ยาใจด้วยรัก บทที่ 15 : เปิดหูเปิดตา

ยาใจด้วยรัก โดย ลิลนิล เรื่องราวฟีลกู้ดของสาวไทป์แมวดำและเด็กหนุ่มไทป์หมาโกลเด้นที่จะช่วยให้คุณเข้าใจความหมายของการใช้ชีวิตให้มีความสุขมากขึ้น นวนิยายโรแมนติก คอมเมดี้ อบอุ่นหัวใจ ดราม่า ที่อ่านเอาเชื่อว่าจะเป็นอีกหนึ่งเรื่องที่จะมอบความสุขให้กับทุกคนได้อย่างแน่นอน

เข็มสั้นของนาฬิกาชี้ไปยังเลข 7 บ่งบอกเวลานัดหมาย เด็กหนุ่มเจ้าของผมสีน้ำตาลเทาหม่นในคราบแฟชั่นสตรีต เขาสวมเสื้อยืดสีดำตัวโคร่ง สกรีนลวดลายตัวอักษรภาษาอังกฤษและภาพอาร์ตสีขาวแดง กางเกงเต็มไปด้วยกระเป๋าใบเล็กที่ตกแต่งด้วยโซ่และเข็มขัด ภพนั่งอยู่ตรงโซฟาบริเวณล็อบบีด้วยใจตุ้มๆ ต่อมๆ

ติ๊ง

เสียงลิฟต์ดังขึ้นพร้อมกับประตูที่เปิดออกปรากฏร่างของหญิงสาวคนที่เขารอคอย เธอสวมรองเท้าส้นสูงเข้าคู่กับกระโปรงสอบสีดำและเสื้อแขนยาวสีเหลืองสดเด่นสะดุดตาคอวีที่มีปกเพียง 1 ข้างพอให้มีลูกเล่นไม่น่าเบื่อ ผมดำที่เคยปล่อยสลวยบัดนี้ถูกรวบมัดไว้ด้านหลัง ปล่อยปอยผมด้านหน้าระข้างแก้มเล็กน้อยช่วยขับใบหน้าของหญิงสาวให้ดูเล็กลงไปหลายปี

“โห” ชายหนุ่มอ้าปากค้างไปสักพักก่อนที่หญิงสาวจะเดินมาใกล้

“ไง ไปยัง” เธอกล่าวทักทายด้วยท่าทีเขินๆ เมื่อเด็กหนุ่มจ้องเธอไม่วางตา

“นี่จะไปทำงานเหรอ” ภพแซวเพราะชุดที่หญิงสาวใส่มาดูทางการผิดกับเขาราวฟ้ากับเหว

“เอ้า ก็บอกว่าจะให้ไปดูเล่นดนตรีไม่ใช่เหรอ” หญิงสาวทำหน้าฉงน ภาพในหัวที่เธอจินตนาการไว้นั้นคงจะเป็นร้านอาหารที่บรรยากาศหรูหรา หรือไม่ก็ตามห้างสรรพสินค้าที่ต้องการภาพลักษณ์ดูดี

“เรากำลังจะไปผับ” ภพสะพายกีตาร์คู่ใจไว้บนหลัง เด็กหนุ่มจูงมือหญิงสาวไปขึ้นรถแท็กซี่ที่จอดรออยู่ด้านหน้าโดยไม่รอให้เบสต์เรียบเรียงความคิด

“ผับ…?”

ภายในอาคารผนังปูนเปลือยสไตล์ลอฟต์ ตกแต่งด้วยเฟอร์นิเจอร์ไม้สีน้ำตาลเข้ม ตัดกับขาโต๊ะเหล็ก สีดำ เต็มไปด้วยผู้คนนั่งเรียงรายเต็มพื้นที่อย่างแน่นขนัด

หญิงสาวรู้สึกประหม่าเพราะเธอเพิ่งเคยสัมผัสบรรยากาศแบบนี้เป็นครั้งแรก เบสต์เอื้อมไปจับมือชายคนเดียวที่คุ้นเคยเพื่อทำให้จิตใจสงบลง เมื่อภพรับรู้ได้ถึงไออุ่นจากมือนุ่ม ริมฝีปากของเขาคลี่ยิ้มออกมาอย่าง  เบาบางก่อนจะกระชับมือเล็กแน่น ทั้งสองก้าวเดินไปด้านหน้าฝ่าฝูงชนที่รายล้อม ภพพาเบสต์ไปนั่งยังโต๊ะแถวสองนับจากหน้าเวทีที่บัดนี้เป็นแหล่งรวมตัวของเหล่าเด็กจบใหม่เลือดร้อน

“อ้าวภพ พาใครมาด้วยน่ะ” เจ้าของผมไฮไลต์สีชมพูร้องทักเมื่อเห็นหญิงสาวแปลกหน้า สายตากวาดไปเห็นทั้งสองกำลังกุมมือกัน ทำให้ความรู้สึกในใจของเจ้าหล่อนวูบไหว

“พี่เค้าอยู่ข้างห้อง วันนี้จะมาดูเราเล่นดนตรี ฝากด้วยล่ะ” ภพกล่าวก่อนจะขอตัวไปเตรียมตัวข้างเวที ทิ้งให้หญิงสาวที่มาด้วยกันนั่งตัวลีบอยู่คนเดียวด้วยความประหม่า

“เบสต์ค่ะ ยินดีที่ได้รู้จัก” เธอแนะนำตัวอย่างเคอะเขิน สายตามองไปรอบๆ ที่รายล้อมไปด้วยเด็กซึ่งอายุน้อยกว่าเธอทั้งนั้นทำให้หญิงสาวอดที่จะรู้สึกกดดันไม่ได้ เบสต์ก้มหน้ามองพื้นตามความเคยชิน ทันใดนั้นเองที่เธอได้ยินเสียงหนึ่งที่คุ้นเคย

“เบียร์ไหม” เด็กหนุ่มช่างซ่อมมือถือเอ่ยปากขึ้นทักทำให้หญิงสาวรู้สึกโล่งใจเมื่อเห็นหน้าคนคุ้นเคย เธอตัดสินใจเดินไปนั่งข้างๆ คิณณ์ทันที แต่อย่างไรก็ตามเบสต์คงต้องปฏิเสธน้ำใจที่เขาหยิบยื่นเพราะช่วงนี้หมอสั่งไม่ให้เธอดื่มเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ นอกจากนั้นยังมีอีกเรื่องที่สำคัญกว่า…

“พี่…ไม่เคยดื่มน่ะ” คำตอบของหญิงสาวสร้างความฮือฮาให้กับคนทั้งโต๊ะ

“จริงปะเนี่ย ชีวิตขาดสีสันแย่ แล้วสมัยเรียนพี่เคยเที่ยวบ้างปะ” อลิซแว้ดขึ้นท่ามกลางเสียงเซ็งแซ่ของ เพื่อนๆ ขณะที่เบสต์ส่ายหัวเป็นการปฏิเสธ

“สุด แม่ชีตัวจริง” สาวหมวยว่าพลางหยิบเครื่องดื่มสีเหลืองมีฟองขึ้นมาดื่ม ไม่อยากเชื่อว่าเพื่อนสมัยเด็กตัวดีจะสนใจผู้หญิงจืดๆ แบบนี้

“ไม่เป็นไร คนเราต้องมีครั้งแรก” อลิซว่าพลางยัดแก้วเบียร์ใส่ในมือของเบสต์พร้อมกับยกแก้วของตนเองเข้ามาชนเป็นเสียงกิ๊ง

“โทษที แต่พี่กินไม่เป็นจริงๆ” เบสต์ปฏิเสธอีกครั้ง เมื่อเห็นดังนั้นอลิซรู้สึกเซ็งที่ทุกอย่างไม่เป็นไปตามแผน เธอยังพยายามคะยั้นคะยอให้คนอายุมากกว่าได้ทดลองประสบการณ์ชีวิตจนอีกฝ่ายรู้สึกอึดอัด เหตุการณ์ดังกล่าวทำให้เด็กหนุ่มหน้าตายทนไม่ไหว

“มานี่” เสียงทุ้มต่ำของคิณณ์ดังขึ้นขณะที่เขาฉวยแก้วเบียร์ในมือของเบสต์ขึ้นมากระดกจนหมด พลางส่งสายตาไร้อารมณ์ไปยังเจ้าของผมไฮไลต์ชมพู

อลิซไม่ชอบที่ชายหนุ่มตรงหน้ามักจะรู้ทันความคิดของเธอไปเสียหมด แต่เธอกลับไม่เคยรู้เลยว่าในใจของเขานั้นคิดอะไรอยู่ ยังไม่ทันไรร่างสูงนั้นก็เดินเข้ามาใกล้และดีดหน้าผากของเธอให้พอสำนึกไปหนึ่งที หญิงสาวยกมือทั้งสองข้างขึ้นมากุมด้วยความรู้สึกเจ็บกว่าที่เตรียมใจไว้

ไม่สบอารมณ์เลย ทำไมทุกคนต้องเข้าข้างยัยนั่นด้วย

เบสต์ลอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก อลิซยกเครื่องดื่มในมือขึ้นดื่มจนหมดแก้วเพื่อสลัดความหงุดหงิด คิณณ์เห็นดังนั้นจึงเอื้อมมือไปตีหัวเพื่อนสาวเบาๆ

“โอ๊ย” อลิซร้องโอดด้วยถูกทำร้ายร่างกายอีกแล้ว

“เดี๋ยวก็เมาแต่หัววันหรอก” เด็กหนุ่มเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ

“ยุ่งน่า” อลิซทำท่าทางจะกัดอีกฝ่าย แต่ด้วยไซซ์ตัวที่ต่างกันเหลือเกินทำให้เด็กสาวไม่สามารถเอาคืนเด็กหนุ่มได้ เบสต์ได้แต่ยืนยิ้มแห้งมองวัยรุ่นสองคนหยอกล้อกันอย่างสนิทสนม

ทันใดนั้นเอง ไฟในห้องดับลงพร้อมๆ กับเสียงพูดคุยจอแจที่ค่อยๆ เบาลงจนเกือบจะเงียบสนิท แสง สปอตไลต์ส่องสว่างวาบไปยังเวทีเผยให้เห็นกลุ่มนักดนตรี ทั้งมือกลอง มือเบส มือคีย์บอร์ด และที่สำคัญคือนักร้องที่ถือกีตาร์โปร่งไฟฟ้าอยู่ตรงกลาง

“สวัสดีครับทุกคน คืนนี้พร้อมจะสนุกกันรึยัง” ภพกล่าวทักทายผู้ฟังด้วยรอยยิ้มและน้ำเสียงสดใส  แสงไฟขับผิวของเด็กหนุ่มให้สว่างกว่าที่เคยเป็นหลายเท่านัก

“พร้อม!” เสียงโห่ร้องจากล่างเวทีพร้อมเพรียงกันจนเบสต์รู้สึกแปลกใจ การปรากฏตัวของเด็กหนุ่มสามารถสะกดทุกสายตาให้จับจ้องได้อยู่หมัด

ทันทีที่เด็กหนุ่มเปิดปากเอื้อนเอ่ยเสียงร้อง พลังและความสดใสถูกขับขานออกมาผ่านท่วงทำนอง เหมือนเป็นการถ่ายทอดจิตวิญญาณจากการได้ทำในสิ่งที่ตนรัก เสียงเพลงนั้นสอดประสานกับเสียงเครื่องดนตรีแต่ละชนิดได้อย่างลงตัว แม้รอบข้างจะมีเสียงเซ็งแซ่จากผู้คนมากมายแต่หญิงสาวกลับได้ยินเพียงเสียงของเด็กหนุ่มอย่างชัดเจน เธอรู้สึกเหมือนตัวเองต้องมนตร์จนไม่อาจละสายตา…