สาปไอยรา บทที่ 49 : (จบบริบูรณ์)

สาปไอยรา เรื่องราวของ สัตวแพทย์หนุ่มผู้ต้องคำสาปได้ใช้วิชาความรู้ที่ร่ำเรียนมาช่วยเหลือรักษาสัตว์ โดยหวังว่าผลบุญจะลบล้างคำสาปไปได้บ้าง แต่เจ้ากรรมนายเวรก็ไม่ได้ใจดี เพราะต้องมีความรักที่จริงใจเท่านั้นถึงจะช่วยได้! นวนิยายน่าอ่านโดย ต้นไผ่กวนอิมสีทอง ที่อ่านเอานำมาให้ทุกท่านได้อ่านใน anowl.co และเพจอ่านเอา

ไอยราและจารุมาสรีบตื่นแต่เช้าด้วยความตื่นเต้น แล้วเข้าครัวช่วยกันทำอาหารคาวหวานเพื่อไปถวายพระ หญิงสาวเตรียมดอกไม้ธูปเทียนใส่ตะกร้าให้พร้อมสรรพ ก่อนจะช่วยกันถือไปขึ้นรถ ก็พอดีเจอกับคชาและแขไขเดินมาที่รถเหมือนกัน ชายหนุ่มจึงเอ่ยถามด้วยความแปลกใจ

“พ่อกับแม่จะไปไหนกันแต่เช้าครับ”

“ไปหาพระบุญน่ะ แล้วลูกล่ะ เวลานี้มันควรจะนอนอยู่บนเตียงไม่ใช่เหรอ”

คชาเป็นคนเอ่ยตอบ แล้วแซวลูกชายตัวเองยิ้มๆ แปลกมากที่วันแรกหลังจากแต่งงาน เขาเพิ่งเคยเจอคู่สามีภรรยาที่ตื่นกันแต่เช้าขนาดนี้

“ผมกับมาสก็จะไปหาพระบุญเหมือนกันครับ”

ชายหนุ่มยิ้มตอบบิดา ใจจริงเขาก็ยังไม่อยากลุกจากเตียงนอนหรอก แต่มีเรื่องสำคัญต้องให้พระบุญท่านยืนยันเขาจึงจะเชื่อ และจะได้ใช้ชีวิตอย่างมนุษย์ปกติทั่วไปเสียที

“งั้นก็ไปพร้อมกันนี่แหละ”

แขไขเอ่ยบอกพลางต้อนสามี ลูกชาย และลูกสะใภ้ให้ไปขึ้นรถคันเดียวกันเสียเลย

พอมาถึงวัดป่าสาคร ไอยราจอดรถใต้ร่มเงาไม้เหมือนเช่นเคย ก่อนจะพากันลงจากรถแล้วเดินไปทางกุฏิของพระบุญ ทั้งหมดเห็นท่านเดินจงกรมอยู่ด้านล่าง จึงค่อยๆ เดินเข้าไปหาท่านอย่างสงบเสงี่ยม เมื่อท่านเห็นพวกเขาที่มาหากันแต่เช้าก็เอ่ยบอกอย่างรู้อยู่แล้วล่วงหน้า

“ไปที่ศาลาใหญ่กันดีกว่า”

“ครับหลวงพี่”

คชารับคำก่อนจะพากันเดินตามพระบุญไปที่ศาลาการเปรียญที่ครอบครัวนี้ได้สร้างพระประธานมาถวายให้กับวัด

เมื่อขึ้นมาบนศาลาทั้งหมดก็ไปจุดธูปเทียน และวางดอกไม้บูชาองค์พระพุทธรูปปางปาลิไลยก์ ก่อนจะมานั่งลงพับเพียบเรียบร้อยต่อหน้าพระบุญที่นั่งอยู่บนอาสน์สงฆ์

“มีอะไรกันล่ะโยม”

พระบุญเอ่ยถาม บนริมฝีปากประดับรอยยิ้มอย่างใจดีมีเมตตาเหมือนเคย

“เมื่อคืนผมกับแขฝันเหมือนกันว่า เห็นช้างเผือกมาอยู่ในปางของเรา ก็เลยอยากให้หลวงพี่ทำนายฝันให้หน่อยครับ มันจะเป็นเรื่องดีหรือเปล่า”

คชาเอ่ยบอกออกมาเป็นคนแรก เขากลัวจะเป็นลางร้ายเลยรีบมาหาพระบุญแต่เช้า เผื่อว่าจะได้ช่วยกันแก้ไขทัน

“ดีสิ แล้วโยมสองคนล่ะ”

พระบุญเอ่ยตอบยิ้มๆ ก่อนจะหันไปพยักพเยิดถามไอยรากับจารุมาสเช่นกัน

“คือมาสก็ฝันเห็นช้างค่ะ ช้างตัวนั้นมีลักษณะแปลกกว่าช้างที่มาสเคยเห็น ตัวสูงใหญ่ สีผิวอ่อนกว่าช้างทั่วไป นัยน์ตาและเล็บเป็นสีขาว ยื่นงวงส่งดอกบัวให้มาส แล้วมาสก็รับไว้ค่ะ เลยมาให้หลวงลุงทำนายฝันให้เหมือนกันค่ะ”

จารุมาสเอ่ยเล่าความฝันของเธอเมื่อคืนให้พระบุญฟัง ท่านฟังไปยิ้มไปจนเธอรู้สึกไม่ได้กลัวว่าจะเป็นลางร้ายอะไรแล้ว น่าจะมีเรื่องดีเสียมากกว่า

“แล้วโยมช้างล่ะ ฝันอะไรกับเขาบ้างไหม”

พระบุญเอ่ยถามไอยราที่ยังไม่ได้พูดอะไรเลยตั้งแต่มาถึงบ้าง

“ไม่เลยครับ”

“…”

ทุกคนหันมามองชายหนุ่มเป็นตาเดียวด้วยความแปลกใจ เพราะคนอื่นนั้นฝันเห็นช้างกันหมดซึ่งยกเว้นเขา ทั้งๆ ที่ก็อยู่ในสถานที่เดียวกัน

“แต่เมื่อคืนผมไม่ได้กลายเป็นช้างนะครับ เป็นคนปกติ”

ไอยราเอ่ยบอกด้วยใบหน้ายิ้มแย้มอย่างมีความหวัง เขาดีใจไปก่อนล่วงหน้าแล้วว่าจะหายเป็นปกติ

“จริงเหรอลูก”

แขไขร้องถามด้วยความตื่นเต้น น้ำตาซึมด้วยความปีติที่ลูกชายของเธอจะกลับมาเป็นคนปกติเหมือนกับคนอื่นๆ เสียที นางรอวันนี้มานานมาก นานเท่าอายุของไอยราเลยทีเดียว ในที่สุดนางก็สมหวังเสียที

“จริงครับ ก็เลยมาขอคำยืนยันจากหลวงลุงว่าผมหายแล้วใช่ไหมครับ”

ชายหนุ่มเอ่ยตอบมารดาเพื่อที่ท่านจะได้สบายใจ ก่อนจะหันไปสนทนากับพระบุญต่อ เพราะเขาอยากรู้คำตอบใจจะขาดอยู่แล้ว ทุกคนต่างก็รอคำยืนยันจากปากของพระบุญอย่างใจจดใจจ่อเช่นกัน ว่าไอยรานั้นจะหายขาดจากการต้องกลายเป็นช้างหรือไม่

พระบุญมองทุกคนที่นั่งเรียงกันอยู่ตรงหน้าอย่างมีจิตเมตตา ก่อนจะหันมามองไอยราเป็นคนสุดท้ายแล้วเอ่ยบอก

“ก็อย่างที่อาตมาเคยบอกไปว่า ถ้าช้างตัวที่เคยสาปโยมเขาให้อภัยและอโหสิกรรมให้โยมหมดแล้ว เขาจะมาเกิดเป็นลูกของโยม”

แล้วพระบุญก็หันมามองจารุมาสที่นั่งอยู่ข้างไอยรา แล้วพูดต่อ

“ซึ่งที่โยมมาสฝันแบบนั้นก็เพราะว่าเขาได้มาเกิดแล้ว จงดูแลเขาให้ดีเถิด”

พระบุญยิ้มให้หญิงสาวนิดหนึ่ง ก่อนจะหันไปมองคชากับแขไขที่นั่งอยู่อีกด้านของไอยรา

“โยมคชากับโยมแขกำลังจะได้หลานชาย และต่อไปนี้โยมช้างก็จะกลับมาเป็นคนปกติ ใช้ชีวิตได้ปกติเหมือนคนทั่วไปเสียที”

ทุกคนที่ได้ฟังคำทำนายของพระบุญ พระนักปฏิบัติแห่งวัดป่าสาคร ต่างก็ยิ้มออกมาด้วยความดีใจ โดยเฉพาะไอยราที่ดีใจมากจนน้ำตาซึม เขาทุกข์ทรมานมานาน ต่อไปนี้เขาจะมีความสุข ได้ใช้ชีวิตอย่างที่เขาต้องการ มีคนรัก มีบิดามารดา และมีครอบครัวช้างในปางช้างจันทร์ส่องอยู่เคียงข้าง

จารุมาสวางมือลงบนหน้าท้องอย่างแผ่วเบา ความรักลูกก่อตัวขึ้นทันใด ถึงแม้ว่าตามหลักแล้วไข่เพิ่งจะปฏิสนธิกับอสุจิก็ตาม แต่การฝันก็สามารถบอกเหตุการณ์ล่วงหน้าได้ เธอจึงได้เชื่อคำทำนายของพระบุญไปแล้ว ต่อไปนี้เธอจะดูแลร่างกายเป็นอย่างดี กินอาหารที่มีประโยชน์ เพื่อที่ลูกของเธอจะได้เจริญเติบโตขึ้นมาอย่างแข็งแรง

คชาและแขไขต่างเข้าไปสวมกอดไอยราเพื่อแสดงความยินดี ก่อนจะผละตัวออกมาเพื่อฟังพระบุญสอนธรรมต่อ

“โยมทั้งหลายจงเอาเรื่องของโยมช้างเป็นบทเรียนสอนใจเถิด อย่าทำบาป อย่าฆ่าสัตว์ตัดชีวิตผู้อื่น จงทำแต่ความดี ละเว้นความชั่ว และทำจิตใจให้บริสุทธิ์ เพื่อสั่งสมบุญบารมีให้กับตนเอง แล้วจะเป็นผลดีในกาลข้างหน้า”

พระบุญสอนธรรมให้กับโยมทั้งหลายที่มาหาท่านแต่เช้าต่อ พอสอนจบทั้งหมดก็ยกมือขึ้นพนมเพื่ออนุโมทนา “สาธุ”

หลังจากที่โยมทุกคนกลับออกไปจากศาลากันไปหมด พระบุญก็นั่งกรรมฐานฝึกจิตใจให้สงบ ท่านไม่ได้บอกเงื่อนไขอีกอย่างหนึ่งให้ไอยราฟังก่อนหน้านี้ เรื่องที่ว่า บุตรชายของเขานั้นต้องปฏิสนธิในวันพระจันทร์เต็มดวงที่สวยที่สุด ซึ่งก็คือวันไหว้พระจันทร์เท่านั้น เขาถึงจะกลับกลายเป็นคนปกติ ไม่ต้องกลายเป็นช้างอีก โดยบอกแต่เพียงว่าต้องได้บุตรชายเท่านั้นตามความต้องการของเจ้ากรรมนายเวร แต่พวกเขากลับเลือกวันแต่งงานให้ตรงกับเงื่อนไขที่แท้จริงได้เอง ทำให้ไอยราไม่ต้องกลายเป็นช้างอีกตั้งแต่เมื่อคืน แสดงว่าพวกเขานั้นมีความผูกพันและมีกรรมที่ทำร่วมกันมา จึงได้เกิดมาเป็นพ่อแม่ลูกกันในชาตินี้

ไอยราและจารุมาสกลับมาถึงปางก็ตรงไปที่คอกของพังใบบัว เจอควาญปั้นที่กำลังให้อาหารแม่บัวอยู่ก็เข้าไปบอกข่าวดีเรื่องที่เขาหายเป็นปกติแล้วให้ชายชราผู้ที่เลี้ยงดูเขามาอีกคนได้รับรู้ ควาญปั้นดีใจมากที่จะได้เห็นชายหนุ่มมีความสุขและใช้ชีวิตปกติเหมือนคนอื่นๆ เขาเสียที จนถึงกับกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ต้องจับผ้าขาวม้าที่คาดเอวไว้ขึ้นซับ ก่อนจะหัวเราะกลบเกลื่อนทั้งน้ำตา

“อย่าถือสาหาความกับคนแก่เลยนะครับครูมาส”

ควาญปั้นเอ่ยแก้ตัว เมื่อต้องเสียน้ำตาให้คนอื่นเห็น แต่เขาก็ดีใจจริงๆ ที่คนที่เขาเลี้ยงดูมาตั้งแต่เด็ก ได้รับรู้ทุกเรื่องราวความทุกข์และเจ็บปวด ณ เวลานี้จะมีชีวิตเป็นปกติเหมือนคนทั่วไปแล้ว เขาย่อมดีใจมากเป็นธรรมดา

“ไม่เป็นไรเลยค่ะลุงปั้น”

จารุมาสยิ้มรับด้วยความตื้นตัน พลางมองไอยราเข้าไปสวมกอดควาญปั้นเพื่อปลอบโยนด้วยความรักและเทิดทูน

“ผมรู้ว่าลุงปั้นดีใจไปกับผม แม่บัวก็เหมือนกัน”

ไอยราเอ่ยปลอบยิ้มๆ ก่อนจะผละตัวออกมาแล้วเดินเข้าไปหาเพื่อกอดพังใบบัวบ้าง

จารุมาสยิ้มให้กับภาพความรักความผูกพันระหว่างพังใบบัวกับไอยรา เมื่อเห็นเขาเข้าไปกอดงวงของแม่บัว แล้วซบใบหน้าที่มีแต่รอยยิ้มด้วยความสุขสมหวังลงกับงวงของแม่บัว เธอจึงเดินเข้าไปกอดด้วยอีกคน พลางแอบเห็นว่าดวงตาของแม่บัวนั้นมีน้ำตาซึม คงดีใจไปกับไอยราด้วยเป็นแน่ เพราะช้างเป็นสัตว์แสนรู้ที่มีอายุขัยใกล้เคียงกับคน และจากที่เธอสัมผัสได้จากการมาอยู่ที่นี่นั้น ช้างทุกเชือกมีความน่ารักและแสนรู้ในตัวของมันเอง ไม่ว่าจะเป็นช้างเด็กอย่างพังจันทร์สวยที่เธอได้ช่วยทำคลอด จนถึงช้างสูงอายุอย่างพังใบบัวก็ตาม เธอว่าเธอผูกพันกับช้างที่ปางแห่งนี้จนไปไหนไม่ได้แล้วละ โดยเฉพาะหมอช้าง พี่ช้างใหญ่ หรือไอยรา สามีคนดีของเธอเอง

– จบบริบูรณ์ –