฉพาะเกี่ยวกับโบราณวัตถุและศิลปวัตถุที่สำคัญที่มีชื่อเสียงดังลั่นในท้องตลาดแห่งพิภพ

“ก็ต้องยังงั้นอยู่แล้วละพี่” อีกฝ่ายจิบวิสกี้อย่างครึ้มๆ…ที่ซึมไปบ้างก็กลับสว่างสดใสหัวใจเบิกบาน “คนไทยนี่มืออาชีพตั้งหลายอย่าง ทำเล่นไป ใครว่าไทยตามโลกไม่ทัน พูดผิดพูดใหม่ได้”

“เออ” อาคมลากเสียง เขาเองก็ไม่คิดจะเถียงอยู่แล้วในเรื่องนี้ “จริงของแก จริงแท้แน่นอน”

“ว่าแต่ว่า กรมศิลป์ของพี่ไม่เมินเฉยเรื่องนี้ใช่ป่าว…”

“เรื่องอะไรจะเมิน…อย่านึกนะว่าที่เงียบๆนี่น่ะไม่ได้ทำอะไร” อาคมเตรียมซัดเลยไปถึงกลุ่มชนที่เกรงว่าตนจะถูกลืม หรือมิฉะนั้นก็เฝ้าแต่เสพความปลื้มไม่รู้จักเสร็จ “ไอ้คนไม่ทำอะไรแต่ไม่เงียบไม่มีหรือไง ฮ่าฮ่า”

ชายหนุ่มรู้สึกว่าค่ำนี้ดียิ่ง เพราะได้ทิ้งเรื่องลี้ลับไว้ชั่วคราว

งาน ‘ซาวเสียง’ เป็นอีกงานที่เขาชอบ

เหมือนได้กอบเอาแก่นแกนของข้อเท็จจริง ข้อที่ไม่เท็จไม่จริง ข้อที่จริงไม่มีเท็จ ข้อที่เท็จไม่มีจริงมากองไว้ตรงหน้าตัก

เพื่อว่าเขาจะได้ทำ ‘วรรคตอน’ เรื่องราวได้ขาวสะอาดชัดเจน

ถึงอย่างไร ไทยก็ถูกมองว่าเป็นตลาดค้าวัตถุโบราณตลาดใหญ่

ใบสั่ง หรือ ออเดอร์ ยังคงเดินทางไปกลับไม่ขาดสาย

ในสมองของเขาขณะนี้ก็ยังมีใบสั่งจากฝรั่งเศสเกาะก่าย

แต่ทันใดนั้น อาคมก็เอ่ยขึ้น

“คุยกันตั้งนาน พี่ก็เกือบลืมบอกแกว่า พี่ได้ข่าววัตถุโบราณล็อตสำคัญที่มีใบสั่งจากฝรั่งเศส ถูกเบี้ยวกะทันหัน”

Don`t copy text!