ยาใจด้วยรัก บทที่ 14 : โซเชียลมีเดีย

ยาใจด้วยรัก โดย ลิลนิล เรื่องราวฟีลกู้ดของสาวไทป์แมวดำและเด็กหนุ่มไทป์หมาโกลเด้นที่จะช่วยให้คุณเข้าใจความหมายของการใช้ชีวิตให้มีความสุขมากขึ้น นวนิยายโรแมนติก คอมเมดี้ อบอุ่นหัวใจ ดราม่า ที่อ่านเอาเชื่อว่าจะเป็นอีกหนึ่งเรื่องที่จะมอบความสุขให้กับทุกคนได้อย่างแน่นอน

หน้าจอของโทรศัพท์เครื่องเก่าเปิดติดขึ้นมาสว่างวาบประหนึ่งมันไม่เคยเสีย คิณณ์คิดค่าบริการไม่แพง และนั่นเป็นส่วนสำคัญที่ทำให้ร้านนี้มีลูกค้าประจำเยอะ

“ลองเล่นดูนะครับ ถ้ามีปัญหาเดี๋ยวผมแก้ให้ฟรี” เขากล่าวด้วยสีหน้าและน้ำเสียงราบเรียบตามสไตล์อันเป็นเอกลักษณ์

“ไม่เป็นไรๆ แค่นี้ก็ดีมากแล้ว ขอบใจนะ” หญิงสาวกล่าวขอบคุณ

“แล้วนี่จะทำงานพิเศษที่นี่ไปถึงเมื่อไหร่นะ” ภพแทรกขึ้น

“คงสิ้นเดือนแหละ เดือนหน้าก็เริ่มงานประจำแล้ว”

“นี่ได้งานแล้วเรอะ เร็วว่ะ”

“เออ…ถ้าสมัครมึงก็ได้เหมือนกันแหละ ไปได้แล้ว เกะกะหน้าร้าน เดี๋ยวเจ้าของเขามาด่าเอา”

“เออๆ” ภพยกมือขึ้นมาบอกลาเพื่อน และอีกฝ่ายก็โบกมือไล่ตอบกลับ

จุดแดงจากแอปพลิเคชันต่างๆ ปรากฏพร้อมเพรียงรวมกันหลักร้อย มีสายไม่ได้รับจากแม่และเกรซ ทำให้เบสต์เห็นแล้วได้แต่ถอนใจเบาๆ แม้จะรับรู้แต่ก็ยังไม่พร้อมจะเผชิญหน้าตอนนี้ โซเชียลมีเดียที่ขึ้นสัญลักษณ์เตือนให้เธอเข้าไปส่องเรื่องราวของผู้คนที่เธอไม่ได้สนิท เนื้อหาแสดงความสำเร็จและความสุขในทุกมิติของชีวิต ไม่ว่าจะเป็น ครอบครัว การเงิน การงาน ทำให้เธออดเปรียบเทียบไม่ได้จนต้องปิดมันลง

ไม่รู้ว่าคิดถูกหรือคิดผิดที่เอามือถือมาซ่อม

ข้อความเดียวที่เธอเลือกตอบคือ ข้อความจากเกรซที่หนักซ้ายมา 10 กว่าข้อความจนหญิงสาวนึกว่ามีเรื่องคอขาดบาดตาย แต่ที่ทำให้สะดุ้งน่าจะเป็นประโยคสุดท้าย

ถ้าแกไม่ตอบชั้นในวันพรุ่งนี้ ชั้นจะบุกไปหาแกที่ห้อง

          เมื่ออ่านถึงตรงนี้ เบสต์ถึงกับรีบส่งสติกเกอร์ฮิปโปหน้าแป้นแล้นเพื่อยืนยันว่าเธอยังอยู่ดี ไม่อยากรบกวนให้เกรซต้องลำบากมาหาเธอถึงที่ แต่นั่นมันก็เป็นแค่ข้ออ้าง…ความจริงแล้วเบสต์กลัวเกินกว่าจะบอกความจริงที่เกิดขึ้นกับคนใกล้ชิด

กลัวว่าพวกเขาจะผิดหวัง

กลัวว่าพวกเขาจะรับไม่ได้

กลัวว่าพวกเขาจะทิ้งเธอไป

โดยไม่รู้ตัวหญิงสาวสอดมือคล้องกอดแขนของเด็กหนุ่มข้างตัวไว้แน่นประหนึ่งหาที่ยึดเหนี่ยว

ประตูลิฟต์เปิดออกที่ชั้น 8 ของคอนโดฯ อันแสนคุ้นเคย เด็กหนุ่มเดินมาส่งหญิงสาวที่ห้องด้วยความเป็นสุภาพบุรุษ แต่ก่อนที่ทั้งสองจะแยกย้าย ภพเอ่ยปากขอบางสิ่งจากพี่สาวข้างห้อง

“ขอไอจีพี่ได้ปะ” เมื่อได้ยินดังนั้นหญิงสาวจึงหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดหน้าโปรไฟล์ของเธอผ่านแอปฯเพื่อให้เด็กหนุ่มเอาชื่อไอดีไปค้นหา ใช้เวลาเพียงไม่นาน สัญญาณเตือนว่าเขากดติดตามเธอเรียบร้อยแล้วก็เด้งขึ้นมาและหญิงสาวก็กดติดตามเขากลับเป็นการแลกเปลี่ยน

เด็กหนุ่มไถหน้าจอส่องรูปด้วยความอยากรู้อยากเห็น ทันใดนั้นสายตาของเขาไปสะดุดกับภาพของเบสต์ที่ถ่ายคู่กับเพื่อนรูปล่าสุด เธอยิ้มแย้มสดใสแลดูมีความสุขเป็นอย่างมาก

“นี่เพื่อนพี่เหรอ” เขาเอ่ยคำถามจี้ใจจนทำให้เบสต์อยากจะร้องไห้ออกมาเสียดื้อๆ

“เอ้าพี่ ขอโทษ ผมพูดอะไรผิดไปสินะ” เด็กหนุ่มลนลานด้วยไม่คิดว่าเรื่องนี้จะเป็นเรื่องอ่อนไหว

หญิงสาวนึกย้อนไปถึงช่วงเวลาตอนทำงานอยู่ ตอนนั้นถึงแม้ว่างานจะหนักและกดดัน แต่เธอก็รู้สึกสนุกและท้าทายที่ได้ลองทำอะไรใหม่ๆ อยู่ตลอด เธอมีเพื่อนสนิทที่เข้าใจคอยอยู่เคียงข้าง ฝ่าฟันเรื่องยากลำบากมาด้วยกัน ทั้งที่ไว้ใจและเชื่อใจ สุดท้ายเรื่องทั้งหมดกลับกลายเป็นเรื่องโกหก

เห็นดังนั้น ภพขมวดคิ้วด้วยท่าทีลำบากใจ ในตอนแรกเด็กหนุ่มไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรกับสถานการณ์นี้ดี จนสุดท้ายเขาตัดสินใจฉวยโทรศัพท์มือถือออกจากมือของหญิงสาว

“นี่ จะทำอะไรน่ะ!” เบสต์ตะโกนเมื่อเห็นว่าเด็กหนุ่มเข้ามาก้าวก่ายของใช้ส่วนตัวของเธออีกแล้ว

“ก็พี่มองแล้วเศร้า อยากลบทิ้งแต่ก็เสียดายใช่มั้ยล่ะ” เมื่อได้ยินดังนั้นหญิงสาวอึ้งๆ ไปเพราะคำพูดมันแทนสิ่งที่อยู่ในใจของเธอทั้งหมด ขณะเดียวกันภพเข้าไปที่รูปภาพดังกล่าว เลือกจุดสามจุดที่หัวมุมขวาจากนั้นเลือกเมนู ‘จัดเก็บ’ ทันทีที่นิ้วของเขากดลงไปบนหน้าจอ รูปภาพนั้นก็หายออกไปจากโปรไฟล์ของหญิงสาวทันที เขาทยอยซ่อนภาพคู่ระหว่างเบสต์กับผู้หญิงผมลอนสีน้ำตาลอ่อนไปทีละรูป ทีละรูป

“จากที่ดูพี่อยากจะลบ แต่ก็ตัดใจไม่ลง คนคนนั้นคงเคยเป็นคนสำคัญ…ตอนนี้ความสัมพันธ์นั้น มันอาจจะมีทั้งความทรงจำที่ดีและเลวร้ายผสมปนเปกันอยู่”

หญิงสาวมีท่าทีสงบลงด้วยยอมรับในสิ่งที่อีกฝ่ายเอ่ย

“ผมพูดถูกเผงเลยใช่มั้ยล่ะ เพราะฉะนั้น ถ้าเราเห็นแล้วเฮิร์ตก็ซ่อนมันเอาไว้ก่อน วันไหนที่ใจพร้อมแล้วค่อยเอากลับมา ถึงตอนนั้นพี่ก็มาขอให้ผมช่วยแล้วกัน” ภพยิ้มร่าเห็นฟันขาวครบทุกซี่ รอยยิ้มที่สดใสเหมือนดวงอาทิตย์สาดส่องลงมายังก้นบึ้งของหุบเหวที่เคยมืดมิดและเหน็บหนาว

หลังกดซ่อนรูปคู่ของเบสต์กับคะนิ้งย้อนหลังไปเยอะพอสมควร ภพเดินไปข้างๆ หญิงสาวพร้อมกับยกโทรศัพท์ขึ้นมาถ่ายเซลฟี สภาพรูปคู่ใบแรกของพวกเขาสั่นและเบลอด้วยความฉุกละหุก ภพยิ้มกว้างในขณะที่เบสต์หันไปมองหน้าเขาอย่างเหวอๆ ช่างดูตลกขบขันแต่ในขณะเดียวกันก็ดูน่ารักและอบอุ่น เด็กหนุ่มจัดแจงอัปโหลดภาพดังกล่าวโดยไม่ขออนุญาตเจ้าของแอ็กเคาต์

รูปคู่กับผู้ชายหล่อแปลกหน้าสร้างความฮือฮาบนโลกโซเชียลของเบสต์ไม่น้อย เพื่อนๆ แห่กดหัวใจพร้อมคำถามอยากรู้มากมายเต็มคอมเมนต์ หญิงสาวแย่งมือถือคืนมาด้วยความเขินอาย พยายามลบรูปดังกล่าวก่อนที่เรื่องจะบานปลาย

“อ๊ะๆ อย่าเชียว” เด็กหนุ่มเอามือใหญ่แทรกปิดหน้าจอโทรศัพท์เอาไว้

“อย่างงี้เดี๋ยวคนอื่นก็เข้าใจผิดหรอก!” หญิงสาวยังไม่ลดละความตั้งใจ

“ผมอยากสร้างความทรงจำใหม่ลงไป”

“ความทรงจำใหม่?” หญิงสาวไม่ค่อยเข้าใจความหมายที่เด็กหนุ่มเจตนาจะสื่อเท่าไรนัก

“ใช่ ถ้าเมื่อกี้พี่มองไอจีแล้วเศร้า ตอนนี้พี่จะได้มองไอจีแล้วเขินแทนไง ไม่ได้มีคนหล่อมาถ่ายรูปด้วยบ่อยๆ หรอกนะ” เขาพูดพร้อมแจกรอยยิ้มสดใส

หญิงสาวก้มมองภาพที่อยู่บนหน้าจอโทรศัพท์ของเธออีกที ความรู้สึกยามที่มองโปรไฟล์ของตัวเองเปลี่ยนไปแล้ว เปลี่ยนไปอย่างฉับพลันอย่างน่าประหลาด…หญิงสาวอดไม่ได้ที่จะยิ้มขึ้นมาน้อยๆ พลางเลื่อนนิ้วหัวแม่โป้งไปกดหัวใจรูปภาพนั้นอย่างเบาๆ ทันใดนั้นเอง ชายหนุ่มพูดโพล่งขึ้นมาเพราะเพิ่งนึกขึ้นได้

“เอ้อพี่ คืนพรุ่งนี้ไปดูผมเล่นดนตรีมะ” เขาชักชวนหญิงสาวด้วยสายตาที่สุกสกาวตื่นเต้น

“ถ้าไปเจอกันหน้าล็อบบีตอนทุ่มนึงนะ”

โดยไม่รอให้เธอตอบ เขารีบมัดมือชกนัดหมายก่อนจะหนีหน้าเข้าห้องไปอย่างทันท่วงที หญิงสาวที่ตั้งตัวไม่ทันทำได้เพียงถอนหายใจเบาๆ กับความเอาแต่ใจของเด็กหนุ่ม แต่นั่นก็ทำให้เธอมีเป้าหมายเล็กๆ เกิดขึ้นในวันนี้ ขาทั้งสองข้างค่อยๆ ก้าวเดินกลับเข้าห้องพักอย่างเชื่องช้า พร้อมกับความคิดที่เริ่มไหลฟุ้งอยู่ในหัวตลอดเวลาว่าจะแต่งตัวอย่างไรดี