![สายแนน : บทนำ](https://anowl.co/wp-content/uploads/2024/05/sainan1200.jpg)
สายแนน : บทนำ
โดย : SUDA
สายแนน นวนิยายออนไลน์โดย SUDA ที่อ่านเอานำมาให้อ่านทาง anowl.co กับ “เรื่องราว” ในอดีตที่ถูกรื้อฟื้นขึ้นมาให้เจ็บช้ำ กายพลัดพรากแต่ใจยังผูกพัน แม้เหลือเพียงเถ้ากระดูกบนกองฟอน…ก็มิอาจปล่อยวางแล้วเริ่มต้นใหม่ “เขา” บุรุษสองคนผู้มีใจรักมั่น…จึงหวนกลับมาแย่งชิง “เธอ” อีกครั้ง
พุทธศักราช 2461
กลางดึกสงัดบนแผ่นดินอีสานใต้ คืนนี้มีลมหนาวยามราตรีพัดผ่านเบาๆ พร้อมเสียงใบไม้ปลิวไหว จิ้งหรีดเรไรร้องแว่วมาดังดนตรีขับกล่อม ราตรีนี้ในป่าช้าดูเงียบสงบเพราะไร้ผู้คนผ่านไปมา แต่บางคราก็มีสายลมหวีดหวิวพัดพาชวนขนลุก
ชายปริศนาคนหนึ่งเดินฝ่าความมืดมาถึงเขตป่าช้า ซึ่งมีเพียงกำแพงอิฐเก่าๆ สร้างเป็นแนวกั้นกับเขตวัดเท่านั้น แสงจันทราสาดส่องให้มองเห็นทาง เขาจึงเดินเลียบกำแพงไปไม่ไกลนัก ก่อนจะหยุดยืนเมื่อถึงที่หมาย
เสียงหมาหอนดังแว่วมาพร้อมกับสายลมเย็นยะเยือก แต่เขากลับมิได้สะทกสะท้าน ร่างสูงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่งแล้วกวาดสายตามองผืนดินใต้กำแพง จากนั้นจึงหยิบเสียมขุดดินอย่างระมัดระวัง…ราวกับกำลังค้นหาบางสิ่งข้างใต้
แต่ใช้เวลาขุดลึกลงไปไม่นานก็พบสิ่งที่ค้นหา เป็นห่อผ้าขาวเก่าๆ บรรจุอัฐิที่มีร่องรอยเปื่อยยุ่ยตามกาลเวลา สองมือจึงรีบโกยดินออกไปแล้วดึงห่อผ้ามากอดไว้แนบอก เมื่อสัมผัสกายสังขารของมนุษย์ในห่อผ้า…พลันน้ำตาก็ไหลหยดออกมาด้วยความทุกข์
ห่อผ้าขาวนี้บรรจุเถ้ากระดูกหญิงสาวผู้ล่วงลับไปนานแล้ว เพราะกาลเวลาผ่านมานานถึงสามสิบปี จึงมีบางส่วนย่อยสลายไปบ้าง เศษกระดูกยังคลำเห็นเป็นก้อน แต่เขากลับมิได้หวาดกลัว…อีกทั้งยังกอดไว้ด้วยความหวงแหน
“เดือน…”
ร่างสูงทรุดตัวลงคุกเข่าข้างกำแพง ก่อนจะกระซิบเรียกหาดวงวิญญาณเจ้าของกายสังขารที่ตนกอดไว้ หันมองความมืดรอบกายเผื่อเธอจะปรากฏตัวให้เห็นหน้า
แต่ความเงียบที่เป็นคำตอบยิ่งทำให้เจ็บปวดมากขึ้นเป็นเท่าทวี ภาพเหตุการณ์เมื่อสามสิบปีก่อนย้อนกลับมาในความทรงจำ…ทำให้ใจทุกข์ทรมานอีกครั้ง
เขารู้…เขารู้ว่าความผิดที่เคยกระทำลงไปนั้นยากเกินให้อภัยได้ หากแต่ที่ทำไปทั้งหมดก็เป็นเพราะความรักที่มีให้เธอทั้งสิ้น แม้จะหนีไปจากที่นี่แล้วเริ่มต้นชีวิตใหม่ แม้พยายามลืมเรื่องราวที่ผ่านมามากเพียงใด แต่คงเป็นเพราะเวรกรรมที่ตามสนองเขาอยู่กระมัง…จึงทำให้มิอาจหลุดพ้นจากความทุกข์
ชายปริศนายังนั่งกอดห่อผ้าขาวไว้แนบอก ยิ่งนึกถึงภาพเหตุการณ์เก่าๆ ก็ยิ่งคร่ำครวญด้วยความเจ็บปวด โดยไม่รู้ตัวแม้สักนิด…ว่ามีเจ้าของเถ้ากระดูกยืนมองอยู่ด้านหลัง
ดวงวิญญาณหญิงสาวแรกรุ่น…ดวงหน้าหวานละมุนดังเทพธิดา เรือนผมดำขลับนั้นรวบเป็นมวยเสียบดอกมหาหงส์ให้กลิ่นหอมอ่อน นุ่งสไบเบี่ยงซ้ายและผ้าซิ่นอย่างชาวลาวอีสาน
ความงดงามของแม่หญิงนั้นชวนให้หลงใหลนัก ติดอยู่เพียงอย่างเดียว…คือผิวกายนั้นขาวซีดจนมองออกว่ามิใช่มนุษย์
หญิงสาวยืนจ้องมองเขาอยู่อย่างนั้น นัยน์ตาคู่ใสนั้นแม้มิได้เจือความเกลียดชัง…แต่จนบัดนี้ก็ยังไม่มีความเวทนาสงสาร อาจเป็นเพราะความผิดของเขานั้นรุนแรงเกินให้อภัย หรืออาจเป็นเพราะความชั่วช้าของเขา…ที่มักทำให้เธอเดือดร้อนไม่มีวันจบสิ้น
ชายปริศนายังคงกอดเถ้ากระดูกไว้แนบอก แล้วกระซิบเสียงเศร้า
“ยกโทษให้อ้ายเถิดหนานางเอย…”
ดวงวิญญาณแม่หญิงได้ฟังถ้อยคำก็พลันเหยียดยิ้มมุมปากเบาๆ ทั้งที่นัยน์ตาคู่ใสนั้นยังเจือความทุกข์ เมื่อได้ยินเสียงเขากระซิบเรียกหาเธออีกครั้ง…ร่างซีดเซียวก็พลันเลือนหายไปทันที…
- READ สายแนน บทที่ 15 : สายแนน
- READ สายแนน บทที่ 14 : ด้วยแรงอธิษฐาน
- READ สายแนน บทที่ 13 : บุญผลา
- READ สายแนน บทที่ 12 : แสนสาหัส
- READ สายแนน บทที่ 11 : เพียงลำพัง
- READ สายแนน บทที่ 10 : แก้วตาดวงใจ
- READ สายแนน บทที่ 9 : ด้วยชีวิต
- READ สายแนน บทที่ 8 : มิคลายรัก
- READ สายแนน บทที่ 7 : ล่วงเกิน
- READ สายแนน บทที่ 6 : สายลมหวน
- READ สายแนน บทที่ 5 : รอยอดีต
- READ สายแนน บทที่ 4 : ปกป้องคุ้มภัย
- READ สายแนน บทที่ 3 : เฝ้าถนอม
- READ สายแนน บทที่ 2 : คำแพง
- READ สายแนน บทที่ 1 : คนแปลกหน้า
- READ สายแนน : บทนำ