กานต์ปรียา บทที่ 22 : สวนดอกไม้ของเราที่ไม่มีคุณ (จบบริบูรณ์)

กานต์ปรียา นิยายสืบสวนดราม่า โดย ดารัช กับเรื่องราวที่ว่าด้วยเส้นบางๆ ระหว่างความรัก ความหลงใหล และการล้ำเส้นสู่ Cyberstalking ที่อาจบานปลายเป็นอาชญากรรม เรื่องราวของความสัมพันธ์ซ่อนเร้น การหายตัวไปอย่างปริศนา และเบาะแสที่อาจเปิดเผยความจริงอันมืดดำในโลกออนไลน์ อ่านได้แล้วที่ อ่านเอา www.anowl.co

“รายงานข่าวคดีฆ่าหั่นศพที่ภูเขาหลังป่าชุมชนนะครับ นับว่าเป็นคดีฆาตกรรมสะเทือนขวัญอย่างมากในช่วงที่ผ่านมา เมื่อยูทูบเบอร์สาวรายหนึ่งพบชิ้นส่วนศพบนภูเขา ทางตำรวจจัดทีมค้นหาชิ้นส่วนศพ สุดท้ายระบุตัวผู้เคราะห์ร้ายได้จากพี่สาวต่างแม่ที่ไปแจ้งความคนหายนะครับ ผู้ตายคือนายสายฟ้า บทบูรณ์ เป็นนักเขียนนิยายออนไลน์และมีผลงานตีพิมพ์เป็นรูปเล่ม” นายอธิน เขมจินดา ผู้ประกาศข่าวรายงานจากห้องส่ง ใบหน้าที่เห็นจากหน้าจอโทรศัพท์มือถือดูเคร่งขรึม

“ล่าสุดทางตำรวจนำโดยนายอนุวัตและนายมนชิต เจ้าหน้าที่ที่รับผิดชอบคดีนี้แต่ต้น ได้นำทีมจับกุมคนร้ายได้แล้วนะครับ คนร้ายคือนายกานต์ บุณยารักษณ์ โดยเขาไปกบดานในบ้านของพ่อแม่แท้ๆ ของตัวเอง เป็นบ้านเขตชานเมืองที่ไม่ค่อยมีคนผ่านไปมานะครับ เดี๋ยวเรามาฟังบทสัมภาษณ์ของผู้หมวดอนุวัตเจ้าของคดีกันครับ”

ภาพในรายการข่าวตัดไปยังหน้าสถานีตำรวจ นายอนุวัต ตำรวจร่างเล็ก ใบหน้าย่น ตาลึกโหลแต่วาวโรจน์เหมือนสุนัขพันธุ์บลัดฮาวด์กล่าวด้วยเสียงทุ้มต่ำ “ทางตำรวจรีบรุดไปที่เกิดเหตุ พบคนร้ายคือนายกานต์สลบในที่เกิดเหตุ มีร่องรอยถูกกรรไกรแทงและมีของหนักฟาด เบื้องต้นนายกานต์ถูกจับกุมตัว และจะดำเนินคดีทางกฎหมายต่อไป เขามีความผิดฐานฆาตกรรม ทำลายศพ ลักพาตัว กักขังหน่วงเหนี่ยว ลักทรัพย์ ปลอมแปลงตัวตนเป็นบุคคลอื่น และ Cyberstalking ด้วยครับ”

ตอนนี้กานต์เป็นนักโทษรอประหาร เขามักส่งจดหมายมาถึงปรียา แต่เธอกลัวเกินกว่าจะเปิดอ่าน

“ดูข่าวนี้อีกแล้วเหรอคะ” เสียงกังวานใสดังขึ้น ปรียาเงยหน้าจากจอมือถือ หันไปสบตาหญิงสาวผมยาวดัดลอน ใบหน้าจิ้มลิ้ม สวมชุดกระโปรงพอดีตัว มาริษาส่งยิ้มสดใสให้เธอ ก่อนทรุดตัวนั่งตรงข้ามปรียา

“รับอะไรดีคะ” เด็กหญิงต้นหอม ไม่สิ ตอนนี้กลายเป็นนางสาวต้นหอม ลูกสาวเจ้าของร้านอาหารและคาเฟ่ ICARUS ยื่นเมนูอาหารและเครื่องดื่มให้มาริษา

“พี่ขออเมริกาโนเย็นจ้ะ” มาริษาส่งยิ้มให้เด็กสาว แล้วหันมามองปรียา

“เรื่องผ่านมานานแล้ว พี่ปรียาน่าจะก้าวต่อไปได้แล้วนะคะ เมอร์รี่ว่าเลิกดูข่าวอะไรแบบนั้นเถอะค่ะ”

ปรียาสบตาจริงใจของหญิงสาวรุ่นน้อง เธอยังเอาแต่ติดอยู่ในอดีตจริงๆ ยังสะดุ้งตื่นมาตอนกลางคืนเพราะฝันถึงตอนที่กานต์จับตัวเธอไปขังไว้ที่บ้านเก่าของพ่อแม่เขา ฝันถึงสายฟ้าส่งยิ้มให้ก่อนที่ร่างจะแบะออกเหมือนจิกซอว์มนุษย์ ทุกวันนี้ปรียาไม่เล่นโซเชียลทุกช่องทางยกเว้นไลน์ที่มีไว้เพื่อติดต่องานเท่านั้น

“เมอร์รี่หลับสบายไม่ฝันอะไรเลยเหรอ” เธอถาม

“ฝันร้ายสิคะ เอาแต่ฝันถึงครั้งสุดท้ายที่เจอพี่กานต์”

ครั้งสุดท้ายที่ว่าคือตอนกานต์จับตัวพวกเธอไปขัง กานต์ทั้งตบทั้งต่อยมาริษา ร่างเล็กบอบบางราวตุ๊กตาได้แต่เซไปตามแรงพวกนั้น ปรียารวบรวมแรงเฮือกสุดท้ายคว้าแจกันมาทุ่มใส่กานต์เต็มแรงจนเขาแน่นิ่งไป ในตอนที่ปรียากำลังจะสลบ มาริษาก็คว้าเศษแจกันแตก เดินไปนั่งคร่อมกานต์ แล้วจ้วงแทงเขาไม่ยั้ง จนกานต์สลบไป

ณัฐนนท์ตามมาช่วยพวกเธอ เขาเคยให้สร้อยคอที่มีเครื่องติดตามตัวแก่มาริษาไว้ โชคดีที่มาริษาไม่เคยถอดออกเลย ชายหนุ่มจึงสามารถตามรอยมาได้อย่างรวดเร็ว ส่วนเจ้าหน้าที่ตำรวจตามมาหลังจากนั้นไม่นาน

พ่อแม่ของมาริษาพบหลักฐานจากกล้องหน้าของรถยนต์คันเก่า ว่ากานต์แอบมาสอดส่องหน้าบ้าน และงัดแงะเข้าไปในบ้านตอนพวกเขาไม่อยู่ พวกเขาจึงโทร.แจ้งตำรวจ พอรวมกับเรื่องราวฝั่งมาริษา ที่ฝากให้พีรพลช่วยแจ้งความ ทางตำรวจจึงรีบประสานงานกับตำรวจในท้องที่เพื่อรีบมาช่วยพวกเธอ

“พี่ยังรู้สึกเหมือนเมื่อวานนี้เอง” ปรียาพูด ทั้งหมดยังคงแจ่มชัด ร้านหนังสือที่เธอเจอสายฟ้าครั้งแรก ร้านสะดวกซื้อที่เธอเจอกานต์ เรื่องราวระหว่างเธอและกานต์ คำว่ารักที่เขาพร่ำบอก ไปจนถึงตอนที่กานต์พาเธอมาขังไว้ที่บ้านพ่อแม่

กานต์หมายถึงความรัก เธอเคยคิดว่าเขาคือความรักของเธอ เป็นความรักชวนให้สบายใจแบบที่เธอเฝ้าตามหา ปรียาเคยคิดว่า ในที่สุดเธอก็ได้พบเจ้าชายในฝัน แต่เจ้าชายมีด้านมืดที่ซ่อนอยู่ เขากลายร่างเป็นอสุรกายเพื่อทำทุกอย่างให้เธอรักเขา จากนั้นก็ควบคุมเธออย่างลับๆ เพื่อให้เธอมีแค่เขา

กานต์อาจคิดว่าทั้งหมดที่เขาทำเกิดจากความรัก แต่ไม่ใช่เลย การสะกดรอยตามไม่ใช่เรื่องโรแมนติก หลังเกิดเรื่อง ปรียาติดตามข่าวเกี่ยวกับการ Stalking บ่อยขึ้น มีข่าวทำนองว่าสามีเก่าพยายามตามหาภรรยา แล้วพอไปถึงภรรยาไม่ยอมคืนดีมีการฆ่าปาดคอ แต่กลับมีบางความเห็นบอกว่าการที่สามีตามไปง้อแปลว่ารักจริง ทั้งที่ Cyberstalking และ Stalking เป็นขั้นแรกของอาชญากรรม คำถามสำคัญคือความเป็นส่วนตัวของบุคคลนั้นมีขอบเขตเพียงใด ความเสียหายที่จะเกิดขึ้นต่อสิทธินั้นจะต้องร้ายแรงถึงขนาดใด รวมถึงลักษณะหรือประเภทของการ Stalking จะเกิดขึ้นในรูปแบบใดบ้าง

แต่ที่แน่ๆ สิ่งที่กานต์ทำกับปรียาคืออาชญากรรม

“เมอร์รี่จะไม่มาเจอพี่ปรียาแล้วนะคะ”

คำพูดของมาริษาดึงปรียาจากภวังค์ ปรียาขมวดคิ้ว เธอและมาริษามักนัดเจอกันเพื่อปรับทุกข์เพราะผ่านเหตุการณ์เลวร้ายมาด้วยกันมาตลอด เรื่องที่พวกเธอเจอไม่อาจเล่าให้คนที่ไม่ได้อยู่ในเหตุการณ์เข้าใจได้ ทั้งกลิ่นอับชื้นของเชื้อรา ฝุ่นกระจายคลุ้งในห้องนอน แววตาบ้าคลั่งของกานต์

“เมอร์รี่อยากก้าวต่อไปค่ะ” รุ่นน้องพูด “การเจอกัน ทำให้บางครั้งเมอร์รี่เผลอคิดถึงเรื่องพวกนั้น บางที ถ้าเราลืมมันไม่ได้ เราก็แค่แกล้งทำเป็นลืม จนกว่าจะลืมไปได้จริงๆ ก็ได้นะคะ”

“แกล้งลืมเหรอ”

“เมอร์รี่อยากหนีค่ะ” มาริษาพูด “จนกว่าจะกล้าเผชิญหน้ากับความทรงจำพวกนั้น และมองมันเป็นเรื่องที่เคยเกิดขึ้นนานมาแล้ว การหนี ก็เป็นทางเลือกอย่างหนึ่งนี่คะ”

พูดจบ หญิงสาวก็หยิบการ์ดเชิญไปงานแต่งงาน บนการ์ดมีชื่อของณัฐนนท์และมาริษา ปรียามองไปยังรถยนต์ที่จอดติดเครื่องรอหน้าร้าน ณัฐนนท์ยืนพิงรถ หันมามองมาริษาด้วยแววตาเป็นห่วง

“เมอร์รี่จะแต่งงานกับพี่นนท์ค่ะ เราจะไปทำงานที่ต่างประเทศด้วยกัน อาจจะไม่กลับมาเร็วๆ นี้ พวกเรามีความทรงจำเลวร้ายที่นี่มากมาย ก็เลยอยากหนีไปให้สุดหล้าฟ้าเขียวเลยค่ะ”

ปรียาลอบมองณัฐนนท์ มาริษาเคยเล่าว่าณัฐนนท์ยังคงมีแผลใจจากการที่ตัวเองเคยตาม Cyberstalker ผู้หญิงคนหนึ่งสมัยเรียนมหาวิทยาลัย จนเธอคิดสั้น ฆ่าตัวตาย แม้เขาจะไม่มีโทษทางกฎหมาย แต่ความรู้สึกผิดก็ยังตามหลอกหลอน

มาริษามองตามสายตาของปรียาไปหยุดที่ณัฐนนท์ “พี่นลเองก็มีเรื่องที่อยากหนี จนกว่าจะพร้อมสู้ต่อเหมือนกัน”

หญิงสาวรุ่นน้องดูดอเมริกาโนเย็นในแก้วรวดเดียวหมด วางเงินค่าเครื่องดื่มเผื่อส่วนของปรียา หยิบกระเป๋าสะพาย ส่งยิ้มอ่อนโยนให้เธอ แล้วเดินจากไปโดยไม่หันกลับมามอง

ปรียาจ้องมองเก้าอี้ว่างเปล่าตรงหน้า ก่อนหน้านี้คนตรงหน้าเธอคือเบญญาภา เพื่อนสนิทที่ปรียาคุยด้วยได้ทุกเรื่อง ต่อมาก็คือสายฟ้าที่มักคุยกับเธอไป แอบแช็ตคุยกับสาวในสต๊อกคนอื่นไป ตามด้วยกานต์ที่ตั้งใจฟังทุกอย่างที่ปรียาพูด รู้ใจเธอโดยที่ไม่จำเป็นต้องบอก

พวกเขาไม่อยู่แล้ว ไม่มีใครอยู่

ปรียาหยิบทิชชูสลักตัวอักษร ICARUS แบบเดียวกับชื่อร้านเพื่อเอามาเช็ดปาก แล้วเธอก็ถือทิชชูนิ่ง นึกถึงตำนานอิคารัส ชายหนุ่มผู้ใฝ่ฝันอยากโบยบิน เอาขี้ผึ้งกับขนนกนางนวลมาทำเป็นปีก อิคารัสตกหลุมรักแสงเจิดจ้าของพระอาทิตย์ และบินเข้าไปใกล้จนโดนแผดเผา

ความรักที่บ้าคลั่ง ความรักที่งดงาม ความรักที่แสนเศร้า ความรักที่น่าสะพรึงกลัว…

และบางสิ่งที่คล้ายกับความรักจนชวนให้หลงผิด

หญิงสาวปาทิชชูทิ้งลงถังขยะ หยิบกระเป๋าที่เบญญาภาซื้อให้เมื่อนานมาแล้วมาสะพายไหล่ ก้าวเดินออกจากร้านอาหารโทนสีขาวร้านโปรด แสงอาทิตย์ยามบ่ายต้องกระทบต้นไม้ใหญ่ เผยเงาบนพื้นถนนเป็นลวดลายแปลกตา

ปรียาก้าวเดินต่อไป ทิ้งพระอาทิตย์เจิดจ้า และแสงเงาทอดตัวอ่อนโยนไว้เป็นฉากหลัง

– จบบริบูรณ์ –