เมียอันดับห้า บทที่ 34 : ปัญหาถาโถม

เมียอันดับห้า บทที่ 34 : ปัญหาถาโถม

โดย : โสภี พรรณราย

เมียอันดับห้า นวนิยายออนไลน์แนวชีวิตผสมโรแมนติกคอมเมดี้ใน อ่านเอา ของ โสภี พรรณราย เรื่องราวของ ‘ภีม’ หนุ่มสังคมรูปหล่อที่มีชีวิตรักแบบรักๆ เลิกๆ จนถึงขั้นเจ็ดปีเปลี่ยนเมียไปสี่คน กับ ‘ไหมแพร’ นักข่าวสายสังคมที่ไม่อาจจะปล่อยให้เรื่องแซ่บๆ นี้ผ่านไปได้ และตอนนี้เธอคือคนที่เขาสนใจ หรือเธอจะกลายเป็นเมียอันดับห้าของเขา!!

****************************

– 34 –

สนับสนุนอ่านเอาด้วยการสั่งซื้อหนังสือ “ในสวนอักษร” คลิกที่นี่

คุณแม่แน่ใจนะคะว่าจะให้ภีมแต่งงานกับเด็กคนนั้น

คุณวรรณยังคงย้ำถามอย่างสงสัย

คุณฉวีมองหน้าสะใภ้ พลางกล่าวว่า

“แกสงสัยอะไร”

“ก็…มันเป็นไปไม่ได้เลยค่ะ พวกเขาไม่ได้รักกัน”

“แกถามแม่หลายครั้งแล้วนะ แม่วรรณ…ถามทุกวัน…ทุกวันจริงๆ แม่ก็ให้คำตอบกับแกแล้ว”

คุณวรรณทำหน้าหนักใจ

“เพราะวรรณหวังว่าจะเปลี่ยนใจน่ะสิคะ”

“เตรียมงานแต่งงานทันที ภายในหนึ่งเดือน จ้างบริษัทจัดงาน…ช่วยกันทุกทาง” นอกจากไม่เปลี่ยนใจยังออกคำสั่ง

“อย่างไรก็ไม่ทันค่ะ แค่เดือนเดียว”

“ต้องทัน”

“แต่ว่า…เอ้อ…แน่ใจนะคะ”

คุณฉวีโบกมือ สีหน้าหนักใจไม่แพ้ลูกสะใภ้

“พอเถอะ เลิกถามประโยคนี้เถอะ”

“ท่าทางคุณแม่ก็ไม่เต็มใจนะคะ”

“แม่บอกแล้วไง แม่ต้องทำในเรื่องที่ถูกต้องสักครั้ง ชดเชยความผิดในอดีต ขอให้แม่สบายใจบ้าง”

“ชีวิตของภีมนะคะ”

“เขาเต็มใจ”

“เขารักและเคารพคุณแม่ เชื่อใจคุณแม่และเชื่อฟังทุกเรื่อง”

“แม่ถึงภูมิใจในหลานชายคนนี้มากที่สุด”

คุณวรรณรู้สึกหัวใจกระตุกเล็กน้อย ในฐานะแม่ก็อยากทำหน้าที่ให้สมบูรณ์

“ภีมยอมทำตามคุณแม่ทุกอย่าง รวมทั้งเรื่องแต่งงานกับคนที่ไม่ได้รัก เราน่าจะมีทางอื่น ทางออกอื่นนะคะ”

“วรรณ…แม่เหนื่อยนะ แม่ไม่สบายใจเลยตั้งแต่เจอสายบัว และยอมตามที่สายบัวขอ ในความไม่สบายใจ แม่รู้สึกโล่งอกบางเรื่อง บางเรื่องที่เก็บไว้นานและทรมาน ใช่…นานจนบางครั้งก็ลืมบ้าง แต่บางครั้งก็ผุดขึ้นมา มันควรจบได้แล้ว และแม่ก็ตัดสินใจแล้ว แกช่วยแม่เตรียมงานด้วย ต้องเสร็จภายในหนึ่งเดือน”

“ไม่แน่ใจเลย กลัวไม่ทันจริงๆ นะคะ”

“แค่งานเล็กๆ เลี้ยงคนรู้จักไม่กี่สิบคน ไม่เกินร้อย อย่างงานวันเกิดแม่ก็จัดเล็กๆ ในโรงแรมที่เรามีหุ้น งานเล็กๆ ง่ายๆ แม่รู้ว่าภีมคงไม่เชิญแขกหรอก”

“ถึงเชิญแขกก็คงแปลกใจนะคะ ไหมแพรเป็นใครมาจากไหน โนเนมไม่รู้จัก แต่งเพื่อรอวันหย่าแท้ๆ”

“ภีมคงดังใหญ่ มีเมียอันดับห้า…ต่อไปก็หก…เจ็ด…แปด”

“อย่าเพิ่งพูดเรื่องนั้นเลย เอาปัจจุบันที่จะถึงก่อน ช่วยแม่จัดงานให้ภีมก่อน”

จำเป็นต้องตอบรับ…และคุณวรรณก็คงเลิกถามเสียที เพราะเวลาแค่เดือน พริบตาเดียวก็ถึงแล้ว

 

ภีมก้าวเข้ามาในห้องลูกสาว ดูว่าลูกสาวหลับหรือยัง

เกษรรายงานว่า

“ยังไม่หลับค่ะ ธรรมดาน่าจะหลับแล้วนะคะ แต่คืนนี้คุณผึ้งกังวล คิดอะไรอยู่น่ะค่ะ เลยยังไม่หลับ”

“มีอะไรต้องคิด”

“เอ้อ…เรื่องคุณพ่อจะแต่งงานใหม่”

“ก็ผ่านมาสามคนแล้ว”

“แต่ตอนนั้นเธอยังเด็กค่ะ ไม่ค่อยรู้สึกอะไร แต่ตอนนี้หกขวบ รู้อะไรเป็นอะไรแล้วค่ะ เธอคงกลัวคนแย่งความรักน่ะค่ะ กลัวว่าแม่ใหม่จะดีกับเธอไหม เธอจะปรับตัวเข้ากันได้ไหม ยิ่งคุณแพรเคยทำให้เธอได้รับบาดเจ็บในตอนพบกันครั้งแรก ภาพพจน์ไม่สู้ดีนะคะ”

ภีมชะงัก กำลังก้าวเข้าใกล้เตียงนอนลูกสาวแล้ว หันมาถามเสียงเรียบๆ

“คำพูดพวกนั้น ความกลัวพวกนั้น ผึ้งพูดเองหรือ เธอไม่ได้เอ่ยนำให้ผึ้งคิดใช่ไหม”

เกษรเป็นฝ่ายชะงักบ้าง พูดมากไปจนทำให้อีกฝ่ายจับผิดได้

หล่อนเอ่ยนำจริงๆ พูดบ่อยๆ ให้เด็กคิด…เพราะตนเองเป็นคนคิดมาก ตนอยู่ใกล้ชิดภีมก็อดหวงๆเขาไม่ได้

“เอ้อ…เด็กมีความคิดด้วยนะคะ โดยเฉพาะคุณผึ้ง เธอคิดมากนะคะ”

“อืม…ที่ผ่านมากับอา กับพรวิไล กับจันทนี ก็ไม่มีปัญหามากมาย”

“เธอมีความคิดแล้วค่ะ โตกว่าเก่าแล้วค่ะ” เกษรเน้น

“ก็ต้องช่วยๆ กันนะ เด็กยังบริสุทธิ์มาก ใส่ๆ เขาไปในหัวแก บางทีก็เป็นยาพิษทั้งนั้น เธอควรรู้ว่าพูดกับผึ้งอย่างไรให้สร้างสรรค์และเป็นบวกมากกว่าเป็นลบ” แล้วเขาก็ได้ยินลูกสาวลุกขึ้นนั่งบนเตียงเรียก

“พ่อขา”

“เป็นไง ทำไมยังไม่นอน”

“กำลังจะนอนค่ะ”

“กำลังหรือ ตาแป๋วขนาดนี้”

“ผึ้งนอนไม่หลับ”

“หรือกลางวันงีบนานไป”

“พ่อขา…ขอกอดหน่อย” พูดพลางโผกอดบิดา

“ได้สิ…ได้” อ้อมแขนอบอุ่น อ้อมแขนแสนรัก สายเลือดผูกพัน เด็กชอบ…ผู้เป็นพ่อก็ชอบ รักบริสุทธิ์นั้นไม่ต้องอธิบายมากมาย ไม่ต้องปรุงแต่งความรู้สึกสักนิด

คนเป็นแม่ทำได้อย่างไร ทำใจได้อย่างไร คลอดลูกไม่กี่เดือนก็บินจากไปคนละประเทศ

น้ำทิพย์จะรู้หรือไม่ว่าลูกน้ำผึ้งน่ารักแค่ไหน เสียดายไม่เห็นพัฒนาการของลูกน้อย คนเป็นแม่พลาดทุกอย่าง

“พ่อกอดผึ้งนานๆ นะคะ”

“เป็นอะไรไป”

“ผึ้งกลัวพ่อจะไม่รัก”

“รักสิ ผึ้งคือดวงใจของพ่อ”

“พ่อจะมีแม่ใหม่ให้ผึ้ง”

แน่ละ…เรื่องไหมแพรไม่ใช่ความลับ เด็กกลัวขาดความอบอุ่นถ้าพ่อแต่งงานใหม่

“ทุกอย่างจะเหมือนเดิม…ผึ้งลูกรัก น้าไหมแพรจะเหมือนน้าพรวิไล น้าจันทนีหรือน้าอุษา ทุกคนจะดูแลผึ้ง จะมีคนรักผึ้งมากขึ้นอีกคน จะมีคนดูแลผึ้งเพิ่มอีกคน”

“แต่ผึ้งไม่ชอบน้าคนใหม่”

“รอทำความรู้จักก่อนดีไหม”

“น้าคนใหม่จะเอาเวลาของพ่อไปหมด แล้วพ่อก็จะลืมผึ้ง ไม่สนใจผึ้งอีกต่อไป”

ใครสอนนี่ ใครพูดนำนี่ ภีมมั่นใจว่าจะเป็นเกษร

“พ่อคนนี้จะไม่เปลี่ยนแปลงอะไรเลย ผึ้งเป็นลูกคนเดียวของพ่อที่พ่อรักที่สุด”

“พ่อต้องรักผึ้งที่หนึ่งเลยนะคะ ใช่ไหมคะ…ผึ้งเป็นที่หนึ่งหรือเปล่าคะ”

“จ้ะ…ที่หนึ่ง”

ดูเหมือนเด็กหญิงจะสบายใจขึ้น ง่ายๆ เลยว่าภีมจะปล่อยปละละเลยความรู้สึกของเด็กหญิงไม่ได้

“นอนนะลูก…อย่าคิดอะไร พ่อรักลูกเสมอ…”

ไหมแพรเดินออกจากธนาคาร หลังจากจัดการเรื่องเงินให้พี่ชายสองล้าน วิทยาเดินตามออกมา ใบหน้ายิ้มแย้ม แม้ใบหน้ามีร่องรอยฟกช้ำดำเขียวก็ตาม แต่รอยยิ้มสดใสผิดกับที่เพิ่งถูกซ้อมมาหลายครั้ง

วิทยาหัวเราะ

“แกดูฉันสิแพร หน้าตามีสง่าราศีขึ้นมาเลยใช่ไหม เมื่อกี้ฉันเข้าห้องน้ำ ฉันรู้สึกว่าฉันดูดีขึ้นมาทันที เงินมันช่วยได้จริงๆ นะ”

“อย่ามีหนี้ก็จะดีขึ้นเองละ”

“ว่าแต่ว่า แล้วร้านของฉันล่ะ ยายบอกว่าแกจะเปิดร้านให้ฉัน ฉันจะขายอุปกรณ์ไฟฟ้า เป็นช่างด้วย”

ไหมแพรโบกมือ

“อย่าเพิ่งเร่งสิ พูดแต่เงิน วันนี้ยังไม่ได้ไปเยี่ยมยายเลย”

“ไป ไปสิ ไปเลย แกไปกับฉันนะ ฉันจะเร่งให้ยายบอกแก หาร้านให้ฉันไวๆ ใจร้อนว่ะ อยากเริ่มต้นชีวิตใหม่”

ไหมแพรขี่จักรยานยนต์ โดยมีพี่ชายซ้อนท้ายมาโรงพยาบาล

ยายสายบัวถูกย้ายออกมาอยู่ห้องพักด้านนอกแล้ว แต่สภาพยังไม่รู้สึกตัว

วิทยากล่าวกับแพทย์ที่รักษาผู้ป่วยว่า

“อ้าว ทำไมยังไม่ฟื้นล่ะ ผ่าตัดตั้งแต่เมื่อวานแล้ว”

แพทย์จะอธิบายอย่างไร วิทยาไม่สนใจฟังหรอก เอาแต่พูดว่า

“หมอต้องช่วยให้ฟื้นสิ เร็วๆ สิ ฉันมีเรื่องต้องพูดกับยาย”

ไหมแพรต้องสะกิดพี่ชาย ห้ามว่า

“อย่ารบกวนคุณหมอ”

“อะไรวะ คนอยากตั้งหลักปักฐาน มีร้านไวๆ เป็นเถ้าแก่เอง เท่ว่ะ”

“พี่วิท”

หมอกับพยาบาลเดินออกไป และภีมก็ก้าวเข้ามา

ภีมหรือ

ทำไมไม่เป็นคมกริช เมื่อคืนก็เถียงกับคมกริช ไม่เข้าใจกัน เขาน่าจะอธิบายและมาง้อหล่อนสิในวันนี้

วิทยาพอเห็นภีมก็มีท่าทางดีใจ ตื่นเต้น รี่เข้ารายงานตัว

“สวัสดีครับคุณภีม หวัดดี…หวัดดีครับ…ท่าน…ท่านมีบุญคุณต่อครอบครัวผม จะให้ผมรับใช้อะไรสั่งมาเลยครับ ผมยอมตายเพื่อท่านเลยครับ”

ใบหน้าภีมแลดูขันและดูแปลกๆ สำหรับวิทยาอาจไม่รับรู้อะไร เพราะอยู่ในอารมณ์ตื่นเต้นที่พบคนรวย แต่ในสายตาของไหมแพร รอยยิ้มของภีมแสดงว่าดูถูก ดูหมิ่น

พี่วิทช่างไม่รู้อะไรเลย

แล้วภีมก็มองหล่อน…พี่กับน้องแตกต่างกัน คนพี่ก้มหัวให้ คนน้องกลับผยอง จะผยองได้นานแค่ไหน

“คนมีบุญคุณอยู่นั่น” ภีมชี้หญิงสาว

วิทยายังคงไม่สนใจน้องสาว เพ่งความสนใจที่ภีมคนเดียว

“ท่านเป็นเจ้าของเงินครับ เงินจะทำให้พวกเราสบาย ยายสบาย ผมสบาย ไอ้แพรก็สบาย”

“ไม่ต้องเรียกว่าท่านหรอก เงินทำให้สบายก็ดีนะ รู้สำนึกก็ดีนะ เก็บๆ เงินไว้บ้างล่ะ ฉันคงไม่แจกเงินบ่อยๆ หรอก”

“ท่าน…เอ๊ย…คุณภีม ครับ…ครับ ต้องเก็บเงินครับ เท่าที่ให้ก็มากพอแล้วครับ ตั้งยี่สิบล้าน”

“นั่นสินะ ยี่สิบล้านแลกกับอะไรบ้าง ต้องมีคนเสียบ้าง ได้บ้าง สำคัญ การพนันไม่ใช่เรื่องดี มีแต่เสียกับเสีย”

“ครับท่าน ไม่ดีเลย”

“แต่ในหัวกำลังคิดว่าจะเอาเงินไปเล่นอีก”

วิทยาผงะ

“ปละ เปล่าครับ”

“มียี่สิบล้านก็หมด”

“ผมไม่กล้าหรอกครับ ผมได้เริ่มต้นชีวิตใหม่เพราะคุณภีม ผมขอรับใช้คุณภีมครับ”

ไหมแพรสะกิดพี่ชาย

“พอเถิดพี่วิท เขารำคาญแล้ว”

วิทยาเบ้ปากแต่ยอมหยุด ภีมกล่าวกับหญิงสาว

“ยังไม่ฟื้นหรือ” หมายถึงคนป่วยที่นอนอยู่บนเตียง

“ค่ะ หมอว่าควรจะฟื้นแล้ว แต่ยายแก่มาก อ่อนแอมาก” เสียงหล่อนแผ่วเบา

ยายต้องฟื้นนะ…ต้องฟื้น

“อืม…เหนื่อยมาชั่วชีวิต พอจะได้สบายก็มาเป็นเสียแบบนี้ น่าสงสารนะ”

หล่อนกำมือแน่น

“ยายต้องทำในเรื่องสมควร อย่างไรยายก็ต้องฟื้น”

“ใช่…ฉันก็หวังเช่นนั้น”

หล่อนกำลังจะพูดอะไร ก็มีเสียงโทรศัพท์มือถือเรียกเข้า ภีมเห็นว่าเป็นเบอร์ของดวงแขจึงรับสาย

“มีอะไร แข”

เสียงดวงแขร้อนรน

“พี่ษาค่ะ พี่ษาอาการไม่ดี เพิ่งออกจากโรงพยาบาลมาพักที่บ้านได้แค่สองสามวัน อยู่ๆ ก็อาการกำเริบ หายใจไม่ออก เจ็บปวดทรมานค่ะ”

“รีบส่งโรงพยาบาลเลย”

“มาถึงโรงพยาบาลแล้วค่ะ แขกลัวเหลือเกิน พี่ภีมรีบมาได้ไหมคะ”

“ได้สิได้ จะไปเดี๋ยวนี้” แล้วหันมาบอกกับไหมแพรว่า “ฉันมีธุระต้องไปแล้ว ถ้ายายฟื้นก็โทรไปบอกแล้วกัน” แล้วเขาก็ผลุนผลันรีบไปทันที

หล่อนได้ยินคำว่า ‘โรงพยาบาล’ เดาว่าคงมีใครเป็นอะไร หรืออาจเป็นเมียอันดับสองของเขา

ทางด้านภีมเมื่อมาถึงโรงพยาบาล ก็เห็นดวงแขตาแดงๆ และกล่าวกับอดีตพี่เขยว่า

“พี่ษาเป็นอะไรไม่รู้ อยู่ๆ ก็เจ็บปวดและหมดสติไป เลยต้องส่งมาโรงพยาบาลค่ะ”

“แล้วตอนนี้”

อุษาโผกอดพี่เขย

“ษาไม่รู้…ไม่รู้”

ภีมกอดหญิงสาวและปลอบโยน

“ษาเป็นคนเข้มแข็ง ษาต้องไม่เป็นไรหรอก”

“แต่…แต่…ที่พี่ษาอาการกำเริบ เพราะรู้ว่าพี่ภีม…พี่ภีม…จะแต่งงานใหม่”

 

Don`t copy text!