เทพารักษ์ภัสดา บทที่ 23 : เตือนแล้วนะ

เทพารักษ์ภัสดา โดย กุลวีร์ นวนิยายสนุกๆ ที่อ่านเอานำมาให้อ่านใน www.anowl.co กับเรื่องราวของเทพารักษ์ผู้มีสัตย์ว่าจะรักเพียงหนึ่ง ต้องลงมาใช้ชีวิตเยี่ยงมนุษย์เพราะหญิงสาวผู้เปลี่ยนหัวใจเขาตลอดกาล ภารกิจพิชิตใจจึงเริ่มต้น ท่ามกลางความวุ่นวายของเพื่อนบ้าน และบททดสอบของความรักที่ไม่ใช่แค่เรื่องบนเตียง

“ผมมีเรื่องอยากจะทราบ คุณยายเอี่ยมช่วยไขความกระจ่างให้ผมสักทีเถิด”

จากวันนั้นที่หญิงชราพูดเหมือนเข้าทางเขา วันนี้จึงสบโอกาสจะได้รู้เรื่องที่ยังคงค้างคาใจ

“อยากรู้อะไรล่ะ” ยายเอี่ยมมองหน้าเขา

เวธัสหันหน้าไปทางห้องเพียงห้องเดียวในบ้านหลังนี้ที่ไม่เคยเข้าไป

“ห้องนั้นมีสิ่งใด”

“ครัวน่ะเหรอ” ยายเอี่ยมหัวเราะในลำคอ “ก็ไม่มีอะไรหรอก เหมือนครัวบ้านอื่นนั่นแหละ”

“ผมกับคุณแพรเคยได้ยินเสียงแปลกๆ จากบ้านหลังนี้ น่าจะเกิดขึ้นในห้องนั้น เป็นเสียงที่คุณยายเอี่ยมกระทำการอันใด”

“ยายคิดไว้อยู่แล้ว คงได้ยินทั่วกัน แต่ไม่เคยมีใครมาถามถึงเลย” ยายเอี่ยมมองเขาไม่วางตา “อยากจะรู้จริงๆ ใช่ไหมว่ายายทำอะไรถึงเกิดเสียงแบบนั้น”

“ขอความกรุณาบอกให้ทราบด้วยเถิด”

เขารอฟังคำชี้แจ้งจากหญิงชรา แต่ไม่มีเสียงใดให้ได้ยิน

ยายเอี่ยมลุกขึ้นยืน คว้าไม้เท้า เดินนำหน้าเขาไปทางห้องครัว

“อยากรู้นักก็ตามมาสิ”

ทันทีที่เขาก้าวขาเข้าไปในห้องครัว สิ่งแรกที่สัมผัสได้คือความสะอาดสะอ้าน

“ตาเป็นคนชอบทำอาหารจึงรักห้องนี้มาก ยายต้องทำความสะอาดทุกวัน ที่ไม่อยากให้ใครเข้ามา เพราะกลัวจะสกปรกก็เท่านั้นเอง ไม่ได้ซ่อนอะไรไว้หรอก”

ขณะที่หญิงชราเอ่ยด้วยใบหน้าเปี่ยมความสุขสมยามพูดถึงคู่ชีวิต เขามองไปทั่วห้องก็เห็นข้าวของทุกชิ้นวางกันเป็นระเบียบเรียบร้อย ช่างแตกต่างจากหลายสิ่งที่เจอนอกห้องนี้เหลือเกิน

ยายเอี่ยมเดินไปหยุดยืนตรงหน้าเขียงไม้ขนาดใหญ่ซึ่งมีสภาพผ่านการใช้งานอย่างสมบุกสมบันพอควร

“เสียงแบบนี้ใช่ไหม ที่พ่อหนุ่มเคยได้ยิน”

เวธัสกลับมาสนใจหญิงชราซึ่งยืนหันหลังให้กัน

ทันทีที่ยายเอี่ยมพูดจบก็จับด้ามมีดบังตอซึ่งวางอยู่บนเขียง แล้วยกมีดขึ้น สับลงไปบนเขียงสามครั้งติดต่อกันโดยออกแรงเพียงน้อยนิด หากที่เคยทำจะมีระดับเสียงดังกว่านี้พอสมควรเพื่อให้ได้ยินถนัดชัดเจน

เสียงนั้นเป็นเสียงที่เขาเคยได้ยินไม่ผิดเพี้ยนไปตามที่หล่อนคาดการณ์ไว้จริงๆ หากเกิดขึ้นตรงหน้า โดยที่ยังไม่ทราบเหตุผลของการกระทำดังกล่าว

หญิงชราพูดขึ้นอีก “พอยายได้ยินเสียงแบบนี้ รู้สึกเหมือนตายังอยู่ใกล้ๆ กัน”

“ทำไมเป็นเยี่ยงนั้น” เขาสบโอกาสถามออกไป

“เสียงนี้เป็นเสียงที่ตาสับไก่ให้ลูกค้า พวกเราเคยช่วยกันขายข้าวมันไก่ได้เกือบยี่สิบปี ก่อนจะมาซื้อบ้านหลังนี้” ยายเอี่ยมวางมีดไว้บนเขียงเช่นเดิม แล้วส่งยิ้มให้เขา

เวธัสเดินตามเจ้าของบ้านออกจากห้องครัวซึ่งเป็นที่ที่มีแต่ความทรงจำและยังฝังภาพวันวานไว้ให้ระลึกถึงอยู่เสมอ

“ทุกครั้งที่ยายคิดถึงตามากๆ ยายจะทำแบบนั้น ขอโทษด้วยนะ ถ้าเสียงไปรบกวน ฝากบอกนังหนูด้วย ยายไม่ได้ตั้งใจจริงๆ” ยายเอี่ยมจับมือเขาเพื่อให้เข้าใจกัน

“ไม่ได้ก่อบาปก็ดีมากแล้ว” เขาโล่งใจที่ไม่เป็นไปตามที่หล่อนเคยนึกกลัว

“วันๆ ยายทำความสะอาดครัวก็หมดแรงแล้ว” ยายเอี่ยมพูดกลั้วหัวเราะ “ยังไม่ได้จัดการของพวกนี้สักที มันจึงเป็นกองพะเนินอย่างนี้แหละ”

“ผมยินดีช่วยเก็บให้ ไม่ต้องเกรงใจกัน”

“ช่างเป็นคนมีน้ำใจกับคนแก่เสียจริงๆ นะ” หญิงชรานึกขึ้นได้ก็ถามต่อ “พ่อหนุ่มหางานได้หรือยังล่ะ”

“ยังหาอยู่ทุกวัน แต่ไม่เห็นมีงานไหนจะทำได้เลย เพราะต้องใช้วุฒิการศึกษาทั้งนั้น”

“ยายมีงานมานำเสนอ สนใจไหมล่ะ” เพราะเห็นชายผู้นี้เหมือนลูกเหมือนหลานและยังเป็นคนมีจิตใจดี ยายเอี่ยมจึงอยากช่วยให้เขามีงานทำ

เวธัสรับฟังงานที่หญิงชราชี้แจ้งเพียงคร่าวๆ เพื่อให้เห็นภาพ

“ถ้าคิดว่าทำได้ จะสอนให้” ยายเอี่ยมทิ้งท้ายด้วยน้ำเสียงของผู้ที่มีแต่ความโอบอ้อมอารี “จำไว้ว่าไม่มีงานใดจะยากเกินความสามารถเราหรอก ถ้าเรามุ่งมั่นตั้งใจจะเรียนรู้และทำด้วยใจจริง ส่วนฝีมือก็ค่อยๆ พัฒนากันได้”

ช่างเป็นงานที่น่าสนใจจริงๆ หากเขาคิดจะทำคงต้องเริ่มจากมือเปล่าเพราะยังทำอะไรไม่เป็นแทบทั้งสิ้น แต่อย่างน้อยก็เชื่อมั่นในการสอนของหญิงชราที่จะทำให้เขาทำงานนั้นได้ตลอดรอดฝั่ง

ก่อนเวธัสจะตอบตกลงกับงานนั้น ยายเอี่ยมยังชวนคุยต่อ

“นังหนูเป็นยังไงบ้างล่ะ หายงอนหรือยัง”

เวธัสนึกถึงแพรพิไลที่ไม่ยอมเจรจากันสักคำเดียวเป็นเวลาสามวันแล้ว พอเดินเข้าไปใกล้ หล่อนก็เดินหนี หรือหลบหน้าหลบตาทำเหมือนไม่อยากเห็นหน้ากัน

เขาเล่าไปตามที่ได้ประสบ ทั้งที่รู้ว่าสาเหตุมาจากที่เขาเชื่อคำพูดของหญิงชรามากกว่าหล่อน

“แบบนี้ต้องเดินหน้าง้อลูกเดียว ถึงจะหาย”

“ง้อคืออันใด”

“ง้อคือการทำให้ผู้หญิงหายงอนหรือหายโกรธ พ่อหนุ่มไม่รู้เหรอว่าทำผู้หญิงงอนก็ต้องง้อ” ยายเอี่ยมเริ่มให้คำแนะนำ เมื่อเห็นเขามีสีหน้าคล้ายจะถามต่อว่าต้องทำยังไง “คอยเอาใจกัน ทำดีต่อกันมากกว่าที่เคยเป็น หรือนำดอกไม้ไปให้กัน”

“จะได้ผลแน่รึ”

“ได้ผลหรือเปล่าไม่รู้ แต่ตาเคยง้อยายมาก่อน ยิ่งเป็นผัวเมียกันแล้วก็ต้องรีบง้อ ปล่อยไว้อย่างนี้จะกลายเป็นเรื่องบาดหมางจนไม่เข้าใจกันอีกเลยก็ได้”

เวธัสรับฟังด้วยความตั้งใจพลางคิดหาวิธีที่จะทำให้หล่อนหายงอน จนหญิงชราส่งเสียงสนับสนุนขึ้นมาพร้อมทั้งตัดสินใจให้เขาโดยพลัน

“ง้อวันนี้เลยก็ได้ เดี๋ยวยายช่วยหาของไปง้อ”

เขาควรทำตามคำของหญิงชรา เพราะคำเตือนหลังจากนั้นก็รบกวนจิตใจเหลือเกิน

“ปล่อยให้งอนไปนานๆ ระวังไว้เถอะ นังหนูจะไม่ให้อยู่ในบ้าน ยายเตือนแล้วนะ”