เทพารักษ์ภัสดา บทที่ 24 : เดินหน้าง้อ

เทพารักษ์ภัสดา โดย กุลวีร์ นวนิยายสนุกๆ ที่อ่านเอานำมาให้อ่านใน www.anowl.co กับเรื่องราวของเทพารักษ์ผู้มีสัตย์ว่าจะรักเพียงหนึ่ง ต้องลงมาใช้ชีวิตเยี่ยงมนุษย์เพราะหญิงสาวผู้เปลี่ยนหัวใจเขาตลอดกาล ภารกิจพิชิตใจจึงเริ่มต้น ท่ามกลางความวุ่นวายของเพื่อนบ้าน และบททดสอบของความรักที่ไม่ใช่แค่เรื่องบนเตียง

“ทำไมไม่เก็บข้าวเก็บของ ขนเสื้อผ้าไปอยู่บ้านหลังนั้นเลยล่ะ”

หล่อนเอ่ยประชดคนที่ยกแก้วใส่น้ำเย็นมาให้

ถ้าเขาทำจริงตามที่พูด แพรพิไลคงจะใจหายเหมือนกัน

“ผมอยากอยู่กับคุณแพรที่นี่” เวธัสเฝ้ารอหล่อนเปิดประตูเข้ามาในบ้าน ยื่นมือคว้าถุงใส่อาหารมาถือให้แทน หลังจากหล่อนหยิบแก้วน้ำไปแบบไม่ค่อยเต็มใจนัก “ถ้าที่อื่นไม่มีคุณแพร ผมก็ไม่ไป”

“แต่นายไม่เห็นด้วยกับฉัน ยิ่งต่อหน้าคนที่ฉันไม่ชอบ นายไม่คิดเข้าข้างฉันเลย”

แพรพิไลจะเดินเข้าครัว แต่ถูกเขาฉุดแขนให้ไปทางโซฟา “นี่คุณจะทำอะไร”

“นั่งพักก่อน กลับมาเหนื่อยๆ ไม่ใช่รึ ผมเทอาหารใส่จานให้เอง”

แพรพิไลไม่ดื้อดึง ยอมทำตามคำของเขา

“ตอนนี้ฉันยังไม่หิว”

สิ้นเสียงของหล่อน เขาก็มาพร้อมกับผ้าชุบน้ำเย็นในมือ ยื่นส่งให้หญิงสาว

“อะไรของคุณอีกล่ะ” หล่อนมองด้วยความไม่เข้าใจ

“ผ้าเย็นให้เช็ดหน้าเช็ดคอจะได้สดชื่นขึ้นมาบ้าง ผมเห็นหน้าตาคุณแพร สงสัยจะเหนื่อยจากการเดินทาง”

“คุณสนใจฉันด้วยเหรอ”

“ผมสนใจตลอดเวลา แต่คุณแพรไม่เห็นเองมากกว่า” เขาส่งยิ้มให้

ยิ่งได้ยินถ้อยคำจากปากเขา ภายในอกด้านซ้ายของแพรพิไลก็เริ่มพองฟู แต่ยังมีท่าทีนิ่งเฉย

“ฉันเดินทางแบบนี้จนชินแล้ว ไม่เหนื่อยหรอก”

หล่อนไม่ค่อยจะเหน็ดเหนื่อยสำหรับการไปและกลับจากบ้านกับบริษัท หากเหนื่อยหน่ายกับปริมาณงานที่เยอะแยะในช่วงนี้

“แต่หน้าตาคุณแพรฟ้องว่าไม่สบายใจ คงเครียดกับงานใช่รึไม่” เขาเดาใจหล่อนถูกต้อง “ผมมีวิธีให้หายเครียด ลองดูไหมล่ะ”

เวธัสยังจดจำคำแนะนำของหญิงชราได้ดี หากภรรยามีท่าทีเหนื่อยหน่ายหรือเครียดจากการทำงาน สามีต้องช่วยให้หายเครียด

“คุณอยากทำอะไรก็ทำเถอะ จะมาวุ่นวายกับฉันทำไม แค่เจองานทั้งวันก็แย่พอแล้ว”

เขาไม่ฟังคำของหล่อน ทำหน้าทำตาให้ดูตลกพร้อมท่าทางทะเล้นซึ่งเห็นมาจากในจอโทรทัศน์ จนเริ่มได้ยินเสียงขบขันของหญิงสาว

“ถ้าคุณอยากจะทำตัวบ้า ก็ไปบ้าไกลๆ ฉัน”

“คุณแพรยิ้มได้แล้ว ผมดีใจที่ทำให้คุณแพรยิ้มได้”

แพรพิไลเพิ่งรู้ตัวว่ากำลังเคืองขุ่นคนตรงหน้าจึงรีบหุบยิ้ม แล้วสะบัดหน้าหนี มองไปทางที่ไม่มีเขา

“ยังโกรธกันอยู่ใช่ไหม”

“ฉันไม่ได้โกรธคุณ” หล่อนยังไม่มองหน้าเขา

“ถ้าพูดจริงก็มองตาผมสิ”

แพรพิไลยังนิ่งเฉย “เอาใจกันแค่นี้ อย่าคิดว่าฉันจะหายโกรธง่ายๆ”

“ผมต้องทำยังไงรึ คุณแพรจะได้หายโกรธกัน”

“คุณก็เชื่อฉันบ้างสิ”

“แต่ผมคิดว่ายายเอี่ยมไม่ได้โกหกพวกเรา”

“ถ้ายังคิดแบบนั้น อย่ามาพูดกันอีกเลย” หล่อนหัวเราะในลำคอ

เวธัสผละไปทางห้องครัวจนหญิงสาวต้องเหลียวมองตามหลังเขาไป พลางคิดในใจว่าอาจพูดแรงจนเขารับไม่ได้

ถ้าเขาไปจากที่นี่จริงๆ เพียงแค่คิด ใจหล่อนก็โหวงเหวงพิกล

พอไม่นาน เขาก็ก้าวขาออกมาจากครัวพร้อมกับรอยยิ้มและของบางสิ่งที่แอบไว้ทางด้านหลัง

เวธัสยื่นสิ่งที่ยายเอี่ยมเป็นผู้สนับสนุนและออกทุนไว้ตรงหน้าหล่อน “ผมให้คุณแพร”

“ให้ฉันทำไม” แพรพิไลจ้องมองกุหลาบแดงหนึ่งดอก ผูกโบสีชมพูไว้ที่ก้าน หากใจชื้นขึ้นมาที่เขายังคงอยู่ด้วยกัน

“ผมง้อคุณแพร”

“ทำไมไม่เป็นช่อล่ะ” หล่อนสวนทันควันเพื่อหลบเลี่ยงความหวั่นไหว

“ดอกเดียวเพื่อให้รู้ว่าผมยึดมั่นแค่นางเดียวตรงหน้านี้”

แพรพิไลลุกขึ้นยืน ยังไม่ยอมรับดอกไม้จากเขา ทั้งที่ถ้อยคำนั้นเพิ่มความหวาบหวามในอก

“แค่ดอกเดียวคิดว่าสาวจะหายงอนเหรอ จำไว้ด้วยนะ”

เวธัสยิ้มมีเลศนัยเอ่ยอย่างหน้าตาเฉย “ผมไม่ได้ใช้ง้อสาว ผมกำลังง้อเมียที่มีแค่คนเดียวต่างหาก”

หล่อนถลึงตาใส่เขาเพื่อให้หยุดพูดถึงเรื่องคืนนั้น ก่อนจะเดินออกมาให้ห่างกัน โดยขณะก้าวขาก็ยกมือปิดหูทั้งสองข้าง จนเวธัสต้องเดินตามหลังพร้อมทั้งอ้อนวอน

“หายโกรธผมเถอะนะ ขอร้อง ได้โปรดอย่าเป็นเยี่ยงนี้ต่อกันเลย”

เขาพูดไม่หยุดปาก ยามเดินตามอยู่ไม่ห่าง

แพรพิไลอยากให้คนข้างหลังหยุดส่งเสียงหนวกหูเสียทีจึงชะงักขาแล้วหันหน้าไปต่อว่าเขา แต่กลายเป็นต้องชนเขาเข้าอย่างจัง

เวธัสรีบคว้าตัวหล่อนไว้ในอ้อมแขนเพื่อไม่ให้ล้มลงไป ทั้งที่มือข้างหนึ่งยังถือดอกกุหลาบ

“คุณแพรหยุดเดินทำไมรึ”

“แล้วคุณจะเดินตามฉันทำไมล่ะ” ใบหน้าที่อยู่ห่างกันเพียงฝ่ามือเดียวทำให้หล่อนพยายามขยับตัวให้พ้นจากเขา

“รับดอกไม้จากผมสิ”

“ฉันรับไว้ก็ได้ จะได้หมดเรื่องสักที” หัวใจของหล่อนที่กำลังเต้นตึกตักก็จะได้ยุติในเวลานี้เช่นกัน แพรพิไลคว้าดอกกุหลาบมาถือไว้ในมือ “ปล่อยฉันได้แล้ว”

แม้อยากให้หญิงสาวอยู่ในอ้อมแขนนานๆ แต่เขาจำเป็นต้องปล่อยตัวหล่อนไป

“คุณแพรคงหายโกรธผม” เขายิ้มอย่างคนช่างมีความสุข จนแพรพิไลค้อนขวับให้หนึ่งที “หรือจะงอนต่อ ผมคงง้อแบบนี้อีก น่าจะดีเหมือนกัน ยังรู้สึกถึงไออุ่นของคุณแพรอยู่เลย”

เวธัสทำหน้าตากรุ่มกริ่มเพื่อให้หล่อนรู้ว่าจะง้อแบบใดในคราวต่อไป

กลิ่นจากร่างกายของชายตรงหน้ายังคงหอมหวนไม่เคยเปลี่ยนจนทำให้หล่อนใจเต้นไม่เป็นส่ำ

แพรพิไลเปลี่ยนเรื่องคุย โดยยื่นข้อเสนอ

“ถ้าอยากให้ฉันหายโกรธจริงๆ คุณพิสูจน์ให้เห็นสิ ที่คุณไม่เชื่อเหมือนฉันนั้นเป็นความจริง”

เขาพยักหน้ารับด้วยความเข้าใจพลางคิดหาวิธี

พอเช้ามืดในวันถัดไป ขณะที่หล่อนยังอยู่บนเตียงนอนก็แว่วได้ยินเสียงโอดครวญของชายหนุ่ม

“คุณแพรแย่แล้ว โอ๊ย…”

ตอนแรกนึกว่าหล่อนหูฝาด หากพอตั้งสติได้จึงรู้แน่ชัดว่าเป็นเสียงร้องแสดงถึงความเจ็บปวดของคนที่อยู่ร่วมบ้านเดียวกัน

“โอย คุณแพร ผมเจ็บ ช่วยผมที โอ๊ย…”