ยาใจด้วยรัก บทที่ 28 : ทบทวน

ยาใจด้วยรัก โดย ลิลนิล เรื่องราวฟีลกู้ดของสาวไทป์แมวดำและเด็กหนุ่มไทป์หมาโกลเด้นที่จะช่วยให้คุณเข้าใจความหมายของการใช้ชีวิตให้มีความสุขมากขึ้น นวนิยายโรแมนติก คอมเมดี้ อบอุ่นหัวใจ ดราม่า ที่อ่านเอาเชื่อว่าจะเป็นอีกหนึ่งเรื่องที่จะมอบความสุขให้กับทุกคนได้อย่างแน่นอน

ณ ห้องในคอนโดมิเนียมชั้น 8 ที่บรรยากาศไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป ภพนอนแผ่อยู่บนเตียงด้วยใจที่ ว่างเปล่า ไม่ว่าจะมองไปทางไหน ร่องรอยของหญิงสาว น้ำเสียงและรอยยิ้มของเธอ ยังคงแจ่มชัดอยู่ทุกหนแห่ง

คิดถึง

คงเป็นนิยามที่ดีที่สุดของความรู้สึกในตอนนี้ แม้จะอยากให้ช่วงเวลานั้นหวนคืนมามากแค่ไหน แต่เขาก็ตระหนักได้ดีว่าทุกอย่างคงไม่สามารถกลับเป็นเหมือนเดิมได้อีกต่อไปแล้ว

ในขณะที่เด็กหนุ่มกำลังซังกะตาย คิณณ์ที่ติดสอยห้อยตามมาก็ได้แต่ชำเลืองมองอยู่ห่างๆ ด้วยความเป็นห่วง ส่วนอลิซยังไม่กล้าสู้หน้าจึงขอตัวกลับไปก่อน ถึงกระนั้นหญิงสาวก็ยังไม่วายย้ำนักย้ำหนา ไม่ให้เขาบอกภพว่าเธอแอบตามไปดูเขาเล่นดนตรี แม้จะไม่เห็นด้วยแต่คิณณ์ก็รับคำเพราะขัดใจหญิงสาวไม่เคยได้สักที

“จะตามมาทำไมวะ” ภพเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ

“ก็อลิซเค้าฝากให้มาดู” คิณณ์ตอบกลับตามความเป็นจริง

“เหอะ ไปดูอลิซน่าจะดีกว่านะ รายนั้นน่าเป็นห่วงกว่าทางนี้อีก” ภพกล่าวด้วยความหวังดีจากใจจริง เขายังคงให้ความสำคัญกับเพื่อนเหมือนเดิม เพียงแต่ตอนนี้ตัวเขาไม่แน่ใจว่าอลิซจะยังอยากเป็นเพื่อนกับเขาอยู่รึเปล่า

“อลิซมันแกร่งกว่าที่คิด ยัยนั่นไม่เป็นไรหรอก” คิณณ์ตอบในสิ่งที่เขาเชื่อจริงๆ ภพจึงต้องยอมจำนนด้วยตอนนี้เขาอ่อนล้าเกินกว่าที่จะต่อล้อต่อเถียงกับใคร

“แล้ว พี่เบสต์ไปไหนวะ ปกติเห็นตัวติดกันตลอดนี่” คิณณ์ถามขึ้นเพื่อเก็บข้อมูลเรื่องราวเพิ่มเติม

“ไปแล้ว” ภพกล่าวด้วยท่าทีซึมๆ

“ไปไหน”

“ไปไหนก็ไม่รู้ว่ะ ตั้งแต่เขาเข้าใจว่าฉันเข้าหาเขาเพราะเรื่องของกล้า พี่แกก็หายไปเลย”

“หะ แล้วไปทำอิท่าไหนเขาถึงคิดแบบนั้นได้วะ” พูดไปแล้วคิณณ์ก็นึกขึ้นมาได้ นี่คงเป็นเรื่องที่อลิซเล่ามาไม่หมดแน่ๆ

“แล้วนี่จะทำยังไงต่อ” คิณณ์ถามด้วยความเป็นห่วงแม้จะไม่แสดงออกทางสีหน้าเลยก็ตาม

“คนดูแลตัวเองยังไม่รอดอย่างฉันจะไปทำอะไรได้วะ ก็คงต้องปล่อยเขาไป”

“คิดงี้จริงดิ”

“เออ เอาเป็นว่าตอนนี้รู้สึกเหนื่อยๆ ว่ะ มึงกลับไปดูอลิซเถอะ” เมื่อถูกไล่ คิณณ์ได้แต่ถอนหายใจ พร้อมยกมือลูบผมเกรียนของตัวเองอย่างระอา

ไม่ว่าหน้าไหนก็เป็นเหมือนกันหมด อยากอยู่คนเดียวแต่ก็ฝากให้ดูแลอีกคน คิดว่าเขาเป็นคนใช้รึไงกัน

“ภพ ถ้าเลือกจะปล่อยพี่เขาไปทำไมต้องมานั่งเศร้าแบบนี้ด้วยวะ”

เด็กหนุ่มนิ่งเงียบไม่ได้ตอบอะไร คิณณ์จึงเดินมาลดตัวลงนั่งข้างๆ เพื่อน

“ในเมื่อไม่มีพี่เขาแล้ว ก็กลับไปทำตามเป้าหมายเดิมของตัวเองได้แล้วไม่ใช่เหรอ ที่เคยบอกไง อยากจะเดินทางไปทั่วประเทศ ตามหาแรงบันดาลใจเพื่อแต่งเพลงของตัวเอง ที่แก๊ปเยียร์ก็เพื่อสิ่งนี้ไม่ใช่เหรอ ถึงตอนนี้จะผ่านมาครึ่งปีแล้วก็เถอะ แต่ก็ยังพอมีเวลาเหลือนะเว้ย”

เมื่อได้ยินดังนั้น ภพกลับมาทบทวนตัวเอง จริงอย่างที่คิณณ์พูดทุกอย่าง ก่อนจะมีเบสต์เข้ามาชีวิต เขาก็มีแผนการอีกแบบหนึ่งเตรียมพร้อมไว้อยู่แล้ว การเดินทางตามความฝันที่มีมาตั้งแต่ต้น การเล่นดนตรีเป็นสิ่งที่เขารักมากที่สุด…แล้วจะมีเรื่องอะไรให้เสียใจอีก

เมื่อเห็นเพื่อนคิดไม่ตก คิณณ์ถอนหายใจอีกรอบให้กับความซื่อบื้อของมัน

“เป้าหมายเดิมมันเปลี่ยนไปแล้วใช่ไหมวะ” คำพูดของคิณณ์จี้ใจของภพอย่างจัง

ภพเริ่มนึกย้อนไปแล้วพบว่า ตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ที่เขาเฝ้ารอให้หญิงสาวปรากฏตัวขึ้นเพื่อฟังเพลงที่เขาแต่งและร้องในทุกวัน เขาหวงแหนช่วงเวลาที่ใช้ด้วยกัน มีความสุขทุกครั้งที่สามารถทำให้เธอยิ้มได้ แม้ในตอนแรกการพยายามใกล้ชิดกับเธอจะมีจุดประสงค์อื่นแอบแฝงตามที่เธอเข้าใจอยู่ก็ตาม

“รู้สึกผิดต่อกล้ามันก็มีส่วนแหละ แต่ฉันรู้นะว่ามันมีเรื่องอื่นอยู่ในนั้นด้วย” คิณณ์พูดด้วยรู้ทันความคิดของเพื่อนไปเสียทุกอย่างเพราะพวกเขาอยู่ด้วยกันมานาน คิณณ์เห็นจากสายตาที่ภพมองเบสต์ มันก็เหมือนกับสายตาที่เวลาเขามองอลิซนั่นแหละ

ภพเพิ่งตระหนักได้ว่าตอนนี้เขามีความรู้สึกเช่นไรกับหญิงสาวก็ตอนที่สูญเสียเธอไป

“แต่ว่าฉันก็ดูแลพี่เค้าไม่ได้แบบที่พ่อเขาบอกจริงๆ นะ” เฉพาะเรื่องนี้เท่านั้นที่ภพไม่มั่นใจในตัวเองเลย

“ขึ้นอยู่กับนิยามว่ะ ถ้าตอนนี้ไม่พร้อมก็แค่ต้องวางแผน อีกอย่างการซัปพอร์ตมันอาจจะไม่ใช่เรื่องทางกายหรือเรื่องเงินเพียงอย่างเดียว เรื่องทางใจเองก็สำคัญไม่แพ้กัน ซึ่งเรื่องนี้ไม่มีใครทำได้ดีเท่ามึงแล้ว        มั่นใจในตัวเองหน่อยเพื่อน ขี้อวดมาทั้งชีวิตจะมาหงอเพราะเรื่องแค่นี้มันก็ยังไงอยู่ว่ะ”

ภพรู้สึกมีกำลังใจขึ้นมาก อย่างน้อยความรู้สึกที่เขามีต่อเธอก็มั่นใจว่าไม่น้อยกว่าใครหน้าไหนทั้งนั้น ตอนนี้เขาอยากบอกมันออกไปให้เธอได้รับรู้ ภพรีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาทักไอจีไปหาเบสต์อย่างรีบร้อน

‘พี่อยู่ไหน’

‘อยากเจอ’

‘คิดถึง’

‘พี่ติดต่อผมกลับหน่อยน้า’

ความรู้สึกมากมายที่พรั่งพรูถูกพิมพ์ลงไปอย่างต่อเนื่อง เพียงแต่เธอก็คงไม่อ่าน และภพก็เดาว่าเธอคงจะไม่เปิดอ่านมันในเร็วๆ นี้ ภพเลื่อนมาดูที่หน้าโปรไฟล์แทนแล้วพบว่าภาพอัปเดตล่าสุดคือรูปคู่ของเขาและเธอที่ตัวเขาเองเป็นคนอัปเมื่อนานมาแล้ว ช่องทางติดต่อเดียวระหว่างพวกเขาทั้งสองคือแพลตฟอร์มนี้เท่านั้น

“ไม่มีเบอร์พี่เค้าเหรอวะ” คิณณ์แนะนำด้วยเห็นท่าทีของเพื่อนแล้วงานนี้น่าจะไม่รอด

“เออว่ะ” ภพลนลานจนลืมคิดถึงเรื่องนี้ไปเสียสนิท เขารีบต่อสายโทรศัพท์ผ่านทางไอจีทันที…

“พี่เค้าไม่รับว่ะ และไม่น่าจะโทรกลับด้วย” ภพกล่าวด้วยรู้จักนิสัยข้อนี้ของหญิงสาวเป็นอย่างดี เขาทำได้เพียงเข้ามาส่องโซเชียลมีเดียของเบสต์บ่อยๆ โดยหวังว่าจะมีอัปเดตอะไรให้เขาได้เบาะแสของเธอบ้าง ทันใดนั้นเอง ภพฉุกคิดถึงความน่าจะเป็นบางอย่างขึ้นมาได้

“ฉันว่าตอนนี้พี่เขาอยู่เชียงใหม่”