ขอบฟ้าจรดขอบน้ำ บทที่ 39 : น้ำลายงูเหลือม

ขอบฟ้าจรดขอบน้ำ บทที่ 39 : น้ำลายงูเหลือม

โดย : กฤษณา อโศกสิน

ขอบฟ้าจรดขอบน้ำ บทสรุปของความรักที่ดูเหมือนจะเป็นไปไม่ได้ของสมุทรไทและบนฟ้า นวนิยายยอดนิยมในอ่านเอา จากปลายปากกาของกฤษณา อโศกสิน ศิลปินแห่งชาติสาขาวรรณศิลป์ นิยายออนไลน์ ที่ อ่านเอา อยากให้คุณ อ่านออนไลน์

***************************

– 39 –

ตอนที่หล่อนค่อยๆบิดก้านประตูก้าวเข้าไปนั้น…ปู่กับย่าตื่นพอดี

เสียงย่าถามงึมงำ

“นี่ตีเท่าไหร่แล้ว”

“ตีหนึ่งเองย่า” เสียงที่ตอบกลับมาใสเบาราวเสียงนิ้วดีดแก้วเจียระไน

“แล้วจะต้องทายาอีกไหม” ย่ายังคงห่วงใย

“ทาค่ะ…เดี๋ยวพี่ไททาให้”

ย่าก็เลยพลิกตัวเงียบ…มิว่ากระไร

แสงไฟจากห้องข้างนอก แลบเข้ามาเมื่อหลานเปิดประตูกลับออกไปห้องน้ำ เพียงครู่ใหญ่ก็กลับเข้ามาพร้อมกลิ่นหอมกำจายจาง…แล้วจึงกลับออกไปอีก คราวนี้ปิดประตูสนิทแน่น กันเสียงโต้ตอบลอดเข้ามา

ทั้งปรายและสมุทรไทต่างก็เดินแถวเข้าห้องน้ำ

“เหนื่อยว่ะ แต่มันเป็นบ้า” พี่ชายคนที่สามบอกเพื่อนหนุ่ม

“สงสัยมึงจะเปลี่ยนใจแล้วมั้ง” อีกฝ่ายก็เลยถามไถ่ขณะเปิดชายเสื้อนอนน้องบนให้สูงขึ้นเหนือสะโพก “ชอบน้องเยียแล้วละซี”

แต่ปรายก็ไม่ตอบ ปล่อยให้เป็นปริศนา

ชายหนุ่มก็เลยก้มลงสนใจแผ่นเนื้อสีม่วงซึ่งกำลังช้ำได้ที่ แต่สีที่เคยเข้มกลับจางลงไป

“ค่อยยังชั่วขึ้นมั่งไหมน้อง…กดแบบนี้ยังเจ็บอยู่ไหม”

“เกิดชาติหน้า กูขอให้ได้แฟนเอาใจขนาดมึงก็พอ” ปรายสอดตัวเข้าใต้ซองผ้านวม หากตายังคงสว่าง มองดูเพื่อนทายาที่ขาข้างซ้ายของน้องสาวอย่างเห็นเป็นธรรมดา ไม่ตื่นตาตื่นใจเหมือนวันที่เปิดชายแพรขึ้นดูรอยฟกช้ำเป็นครั้งแรก

“อ้าว…ก็แล้วชาตินี้ มึงจะไม่มีแฟนเอาใจเลยหรือไง” สมุทรไทก็เลยถามหัวเราะๆ หากก็ไม่เงยหน้าจาก ‘นวดแล้วคลึง’

“อาจจะน้องบนคนเดียวที่โชคดี” ปรายว่า “ใช่ไหมน้อง…คืนนี้น้องกูต้องได้น้ำลายงูเหลือมหรือไงซักอย่างแน่เลย ไม่งั้นไม่ดูท่าว่าจะไม่ง่วงทั้งคืนขนาดนี้”

“พี่ปราย-ย-ย…ก็แล้วน้องเยียของพี่ไม่มีน้ำลายงูเหลือมหรือไง เห็นเต้นยังกะจ้าวเข้า” น้องสาวก็เลยศอกกลับ

“อ้าว…เอาแล้วไง…อย่าทำเล่นไปนาน้องนา…น้องเยียนั่นก็ใช่ว่าไม่มีเขี้ยวไม่มีน้ำลายนาน้อง” ปรายทำเสียง

“แล้วพี่ปรายชอบเขาป่าว…เห็นม้วนตัวจนจะเป็นเกลียว”

“แกล้งให้มันเสียวเล่นไปงั้นเอง ฮ่าฮ่า…” ปรายทำเสียงไม่เอาจริงตามอัชฌาสัยของเขา

“จริงง่ะ”

“จริงไม่จริงก็คอยดู” พี่ชายเริ่มง่วง

ชายหนุ่มกดครั้งสุดท้ายพลางถาม

“ยังเจ็บอยู่อีกไหมน้อง”

“ก็ยังเจ็บค่ะ…แต่ไม่ค่อยมาก” อีกฝ่ายตอบตามที่เป็นจริงเหมือนเคย

“นี่ถ้าไม่มีกู…มึงจะยังอยู่ท่าเดิมไหมวะไท” อีกฝ่ายผู้กำลังหลับตาส่งเสียง พลางก็แน่นิ่งเงียบสนิท

สมุทรไทก็เลยดึงชายเสื้อนอนของหล่อนลงมา พลางปิดหลอดยา โอบเอาดวงหน้าเข้ามาจุมพิตอย่างสนิทเสน่หา แล้วพาไปยังประตู ค่อยๆบิดก้านเหล็ก

บนฟ้าก็เลยจูบเขาอีกครั้ง

“กู้ดไนท์นะคะพี่”

“นอนให้อิ่มนะน้อง ไม่ต้องรีบตื่น”

ดวงตาสองคู่ได้แต่สบกันอย่างชื่นบาน

ตรงกันข้ามกับยาเยียผู้เมื่อถึงห้องแล้วอาบน้ำเข้านอนโดยไม่พูดจากับพี่ชาย

แต่โยธีถามออกมาประโยคหนึ่ง

“เป็นไง เพื่อนพี่ ถูกใจน้องไหม”

“ไม่ถูก” อีกฝ่ายตอบสะบัดๆ เพียงเท่านั้นก็หมุนมือบิดเข้าข้างใน

สักครู่จึงกลับออกมาพร้อมชุดนอน อาบน้ำเสร็จก็ทำหน้าบึ้งเดินผ่านเข้าห้อง นอนเตียงเล็กที่แยกออกจากห้องด้านในมีประตูกั้น หันหลังให้โดยไม่พูดจา แม้เมื่อโยธีอาบน้ำกลับมาแล้ว ก็ทำเป็นหลับ

ได้ยินแต่เสียงเขาเปรยเบาๆขณะผ่านเข้าข้างในที่มีสองเตียง…บิดากับเขา

“อย่าเอาเลยว้า…คนนั้นน่ะ…มันจนกว่าเยอะ”

แต่ไม่มีเสียงตอบโต้กลับมา

จนกระทั่งหกโมงเช้า พ่อตื่นนานแล้ว แต่งตัวเรียบร้อย ออกมานั่งกดไลน์ โยธีตื่นทีหลัง แลเห็นยาเยียกำลังทอดไข่ดาว เบคอน ต้มกาแฟ ก็เลยถาม

“แล้วนี่ทำไมถึงตื่นชะเช้า”

“นอนไม่หลับ” น้องสาวตอบอย่างง่ายและสั้น

“จริงอ่ะ” พี่ชายทำเสียงสัพยอก

หากก็ไม่มีคำตอบกลับมานอกจากสีหน้าเคร่งขรึมไร้ร่าเริง ไม่ดูบันเทิงเหมือนเมื่อคืน

“เธ่อเอ๊ย…น้องเอ๊ย…จะไปมัวเพ้อพกสะทกสะเทือนกะมันอยู่ทำมั้ย ในเมื่อดูก็รู้ว่ามันไม่เคยไยดีน้องเลย”

ยังไม่ทันขาดคำ ยาเยียก็ปล่อยมือจากจับเหยือกกาแฟที่เตรียมรินลงถ้วยสามใบ เดินเร็วๆไปห้องน้ำ ปล่อยให้พี่ชายจัดการต่อ

พ่อก็เลยถามเบาๆ

“เมื่อคืนเป็นยังไง”

“เสียดาย…พ่อไม่ได้ไปด้วย…มันขนาดหนักเหมือนกัน นานๆปล่อยผี”

“ขี้เกียจดิ้น” ยงยุทธส่ายหน้า “กระดูกกระเดี้ยวมันไม่อำนวย เดี๋ยวเกิดซวยขึ้นมามันพลิกซะนิดเดียว…ไม่คุ้มกัน”

โยธีก็เลยพยักหน้าเห็นด้วย พลางยกถ้วยกาแฟกับจานไข่ดาว เบคอน มาวางตรงหน้า

“ไม่ต้องรีบหรอกพ่อ…กว่าจะออกไปก็เก้าโมงครึ่ง…ออกไปก็แค่ไปดูภาพกับเดินซื้อของ…พ่ออยากซื้ออะไรไปฝากแฟนก็ซื้อเลยนะ” ลูกชายเห็นใจบิดาเนื่องด้วยเป็นเพศเดียวกัน รสนิยมเรื่องรักใคร่ก็ไม่ต่างกันมาก ดังนั้น จึงมักไม่พูดจาพาดพิงไปถึงหญิงอีกคนต่อหน้าน้องสาว ต้องถึงคราวอยู่ด้วยกันสองต่อสอง จึงจะพูดจาคล้องจองถ้อยทีถ้อยเห็นใจกัน “มันจะกระทบกระเทือนมั่งก็ชั่งมัน”

ยงยุทธก็เลยยิ้มๆ…อาบน้ำแต่งตัวเสร็จแล้วก็สบายแล้ว…นั่งกดไลน์ไปเรื่อยๆ คุยทางไกลกับหญิงวัยสี่สิบกว่าของเขา บอกกล่าวรายละเอียดอย่างยิบย่อย  ไม่ค่อยให้อีกฝ่ายไต่ถาม ยามเมื่อเห็นของใช้ เครื่องสำอาง น้ำหอม เสื้อผ้า ก็จะแอบถ่ายรูปส่งไปถามไถ่ว่าอย่างนี้อย่างนั้นชอบหรือไม่ แต่ต้องทำยามลูกสาวเผลอ มัวพร่ำเพ้ออยู่กับสมุทรไท

“ท่าทางน้องเยียอารมณ์ไม่ดี” ยงยุทธจิบกาแฟ พลางพึมพำ

“ก็…มันติดใจนายไท” ลูกชายเบาเสียงลงเช่นกัน

“เฮ้อ” พ่อได้แต่ถอนใจยาว แววตาเช้านี้มีกังวล “มันก็แสนเฉลียวฉลาดนี่นา รู้ไหมว่า ได้มันไปก็…หนึ่ง…จน…ถึงจนไม่มากก็ไม่มีเงินใช้อย่างที่อยากมี สอง ศักดิ์ศรีเกียรติยศในสังคมก็ไม่ถึงขั้นจะเป็นอะไรได้มากนอกจากอาจารย์..ถึงเป็นอาจารย์ดี เก่ง…ก็แค่นั้น เงินก็มีแต่เงินเดือน สอนมากก็ได้เงินมากหน่อย…ไม่เหมือนปราย…มันขายเหล็กวันเดียวได้มากกว่าเงินเดือนอาจารย์ร้อยเท่า”

“ใช่…ปรายก็ดีออก…มันเป็นมันสมองของบริษัท น้องเยียไม่เอาก็โง่ตาย”

ยงยุทธนิ่งไปอึดใจเต็ม จึงถามคำถามที่ตนเองก็กลัวๆกล้าๆ

“แล้วปรายจะเอาน้องเยียจริงหรือเปล่าล่ะ”

คราวนี้ โยธีเป็นฝ่ายนิ่งบ้าง

ก็พอดีได้ยินเสียงประตูห้องน้ำเปิด ยาเยียแต่งตัวเรียบร้อยเดินออกมา…ครั้นแล้วก็ผ่านหน้าไปเข้าห้องนอนด้วยสีหน้าไม่ผ่อนคลาย

พ่อกับลูกชายจึงได้แต่มองตากัน

พร้อมกันนั้น ต่างก็จิบกาแฟเฉยอยู่เป็นครู่

จู่ๆพ่อก็พึมพำ

“ภาวนาขอให้ปรายมันชอบจริง”

“แต่ผมไม่การันตีนะพ่อนะ” โยธีบอกบิดาอย่างไม่แน่ใจในอัชฌาสัยของเพื่อนสนิท “คือแม้ว่าเราจะชอบกันมาก เคยไปไหนไปกันมาแต่เด็ก ถึงโตแล้วก็ยังติดต่อไปมาหาสู่ แต่ก็ยังขาดตอนไม่เหมือนไทกับปราย มันไปเรียนที่เดียวกัน มันอันหนึ่งอันเดียวกันมากกว่าผม…อาจจะค่อนข้างมากในระยะหลังๆ…นี่ไง ผมกับน้องบนก็เลยห่างกันมาก”

ยงยุทธฟังลูกเล่าแล้วเข้าใจ

เขาค่อนข้างเสียดายบนฟ้าครามครัน

“มาคราวนี้ เท่ากับโชคช่วยสมุทรไท” ยงยุทธเอ่ยต่อ

“ไม่ใช่แค่คราวนี้หรอกพ่อ” โยธีหงุดหงิดใจไม่น้อยเช่นกัน “มันมากันตั้งแต่คราวก่อน ไปเรือสำราญด้วยกันตั้งสิบเอ็ดสิบสองวัน…ไอ้สามมุขยังตีนายไทไม่แตกทั้งๆมันรู้จักน้องบนก่อนสักพักใหญ่เหมือนกัน”

ต่างคนต่างก็เสียดายหญิงสาว ทายาทเศรษฐีอุตสาหกรรมค้าเหล็ก

“นายไทคงทำบุญมาดี ถึงได้คู่รวย ทั้งๆตัวเองก็ไม่มีอะไร”

“พ่อว่างั้นหรือ” โยธีถามอย่างไม่แน่ใจ

 

Don`t copy text!