ยาใจด้วยรัก บทที่ 26 : ความจริงที่ซ่อนอยู่

ยาใจด้วยรัก โดย ลิลนิล เรื่องราวฟีลกู้ดของสาวไทป์แมวดำและเด็กหนุ่มไทป์หมาโกลเด้นที่จะช่วยให้คุณเข้าใจความหมายของการใช้ชีวิตให้มีความสุขมากขึ้น นวนิยายโรแมนติก คอมเมดี้ อบอุ่นหัวใจ ดราม่า ที่อ่านเอาเชื่อว่าจะเป็นอีกหนึ่งเรื่องที่จะมอบความสุขให้กับทุกคนได้อย่างแน่นอน

“ฉันชอบแก!!”

อลิซตะโกนลั่น คำพูดของเธอสะท้อนไปกับความเงียบก้องไปทั่วบริเวณ ดวงตาของภพเบิกโพลงด้วยความตกใจ เขาไม่คิดว่าจะได้ยินคำนั้นออกจากปากของเพื่อนสนิท ตกใจพอๆ กับหญิงสาวอีกคนที่ยืนอยู่ ใกล้ๆ สถานการณ์สับสนของหญิงสองชายหนึ่งทำให้เบสต์รู้สึกกระอักกระอ่วน เธอค่อยๆ ปลีกตัวออกมาอย่างเงียบๆ ด้วยคิดว่าเป็นเรื่องส่วนตัวเกินกว่าที่เธอจะเข้าไปยุ่ง

อลิซ เด็กสาวที่ปกติมั่นใจในตัวเองและเข้มแข็งเสมอ บัดนี้เริ่มมีน้ำใสไหลปริ่มที่ดวงตาทั้งสองข้าง ดูอ่อนแอและบอบบาง เหมือนเด็กสาวทั่วไปที่กำลังมีความรัก เธอรู้ตัวว่าหากพูดไปแล้วคำตอบจะเป็นเช่นไร แต่ถึงกระนั้นจะให้เก็บความรู้สึกไว้นานกว่านี้ มันก็คงกัดกินเธอจากภายในจนกลวงโหว่เป็นแน่

“โทษที ไม่รู้มาก่อนเลย” ภพพูดเสียงอ่อยด้วยใจรู้สึกผิดและสับสน เขาเรียบเรียงคำพูดไม่ถูก จึงทำได้เพียงยืนมองเพื่อนสนิทร้องไห้อย่างสะอึกสะอื้นเท่านั้น

“คือ…ตอนนี้ฉันชอบคนอื่นอยู่” ภพตัดสินใจให้คำตอบอย่างตรงไปตรงมา สิ่งนั้นทำให้อลิซเช็ดน้ำตาก่อนมองหน้าเพื่อนผู้ไม่มีใจให้เธอเลยสักนิด

“อืม…รู้ มองจากดาวอังคารก็รู้!”

บัดนี้น้ำตาไม่อาจกลั้นของเด็กสาวไหลอาบสองแก้มเรื่อ เสียงสะอื้นเบาๆ ทำให้เขารู้สึกลำบากใจ อยากจะปลอบเหมือนที่ผ่านมาแต่ก็กลัวจะเป็นการเอาเกลือไปทาซ้ำลงบนแผล ความอึดอัดกดดันจากความเสียใจกินเวลาอยู่เพียงครู่ ก่อนเด็กสาวจะเริ่มบทสนทนาขึ้นอีกครั้ง

“ภพ…ฮึก…ไม่ได้ชอบพี่เขาจริงๆ หรอก”

“หมายความว่าไง” ถึงแม้จะน่าสงสาร แต่คำพูดของเพื่อนสาวตอนนี้ก็ทำให้เขาไม่พอใจ

“ที่ตามดูแลพี่เค้าก็เพราะรู้สึกผิดใช่ไหมล่ะ! ก็เรื่องที่ภพเจอมันเหมือนกับตอนที่กล้าฆ่าตัวตายเพราะซึมเศร้าวันนั้นเลย” เด็กสาวพูดออกไปอย่างชัดถ้อยชัดคำ ชัดและดังพอที่จะทำให้หญิงสาวอีกคนหนึ่งที่เพิ่งเดินออกไปได้ไม่ไกลได้ยินเต็มสองหู

ภพรีบหันมองหาเบสต์ด้วยความเป็นห่วง เขาตั้งหลักจะตามหาหญิงสาวแต่ถูกมือเล็กคว้าแขนไว้ไม่ให้ขยับไปไหน

“อย่าไปนะ” เด็กสาวอ้อนวอนแม้รู้ว่ามันจะไม่ได้ผล

“ปล่อย เธอรู้ไหมว่านี่มันน่าเป็นห่วงแค่ไหน ถ้าเขาฆ่าตัวตายขึ้นมาเธอจะว่ายังไง”

“เรื่องแค่นี้ถ้ามันจะตายก็ปล่อยให้ตายไปเลย เอะอะก็อยากตาย เอะอะก็จะฆ่าตัวตาย มันก็แค่เรียกร้องความสนใจเท่านั้นแหละ”

หญิงสาวสาวโพล่งออกไปด้วยอารมณ์ที่อยู่เหนือเหตุผล…ชายหนุ่มไม่อยากเชื่อว่าคำพูดนั้นจะหลุดออกมาจากปากคนที่เขาเรียกว่าเพื่อน ภพได้ยินดังนั้นเขาค่อยๆ แกะมือของเด็กสาวที่กำแน่นออกอย่างเชื่องช้าด้วยสีหน้าและน้ำเสียงที่เย็นชาที่สุด มันเหน็บหนาวไปถึงขั้วหัวใจ

“ไม่คิดเลยว่าที่ผ่านมาเธอจะคิดแบบนี้มาตลอด” ภพกล่าวเสียงเรียบในขณะที่อลิซปิดปากแน่น“กลับไปคิดดีๆ นะ ว่าที่พูดออกมามันถูกต้องแล้วรึเปล่า” ว่าจบประโยคสุดท้าย เด็กหนุ่มออกตัววิ่งตามหญิงสาวที่เขาห่วงหาไป

เบสต์จับต้นชนปลายไม่ถูกราวกับความเชื่อใจถูกทำลาย ความรู้สึกที่เกิดขึ้นทั้งหมด การกระทำทุกอย่างของภพเป็นของปลอมอย่างนั้นหรือ เป็นคำโกหกจากคนที่เชื่อใจที่สุดอีกแล้วอย่างนั้นหรือ

หญิงสาวอยากจะเชื่อใจเด็กหนุ่ม แต่ความคิดลบมันถาโถมเข้ามาในจิตใจของเธอ ซ้ำๆ ย้ำๆ ที่เป็นแบบนี้อาจจะเพราะว่าเธอไม่ได้รู้สึกว่าตัวเองควรค่าแก่การเอาใจใส่ตั้งแต่แรก

เบสต์กดสัญลักษณ์ลงของลิฟต์ย้ำๆ แต่ประตูก็ไม่มีทีท่าว่าจะเปิด การรอเพียงไม่กี่นาทีให้ความรู้สึกว่าเนิ่นนานชั่วกาล ขณะที่กำลังร้อนรนเบสต์สัมผัสได้ถึงมือใหญ่ร้อนคว้าข้อมือของเธอไว้ หญิงสาวหันหน้าไปตามทิศทางของแรงนั้น สายตาหม่นหมองสบกับดวงตาสุกสกาวทำให้หัวใจของเธอหวั่นไหว หญิงสาวยังคงคาดหวัง ให้ทุกอย่าง ทุกเรื่องราวที่เกิดขึ้นเป็นความจริง เป็นความบริสุทธิ์ใจของเด็กหนุ่มจริงๆ แม้อีกใจหนึ่งจะรู้สึกขัดแย้งอยู่ก็ตาม

“ทำไมภพต้องหลอกพี่ด้วย” หญิงสาวเริ่มต้นบทสนทนาด้วยใจความที่ไม่น่าฟังเท่าไรนัก

“ไม่ใช่นะ” ชายหนุ่มเอ่ยขึ้นปฏิเสธ แต่หญิงสาวเหมือนไม่ได้ยิน

“พี่เข้าใจนะ ถ้าเธอจะเข้าหาพี่เพราะอยากจะชดเชยความรู้สึกผิดในอดีต การที่คนเราจะมีปฏิสัมพันธ์กับใครสักคน มันก็ต้องมองเรื่องผลประโยชน์ของตัวเองก่อนอยู่แล้ว”

“พี่ฟังผมหน่อยสิ นะ” ภพอ้อนวอน ภาพที่เห็นทำให้เบสต์ใจอ่อนอีกครั้ง หญิงสาวหลับตาลงก่อนสูดหายใจเข้าลึกๆ และผ่อนมันออกมาช้าๆ

“ว่ามาสิ พี่จะฟัง” เบสต์พยายามสงบใจ แม้อารมณ์ของเธอจะไม่มั่นคงเลยก็ตาม

“จะเริ่มยังไงดี เรื่องมันซับซ้อน” ภพพยายามเรียบเรียงคำพูด แต่เบสต์ก็พูดแทรกขึ้นมาไม่เหลือเผื่อเวลาให้เขาได้คิดเลย

“ที่อลิซพูดน่ะจริงรึเปล่า” เบสต์ถามอย่างจริงจัง ภพกำลังจะอ้าปากตอบ แต่หญิงสาวก็ถามซ้ำขึ้นอีก

“ที่บอกว่า ภพเข้าหาพี่เพราะรู้สึกผิดกับกล้าที่ตายเพราะซึมเศร้านั่นเรื่องจริงรึเปล่า” หญิงสาวคาดคั้น“ตอบความจริงมา อย่าโกหกพี่” น้ำเสียงจริงจัง ทำให้ภพค่อยๆ หุบปากลงอย่างช้าๆ เขานิ่งงันไปก่อนจะพยักหน้ารับเบาๆ การกระทำนั้นทำให้เบสต์ใจสลาย

“แต่ผมอธิบายได้นะพี่…” เด็กหนุ่มพยายามจะกู้สถานการณ์ที่เลวร้าย แต่ความมืดได้เข้ากัดกินหัวสมองของหญิงสาวไปจนหมดเสียแล้ว หญิงสาวค่อยๆ แกะมือของเด็กหนุ่มออกอย่างไร้เยื่อใย

“พี่เสียใจจากการโดนเพื่อนสนิทหักหลัง แล้วเธอก็เข้ามา ทำให้พี่รู้สึกว่าตัวเองเป็นที่ต้องการ ทำให้พี่รู้สึกว่าชีวิตนี้ยังมีใครสักคนที่อยากจะมีเราอยู่ พี่คิดว่าเธอพิเศษ แต่เธอก็เหมือนกับคนอื่นๆ…พี่ไม่น่าให้เธอล้ำเส้นเข้ามาเลย”

เสียงคลื่นลมดังหวิวซัดเข้ากับใบไม้ดั่งเสียงความเสียใจของหญิงสาวที่พรั่งพรู เด็กหนุ่มพยายามเข้าไปใกล้แต่ก็ถูกหญิงสาวผลักกลับออกมาทุกครั้ง

“พี่ มันไม่ใช่แบบที่พี่คิดเลยนะ ตอนนี้ความคิดของพี่กำลังรวน ผมว่าพี่ใจเย็นๆ ก่อน…” ภพพยายามอธิบายเสียงอ่อนแต่เหมือนว่าเหตุผลจะใช้ไม่ได้ เป็นครั้งแรกที่เด็กหนุ่มไม่รู้ว่าจะรับมือกับเรื่องนี้ยังไง

เบสต์เห็นภพนิ่งเงียบไป เธอเข้าใจทุกอย่างดี ถึงแม้จะคาดหวังให้มีใครสักคนที่พยายามเข้าใจและอยู่เคียงข้างเธอ แต่ในที่สุดเธอก็ต้องยอมรับ

ในชีวิตของเธอนั้นไม่มีอะไรดีสักอย่าง ขนาดตัวเธอเองยังไม่ชอบตัวเองเลย คนอย่างเธอนั้นไม่สมควรที่จะได้รับความรักหรอก

“พี่เสียใจ และพี่เสียใจมากกว่านี้ไม่ได้อีกแล้วภพ” หญิงสาวพยายามปาดน้ำตาให้แห้งอย่างยากเย็นเป็นจังหวะเดียวกับลิฟต์เดินทางมาถึงขั้นบนสุดนี้พอดี

“เราอย่ามาเจอกันอีกเลย”

เธอหันหลังและพยายามก้าวเท้าอันหนักอึ้งเดินออกไปให้ห่างจากคนที่เธอแคร์มากที่สุด ด้วยกลัวว่าหากยังอยู่ใกล้เขาหัวใจของเธอจะต้องแหลกสลายลงเป็นแน่

ภพพยายามจะเอื้อมมือไปคว้าตัวหญิงสาวอีกครั้ง แต่คราวนี้เขากลับรู้สึกว่ามันช่างห่างไกลเหลือเกิน  ถ้ารั้งเธอกลับมาตอนนี้ เด็กอย่างเขาจะสามารถเป็นที่พึ่งพิงให้เธอได้จริงอย่างที่ปากพูดรึเปล่า เป็นครั้งแรกที่เขารู้สึกไม่มั่นใจในตัวเอง…เด็กหนุ่มลดมือที่เอื้อมออกไปไขว่คว้าร่างของหญิงสาวคนสำคัญลงอย่างเชื่องช้า

ประตูลิฟต์ปิดลงพร้อมกับเธอที่จากไป