ยาใจด้วยรัก บทที่ 38 : แค่ชอบตัวเองเวลาที่อยู่กับเธอ

ยาใจด้วยรัก โดย ลิลนิล เรื่องราวฟีลกู้ดของสาวไทป์แมวดำและเด็กหนุ่มไทป์หมาโกลเด้นที่จะช่วยให้คุณเข้าใจความหมายของการใช้ชีวิตให้มีความสุขมากขึ้น นวนิยายโรแมนติก คอมเมดี้ อบอุ่นหัวใจ ดราม่า ที่อ่านเอาเชื่อว่าจะเป็นอีกหนึ่งเรื่องที่จะมอบความสุขให้กับทุกคนได้อย่างแน่นอน

“ผมว่าผมคงจะชอบพี่เข้าซะแล้วละ”

เด็กหนุ่มเจ้าของผมสีน้ำตาลเทาหม่นสารภาพความในใจที่กักเก็บไว้มานาน เสียงลมหวิวที่ดังซัดกับใบไม้ก็ไม่อาจกลบเสียงของหัวใจที่บัดนี้ดังโครมครามจนแทบจะระเบิดออกมาจากอก หญิงสาวรู้สึกทั้งเขินอายและดีใจ ความรู้สึกด้านดีและร้ายผสมปนเปมั่วไปหมดจนไม่อาจนิยามได้

“ไม่จริงหรอก คนอย่างพี่มีอะไรมาให้เธอชอบกัน” เธอยังคงไม่อยากเชื่อแม้ใบหน้าร้อนผ่าวนี้จะเป็นเครื่องยืนยันเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นเป็นอย่างดี

“การจะชอบใครสักคนต้องมีเหตุผลด้วยเหรอ”

“แต่สุขภาพจิตพี่ไม่แข็งแรงนะ คนที่สดใสและคิดบวกแถมยังเล่นดนตรีเก่งแบบเธอน่าจะมีโอกาสเจอคนที่ดีกว่านี้ อยู่กับพี่มีแต่จะทำให้เธอตกต่ำเปล่าๆ” หญิงสาวตัดพ้อพร้อมยกข้อเสียของเธอนานัปการออกมาเด็กหนุ่มดึงร่างบางเข้ามากอดเอาไว้แนบอกเพื่อให้ร่างเล็กหยุดพร่ำเพ้อและฟัง

“ผมแค่มีความสุขเวลาได้อยู่กับพี่ อยากเป็นส่วนหนึ่งในทุกช่วงชีวิตของพี่ แบบนี้มันคงเรียกว่ารู้สึกชอบใช่ไหมล่ะ” เขาหลับตาลงก่อนกระชับอ้อมกอดให้แนบแน่นยิ่งขึ้นจนหญิงสาวรู้สึกอุ่นไปถึงหัวใจ

“มาชอบคนอย่างพี่จะดีจริงๆ เหรอ ขนาดพี่ยังไม่ชอบตัวเองเลย”

ใช่แล้ว ตั้งแต่เด็กไม่เคยมีสักเสี้ยววินาทีเลยที่เธอรู้สึกชอบตัวเอง อันที่จริงจะเรียกว่าเกลียดเลยก็คงไม่ผิดนัก คนที่ล้มเหลวซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างเธอไม่ควรได้รับความรัก แม้จากตัวเธอเองก็ไม่คู่ควร

“ไม่เลยเหรอ” ภพเอ่ยทวนสิ่งที่หญิงสาวเพิ่งเอ่ยด้วยสีหน้าแปลกใจเล็กน้อย หญิงสาวได้แต่หยักหน้ารับ

“แล้ว…พี่ชอบเวลาอยู่กับผมไหม อย่างเวลานี้ ที่ฝนตกอากาศหนาวและยุงกัด แต่ดวงดาวก็เห็นชัดเต็มท้องฟ้า” เด็กหนุ่มเอ่ยขึ้นโดยจ้องมองลึกลงในดาวตาของหญิงสาวที่สะท้อดวงดาวพร่างพรายเด่นชัด

“ก็…ชอบมั้ง” หญิงสาวตอบอย่างไม่มั่นใจเท่าไรด้วยคิดว่าการถูกยุงกัดไม่ใช่เรื่องดี

“แค่มั้งเองเหรอ” เขาถามย้ำ

“ชอบก็ได้” หญิงสาวตอบด้วยประเมินแล้วว่ามีข้อดีมากกว่าข้อเสีย

“ก็ได้แปลว่าไม่ได้”

“ชอบ…” เมื่อได้ยินดังนั้น ชายหนุ่มยิ้มกว้างอย่างอดดีใจไม่ได้

“งั้น พี่ก็อยู่ด้วยกันกับผมแบบเดิมสิ ถ้ามันทำให้เราทั้งคู่มีความสุข”

“แล้ว…ความฝันเดิมของเธอล่ะ” หญิงสาวยังคงกังวลอย่างต่อเนื่อง พยายามยกข้ออ้างเลวร้ายสารพัดเพื่อหลีกหนีจากความสุขที่เธอไม่กล้าจะไขว่คว้า

“ผมคิดว่าความฝันเอย เป้าหมายในชีวิตเอย มันเปลี่ยนกันได้นะพี่ มันขึ้นอยู่กับสถานการณ์และบริบทเวลานั้นๆ ถ้าเป้าหมายเดิมไม่ตอบโจทย์ตัวเราในปัจจุบันแล้ว เราก็แค่ปรับให้เข้ากับจังหวะของชีวิต สุดท้ายแล้วไม่ว่าจะสำเร็จหรือไม่สำเร็จ มันก็ไม่มีผิดมีถูก มีแค่ชอบตัวเองในตอนนี้รึเปล่า ซึ่งผมชอบเวลาที่ตัวเองไปเล่นดนตรีแล้วมีพี่ตามไปฟัง ชอบที่เวลาแต่งเพลงคืบหน้าแล้วมีพี่คอยคอมเมนต์ ผมชอบชีวิตของผมตอนนี้นะ”

เด็กหนุ่มกล่าวอย่างตรงไปตรงไปมา ทำให้หญิงสาวสะท้อนมองชีวิตของเธอเช่นกัน ที่ผ่านมาเธอมีการตั้งเป้าหมายเหมือนกันก็จริง แต่เธอไม่เคยเปลี่ยนหรือลด มีแต่ตั้งใจทำ ทำ และทำให้บรรลุสิ่งที่ตั้งใจเท่านั้น

จนสุดท้าย เมื่อไม่เป็นไปตามคาดหวัง สิ่งที่รออยู่ก็คือความผิดหวัง ความเจ็บปวดทรมานแสนสาหัส แต่เธอลืมนึกไปว่าเป้าหมายมันปรับเปลี่ยนได้ตามความเหมาะสม ทุกครั้งที่ได้คุยกับภพ เธอได้เปิดมุมมองต่อโลกใหม่ๆ อยู่เสมอ

“ผมชอบตัวเองเวลาที่ได้อยู่กับพี่นะ แล้วพี่ล่ะชอบตัวเองตอนอยู่กับผมเหมือนกันไหม”

คำพูดของเขาทำให้เธอทบทวน ช่วงเวลาที่ได้อยู่กับภพ ช่วยให้เธอได้ลองทำในสิ่งที่ไม่เคยทำมาก่อน ได้ค้นพบตัวเองได้ด้านใหม่ๆ ได้เป็นตัวของตัวเอง ยอมรับที่จะอ่อนแอและพึ่งพาใครสักคน เธอเองก็คงชอบตัวเองเฉพาะช่วงเวลาที่ได้อยู่กับเขา…ละมั้ง

“เธอคิดดีแล้วจริงๆ เหรอ” หญิงสาวย้ำเพื่อให้เด็กหนุ่มยืนยันความคิดของตัวเองเป็นรอบที่ล้าน ใจหนึ่งก็เพื่อให้เขามั่นใจและหนักแน่น แต่อีกใจหนึ่งลึกๆ เธอรู้ดีว่าเป็นตัวเธอเองที่ต้องการคำยืนยันนั้นยิ่งกว่าใคร

“พี่น่ะเพอร์เฟกต์ที่สุดสำหรับผมแล้ว”

หญิงสาวเงยใบหน้าขึ้นสบกับดวงตาประกายสุขใสของเด็กหนุ่ม ก่อนที่เขาจะเลื่อนใบหน้าเข้ามาใกล้   แล้วประทับรอยจูบลงบนหน้าผากมนอย่างเชื่องช้า ไล้ลงมาที่พวงแก้มขาว หมายจะจรดที่ริมฝีปากอวบอิ่ม…

พรึ่บ!

แสงไฟจากหน้ารถสองแถวที่จอดรอพวกเขาอยู่นานสองนานสว่างขึ้นพร้อมกับโทสะของคนขับที่ทำท่าเหม็นเบื่อคู่รักที่สวีตกันไม่ดูเวล่ำเวลา หญิงสาวรีบผลักร่างของเด็กหนุ่มออกด้วยความตกใจ ใบหน้าแดงก่ำจนถึงใบหู กายร้อนรุ่มหัวใจเต้นตึกตัก เด็กหนุ่มเลียริมฝีปากอย่างเสียดายเมื่อไม่ได้ลิ้มลองรสริมฝีปากนุ่มของ ฝ่ายตรงข้าม ใบหน้าของเขาติดเซ็กซี่นิดๆ ทำให้หญิงสาวทวีความเขินอายมากยิ่งขึ้นไปอีก

วันนี้เต็มไปด้วยความรู้สึกต่างๆ มากมาย ทั้ง เศร้า ประหม่า หวาดกลัว แต่ในขณะเดียวกัน ก็เต็มไปด้วยความตื่นเต้น ดีใจ และมีความสุข จะเป็นความทรงจำที่คนทั้งสองไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิตอย่างแน่นอน