เมียอันดับห้า บทที่ 56 : ปาฏิหาริย์

เมียอันดับห้า บทที่ 56 : ปาฏิหาริย์

โดย : โสภี พรรณราย

เมียอันดับห้า นวนิยายออนไลน์แนวชีวิตผสมโรแมนติกคอมเมดี้ใน อ่านเอา ของ โสภี พรรณราย เรื่องราวของ ‘ภีม’ หนุ่มสังคมรูปหล่อที่มีชีวิตรักแบบรักๆ เลิกๆ จนถึงขั้นเจ็ดปีเปลี่ยนเมียไปสี่คน กับ ‘ไหมแพร’ นักข่าวสายสังคมที่ไม่อาจจะปล่อยให้เรื่องแซ่บๆ นี้ผ่านไปได้ และตอนนี้เธอคือคนที่เขาสนใจ หรือเธอจะกลายเป็นเมียอันดับห้าของเขา!!

****************************

– 56 –

ไหมแพรไปโรงพยาบาลก่อนไปทำงาน ถึงเป็นภรรยาภีม นักธุรกิจที่มีกิจการมากมายในเครือ หล่อนยังทำงานเป็นนักข่าวเช่นเดิม

ภีมต้องมาโรงพยาบาลเพื่อเยี่ยมอุษาทุกอาทิตย์ ในหนึ่งอาทิตย์ต้องมาหนึ่งวันไม่เคยขาด ยกเว้นไปต่างประเทศ

วันนี้มาเยี่ยม และได้ยินดวงแขยังคงกระฟัดกระเฟียดและมึนชาต่อพี่สาวเรื่องเดิม

“สร้อยเพชรรูปหัวใจเป็นของแข…ของแข โอ๊ย…แขเสียดาย พี่ษาทำอะไรไม่ปรึกษาก่อนเลย”

พร…เด็กอีกคนที่ดูแลอุษาสะกิดดวงแข

“คุณภีมมาค่ะ”

ดวงแขสะดุ้ง

“ทำไมไม่รีบบอก” แล้วก็หันมายิ้มกว้างกับภีม “พี่ภีมมาเงียบจัง แขกำลังคุยกับพี่ษา คุยกันมาหลายครั้งเรื่องสร้อย”

“พี่ได้ยินแล้ว”

“แขรู้สึกว่าพี่ษาไม่ยุติธรรมเลยที่ยกหัวใจให้คนอื่น คนแปลกหน้าที่เพิ่งแต่งงานกับพี่ภีมน่ะค่ะ”

“เหรอ…แต่เป็นการตัดสินใจของพี่เธอนะ”

“พี่ษาไม่ได้มีสติสมบูรณ์ในการตัดสินใจนะคะ อย่างน้อยควรปรึกษาน้องคนนี้บ้าง”

“สมบัติส่วนตัวของพี่สาวเธอ ไม่ต้องปรึกษาใคร”

ดวงแขชะงัก ว๊ายตายแล้ว ภีมเข้าข้างพี่อุษาชัดๆ

“พี่ภีมเห็นด้วยกับพี่สาวของแขหรือคะ”

“ของเมื่อให้ใคร ก็เป็นของคนนั้น จะเปลี่ยนกี่มือเป็นสิทธิ์ของเจ้าของ”

ขนาดนี้แล้วจะแก้ตัวหรือเถียงอะไรได้อีกล่ะ

คนป่วยพูดขึ้น

“คุณภีมคะ แขแค่อยากปกป้องสมบัติของพี่สาว ช่างเถิดค่ะ ษาว่าษาคิดไม่ผิดที่ยกให้คุณแพร แต่เธอบอกว่าวันไหนหย่ากับคุณ เธอจะคืนษา เธอเป็นคนดีนะคะ”

“โอ๊ย…พูดแต่ปากสิ จะคืนจริงหรือ ฮุบเอาไปเลยสิไม่ว่า” อีกแล้ว ดวงแขโพล่ง

“ก็ไม่เป็นไร เพราะพี่ตั้งใจจะให้คุณแพรจริงๆ เธอไม่ยอมรับและพูดเองว่าจะคืน ถึงไม่คืนก็ไม่เป็นไร”

ดวงแขยักไหล่เซ็งเลย ภีมอยู่ในห้องอุษาครู่เดียวเท่านั้น เวลาต่อมาเขาออกจากห้องอุษาก็แวะมาที่ห้องของยายสายบัว จ้องมองหญิงชราที่ทำให้ชีวิตเขาเปลี่ยนไปหมด

ใครจะคาดคิด หญิงแก่ๆคนนี้นะ กลับมีอิทธิพลต่อนายภีมได้

แต่งงานเมียคนที่ห้า…ตลกที่สุด

“ถ้ายายฟื้น บางทีทุกอย่างอาจเปลี่ยนแปลงได้ในที่สุด”

ฟื้น…

และใช่สิ…ปาฏิหาริย์สินะ ยายสายบัวรู้สึกตัวแล้ว…พยาบาลแจ้งภีม ก่อนเข้ามาว่ามีสัญญาณที่ดีตั้งแต่เช้า ตอนมาให้ยา ตอนนั้นหมอมาดูอาการ เหมือนมือขยับ เหมือนรับฟัง และเวลานี้ก็ลืมตา คนแรกที่เห็นคือหลานเขย สายตาคนแก่ค่อนข้างมั่นใจในตัวภีมมาก

“ยาย…ยายสายบัว”

“หลายเขย…” แม้เสียงจะแผ่วเบาแต่ก็ชัดเจน

“ดีเลยครับที่ยายฟื้นเสียที แพรเธอห่วงยายมาก ผมจะโทรบอกเธอเลย” เขาหยิบโทรศัพท์ แต่หญิงชราโบกมือ

“ไม่ต้อง เดี๋ยวมันก็มา ยายอยากพูดกับแก”

“ผม”

“ขอบใจนะที่รักษาสัญญา”

“มันไม่มีประโยชน์หรอกครับ เพราะเราไม่ได้รักกัน แต่ว่ายายเพิ่งฟื้น ผมยังไม่อยากพูดตอนนี้”

“หลานเขย…ทำความรู้จักแพรมันหน่อย มันเป็นเด็กดีนะ เป็นเด็กดีจริงๆ มันซื่อสัตย์ ไม่คดโกง คนดีตกน้ำไม่ไหล ตกไปไม่ไหม้”

สายตาภีมไม่เชื่อถือ ยายต้องชมหลาน ใครจะว่าหลานเลวล่ะ ขนาดหลานชายวิทยาเล่นการพนัน ผลาญเงินเห็นๆ ยังรักหลานอย่างไม่ลืมหูลืมตา

“ยาย…ยาย” เสียงไหมแพรดังที่หน้าห้อง ตั้งแต่เปิดประตูเข้ามา หล่อนรับรู้จากพยาบาลแล้ว จึงถลาเข้ามาอย่างรวดเร็วด้วยความดีใจ

ภีมเห็นหล่อนจึงถอยออกมาสองก้าว

ไหมแพรร้องไห้

“ยายจ๋า…ยาย…แพรดีใจจริงๆ”

“ดีใจแล้วทำไมต้องร้องไห้”

“น้ำตามันไหลออกมาเอง ยายต้องไม่เป็นไรนะ ยายต้องอยู่กับแพรไปนานๆ อยู่กับแพร”

“แต่งงานแล้วยังพูดแบบเด็กๆ แกก็อยู่กับผัวแกสิ ผัวแกอยู่ทั้งคน เขาดูแลยายดีก็ดูแลแกดีด้วย”

ไหมแพรเหลือบมองภีมเล็กน้อย แล้วไม่สนใจ พูดกับยายต่อ

“แพรมีเรื่องมากมายจะพูดกับยาย”

“แกก็พูดมากทุกวันแล้ว”

“ยายได้ยินหรือจ๊ะ”

“ได้บ้าง ไม่ได้บ้าง”

“เรื่องพี่วิทมีเมียล่ะยาย พี่ดาน่ารักมากเลยนะคะ เธออายุมากกว่าพี่วิทปีสองปี แต่หน้าอ่อนกว่าและเคารพพี่วิท ยอมเรียกพี่วิทเป็นพี่ด้วย ยายได้หลานสะใภ้ดีๆมาคนแล้วนะ”

“และได้หลายเขยดีๆมาคนเหมือนกัน”

“ยาย” อยากจะแก้ข่าวเรื่องหลานเขยดีๆ

“ยายเหนื่อย อยากพัก”

ในณะนั้นพยาบาลมาให้ยา ไหมแพรจึงหันมาหาภีม

“ตอนยายรู้ตัว คุณอยู่กับยาย ยายพูดอะไรกับคุณคะ” หล่อนถาม

“ก็ขอบใจที่ฉันรักษาสัญญา”

“คุณคงทรมานใจเหมือนกันนะ”

“ปัญหาต้องค่อยๆแก้ ปัญหาของเราต้องแก้ไขแน่นอน แต่คงไม่ใช่เร็ววันนี้”

“ค่ะ…ขอบคุณที่ให้เวลากันและกัน”

 

วันนี้ไหมแพรเลิกงานเร็ว กลับมาถึงบ้านและพบว่าเกษรกำลังจะไปรับเด็กหญิงกุลธิดาที่โรงเรียน

หล่อนจอดรถจักรยานยนต์ไว้ที่ริมโรงจอดรถ ขณะนั้นเกษรจะมาขึ้นรถที่บ้าน และอรัญพิ่งกลับจากทำงาน ลงมาจากรถ อรัญทักไหมแพร

“จักรยานยนต์นี่อันตรายนะครับ”

“ชินแล้วค่ะ”

“เนื้อหุ้มเหล็กแท้ๆ”

“แต่คล่องตัวดีค่ะคุณอรัญ วันนี้กลับเร็วนะคะ”

“ครับ ไม่มีงาน และผมก็ไม่ค่อยถนัดเรื่องงานเท่าไหร่ แต่ถนัดเรื่องรถ ซื้อรถเก๋งสักคันสิครับ”

“โอ้โห พูดเหมือนคันละร้อยสองร้อย ไม่มีเงินหรอกค่ะ”

“เงินพี่ภีมไง”

“ไม่ละค่ะ เปลืองค่ะ”

“งั้นรถที่บ้านตั้งหลายคัน เอาไปใช้เลยครับ”

“ไม่…ไม่ดีกว่าค่ะ ฉันไม่อากแตะต้องอะไรในบ้านนี้ เดี๋ยวจะเจอข้อหาขโมยอีก”

อรัญหัวเราะ

“นั่นสิครับ ดูไม่ออกว่าคุณจะเป็นคนขี้ขโมย”

แล้วไหมแพรก็พูดกับเกษรที่กำลังเปิดประตูรถตู้ เป็นรถประจำที่ไปรับเด็กหญิง มีคนขับรถอีกคันที่ประจำบ้านสำหรับคุณย่าคุณวรรณจะเรียกใช้ คนรถหนุ่มกว่านายปันมาก นายปันอายุราวห้าสิบและขับประจำให้ภีม คนนี้ใครๆก็เรียกใช้ได้ ไหมแพรเพิ่งรู้จักชื่อตอนเกษรเรียกว่า ‘สุข’

“คุณษร ฉันไปรับหนูผึ้งด้วยนะ”

เกษรทำหน้าไม่พอใจ

“เอ๊ะ คุณจะไปทำไม ษรรับของษรมาเป็นปีๆแล้ว”

“พอดีวันนี้ฉันเลิกงานเร็ว อยากเห็นโรงเรียนของเด็ก อยากทำความรู้จักกับเด็กด้วย”

“คุณผึ้งไม่ชอบคุณนะ”

“ฉันจึงต้องทำความรู้จักกับเด็กไงล่ะ”

“แต่ว่า…”

รู้สึกเกษรจะพยายามกีดกันไม่ให้ไหมแพรสนิทกับลูกเจ้านาย

อรัญจึงพูดแทรกว่า

“เกษร…คุณแพรเป็นแม่ชองผึ้งแล้วนะ คุณแพรอยากไปด้วยก็ไปสิ”

เกษรพึมพำอะไรเบาๆ ได้ยินคนเดียว แล้วยอมขยับที่ให้ไหมแพรขึ้นมานั่งบนรถด้วย โดยถามไหมแพรก่อนว่า

“ให้ษรไปนั่งหน้าไหมคะ”

“ไม่ต้องหรอก นั่งด้วยกันนี่ละ”

พอรถแล่นออกจากบ้านและแล่นไปบนถนน ไหมแพรสังเกตว่าพี่เลี้ยงของเด็กหญิงกุลธิดามีกิริยาอึดอัด ไม่ค่อยพอใจ จึงคุยกับคนขับรถแทน

“ชื่อสุก สะกดด้วยกอไก่หรือขอไข่”

“กอไก่ครับ”

“ขับรถรับเด็กๆทุกวันหรือ”

“ไม่ทุกวันครับ ถ้าคุณท่านเรียกใช้ ผมจะไปขับรถให้คุณท่านบนตึกครับ คุณษรขับรถไปรับเองได้ครับ บางครั้งก็ใช้บริการรถโรงเรียนครับ”

“อ๋อ ไปไกลไหม”

“โรงเรียน…” คนขับบอกชื่อโรงเรียนซึ่งเป็นชื่อโรงเรียนนานาชาติและไม่ไกลจากบ้านนัก

เกษรเหยียดปากคิดในใจว่า นี่หรือเมียคนที่ห้าของคุณภีม คุณนายห้านะ คุยกับคนขับรถอย่างสนิทสนม ตนเป็นพยาบาลพี่เลี้ยงคุณผึ้ง ยังวางท่าเว้นระยะกว่าเจ้านายเสียอีก

พอมาถึงโรงเรียน ครูพาเด็กหญิงมาส่งถึงรถอย่างคุ้นเคย และทำให้รู้จักไหมแพร ครูทักทายไหมแพรว่า

“สวัสดีค่ะคุณแม่ เห็นภาพคุณแม่ถ่ายคู่กับคุณภีมในหนังสือพิมพ์ค่ะ”

ใช่สิ งานแต่งงานหล่อน มีภาพข่าวลงหนังสือพิมพ์หลายฉบับ คนถูกทักได้แต่ยิ้มแห้งๆ

เด็กหญิงเห็นไหมแพรก็รู้สึกไม่ค่อยสบอารมณ์นัก แต่ตามมารยาทและต่อหน้าครูจึงยกมือไหว้ และขยับขึ้นมานั่งบนรถ

ชักคับแคบแล้ว รถตู้ออกกว้างขวาง ไหมแพรจึงขยับไปนั่งด้านในแถวที่สอง แถวแรกจึงเหลือเกษรกับเด็กหญิง

“เอาอะไรมาเยอะแยะ” ไหมแพรถาม

“เดี๋ยวก็เห็นเองละค่ะ” เกษรตอบ

เห็นเองหรือ…ก็ได้ ที่วางอยู่เบื้องหน้าที่นั่งกว้างขวาง มีวางทั้งเครื่องดื่มและอาหารว่าง

เกษรพูดกับเด็กหญิงว่า

“หิวมากสินะคะ พี่ษรเตรียมของว่างมาเยอะเลยค่ะ มีขนมปังไส้หมูแดง มีแซนด์วิชทูน่า มีซาละเปาไส้เผือกกับไส้ครีมไข่เค็ม ส่วนเครื่องดื่มเป็นนมสด กับโกโก้ร้อนเย็น ได้ทั้งนั้นค่ะ”

โอ้โห…อาหารว่างเตรียมมารับเด็กหญิงมากมายให้เลือก มันเยอะเกินไปหรือเปล่าเนี่ย แล้วเด็กหญิงกลับเบ้ปากโวยวายว่า

“โอ๊ย อีกแล้วหรือ ของน่าเบื่อ น่าเบื่อที่สุด ไม่เห็นอยากกินเลย พี่ษรเอาอะไรมาเนี่ย ไม่ชอบค่ะ ไม่ชอบ”

เกษรรู้สึกเสียหน้าเพราะไหมแพรได้ยิน

“เอามาเยอะให้เลือกแล้วนะคะ”

“แต่ผึ้งเบื่อนี่นา”

“แล้วคุณผึ้งอยากทานอะไรล่ะคะ”

“ก็นึกไม่ออก อร่อยๆน่ะ”

“เอาเถอะน่า ทานสักนิดนะคะ อุตส่าห์เตรียมมาแล้ว”

เด็กดื่มแต่โกโก้เย็นเพราะกระหาย อย่างอื่นไม่ยอมแตะต้องเลย

“งั้นเดี๋ยวกลับบ้าน ไปหาของกินในครัวกันนะคะ ก่อนอาหารเย็น ไม่งั้นคุณผึ้งหิวแย่เลย”

 

วิทยาพากานดามาแนะนำกับยายสายบัว ทันทีที่รู้ว่ายายฟื้นแล้วก็อยากอวดเมียทั้งสวยทั้งเก่ง

“กานดาจ้ะยาย เมียฉันเอง”

กานดายกมือไหว้ ยายสังเกตว่ากานดาเป็นคนอย่างไรก็พึงพอใจ

“ได้เมียแบบง่ายๆแน่ะ ขอบใจที่ไม่รังเกียจวิทมัน ขอให้ช่วยกันทำมาหากิน”

“ดามันลูกกำพร้า ขยันนะยาย หาเงินเก่ง เป็นแม่ค้าขายเสื้อผ้าในตลาดนัด บางทีก็ไปเช้า บางทีก็ไปเย็น ส่วนใหญ่ขายตอนเย็น คนเดินตลาดเยอะดี ตอนเช้ามาก็ช่วยงานในร้าน ฉันสบายขึ้นเยอะเลยยาย” วิทยาตอบแทนเมีย กานดาพูดเสริมว่า

“ดาอยู่กับพี่วิทเพราะเห็นว่ามีหลักฐานมั่นคง มีร้านเป็นของตัวเอง ดาอยากมีคนดูแลเพราะตัวคนเดียว คุยๆกับพี่เค้าแล้วถูกชะตา เพิ่งรู้ว่าอายุมากกว่าพี่เค้า”

“อายุมากกว่าสองปีหรือจะกี่ปีก็ไม่ใช่ปัญหา สำคัญอยู่ที่รักกัน ช่วยกันทำงาน ช่วยให้ชีวิตมันดีขึ้น”

“ดามันเก่งจ้ะยาย มันมีเงินเก็บเป็นแสนเลยนะ” วิทยาว่า

“ดา…ยายไม่มีสมบัติให้วิท” ยายพูดกับหลานสะใภ้ “แต่ยายก็ทำทุกอย่างให้มันมีจนได้ ร้านของมันก็เพราะน้องสาวของมันเสียสละถึงได้มา แต่มันก็ต้องคุ้ม ต้องดีกับน้อง ต้องขยันขันแข็ง อดทน ฝากวิทมันด้วย”

“ดาจะช่วยดูแลพี่วิทให้จ้ะยาย”

“ถ้าพวกแกสองคนทำมาหากิน มีบ้านแล้ว ก็ไม่ต้องกังวลแล้ว”

“โอ๊ย…ยาย” วิทยาร้องขึ้น “พูดเหมือนฉันเป็นเด็กสองขวบ ต้องให้เมียดูแล”

“ใช่สิ เพราะยายไม่ไว้ใจแก”

“ไอ้เรื่องไม่ดี ฉันเลิกแล้ว

“มันต้องเลิกถาวร ระยะยาว ยายถึงจะเชื่อแก”

วิทยาคอย่น

“ตอนนี้ฉันมีร้านของตัวเอง มันเกินกว่าที่เคยฝัน แถมยังมีเมียอีกคน ฉันเป็นคนดีแล้วยาย”

“อย่าดีแต่พูด ต้องทำให้เห็น”

“อย่ารบกวนยายมากไปสิพี่วิท ดูยายเหนื่อยๆนะ ให้ยายพักผ่อนเยอะๆ” กานดาพูดกับสามี

สายบัวพยักหน้าช้าๆกับตัวเอง เมื่อได้ยินกานดาพูด หลานสะใภ้คนนี้ใช้ได้เลย



Don`t copy text!