ยาใจด้วยรัก บทที่ 33 : เริ่มต้นใหม่อีกครั้ง

ยาใจด้วยรัก โดย ลิลนิล เรื่องราวฟีลกู้ดของสาวไทป์แมวดำและเด็กหนุ่มไทป์หมาโกลเด้นที่จะช่วยให้คุณเข้าใจความหมายของการใช้ชีวิตให้มีความสุขมากขึ้น นวนิยายโรแมนติก คอมเมดี้ อบอุ่นหัวใจ ดราม่า ที่อ่านเอาเชื่อว่าจะเป็นอีกหนึ่งเรื่องที่จะมอบความสุขให้กับทุกคนได้อย่างแน่นอน

ในยามเช้าที่แสงแดดสีเหลืองอ่อนสาดส่อง เบสต์หลับสนิททั้งคืนหลังจากที่นอนหลับๆ ตื่นๆ มาเป็นเวลาเกือบสัปดาห์ หัวสมองของเธอปลอดโปร่งสดชื่นพร้อมที่จะต่อสู้กับวันใหม่ หญิงสาวหันไปมองเพื่อนที่สวมเสื้อเชิ้ตขาวทับด้วยสูทสีเบจ คู่กับกางเกงสแล็กสีดำดูเป็นทางการและทะมัดทะแมง

“แกจะไปทำงานแล้วเหรอ” เบสต์เอ่ยถามขึ้นพอเป็นพิธี

“อืม แต่ฉันยังเป็นห่วงถ้าแกอยู่คนเดียว ยังไงฉันตามคนมาอยู่เป็นเพื่อนแกแล้วนะ” เกรซว่าพลางหวีผมสั้นของเธอให้เข้าทรง ก่อนจะเติมสีลิปติกเพิ่มความมั่นใจ เบสต์ได้ยินดังนั้นเธอเอ่ยถามอย่างสงสัย

“หืม ใครน่ะ”

กิ๊งก่อง

ยังไม่ทันจะได้คำตอบ เสียงกดกริ่งที่หน้าประตูห้องก็ดังขึ้น

“นั่น มาพอดี ยังไงฉันไปก่อนนะ วันนี้เที่ยวให้สนุก” สาวมั่นทำท่าส่งจูบลาเพื่อนก่อนจะขยิบตาซ้ายให้

เมื่อประตูห้องพักเปิดออก เด็กหนุ่มผมน้ำตาลเทาหม่นกำลังยืนยิ้มตาใสรออยู่ เมื่อเห็นดังนั้น หญิงสาวในชุดนอนผมเผ้ากระเซอะกระเซิงถึงกับเสียอาการ เธอรีบดันหลังเพื่อนสาวให้ออกไปจากห้องเร็วๆ

“เฮ้ยๆ แก เดี๋ยวดิ” เกรซพยายามร้องปรามทั้งที่ตัวไหลไปตามแรงผลัก ครั้นร่างพ้นอาณาเขตห้อง เบสต์ปิดประตูใส่คนทั้งสองทันที เมื่อเป็นดังนั้นเกรซจึงหันไปมองภพแล้วยักไหล่อย่างช่วยไม่ได้

“วันนี้พี่ฝากเพื่อนพี่ไว้กับน้องด้วยนะ” เกรซหันไปคุยกับเด็กหนุ่มที่เธอนัดหมายเอาไว้ มันไม่ยากที่ หญิงสาวจะหาคอนแท็กต์ของคนที่เธอสนใจ แค่ส่องไอจีของเบสต์ก็ได้ไอจีของอีกฝ่ายมาแล้ว

“ครับ! ผมจะดูแลพี่เบสต์อย่างดีครับผม!” ภพทำท่าวันทยหัตถ์รับทราบ เกรซยิ้มบางๆ ก่อนที่ออกไปทำงานอย่างสบายใจ

“พี่เบสต์เปิดประตูหน่อยน้า” ภพพยายามออดอ้อนด้วยเวลาผ่านไปนานแล้วแต่หญิงสาวก็ไม่ยอมออกมาพบเขาสักที นานพอที่ยามรักษาความปลอดภัยจะมาลากตัวเขาออกไปได้ทุกเมื่อ ภพรู้ว่าเบสต์ยังไม่ให้อภัยเขากับเรื่องที่เพิ่งเกิดขึ้น เด็กหนุ่มอยากคุยแต่ทักไอจีก็ไม่ตอบ มาหาก็ไม่ออกมาเจอแล้วอย่างงี้จะคุยกันรู้เรื่องได้ยังไง เขาทรุดตัวลงนั่งพิงประตูอย่างครุ่นคิด ใช้เวลาเพียงไม่นาน ไอเดียก็บรรเจิดขึ้นมาอีกครั้ง

ณ อีกฝั่งหนึ่งของประตู เบสต์นั่งจ้องมองประตูนั้นอย่างไม่วางตา ร่างกายอยากจะเดินไปเปิดรับแสงอาทิตย์อบอุ่นที่รอคอยเธออยู่ แต่หัวใจที่รู้สึกผิดกลับหักห้ามเอาไว้ หากภพยังเข้าใกล้เธอ เขาก็จะได้พบเจอแต่เรื่องแย่ๆ เธอไม่อยากให้เขาต้องรู้สึกเจ็บปวดอีก

ทันใดนั้นเอง แผ่นกระดาษใบเล็กถูกสอดเข้ามาที่ช่องว่างด้านล่างของประตู ภาพนั้นชวนให้หญิงสาวหวนคิดถึงวันวาน เพราะกระดาษใบเล็กๆ นี้เองที่เคยช่วยชีวิตเธอเอาไว้ในครั้งหนึ่ง หญิงสาวหยิบขึ้นมาอ่านอย่างไม่รีบร้อน

‘ถ้าพี่ไม่เปิด ผมตามไปรอที่บ้านพี่ก็ได้’

หญิงสาวอึ้งเงียบไปครู่หนึ่งก่อนจะตกใจสุดขีด

ล้อเล่น? ล้อเล่นสินะ

เธอครุ่นคิดปลอบใจตัวเอง แต่อีกใจเพราะรู้จักเด็กบ้านี่ดี เลยคิดว่าข้อความดังกล่าวอาจจะเป็นไปได้

จู่ๆ โผล่มาเชียงใหม่ก็ทำมาแล้ว จู่ๆ ไปสนิทกับเกรซก็ทำมาแล้ว การจะไปโผล่ที่บ้านของเธอ อาจจะเป็นเรื่องที่เป็นไปได้ก็ได้ และถ้าเป็นอย่างงั้นจริง…

บ้านได้ระเบิดแน่

เบสต์ลนลานรีบเปิดประตู

ไม่อยู่…ไม่อยู่!

ไม่มีใครอยู่ที่หน้าห้องอีกต่อไปแล้ว หญิงสาวตื่นตระหนก รีบเร่งอาบน้ำแต่งตัวเดินทางกลับบ้าน

ปึง

ประตูบ้านถูกเปิดกระแทกผนังเสียงดัง เบสต์หายใจหอบด้วยความที่รีบเดินทางแต่มาเร็วสุดได้แค่นี้ ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้หญิงสาวโล่งอกเมื่อสถานการณ์สงบมากกว่าที่เธอจินตนาการเอาไว้ ภพกำลังเล่นกีตาร์โปร่งคู่ใจในท่วงทำนองของเพลงลูกกรุงให้กับมารดาของเธอฟัง พวกเขานั่งอยู่ที่โซฟารับแขกด้วยท่าทีสบายๆ เมื่ออารีย์เหลือบเห็นลูกสาวที่ยืนค้างอยู่ที่หน้าประตู เธอร้องทักให้หญิงสาวก้าวเข้ามาร่วมวงด้วยกัน

“อ้าวเบสต์ เมื่อคืนไปนอนกับเกรซมาใช่มั้ยลูก วันหลังจะไปไหนบอกแม่ด้วยไม่ใช่หายไปเฉยๆ แม่เป็นห่วง” มารดากล่าวด้วยท่าทีปกติพร้อมกับหยิบชาร้อนขึ้นจิบตามความเคยชินก่อนว่าต่อ

“เอ้อ ภพเค้าเป็นคนเล่าให้แม่ฟังน่ะ เขาเพื่อนลูกใช่ไหม” หญิงชราเอ่ยถามคำถามที่ดูเหมือนจะลำดับความสำคัญสลับกัน เบสต์อ้าปากค้างมองเหตุการณ์ข้างหน้าตาปริบๆ ก่อนจะค่อยๆ ถอดรองเท้าและก้าวเข้ามาในบ้านอย่างเกร็งๆ

“ค่ะ…” หญิงสาวรับคำเสียงค่อย

“ภพเล่าเรื่องของเราตอนอยู่กรุงเทพให้แม่ฟังเยอะเลย” ผู้เป็นแม่ยิ้มอย่างอ่อนโยนและพยายามชวนคุย พร้อมกันกับที่เด็กหนุ่มยังคงไม่หยุดเล่นดนตรี อย่างไรก็ตามเขาแอบเงี่ยหูฟังพลางแอบยิ้มเล็กน้อย

“เล่าอะไรบ้างคะ…”

“ก็เรื่องที่เบสต์เต้นเก่ง ร้องเพลงเก่ง แม่ก็เพิ่งรู้เดี๋ยวนี้เอง” มารดาว่าพลางกลั้วหัวเราะพลาง ทำให้หญิงสาวหันมองเด็กหนุ่มตาเขียวปั้ด ไม่คิดว่าเขาจะบุกมาแฉความลับของเธอถึงที่

“กลับไปเลยนะ!” เบสต์หันไปออกปากไล่ภพแก้ความอับอาย อารีย์เห็นดังนั้นจึงออกตัวปราม

“ไม่เป็นไรหรอกเบสต์ ภพเขาเล่นดนตรีเก่งดีนะ แม่ชอบให้เขาเล่นเพลงเก่าๆ ให้ฟัง ไม่คิดว่าเด็กสมัยนี้จะรู้จัก”

“มันเป็นงานครับคุณแม่” ภพกล่าวรับคำชมอย่างไม่ปิดบัง

“ใครแม่เธอ!” เบสต์ยังคงกระฟัดกระเฟียด

ท่าทางกัดกันของเด็กๆ นั้นทำให้ผู้เป็นมารดาได้เห็นสีหน้าที่มีสีสันของลูกสาวเป็นครั้งแรก หลังจากที่ลูกสาวของเธอไม่เคยยิ้มเลยเป็นเวลาหนึ่งสัปดาห์…ไม่สิหลายปี อารีย์หัวเราะออกมาเบาๆ บ้านที่เงียบเหงาหลังนี้ไม่มีเสียงครึกครื้นมานานแล้ว

“ภพอยากดูรูปของเบสต์ตอนเด็กไหมลูก” อารีย์เอ่ยถามขึ้น

“อยากครับ!”

“ไม่เอานะแม่ น่าอายจะตาย”

หญิงวัยกลางคนไม่ฟังคำทัดทานของลูกพลางเดินขึ้นชั้น 2 ทิ้งให้คนหนุ่มสาวนั่งจ้องหน้ากันอยู่ที่โซฟา

“มาที่นี่ได้ยังไง” เบสต์เค้นถาม

“ถามจากพี่เกรซเอา เห็นพี่แกบอกเย็นนี้จะแวะมาหาด้วยนะ”

“ทำแบบนี้ต้องการอะไร” เบสต์เอ่ยถามภพด้วยอารมณ์หงุดหงิด

“ก็อยากคุยกับพี่ แต่พี่ไม่ยอมออกมาเจอผมอะ ก็ต้องใช้วิธีนี้แหละ ว่าแต่แม่พี่เข้าหาง่ายกว่าที่คิดนะ”

ภพเย้าแหย่ทำให้เบสต์ยิ่งไม่พอใจหนักกว่าเดิม แต่ว่าความขุ่นมัวที่เกิดขึ้นในใจนั้นไม่ใช่ความเศร้าหมอง กลับกันมันคือความสุข

“แม่พี่ก็เข้าได้กับทุกคนน่ะแหละ…” เธอพูดพลางถอนหายใจ

เข้าได้ดีกับทุกคนยกเว้นเธอน่ะนะ